Adhyaya 19

ஸ்கந்தர், நாரதர் பழம்பெரும் தவசிகள் நர-நாராயணரைச் சந்தித்த நிகழ்வை உரைக்கிறார். அவர்கள் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம், தாமரை-சக்கர லக்ஷணங்கள், ஜடாமுடி ஆகியவற்றுடன் அபூர்வ ஒளியால் பிரகாசிக்கின்றனர். நாரதர் பணிவுடன் அணுகி பிரதட்சிணம் செய்து சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்கிறார்; இரு ரிஷிகளும் காலை அனுஷ்டானங்களை முடித்து பாத்ய-அர்க்யம் முதலியவற்றால் அவரை மரியாதை செய்து ஆசனத்தில் அமர்த்துகின்றனர்—இது சாஸ்திரபூர்வ அதிதி தர்மமும் நெறிமுறையும் காட்டும் மாதிரி. பின்னர் நாராயணர், பிரம்மலோகத்தில் பரமாத்ம தரிசனம் பற்றிக் கேட்கிறார். நாரதர், அக்ஷரதாமத்தில் வாசுதேவ தரிசனம் தெய்வ அருளால் மட்டுமே கிடைத்தது என்றும், அவர்களின் சேவைக்காகத் தாம் அனுப்பப்பட்டதாகவும் கூறுகிறார். நாராயணர், அத்தகைய தரிசனம் மிக அரிது; ஏகாந்த பக்தியால் மட்டுமே எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணமான இறைவனை அடையலாம் என்று போதிக்கிறார்—அவர் குணாதீதன், நித்திய சுத்தன், ரூபம்-நிறம்-வயது-நிலை போன்ற பௌதிக வகைப்பாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவன். இறுதியில் நாரதர் தர்மமிக்க ஒருமுகத் தவம் செய்ய வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தப்படுகிறது—தவத்தால் சுத்தி ஏற்பட்டு, இறைவன் மகிமையை மேலும் முழுமையாக அறிய முடியும். தவமே சாதனையின் இதயம்; தீவிர தவமின்றி பகவான் ‘வசப்படார்’ எனக் கூறப்படுகிறது. ஸ்கந்தர், நாரதர் மகிழ்ந்து தவச்செயலுக்கு உறுதி கொண்டார் என்று நிறைவு செய்கிறார்.