Adhyaya 17

இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்கந்தர் அனைத்தையும் ஊடுருவும், மனதை மெய்சிலிர்க்கச் செய்யும் தெய்வீக ஒளியை வர்ணிக்கிறார்; அது அக்ஷர-பிரம்மம் என்றும் சத்-சித்-ஆனந்த இலக்கணம் உடையதென்றும் கூறப்படுகிறது. யோகசித்தர்கள் வாசுதேவரின் அருளால் ஷட்-சக்ரங்களைத் தாண்டி அந்த பரமத் தத்துவத்தை அனுபவிக்கிறார்கள் என விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் நாரதருக்கு ஒரு அதிசயமான தாமத்தின் தரிசனம் நிகழ்கிறது—ரத்தினங்களால் அமைந்த ஆலயம், மணிமயத் தூண்களால் ஒளிரும் சபாமண்டபம். அங்கே அவர் கிருஷ்ணன்/நாராயணனை நிர்குண பரமேசனாகக் காண்கிறார்; பரமாத்மா, பரபிரம்மம், விஷ்ணு, பகவான் எனப் பல நாமங்களால் அறியப்படுபவர். அவரது இளமைச் சௌந்தரியம், கிரீடம்-ஆபரணங்கள், தாமரை போன்ற கண்கள், சந்தன மணம், ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம், வேணு, மேலும் ராதை உள்ளிட்ட புனிதப் பெருமக்களின் சான்னித்யம்; குணங்களின் உருவாக்கங்களும் தெய்வ ஆயுதங்களும் உடனிருப்பதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் நாரதர் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து ஸ்துதி செய்து—சுத்தியும் முக்தியும் பெற பிற சாதனங்களைவிட பக்தியே உயர்ந்தது என உறுதிப்படுத்தி, அசையாத பக்தியை வேண்டுகிறார். ஸ்கந்தர், பகவான் அமுதம் போன்ற இனிய வாக்கால் அருளுடன் பதிலளித்தார் என்று முடிக்கிறார்.