Adhyaya 15

இந்த अध्यாயத்தில் வாசுதேவனின் ஸ்துதி பல குரல்களால் அமைந்த ஸ்தோத்திரச் சுழற்சியாக வருகிறது. பிரம்மா, சங்கரர், தர்மன், பிரஜாபதிகள், மனுக்கள், ரிஷிகள், மேலும் இந்திரன், அக்னி, மருதர்கள், சித்தர்கள், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள், சாத்யர்கள், வசுக்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வ-அப்ஸரஸ்கள், சமுத்திரன், தெய்வப் பரிசாரகர்கள், அதோடு சாவித்ரி, துர்கா, நதிகள், பூமி, சரஸ்வதி போன்ற உருவக சக்திகள்—அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் துணைபுரியும் வாதங்களால் வாசுதேவனின் பரமத்துவத்தை நிறுவுகின்றனர். முக்கிய கருத்துகள்: நிலையான இன்பமும் மோட்சமும் பெற தீர்மானிக்கும் காரணம் பக்தியே; பக்தியின்றி வெறும் புண்ணியச் சடங்குகள் (கர்மகாண்டம்) வரையறுக்கப்பட்ட பலனையே தரும். வாசுதேவன் மாயைக்கும் காலத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்தும் பரம நியந்தா; அவருடன் தொடர்பு கொண்டால் சமூக விளிம்பில் உள்ளவர்களும் உயர்நிலை பெறுவர் என்ற உள்ளடக்கப் போக்கும் வெளிப்படுகிறது. பின்னர் கதைத் திருப்பம்: வாசுதேவன் தேவர்களை ஏற்றுக்கொண்டு, ஸ்ரீதேவியை அவர்கள்மேல் கருணைநோக்குடன் பார்ப்பதற்கு ஆணையிடுகிறார்; உடனே மூன்று உலகங்களிலும் செல்வம் மீண்டும் நிலைபெறுகிறது. சமுத்திர நிதியிலிருந்து தானமும் வளமும் பெருகி ஓடுகின்றன. இறுதியில் பலश्रுதி: இதை கேட்கவும்/படிக்கவும் செய்தால் இல்லறத்தார்க்கு செல்வம், துறவியர்க்கு வேண்டிய सिद्धி; மேலும் பக்தி, ஞானம், வைராக்யம் பரிபக்வமடையும்.