Adhyaya 2

இந்த அதிகாரம் தெய்வீக அங்கீகாரமான வெளிப்பாடாகத் தொடங்குகிறது. ஸ்கந்தர்—இக்கேள்வி மிக ஆழமானது; வெறும் தர்க்கத்தால் தீராது, வாசுதேவனின் அருளால் மட்டுமே சொல்லத்தக்கது என்கிறார். பின்னர் பாரதப் போருக்குப் பின் யுதிஷ்டிரன், அச்யுத தியானத்தில் மூழ்கிய பீஷ்மரிடம் கேட்கிறான்—நான்கு புருஷார்த்தங்களின் सिद्धிக்காக எல்லா வர்ண-ஆச்ரமத்தாரும் எந்த தெய்வத்தை வழிபட வேண்டும், குறுகிய காலத்தில் தடையின்றி வெற்றி எவ்வாறு, சிறிது புண்ணியத்தாலும் உயர்ந்த நிலை எவ்வாறு கிடைக்கும். கிருஷ்ணரின் தூண்டுதலால் பீஷ்மர் “ஸ்ரீ-வாசுதேவ-மாஹாத்மியம்” உபதேசிக்கிறார்; நாரதர் அதை குருக்ஷேத்திரம், கைலாசம் வழியாக பரம்பரையில் நிலைநிறுத்துகிறார். மையக் கோட்பாடு—வாசுதேவன்/கிருஷ்ணனே பரப்ரஹ்மம்; ஆசையற்றவரும் ஆசையுள்ளவரும் இருவருக்கும் அவர் வழிபடத்தக்கவர், தத்தம் தர்மத்தில் நிலைத்து பக்தியால் அனைவரும் அவரை மகிழ்விக்கலாம். வேத, பித்ரு, உலகிய செயல்கள் கிருஷ்ண-சம்பந்தமின்றி செய்யப்பட்டால் அவை நாசமடையும், குறுகிய பலன் தரும், குறை-தடைபடுபவை; ஆனால் கிருஷ்ணப் பிரீதிக்காகச் செய்தால் அவை விளைவில் ‘நிர்குண’ தன்மை பெற்று மிகுந்தும் அழியாத பலன் தரும், மேலும் பகவான் சக்தியால் தடைகள் நீங்கும். இறுதியில் ஒரு இதிஹாச முன்னுரை—நாரதர் பதரீஆச்ரமத்தில் நர-நாராயணரைச் சந்தித்து அவர்களின் நித்யகர்ம ஒழுங்கைக் கண்டு வியந்து கேள்வி எழுப்புவது; அதனால் அடுத்த உரையாடல் தொடங்குகிறது.