Adhyaya 25

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீநாராயணர் முனிவருக்கு வைராக்யத்தின் இலக்கணத்தை உரைக்கிறார்—நாசமடையும் பொருட்களின்மேல் நீடித்த அலட்சியம்/அனாசக்தி. பிரத்யக்ஷம், அனுமானம், ஆகமப் பிரமாணங்கள் மூலம் கட்டுப்பட்ட ரூபங்கள் நம்பத்தகாதவை; அவை மாற்றமடைந்து துயரத்தின் மீள்மீள நிகழ்வை உண்டாக்குகின்றன என்று நிறுவுகிறார். பின்னர் காலத்தால் இயக்கப்படும் பிரளயத்தின் நான்கு வகைகள் விளக்கப்படுகின்றன—(1) உடல் மாற்றம், இடையறாத சிதைவு வழியாகத் தெரியும் ‘நித்திய/தினசரி’ பிரளயம், (2) பிரம்மாவின் பகல்-இரவு சுழற்சியுடன் தொடர்புடைய நைமித்திக பிரளயம்: பதினான்கு மனுக்கள் வரிசை, உலகங்கள் உலர்தல், பிரளயாக்னி, பின்னர் பெருவெள்ளம், (3) பிராக்ருதிக பிரளயம்: தத்துவங்களும் இந்திரியங்களும் படிப்படியாகப் பிரக்ருதியில் லயமாதல், (4) ஆத்யந்திக பிரளயம்: மாயை, புருஷன், காலம் ஆகியவை அక్షரத்தில் ஒடுங்கி இறுதியில் ஒரே பரமேஸ்வரன் மட்டுமே நிலைபெறுதல். இவ்வாறு நிலையாமை நிறுவப்பட்ட பின் சாதன உபதேசம் வருகிறது—வாசுதேவனில் ஏகாந்த பக்தியின் வரையறை, நவதா பக்தி (श्रवण முதலியவை) பட்டியல், மேலும் ‘ஏகாந்திக தர்மம்’ மோக்ஷ நோக்கிய சிறந்த வழி எனப் புகழப்படுகிறது. முடிவில் வாசுதேவ நாமத்தின் மகிமை வலியுறுத்தப்படுகிறது—தவறாக உச்சரித்தாலும் நாமஸ்மரணம் ரட்சக பலனை அளிக்கும்।