Adhyaya 20

அத்தியாயம் 20-ல் நாரதர், பகவான் அங்கீகரித்த “ஏகாந்த” தர்மத்தை—வாசுதேவருக்கு எப்போதும் பிரியமான வழியை—வினவுகிறார். ஸ்ரீநாராயணர் நாரதரின் தூய நோக்கை உறுதிப்படுத்தி, இது சனாதன உபதேசம் எனக் கூறி, லக்ஷ்மியுடன் கூடிய ஈச்வரனிடம் தனிப்பட்ட (அனன்ய) பக்தியே ஏகாந்திக-தர்மம் என்று வரையறுக்கிறார்; அது ஸ்வதர்மம், ஞானம், வைராக்யம் ஆகியவற்றால் ஆதரிக்கப்படுகிறது. பின்னர் நாரதர் ஸ்வதர்மத்தின் தனிச்சிறப்புகளையும் தொடர்புடைய நியமங்களையும் கேட்கிறார்; நாராயணரே எல்லா சாஸ்திரங்களின் மூலமென ஏற்றுக்கொள்கிறார். அதன்பின் தர்மம் இரண்டு நிலைகளில் விளக்கப்படுகிறது—(1) எல்லா மனிதருக்கும் பொதுவான நற்குணங்கள்: அஹிம்சை, பகைமையின்மை, சத்தியம், தபஸ், உள்ளும் புறமும் தூய்மை, திருடாமை, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, மதுபானம் மற்றும் தவறான நடத்தை தவிர்த்தல், யமங்களுடன் ஏகாதசி நோன்பு, ஹரியின் ஜன்மோத்ஸவம் போன்ற பண்டிகை அனுஷ்டானம், நேர்மை, சத்புருஷ சேவை, அன்னதானம், பக்தி. (2) வர்ணத்திற்கேற்ப கடமைகள்—பிராமண, க்ஷத்திரிய, வைசிய, சூத்ரரின் கர்மங்கள், வாழ்வாதார விதிகள், அவசரகால நடத்தை. சத்சங்கம் விடுதலை தரும் என வலியுறுத்தி, தீயோரின் சங்கத்தைத் தவிர்க்கச் சொல்கிறது; சாதுக்கள், பிராமணர்கள், பசுக்கள் ஆகியோருக்கு தீங்கு செய்தால் வரும் கடும் விளைவுகளைச் சொல்லி, அவர்களை தீர்த்தம் போன்ற புனித மதிப்பிடங்களாகக் காட்டுகிறது. இறுதியில் ஆச்ரம-தர்மங்களுக்கான மாற்றம் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது।