Adhyaya 11

ஸ்கந்தர் உரைக்கிறார்—தேவர்களும் அசுரர்களும் பரஸ்பர உடன்படிக்கை செய்து, சமுத்திர மந்தனத்தை ஒருங்கிணைந்த முயற்சியாகத் தொடங்கினர். சமரசத்திற்குப் பின் அவர்கள் கடற்கரையில் கூடிப் பலமிக்க மூலிகைகளைச் சேகரித்து, மந்தர மலைையைப் பிடுங்கி எடுத்துச் செல்ல முயன்றனர்; ஆனால் அதன் அளவற்ற பாரமும் ஆழ்ந்த வேர்ப்பிணைப்பும் காரணமாக இயலவில்லை. அப்போது சங்கர்ஷணனை அழைத்தனர்; அவர் மூச்சுபோன்ற ஒரே வலத்தால் மலையை வேரோடு அசைத்து தள்ளினார். பின்னர் கருடனை நியமித்து மந்தரத்தை விரைவாகக் கடலோரத்துக்கு எடுத்துச் சென்றனர். வாசுகிக்கு அமிர்தத்தில் பங்கு அளிப்பதாக வாக்குறுதி அளித்து அழைத்தனர். தேவர்-அசுரர் பாம்பு-கயிற்றில் தத்தம் இடங்களைப் பிடித்து மந்தனம் தொடங்க, விஷ்ணு நுண்ணிய முறையில் அமைப்பைச் செய்து தேவர்களைப் பாதுகாத்தார். ஆதாரம் இன்றித் மந்தரம் மூழ்கத் தொடங்கியபோது, விஷ்ணு கூர்ம அவதாரம் எடுத்து மலையைத் தாங்கி செயல்முறையை நிலைநிறுத்தினார். உராய்வால் நீர்வாழ் உயிர்கள் நசுங்கி, பேரொலி அண்டமெங்கும் முழங்கியது; வாசுகியின் விஷமும் வெப்பமும் அதிகரிக்க, சங்கர்ஷணன் அந்த விஷவலிமையைத் தாங்கி அடக்கினார். இறுதியில் ஹலாஹல/காலகூட விஷம் எழுந்து உலகங்களை அச்சுறுத்த, தேவர்கள் உமாபதி சிவனைச் சரணடைந்தனர். ஹரியின் அனுமதியால் சிவன் விஷத்தைத் தன் உள்ளங்கையில் இழுத்து அருந்தி நீலகண்டனானார்; மீதமிருந்த துளிகள் பூமியில் விழ, பாம்புகள், தேள்கள் மற்றும் சில மூலிகைகள் அவற்றை ஏற்றுக் கொண்டன.