युद्धप्रस्थान-वर्णनम् (Departure to the Battlefield and the Śaiva Overlordship over the Devas)

Verse 1

ईश्वर उवाच । वत्सकाः स्वस्तिवः कच्चिद्वर्तते मम शासनात् । जगच्च देवतावंशः स्वस्वकर्मणि किं नवा

ஈஸ்வரன் கூறினார்: "அன்பு குழந்தைகளே, எனது கட்டளையின்படி உங்களுக்கு எல்லாம் நலமாக இருக்கிறதா? உலகமும் தேவர்களின் வம்சமும் தங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட கடமைகளில் இடையூறின்றி ஈடுபட்டுள்ளனவா?"

Verse 2

प्रागेव विदितं युद्धं ब्रह्मविष्ण्वोर्मयासुराः । भवतामभितापेन पौनरुक्त्येन भाषितम्

ஓ மயாசுரர்களே, பிரம்மா-விஷ்ணுவின் அந்தப் போர் முன்பே அறியப்பட்டதே. ஆயினும் உங்கள் வற்புறுத்தலும் கலக்கமும் காரணமாக, மீளுரையாகினும் அது மீண்டும் சொல்லப்பட்டது।

Verse 3

इति सस्मितया माध्व्या कुमारपरिभाषया । समतोषयदंबायाः स पतिस्तत्सुरव्रजम्

இவ்வாறு மென்மையான புன்னகையுடன், குழந்தைபோல் விளையாட்டுத் தன்மையுள்ள மொழியில், அம்பையின் கணவரான அந்தப் பெருமான் தேவர்களின் கூட்டத்தை மகிழ்வித்தார்।

Verse 4

अथ युद्धांगणं गंतुं हरिधात्रोरधीश्वरः । आज्ञापयद्गणेशानां शतं तत्रैव संसदि

பின்னர் போர்க்களத்திற்குச் செல்ல எண்ணி, ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் தாதா (பிரம்மா) ஆகியோருக்கும் அதிபதியான அந்த பரமேசுவரன், அதே சபையில் தன் கணங்களின் நூறு தலைவர்களுக்கு ஆணையிட்டான்।

Verse 5

ततो वाद्यं बहुविधं प्रयाणाय परेशितुः । गणेश्वराश्च संनद्धा नानावाहनभूषणाः

அப்போது பரமேஸ்வரரின் புறப்பாட்டிற்காக பலவகை வாத்தியங்கள் முழங்கின. கணேஸ்வரர்கள் பலவித வாகனங்களும் ஆபரணங்களும் அணிந்து, ஆயுதம் தரித்து தயாராய் தோன்றினர்.

Verse 6

प्रणवाकारमाद्यंतं पंचमंडलमंडितम् । आरुरोह रथं भद्र मंबिकापतिरीश्वरः । ससूनुगणमिंद्रा द्याः सर्वेप्यनुययुः सुराः

ஓ நற்குணனே! அம்பிகையின் கணவர் ஈஸ்வரர், ஓங்கார வடிவமாய் ஆதியும் அந்தமும் உடைய, ஐந்து வட்டச் சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதத்தில் ஏறினார். இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தம் புதல்வர் மற்றும் பரிவாரக் கணங்களுடன் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 7

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां सप्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு புனித ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வர-ஸம்ஹிதையில் ஏழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 8

समीक्ष्यं तु तयोर्युद्धं निगूढोऽभ्रं समास्थितः । समाप्तवाद्यनिर्घोषः शांतोरुगणनिःस्वनः

அவ்விருவரின் போரை நோக்கி, அவர் மேகங்களில் அடைக்கலம் கொண்டு மறைந்திருந்தார். வாத்தியங்களின் முழக்கம் அடங்கியது; பெரும் படைகளின் பேரொலி அமைந்தது।

Verse 9

अथ ब्रह्माच्युतौ वीरौ हंतुकामौ परस्परम् । माहेश्वरेण चाऽस्त्रेण तथा पाशुपतेन च

பின்னர் வீரர்களான பிரம்மாவும் அச்யுதனும் (விஷ்ணு) ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த விரும்பி எதிரெதிராக நின்று, மாஹேஸ்வர அஸ்திரமும் பாசுபத அஸ்திரமும் செலுத்தினர்।

Verse 10

अस्त्रज्वालैरथो दग्धं ब्रह्मविष्ण्वोर्जगत्त्रयम् । ईशोपि तं निरीक्ष्याथ ह्यकालप्रलयं भृशम्

அப்போது அந்த அஸ்திரங்களின் தீப்பிழம்புகளால் பிரம்மா-விஷ்ணுவுடன் கூடிய மும்முலகமும் சுட்டெரிந்தது. அதை நோக்கி ஈசன் (சிவன்) கூட காலமற்ற பேரழிவு (பிரளயம்) வந்ததுபோல் கண்டார்।

Verse 12

महानलस्तंभविभीषणाकृतिर्बभूव तन्मध्यतले स निष्कलः । ते अस्त्रे चापि सज्वाले लोकसंहरणक्षमे । निपतेतुः क्षणे नैव ह्याविर्भूते महानले

மிகப் பெரும் அக்கினித் தூணின் அச்சமூட்டும் வடிவு தோன்றியது; அதன் நடுவில் நிஷ்கலன், நிராகாரன் ஆகிய பரசிவன் நிலைத்திருந்தான். உலகங்களை அழிக்க வல்ல எரியும் ஆயுதங்களும் அந்த மகா அக்கினி வெளிப்பட்டவுடன் கணநேரத்தில் வலுவிழந்து விழுந்தன.

Verse 13

दृष्ट्वा तदद्भुतं चित्रमस्त्रशांतिकरं शुभम् । किमेतदद्भुताकारमित्यूचुश्च परस्परम्

அந்த அதிசயமான, ஒளிவீசும், மங்களமான—ஆயுதங்களின் வலிமையை அமைதிப்படுத்தும்—காட்சியைப் பார்த்து அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர், “இது என்ன அற்புத வடிவு?” என்று கூறினர்.

Verse 14

अतींद्रि यमिदं स्तंभमग्निरूपं किमुत्थितम् । अस्योर्ध्वमपि चाधश्च आवयोर्लक्ष्यमेव हि

“இந்தத் தூண் புலன்களுக்கு எட்டாதது; அக்கினி வடிவில் எழுந்துள்ளது—இது என்ன? உண்மையாகவே, இதன் மேல்முனையும் கீழ்முனையும் நம் இருவருக்கும் தேட வேண்டிய இலக்கே.”

Verse 15

इति व्यवसितौ वीरौ मिलितौ वीरमानिनौ । तत्परौ तत्परीक्षार्थं प्रतस्थातेऽथ सत्वरम्

இவ்வாறு தீர்மானித்த அந்த இரு வீரர்களும்—தம் வீரத்தால் பெருமை கொண்டவர்கள்—ஒன்றுகூடினர். அதே நோக்கில் உறுதியாக இருந்து, அதைச் சோதிக்க உடனே விரைந்து புறப்பட்டனர்.

Verse 16

आवयोर्मिश्रयोस्तत्र कार्यमेकं न संभवेत् । इत्युक्त्वा सूकरतनुर्विष्णुस्तस्यादिमीयिवान्

“நாம் இருவரும் அங்கே ஒன்றாகச் சேர்ந்தால் ஒரே உறுதியான முடிவு ஏற்படாது.” என்று கூறி, விஷ்ணு வராக உடலை ஏற்று, அதன் ஆதியை (தொடக்கத்தை) அளக்க/தேடப் புறப்பட்டான்.

Verse 17

तथा ब्रह्माहं सतनुस्तदंतं वीक्षितुं ययौ । भित्त्वा पातालनिलयं गत्वा दूरतरं हरिः

அப்போது நான் பிரம்மா உடல் வடிவம் கொண்டு அந்த அளவற்ற தெய்வத் தூணின் முடிவைக் காணச் சென்றேன். ஹரி (விஷ்ணு) பாதாள உலகங்களைப் பிளந்து அதன் அடியைத் தேடி மேலும் மேலும் தூரம் சென்றார்.

Verse 18

नाऽप्श्यात्तस्य संस्थानं स्तंभस्यानलवर्चसः । श्रांतः स सूकरहरिः प्राप पूर्वं रणांगणम्

அக்னி ஒளிபோல் பிரகாசித்த அந்தத் தூணின் வடிவமோ எல்லையோ அவனால் காண இயலவில்லை. களைப்புற்ற வராக வடிவம் கொண்ட ஹரி முதலில் போர்க்களத்திற்குத் திரும்பினார்.

Verse 19

अथ गच्छंस्तु व्योम्ना च विधिस्तात पिता तव । ददर्श केतकी पुष्पं किंचिद्विच्युतमद्भुतम्

பின்னர் ஆகாயத்தில் செல்லும் போது, தாதா, உன் தந்தையான விதாதா பிரம்மா மேலிருந்து விழுந்த ஒரு அதிசய கேதகி மலரை கண்டார்.

Verse 20

अतिसौरभ्यमम्लानं बहुवर्षच्युतं तथा । अन्वीक्ष्य च तयोः कृत्यं भगवान्परमेश्वरः

அம்மலர் மிகுந்த மணமுடையது, ஒருபோதும் வாடாதது, பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் விழுந்ததுபோல் இருந்தது. அதைக் கண்டு பகவான் பரமேஸ்வரன் அவர்கள் இருவரின் செயலை நுணுக்கமாகக் கவனித்தார்.

Verse 21

परिहासं तु कृतवान्कंपनाच्चलितं शिरः । तस्मात्तावनुगृह्णातुं च्युतं केतकमुत्तमम्

அவர் பரிகாசமயமான சொற்களை உரைத்தார்; சிறு நடுக்கத்தால் அவரது தலை அசைந்தது. ஆகவே விழுந்த அந்த உயர்ந்த கேதகி மலருக்கு அருள் செய்ய அவர் முனைந்தார்.

Verse 22

किं त्वं पतसि पुष्पेश पुष्पराट् केन वा धृतम् । आदिमस्याप्रमेयस्य स्तंभमध्याच्च्युतश्चिरम्

ஓ மலர்த் தலைவா, மலர்களின் அரசே! நீ ஏன் விழுகின்றாய்? உன்னை யார் தடுத்தார்? அளவிட முடியாத ஆதிப் பரமனின் தூணின் நடுவிலிருந்து நீ நீண்ட காலமாகச் சறுக்கி விழுந்தாய்.

Verse 23

न संपश्यामि तस्मात्त्वं जह्याशामंतदर्शने । अस्यां तस्य च सेवार्थं हंसमूर्तिरिहागतः

நான் அவரைக் காணவில்லை; ஆகவே அந்த (எல்லை) தரிசனத்தின் நம்பிக்கையை விட்டுவிடு. இவ்வும் அவ்வும் ஆகிய பணிகளின் சேவைக்காக நான் இங்கு ஹம்ச வடிவில் வந்தேன்.

Verse 24

इतः परं सखे मेऽद्य त्वया कर्तव्यमीप्सितम् । मया सह त्वया वाच्यमेतद्विष्णोश्च सन्निधौ

இனி முதல், என் நண்பனே, இன்று நீ விரும்பியதைச் செய்ய வேண்டும். மேலும் என்னுடன் சேர்ந்து விஷ்ணுவின் சன்னிதியில் இந்த விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 25

स्तंभांतो वीक्षितो धात्रा तत्र साक्ष्यहमच्युत । इत्युक्त्वा केतकं तत्र प्रणनाम पुनः नः । असत्यमपि शस्तं स्यादापदीत्यनुशासनम्

தூணின் முடிவைக் கண்டு தாதா (பிரம்மா) அங்கே— “ஓ அச்யுதா (விஷ்ணு), நான் சாட்சி” என்றார். இவ்வாறு சொல்லி அங்கேயே கேதகி மலருக்கு மீண்டும் வணங்கினார். அப்போது இந்த அறிவுரை வெளிப்பட்டது— “ஆபத்துக் காலத்தில் பொய்கூட ஏற்றதுபோல் தோன்றலாம்.”

Verse 26

समीक्ष्य तत्राऽच्युतमायतश्रमं प्रनष्टहर्षं तु ननर्त हर्षात् । उवाच चैनं परमार्थमच्युतं षंढात्तवादः स विधिस्ततोऽच्युतम्

அங்கே அச்யுதன் (விஷ்ணு) நீண்ட முயற்சியால் களைப்புற்று, முன் மகிழ்ச்சி நீங்கியவனாக இருப்பதைக் கண்டு விதாதா (பிரம்மா) ஆனந்தத்தில் நடனம் செய்தார். பின்னர் அந்த விதி நிறுவிய பிரம்மா, அச்யுதனுக்கு பரமார்த்தத்தை உரைத்தார்— உயிரை சிவனின் பரம பதத்துக்கு இட்டுச் செல்லும் தத்துவத்தை.

Verse 27

स्तंभाग्रमेतत्समुदीक्षितं हरे तत्रैव साक्षी ननु केतकं त्विदम् । ततोऽवदत्तत्र हि केतकं मृषा तथेति तद्धातृवचस्तदंतिके

“ஹே ஹரி! இந்தத் தூணின் உச்சியை நான் கண்டேன்; இங்கே உள்ள இந்த கேதகி மலரே சாட்சி.” அப்போது கேதகி அங்கே பொய் கூறி, “அப்படியே” என்று, படைத்தவனின் அருகில் சொன்ன வார்த்தைக்கு ஒத்துப் பேசினாள்।

Verse 28

हरिश्च तत्सत्यमितीव चिंतयंश्चकार तस्मै विधये नमः स्वयम् । षोडशैरुपचारैश्च पूजयामास तं विधिम्

ஹரி “இது நிச்சயமாக உண்மை” என்று எண்ணி, தானே அந்த விதாதா பிரம்மாவுக்கு வணங்கி, பதினாறு உபசாரங்களால் அவரை வழிபட்டான்।

Verse 29

विधिं प्रहर्तुं शठमग्निलिंगतः स ईश्वरस्तत्र बभूव साकृतिः । समुत्थितः स्वामि विलोकनात्पुनः प्रकंपपाणिः परिगृह्य तत्पदम्

வஞ்சகமான பிரம்மாவை அடக்கி தண்டிக்க, அந்த அக்னிலிங்கத்திலிருந்து அங்கே ஈஸ்வரன் சாகார ரூபமாக வெளிப்பட்டான். தன் ஸ்வாமியை கண்டதும் பிரம்மா மீண்டும் எழுந்து, நடுங்கும் கைகளால் அவரது பாதங்களைப் பற்றினான்।

Verse 30

आद्यंतहीनवपुषि त्वयि मोहबुद्ध्या भूयाद्विमर्श इह नावति कामनोत्थः । स त्वं प्रसीद करुणाकर कश्मलं नौ मृष्टं क्षमस्व विहितं भवतैव केल्या

ஆதி முடிவில்லா ரூபமுடைய ஆண்டவனே! உம்மை நோக்கிய மோகபுத்தியால் இங்கே எங்கள் விவேகம் மீண்டும் மீண்டும் காமத்தால் எழும் உந்துதல்களால் அடக்கப்படுகிறது. ஆகவே கருணாகரனே, அருள்புரிவாயாக; எங்களை மாசுபடுத்திய பாவக்கல்மஷத்தை மன்னிப்பாயாக—நிகழ்ந்ததெல்லாம் உமது லீலையாலேயே நிகழ்ந்தது।

Verse 31

ईश्वर उवाच । वत्सप्रसन्नोऽस्मि हरे यतस्त्वमीशत्वमिच्छन्नपि सत्यवाक्यम् । ब्रूयास्ततस्ते भविता जनेषु साम्यं मया सत्कृतिरप्यलप्थाः

ஈச்வரன் உரைத்தான்—வத்ஸ ஹரியே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; ஏனெனில் ஆட்சி விரும்பினாலும் நீ உண்மைவாக்கைச் சொன்னாய். ஆகவே உயிர்களிடையே நீ எனக்கு இணையான நிலையை அடைவாய்; மரியாதையும் பக்தியுடனான பூஜையும் பெறுவாய்।

Verse 32

इतः परं ते पृथगात्मनश्च क्षेत्रप्रतिष्ठोत्सवपूजनं च

இதற்குப் பின், திருத்தலங்களின் பிரதிஷ்டை, நிறுவல் விதிகள், திருவிழா அனுஷ்டானங்கள் மற்றும் பூஜை முறைகள் ஆகியவற்றை உனக்கு தனித்தனியாக விளக்குவேன்।

Verse 33

इति देवः पुरा प्रीतः सत्येन हरये परम् । ददौ स्वसाम्यमत्यर्थं देवसंघे च पश्यति

இவ்வாறு பழங்காலத்தில், அந்த சத்தியத்தால் மகிழ்ந்த பரமன் ஹரிக்கு உன்னத வரத்தை அளித்தான்—தன்னுடன் ஒப்பான உயர்ந்த சமத்துவத்தை; இதை தேவர்கள் கூட்டம் கண்டது।