भैरवोत्पत्तिः ब्रह्मदर्पनिग्रहश्च (Origin of Bhairava and the Subduing of Brahmā’s Pride)

Verse 1

नंदिकेश्वर उवाच । ससर्जाथ महादेवः पुरुषं कंचिदद्भुतम् । भैरवाख्यं भ्रुवोर्मध्याद्ब्रह्मदर्पजिघांसया

நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்: அப்போது மகாதேவன் தன் புருவங்களின் நடுவிலிருந்து ஒரு அதிசயமான புருஷனைப் படைத்தான்—‘பைரவ’ எனப் பெயருடையவனை—பிரம்மாவின் அகந்தையை நசுக்குவதற்காக।

Verse 2

स वै तदा तत्र पतिं प्रणम्य शिवमंगणे । किं कार्यं करवाण्यत्र शीघ्रमाज्ञापय प्रभो

அப்போது அங்கேயே சிவனின் புனித முற்றத்தில் அவன் பதியாகிய பரமன் சிவனை வணங்கி கூறினான்— “இங்கே நான் என்ன பணியைச் செய்ய வேண்டும்? ஆண்டவனே, விரைவாக ஆணையிடுங்கள்।”

Verse 3

वत्सयोऽयं विधिः साक्षाज्जगतामाद्यदैवतम् । नूनमर्चय खड्गेन तिग्मेन जवसा परम्

குழந்தையே, இந்த விதி உலகங்களின் ஆதித் தெய்வத்தின் வெளிப்பட்ட வழிபாட்டு நியமமே. ஆகவே கூர்மையான வாளை விதிப்படி உபாயமாகக் கொண்டு, மிகுந்த துரிதமும் உறுதியும் உடன் உடனே அவரை ஆராதி.

Verse 4

स वै गृहीत्वैककरेण केशं तत्पंचमं दृप्तमसत्यभाषणम् । छित्त्वा शिरांस्यस्य निहंतुमुद्यतः प्रकंपयन्खड्गमतिस्फुटं करैः

பின்னர் அவர் ஒரு கையால் அந்த அகங்காரமும் பொய் பேசுவதுமான ஐந்தாவது தலையின் முடியைப் பிடித்து, அதைத் துண்டித்து, கைகளில் வாளை வீசி அவனை வீழ்த்தத் துணிந்தார்.

Verse 5

पिता तवोत्सृष्टविभूषणांबरस्रगुत्तरीयामलकेशसंहतिः । प्रवातरंभेव लतेव चंचलः पपात वै भैरवपादपंकजे

உன் தந்தை தனது ஆபரணங்கள், ஆடைகள், மாலைகள், மேலாடை மற்றும் சீரான தலைமுடியைத் துறந்து, காற்றில் ஆடும் வாழை மரம் அல்லது கொடியைப் போல நடுங்கி பைரவரின் பாதக் கமலங்களில் விழுந்தார்.

Verse 6

तावद्विधिं तात दिदृक्षुरच्युतः कृपालुरस्मत्पतिपादपल्लवम् । निषिच्य बाष्पैरवदत्कृतांजलिर्यथा शिशुः स्वं पितरं कलाक्षरम्

அப்போது கருணையுள்ள அச்யுதன் (விஷ்ணு) அந்த விதியைக் காண விரும்பி, எமது இறைவனின் (சிவன்) மென்மையான பாதக் கமலங்களைக் கண்ணீரால் நனைத்தார். கைகளைக் கூப்பி, ஒரு குழந்தை தன் தந்தையிடம் மழலைச் சொற்களில் பேசுவது போலப் பேசினார்.

Verse 7

अच्युत उवाच । त्वया प्रयत्नेन पुरा हि दत्तं यदस्य पंचाननमीशचिह्नम् । तस्मात्क्षमस्वाद्यमनुग्रहार्हं कुरु प्रसादं विधये ह्यमुष्मै

அச்யுதன் கூறினார்: "முன்னொரு காலத்தில் நீங்களே மிகுந்த முயற்சியுடன் இவருக்கு இறைவனின் அடையாளமான ஐந்து முகங்களை வழங்கினீர்கள். எனவே இப்போது இவரை மன்னியுங்கள்; இவர் அருளுக்கு உரியவர். இந்த பிரம்மாவிற்கு உமது அருளை வழங்குங்கள்."

Verse 8

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायामष्टमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வரஸம்ஹிதையில் எட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 9

अथाह देवः कितवं विधिं विगतकंधरम् । ब्रह्मंस्त्वमर्हणाकांक्षी शठमीशत्वमास्थितः

அப்போது தலைகுனிந்து நின்ற கபடன் விதி (பிரம்மா) யிடம் இறைவன் கூறினான்— “ஓ பிரம்மனே, நீ வழிபாட்டை நாடி, வஞ்சகத்தால் ஈசர்தன்மையின் நிலையை ஏற்றுக் கொண்டாய்.”

Verse 10

नातस्ते सत्कृतिर्लोके भूयात्स्थानोत्सवादिकम् । ब्रह्मोवच । स्वामिन्प्रसीदाद्य महाविभूते मन्ये वरं वरद मे शिरसः प्रमोक्षम्

உமது அருளை விட உயர்ந்த மரியாதை இவ்வுலகில் பதவி, திருவிழா முதலியவற்றால் கிடையாது. பிரம்மா கூறினார்— “ஸ்வாமி, இன்று அருள்புரிவாயாக, மகாவிபூதி! வரதா, எனக்கு இதுவே உத்தம வரம்— என் சிரத்தின் விடுதலை (அகந்தை-பந்தத்திலிருந்து விடுபாடு).”

Verse 11

नमस्तुभ्यं भगवते बंधवे विश्वयोनये । सहिष्णवे सर्वदोषाणां शंभवे शैलधन्वने

பகவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்— நீர் எங்கள் உறவும் அடைக்கலமும்; விஸ்வயோனி (உலகின் மூலக் கருவும்); எல்லா குற்றங்களையும் பொறுக்கும் சகிப்புத் தன்மை உடையவர்; சம்பு, மங்களகரன்; சைலதன்வா, மலைவில்லைக் கொண்ட வில்லாளர்.

Verse 12

ईश्वर उवाच । अराजभयमेतद्वै जगत्सर्वं न शिष्यति । ततस्त्वं जहि दंडार्हं वह लोकधुरं शिशो

ஈசுவரன் கூறினான்— “நீதியுள்ள அரசாட்சியின் அச்சம் இல்லையெனில் இவ்வுலகம் முழுதும் ஒழுங்குபடாது. ஆகவே தண்டனைக்குரியவனைத் தண்டித்து, மக்கள் ஆட்சியின் பாரத்தை ஏற்று நட, ஓ குழந்தையே.”

Verse 13

वरं ददामि ते तत्र गृहाण दुर्लभं परम् । वैतानिकेषु गृह्येषु यज्ञे च भवान् गुरुः

அங்கே நான் உனக்கு வரம் அளிக்கிறேன்—அரிதான இந்த உயர்ந்த அருளை ஏற்றுக்கொள். ஸ்ரௌத விதிகளிலும், கிருஹ்ய கர்மங்களிலும், யாக ஆராதனையிலும் நீயே அதிகாரமுள்ள குருவாக இருப்பாய்।

Verse 14

निष्फलस्त्वदृते यज्ञः सांगश्च सहदक्षिणः । अथाह देवः कितवं केतकं कूटसाक्षिणम्

உன்னைத் தவிர யாகம் பயனற்றது—அங்கங்களுடன், தக்ஷிணையுடன் செய்தாலும். அப்போது தேவர் பொய்ச் சாட்சியாக நின்ற வஞ்சக கேதகியை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 15

रे रे केतक दुष्टस्त्वं शठ दूरमितो व्रज । ममापि प्रेम ते पुष्पे मा भूत्पूजास्वितः परम्

ஏ கேதகா! நீ தீயவன், வஞ்சகன்—இங்கிருந்து தூரம் போ. உன் மலர்மேல் எனக்கும் ஒருகாலத்தில் பாசம் இருந்தது; இனி வழிபாட்டில் நீ ஒருபோதும் முதன்மை பெறாதே।

Verse 16

इत्युक्ते तत्र देवेन केतकं देवजातयः । सर्वानि वारयामासुस्तत्पार्श्वादन्यतस्तदा

தேவர் இவ்வாறு கூறியதும் அங்கே தேவர்களின் கூட்டம் கேதகியை எல்லாப் பக்கங்களிலும் சூழ்ந்து, அனைத்துத் திசைகளிலிருந்தும் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினர்।

Verse 17

केतक उवाच । नमस्ते नाथ मे जन्मनिष्फलं भवदाज्ञया । सफलं क्रियतां तात क्षम्यतां मम किल्बिषम्

கேதகன் கூறினான்—ஹே நாதா, உமக்கு நமஸ்காரம். உமது ஆணையை மீறியதால் என் பிறப்பு பயனற்றதாயிற்று. ஹே தாதா, அதை மீண்டும் பயனுள்ளதாகச் செய்து, என் பாவத்தை மன்னிப்பீராக.

Verse 18

ज्ञानाज्ञानकृतं पापं नाशयत्येव ते स्मृतिः । तादृशे त्वयि दृष्टे मे मिथ्यादोषः कुतो भवेत्

அறிந்தோ அறியாமலோ செய்த பாவங்களை உம்மை நினைதலே அழிக்கிறது; இவ்வாறு உம்மை நான் தரிசித்தபின், பொய்மயக்கம் எனும் குறை எனக்குள் எவ்வாறு நிலைக்கும்?

Verse 19

तथा स्तुतस्तु भगवान्केतकेन सभातले । न मे त्वद्धारणं योग्यं सत्यवागहमीश्वरः

சபை நடுவில் கேதகி இவ்வாறு புகழ்ந்தபோது பகவான் கூறினார்—“நீ எனால் அணியத் தகுதியல்ல; ஏனெனில் நான் ஈசன், சத்தியவாக்குடையவன்.”

Verse 20

मदीयास्त्वां धरिष्यंति जन्म ते सफलं ततः । त्वं वै वितानव्याजेन ममोपरि भविष्यसि

என் சொந்த பரிசாரகர்கள் உன்னைத் தாங்குவர்; அப்போது உன் பிறப்பு பயனுடையதாகும். விதானம் (குடை/மண்டபத் திரை) என்ற பெயரில் நீ என்மேல் மேலாக இருப்பாய்.

Verse 21

इत्यनुगृह्य भगवान्केतकं विधिमाधवौ । विरराज सभामध्ये सर्वदेवैरभिष्टुतः

இவ்வாறு கேதகியையும், விதி (பிரம்மா) மற்றும் மாதவ (விஷ்ணு) ஆகியோரையும் அருளால் அனுகிரகித்து, பகவான் சபை நடுவில் எல்லாத் தேவராலும் போற்றப்பட்டு ஒளிவீசினார்.