Adhyaya 18

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்கந்தர் கூறும் பலஅடுக்கு தத்துவ உபதேசம் வெளிப்படுகிறது. பகவான் நாரதரிடம்—அருளப்படும் தரிசனம் நித்திய-ஏகாந்த பக்தி, தாழ்மை, அகங்காரமின்மை ஆகியவற்றால் கிடைக்கும்; அதற்கு ஆதரவாக அஹிம்சை, பிரம்மச்சரியம், ஸ்வதர்மப் பின்பற்றல், வைராக்யம், ஆத்மஞானம், ஸத்ஸங்கம், அஷ்டாங்க யோகம், இந்திரியக் கட்டுப்பாடு போன்ற ஒழுக்கங்கள் வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறார். வாசுதேவன் தன்னை பல ரூபங்களில் அடையாளப்படுத்துகிறார்—கர்மபலன் அளிப்பவனாகவும் அந்தர்யாமியாகவும்; வைகுண்டத்தில் லக்ஷ்மியுடன் நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவனாக பரிவாரங்களுடன்; மேலும் ஷ்வேதத்வீப பக்தர்களுக்கு காலந்தோறும் தரிசனம் அளிப்பவனாகவும். பின்னர் அவதாரத் தத்துவத்தின் காலவரிசை விரிகிறது—பிரம்மாவின் படைப்பு, உலக ஆட்சிக்கான சக்தி அளித்தல், மற்றும் வரவிருக்கும் அவதாரங்கள்: வராஹ, மத்ஸ்ய, கூர்ம, நரசிம்ஹ, வாமன, கபில, தத்தாத்ரேய, ரிஷப, பரசுராம, ராம, ராதா-ருக்மிணியுடன் கிருஷ்ண, வ்யாச, அதர்ம சக்திகளை மயக்கும் யுக்தியாக புத்த, கலியில் தர்மநிறுவலுக்கான ஒரு பிறப்பு, இறுதியில் கல்கி. வேத ஆதாரமான தர்மம் குறையும்போதெல்லாம் தாம் மீண்டும் அவதரிப்பேன் என்று பகவான் பிரதிஞ்ஞை செய்கிறார். வரமாக நாரதர் எப்போதும் பகவத்குணங்களைப் பாடும் ஆவலை வேண்டுகிறார்; பகவான் வீணை அருளி பதரியில் வழிபடச் சொல்லி, ஸத்ஸங்கமும் சரணாகதியும் பந்தவிமோசனத்திற்கு தீர்மானமான வழிகள் என வலியுறுத்துகிறார். இறுதியில் நாரதர் ஷ்வேதத்வீபம் வழியாக மேரு, கந்தமாதனம் கடந்து விரிந்த பதரி பிரதேசத்தை நோக்கி பக்திப் பயணம் தொடர்கிறார்.