Brahmā–Viṣṇu-Pūjā: Upacāra-Vistāra and Īśvara’s Prasāda (Offerings in Shiva Worship and the Lord’s Grace)

Verse 1

नंदिकेश्वर उवाच । तत्रांतरे तौ च नाथं प्रणम्य विधिमाधवौ । बद्धांजलिपुटौ तूष्णीं तस्थतुर्दक्षवामगौ

நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்—அந்நேரத்தில் விதாதா பிரம்மாவும் மாதவனும் (விஷ்ணுவும்) ஆண்டவரை வணங்கினர். கைகூப்பி மௌனமாக நின்றனர்—ஒருவர் வலப்புறம், மற்றவர் இடப்புறம்।

Verse 2

तत्र संस्थाप्य तौ देवं सकुटुंबं वरासने । पूजयामासतुः पूज्यं पुण्यैः पुरुषवस्तुभिः

அங்கே அவர்கள் இருவரும் தேவாதிதேவனை, அவரது தெய்வீக குடும்பத்துடன், சிறந்த ஆசனத்தில் நிறுவி, புண்ணியமளிக்கும் உயர்ந்தோர்க்குரிய நல்வஸ்துக்களால் பூஜ்யனான இறைவனை வழிபட்டனர்।

Verse 3

पौरुषं प्राकृतं वस्तुज्ञेयं दीर्घाल्पकालिकम् । हारनूपुरकेयूरकिरीटमणिकुंडलैः

மனிதனால் செய்யப்பட்ட இயற்கைச் சார்ந்த பொருள்கள் அனைத்தும் நீண்ட காலமோ குறுகிய காலமோ நிலைத்தாலும் இறுதியில் அழிவதென்று அறிய வேண்டும்; மாலை, சிலம்பு, தோள்வளை, கிரீடம், மணிகள், காதணி போன்றவை போல।

Verse 4

यज्ञसूत्रोत्तरीयस्रक्क्षौममाल्यांगुलीयकैः । पुष्पतांबूलकर्पूरचंदनागुरुलेपनैः

யஜ்ஞோபவீதம், மேலாடை, மாலை, நார்வஸ்திரம், மலர்மாலை, மோதிரங்கள் ஆகியவற்றாலும், மேலும் மலர்கள், தாம்பூலம், கற்பூரம், சந்தனம், நறுமண அகில் பூச்சு ஆகியவற்றாலும் பக்தியுடன் சிவனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 5

धूपदीपसितच्छत्रव्यजनध्वजचामरैः । अन्यैर्दिव्योपहारैश्च वाण्मनोतीतवैभवैः

தூபம், தீபம், வெண்குடை, விசிறி, கொடி, சாமரம் ஆகியவற்றாலும், வாக்கும் மனமும் எட்டாத மகிமையுடைய பிற தெய்வீக உபஹாரங்களாலும் அவர்கள் சிவனை வழிபட்டனர்।

Verse 6

पतियोग्यैः पश्वलभ्यैस्तौ समर्चयतां पतिम् । यद्यच्छ्रेष्ठतमं वस्तु पतियोग्यं हितद्ध्वजे

பதி (சிவன்)க்கு ஏற்றதும், உடலுடைய உயிர்களுக்கு எளிதில் கிடைக்கத்தக்கதுமான காணிக்கைகளால் பதியை முறையாகப் பூஜியுங்கள். எது மிகச் சிறந்த பொருளோ, அது பதிக்கு ஏற்றதாயின் அதையே அர்ப்பணியுங்கள், ஹிதத்வஜனே।

Verse 7

तद्वस्त्वखिलमीशोपि पारं पर्यचिकीर्षया । सभ्यानां प्रददौ हृष्टः पृथक्तत्र यथाक्रमम्

உலக வாழ்வின் கடலைக் கடத்த விரும்பிய ஈசனும் மகிழ்ந்து, அங்கு கூடியிருந்தோருக்கு அந்த அனைத்துப் பொருட்களையும் ஒவ்வொன்றாக முறையாகப் பகிர்ந்து அளித்தான்.

Verse 8

कोलाहलो महानासीत्तत्र तद्वस्तु गृह्णताम् । तत्रैव ब्रह्मविष्णुभ्यां चार्चितः शंकरः पुरा

அந்த அதிசயத் தத்துவத்தைப் பற்றிக் கொள்ள முயன்றபோது அங்கே பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. மேலும் அங்கேயே பழங்காலத்தில் பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் சங்கரனை வழிபட்டனர்.

Verse 9

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां नवमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வரஸம்ஹிதையில் ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 10

दिनमेतत्ततः पुण्यं भविष्यति महत्तरम् । शिवरात्रिरिति ख्याता तिथिरेषा मम प्रिया

ஆகையால் இந்நாள் மிகுந்த புண்ணியமும் மகத்துவமும் உடையதாகும். இத்திதி ‘சிவராத்திரி’ எனப் புகழ்பெற்றது; அது எனக்கு மிகப் பிரியம்.

Verse 11

एतत्काले तु यः कुर्यात्पूजां मल्लिंगबेरयोः । कुर्यात्तु जगतः कृत्यं स्थितिसर्गादिकं पुमान्

இந்த நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலத்தில் என் லிங்கத்தையும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட விக்கிரகத்தையும்—இரண்டையும்—வழிபடுகிறவன், படைப்பு-நிலைபேறு முதலான உலகப் பணிகளை உண்மையிலே நிறைவேற்றுகிறவனாகி, இறைவனின் ஒழுங்குபடுத்திய சக்திக்குத் தகுந்த கருவியாகிறான்.

Verse 12

शिवरात्रावहोरात्रं निराहारो जितेंद्रि यः । अर्चयेद्वा यथान्यायं यथाबलमवंचकः

சிவராத்திரியின் பகல்-இரவெல்லாம் உண்ணாவிரதமிருந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, விதிப்படி தன் ஆற்றலுக்கேற்ப வஞ்சமின்றி சிவனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 13

यत्फलं मम पूजायां वर्षमेकं निरंतरम् । तत्फलं लभते सद्यः शिवरात्रौ मदर्चनात्

ஒரு ஆண்டு இடையறாது என்னை வழிபட்டால் கிடைக்கும் பலன், சிவராத்திரியில் என்னை அர்ச்சித்தாலே உடனே கிடைக்கிறது।

Verse 14

मद्धर्मवृद्धिकालोऽयं चंद्र काल इवांबुधेः । प्रतिष्ठाद्युत्सवो यत्र मामको मंगलायनः

இது என் தர்மம் வளர்கின்ற காலம்—சந்திரகாலத்தில் கடல் பெருகுவது போல. பிரதிஷ்டை முதலான திருவிழாக்கள் நடைபெறும் இடம் என் திருவிழாவே; அது மங்களப் பாதையாகும்।

Verse 15

यत्पुनः स्तंभरूपेण स्वाविरासमहं पुरा । स कालो मार्गशीर्षे तु स्यादाद्रा र् ऋक्षमर्भकौ

மேலும், நான் முன்பு தானே தூண் வடிவில் வெளிப்பட்ட காலம்—அந்த புனித நேரம் மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதத்தில், ஆர்த்ரா நட்சத்திரத்தில், தொடக்கப் பிரஹரத்தில் நிகழும்।

Verse 16

आद्रा र्यां मार्गशीर्षे तु यः पश्येन्मामुमासखम् । मद्बेरमपि वा लिंगं स गुहादपि मे प्रियः

மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதத்தில் ஆருத்ரா நக்ஷத்திரத்தின் புனித நாளில், உமையுடன் இணைந்த சிவனாகிய என்னை தரிசிப்பவன், அல்லது என் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட விக்ரகம் அல்லது லிங்கத்தையும் தரிசிப்பவன், குகன் (கார்த்திகேயன்) விடவும் எனக்கு மிகப் பிரியனாவான்।

Verse 17

अलं दर्शनमात्रेण फलं तस्मिन्दिने शुभे । अभ्यर्चनं चेदधिकं फलं वाचामगोचरम्

அந்த மங்கள நாளில் வெறும் தரிசனமே பலன் தரும்; மேலும் அப்யர்ச்சனை—பக்தியுடன் வழிபாடு—செய்தால், அதன் மிகுந்த பலன் சொல்லுக்கு எட்டாதது।

Verse 18

रणरंगतलेऽमुष्मिन्यदहं लिंगवर्ष्मणा । जृंभितो लिंगवत्तस्माल्लिंगस्थानमिदं भवेत्

இந்தப் போர்க்களத் தரையில், நான் லிங்க-ஸ்வரூப உடலால் லிங்கம்போல் விரிந்தபோது; ஆகவே இவ்விடம் ‘லிங்கஸ்தானம்’—லிங்க வழிபாட்டிற்கான புனித ஆசனம்—ஆகும்।

Verse 19

अनाद्यंतमिदं स्तंभमणुमात्रं भविष्यति । दर्शनार्थं हि जगतां पूजनार्थं हि पुत्रको

இந்த ஆதியற்ற முடிவற்ற ஸ்தம்ப-லிங்கம் அணுவளவு சிறிதாகும்; உலகங்கள் அதைத் தரிசிக்கவும், ஓ மகனே, அதை வழிபடவும் ஆகும்.

Verse 20

भोगावहमिदं लिंगं भुक्तिं मुक्त्येकसाधनम् । दर्शनस्पर्शनध्यानाज्जंतूनां जन्ममोचनम्

இந்த லிங்கம் போகங்களை அளிப்பது; புக்க்தி மற்றும் முக்தி—இரண்டிற்கும் இதுவே ஒரே சாதனம். இதன் தரிசனம், ஸ்பரிசம், தியானம் ஆகியவற்றால் உயிர்கள் பிறவிச்சுழலிலிருந்து விடுபடுகின்றன.

Verse 21

अनलाचलसंकाशं यदिदं लिंगमुत्थितम् । अरुणाचलमित्येव तदिदं ख्यातिमेष्यति

இங்கே தீப்பர்வதம் போன்ற ஒளியுடன் எழுந்த இந்த லிங்கம், நிச்சயமாக ‘அருணாசலம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறும்.

Verse 22

अत्र तीर्थं च बहुधा भविष्यति महत्तरम् । मुक्तिरप्यत्र जंतूनां वासेन मरणेन च

இங்கே இந்த தீர்த்தம் பல வகைகளில் மிகப் பெருமை பெறும்; இங்கே வாழ்ந்தாலும், இங்கே இறந்தாலும் உயிர்களுக்கு முக்தி கிடைக்கும்.

Verse 23

रथोत्सवादिकल्याणं जनावासं तु सर्वतः । अत्र दत्तं हुतं जप्तं सर्वं कोटिगुणं भवेत्

இந்த புனிதப் பகுதி ரதோৎসவம் முதலிய மங்கள விழாக்களால் சிறப்புறுகிறது; எங்கும் மக்கள் கூட்டம் நிறைந்துள்ளது. இங்கே செய்யும் தானம், ஹோமம், ஜபம்—அனைத்தும் கோடிமடங்கு பலன் தரும்.

Verse 24

मत्क्षेत्रादपि सर्वस्मात्क्षेत्रमेतन्महत्तरम् । अत्र संस्मृतिमात्रेण मुक्तिर्भवति देहिनाम्

என் க்ஷேத்திரத்தையும் உட்பட எல்லாப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரங்களிலும் இதுவே மிக மகத்தானது. இங்கு உடலுடையோர்க்கு இதை நினைவு செய்த மாத்திரத்தால் முக்தி உண்டாகும்.

Verse 25

तस्मान्महत्तरमिदं क्षेत्रमत्यंतशोभनम् । सर्वकल्याणसंपूर्णं सर्वमुक्तिकरं शुभम्

ஆகையால் இந்தக் க்ஷேத்திரம் பரம மகத்தானதும் மிக அழகியதும் ஆகும். இது எல்லா மங்களங்களாலும் நிறைந்தது; தன்னிலேயே புனிதம்; அனைவருக்கும் முக்தி அளிப்பது.

Verse 26

अर्चयित्वाऽत्र मामेव लिंगे लिंगिनमीश्वरम् । सालोक्यं चैव सामीप्यं सारूप्यं सार्ष्टिरेव च

இங்கே லிங்கத்தில் உறையும் லிங்கியாகிய ஈசன்—என்னை ஒருவனையே—வழிபட்டால், சாதகன் சாலோக்யம், சாமீப்யம், சாரூப்யம், சார்ஷ்டி ஆகிய தெய்வ நிலைகளை அடைவான்।

Verse 27

सायुज्यमिति पंचैते क्रियादीनां फलं मतम् । सर्वेपि यूयं सकलं प्राप्स्यथाशु मनोरथम्

சிவசாயுஜ்யம் என்பதே ஐந்தாவது பலன் எனக் கருதப்படுகிறது; அது கிரியாதி சாதனைகளின் பரம பலன். நீங்கள் அனைவரும் விரைவில் உங்கள் முழு அபிலாஷைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்வீர்கள்।

Verse 28

नंदिकेश्वर उवाच । इत्यनुगृह्य भगवान्विनीतौ विधिमाधवौ । यत्पूर्वं प्रहतं युद्धे तयोः सैन्यं परस्परम्

நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு பணிவுடைய விதி (பிரம்மா) மற்றும் மாதவ (விஷ்ணு) மீது பகவான் அருள்புரிந்தார்; அவர்களது பரஸ்பரப் போரில் முன்பு அழிந்த சேனைகள் அவர் கருணையால் மீண்டும் ஒழுங்குபெற்று நிலைபெற்றன।

Verse 29

तदुत्थापयदत्यर्थं स्वशक्त्याऽमृतधारया । तयोर्मौढ्यं च वैरं च व्यपनेतुमुवाच तौ

பின்பு பகவான் தமது தெய்வீக சக்தியால் அமுதத் தாரையைப் பொழிந்து அவர்களை முழுமையாக எழுப்பினார்; அவர்களுடைய மயக்கத்தையும் பகையையும் நீக்கும்படி இருவரிடமும் உரைத்தார்।

Verse 30

सकलं निष्कलं चेति स्वरूपद्वयमस्ति मे । नान्यस्य कस्यचित्तस्मादन्यः सर्वोप्यनीश्वरः

என் திருவுரு இருவகை—சகலம் (சகுணம்) மற்றும் நிஷ்கலம் (நிர்குணம்). ஆகவே என்னைத் தவிர வேறு எந்த ஈசனும் இல்லை; மற்ற அனைவரும் தனித்த இறையாட்சியற்றவர்கள்।

Verse 31

पुरस्तात्स्तंभरूपेण पश्चाद्रू पेण चार्भकौ । ब्रह्मत्वं निष्कलं प्रोक्तमीशत्वं सकलं तथा

முன்னே தூண் வடிவாகவும், பின்னே வெளிப்பட்ட சாகார வடிவாகவும்—இவ்வாறு அந்த இருவரும் (பிரம்மா, விஷ்ணு) அவரைக் கண்டனர். பிரம்மத்துவம் நிஷ்கல (அங்கமற்ற) என அறிவிக்கப்படுகிறது; ஈசத்துவமும் சகல (அங்கங்களுடன் வெளிப்படும்) என போதிக்கப்படுகிறது.

Verse 32

द्वयं ममैव संसिद्धं न मदन्यस्य कस्यचित् । तस्मादीशत्वमन्येषां युवयोरपि न क्वचित्

இந்த இருவகைத் தத்துவம் என்னிலேயே நிறைவு பெற்றது; என்னைத் தவிர வேறு எவரிடமும் இல்லை. ஆகவே ஈசத்துவம் பிறருக்கில்லை—உங்களிருவருக்கும் கூட எப்போதும் இல்லை.

Verse 33

तदज्ञानेन वां वृत्तमीशमानं महाद्भुतम् । तन्निराकर्तुमत्रैवमुत्थितोऽहं रणक्षितौ

உங்கள் அறியாமையால் இங்கே மிக அதிசயமான நிலை ஏற்பட்டது; அது முறையான ஒழுங்கை மீறுவது போலத் தோன்றுகிறது. ஆகவே அந்த மயக்கத்தை நீக்குவதற்காக நான் இவ்வே போர்க்களத்தில் எழுந்தேன்.

Verse 34

त्यजतं मानमात्मीयं मयीशे कुरुतं मतिम् । मत्प्रसादेन लोकेषु सर्वोप्यर्थः प्रकाशते

உங்கள் சுய அகம்பாவமான பெருமையை விட்டுவிட்டு, என்னை—ஈசனை—நினைவில் நிலைநிறுத்துங்கள். என் அருளால் உலகங்களில் எல்லா நோக்கும் உண்மைப் பொருளும் தெளிவாக வெளிப்படும்.

Verse 35

गुरूक्तिर्व्यंजकं तत्र प्रमाणं वा पुनः पुनः । ब्रह्मतत्त्वमिदं गूढं भवत्प्रीत्या भणाम्यहम्

இங்கே குருவின் உபதேசமே வெளிப்படுத்துபவன்; அதுவே மீண்டும் மீண்டும் பிரமாணமாகும். இந்த மறைந்த பிரம்மத் தத்துவத்தை (பரம சிவன்) உங்கள்மேல் அன்பால் நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 36

अहमेव परं ब्रह्म मत्स्वरूपं कलाकलम् । ब्रह्मत्वादीश्वरश्चाहं कृत्यं मेनुग्रहादिकम्

நானே பரம்பிரம்மம்—என் சொரூபம் கலையும் பகுப்பும் அற்றது. பிரம்மா முதலிய ரூபங்களில் வெளிப்படும் ஈசனும் நானே; என் செயல் அருளளித்தல் முதலான தெய்வச் செயல்கள்.

Verse 37

बृहत्त्वाद्बृंहणत्वाच्च ब्रह्माहं ब्रह्मकेशवौ । समत्वाद्व्यापकत्वाच्च तथैवात्माहमर्भकौ

நான் பேர்விரிந்தவன்; அனைத்தையும் விரிவாக்கி வளர்ப்பவன்; ஆகையால் ‘பிரம்மா’ என அழைக்கப்படுகிறேன். என் சக்தியிலேயே நான் பிரம்மாவும் கேசவனும் (விஷ்ணுவும்) ஆகிறேன். எல்லோரிடமும் சமனாகவும் அனைத்திலும் நிறைந்தவனாகவும் இருப்பதால் ‘ஆத்மா’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறேன்—ஓ குழந்தையே।

Verse 38

अनात्मानः परे सर्वे जीवा एव न संशयः । अनुग्रहाद्यं सर्गांतं जगत्कृत्यं च पंकजम्

‘ஆத்மா’விற்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் அனைவரும் ஐயமின்றி ஜீவர்கள். அருளே ஆதியாக இருந்து படைப்பின் முடிவு வரை, தாமரை போன்ற உலகமும் அதன் செயலோட்டமும் அதே ஒழுங்கில் நிகழ்கின்றன.

Verse 39

ईशत्वादेव मे नित्यं न मदन्यस्य कस्यचित् । आदौ ब्रह्मत्त्वबुद्ध्यर्थं निष्कलं लिंगमुत्थितम्

ஈசத்துவம் என்ற அரசாட்சி எந்நாளும் எனக்கே உரியது; எனக்கு அப்பால் வேறொருவருக்கல்ல. ஆதியில் என் பிரம்ம-சுவபாவத்தின் ஞானம் எழுவதற்காக நிர்கல (பகுதியற்ற) லிங்கம் வெளிப்பட்டது.

Verse 40

तस्मादज्ञातमीशत्वं व्यक्तं द्योतयितुं हि वाम् । सकलोहमतो जातः साक्षादीशस्तु तत्क्षणात्

ஆகையால் உங்களிருவருக்கும் இதுவரை அறியப்படாத என் ஈசத்துவத்தை வெளிப்படையாக ஒளிரச் செய்ய, நான் இந்த சகல (சகுண-முழுமை) வடிவத்தை ஏற்றேன்; அந்தக் கணமே நான் சாட்சாத் ஈசன், நேரில் இருப்பவன்.

Verse 41

सकलत्वमतो ज्ञेयमीशत्वं मयि सत्वरम् । यदिदं निष्कलं स्तंभं मम ब्रह्मत्वबोधकम्

ஆகையால் தாமதமின்றி என்னுள் வெளிப்பட்ட (சகல) ஈசுவரத்துவத்தை அறிந்துகொள். இப்பகுதியற்ற (நிஷ்கல) ஸ்தம்பம் என் பிரம்மத்துவத்தை உணர்த்துவது—என் பரம, எல்லையற்ற உண்மையை வெளிப்படுத்துவது.

Verse 42

लिंगलक्षणयुक्तत्वान्मम लिंगं भवेदिदम् । तदिदं नित्यमभ्यर्च्यं युवाभ्यामत्र पुत्रकौ

லிங்கத்தின் இலக்கணங்களால் யுக்தமாயிருப்பதால் இதுவே என் லிங்கமாகிறது. ஆகவே, அன்புப் புதல்வர்களே, நீங்கள் இருவரும் இங்கே இதையே எப்போதும் வழிபடுங்கள்.

Verse 43

मदात्मकमिदं नित्यं मम सान्निध्यकारणम् । महत्पूज्यमिदं नित्यमभेदाल्लिंगसिंगिनोः

இந்த லிங்கம் எந்நாளும் என் சொரூபமே; என் சன்னிதியை அளிக்கும் காரணமும் இதுவே. லிங்கமும் லிங்கியும் (சிவன்) அபேதமாதலால் இது எப்போதும் மகா பூஜ்யம்.

Verse 44

यत्रप्रतिष्ठितं येन मदीयं लिंगमीदृशम् । तत्र प्रतिष्ठितः सोहमप्रतिष्ठोपि वत्सकौ

எவர் எங்கே இவ்வுருவான என் லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்கிறாரோ, அங்கேயே நானும் பிரதிஷ்டிதனாகிறேன். உண்மையில் நான் பிரதிஷ்டைக்கு அப்பாற்பட்டவனாயினும், அன்புக் குழந்தைகளே.

Verse 45

मत्साम्यमेकलिंगस्य स्थापने फलमीरितम् । द्वितीये स्थापिते लिंगे मदैक्यं फलमेव हि

ஒரு சிவலிங்கத்தை நிறுவுவதின் பலன் என் சமநிலையை அடைதல் என்று கூறப்பட்டது. ஆனால் இரண்டாம் லிங்கம் நிறுவப்பட்டால் பலன் நிச்சயமாக என்னுடன் ஏகத்துவமே.

Verse 46

लिंगं प्राधान्यतः स्थाप्यं तथाबेरं तु गौणकम् । लिंगाभावेन तत्क्षेत्रं सबेरमपि सर्वतः

லிங்கத்தை முதன்மை வழிபாட்டு வடிவமாக நிறுவ வேண்டும்; பேரம் (மூர்த்தி) துணை. லிங்கம் இல்லையெனில் அந்தத் தலம்—மூர்த்தி இருந்தாலும்—எல்லாவிதத்திலும் குறைவுடையதாகும்.