Brahmā–Viṣṇu Garva-vādaḥ (The Dispute of Pride Between Brahmā and Viṣṇu)
இந்த अध्यாயத்தை நந்திகேசுவரர் ஒரு நிகழ்வாகக் கூறுகிறார். சேஷசயனத்தில் விஷ்ணு ஓய்வெடுத்து பரிவாரத்துடன் இருக்கையில், பிரம்மா திடீரென வந்து அந்தக் காட்சியைப் பற்றி கேட்கிறார். பிரம்மா மேன்மை அகந்தையால் விஷ்ணுவை எழுந்து தன்னை குருவென மதிக்குமாறு கட்டளையிட்டு, உயர்ந்தவர் வந்தபோது பெருமை தகாது எனப் பேசித் தன்னை உயர்த்திக் காட்டுகிறார். விஷ்ணு பதிலாக—பிரம்மா நாபிக்கமலத்தில் பிறந்தவர், உலகமெல்லாம் விஷ்ணுவிலேயே நிலைத்துள்ளது எனத் தன் ஆதிமை கூறி, பிரம்மாவின் அணுகுமுறையை துடுக்கானது, உரிமை பறிப்பதுபோல் எனக் கண்டிக்கிறார். பின்னர் இருவரும் ‘நானே உயர்ந்தவன்’ எனப் பரஸ்பரம் வாதித்து மோதலின் தொடக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றனர். மறைபொருள்—அஹங்காரம் வந்தால் உயர்ந்த தேவர்களும் மயக்கம், போட்டியில் சிக்குவர்; ஆகவே சிவனே போட்டியற்ற பரம்பொருள், தீர்ப்பாளர், ஆதாரம் என உணர்த்துகிறது।
Shlokas
Verse 1
नंदिकेश्वर उवाच । पुरा कदाचिद्योगींद्र विष्णुर्विषधरासनः । सुष्वाप परया भूत्या स्वानुगैरपि संवृतः
நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ஒருசமயம், யோகிகளின் தலைவனான விஷ்ணு, சேஷநாகத்தின் படுக்கையில் அமர்ந்து, பரம மகிமையால் நிறைந்து, தம் பரிவாரத்தால் சூழப்பட்டவாறே ஆழ்ந்த நித்திரையில் மூழ்கினார்।
Verse 2
यदृच्छया गतस्तत्र ब्रह्मा ब्रह्मविदांवरः । अपृच्छत्पुंडरीकाक्षं शयनं सर्वसुन्दरम्
தற்செயலாக அங்கே பிரம்மஞானிகளுள் சிறந்த பிரம்மா வந்தார். மிக அழகிய படுக்கையில் சாய்ந்திருந்த தாமரைக்கண்ணன் (விஷ்ணு) அவரை அவர் வினவினார்।
Verse 3
कस्त्वं पुरुषवच्छेषे दृष्ट्वा मामपि दृप्तवत् । उत्तिष्ठ वत्स मां पश्य तव नाथमिहागतम्
“நீ யார்? மனிதனைப் போல இங்கே கிடந்து, என்னையும் அகந்தையுடன் நோக்குகிறாய்? எழு, மகனே—என்னைப் பார்; உன் நாதன் இங்கே வந்துள்ளான்.”
Verse 4
आगतं गुरुमाराध्यं दृष्ट्वा यो दृप्तवच्चरेत् । द्रो हिणस्तस्य मूढस्य प्रायश्चित्तं विधीयते
ஆராத்ய குரு வருகையைப் பார்த்தும் அகந்தையுடன் நடப்பவன், குருத்ரோகம் செய்த மயக்குற்றவன்; அவனுக்குப் பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்படுகிறது।
Verse 5
इति श्रुत्वा वचः क्रुद्धो बहिः शांतवदाचरत् । स्वस्ति ते स्वागतं वत्स तिष्ठ पीठमितो विश
அவ்வசனங்களை கேட்டதும் உள்ளத்தில் கோபமிருந்தாலும் வெளியில் அமைதியென நடந்து கொண்டான். “உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. வருக, வத்ஸா! வரவேற்பு. இந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து—உள்ளே வா” என்றான்.
Verse 6
इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां षष्ठोऽध्यायः
இவ்வாறு திருஶிவ மகாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வர ஸம்ஹிதையில் ஆறாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.
Verse 7
पितामहश्च जगतः पाता च तव वत्सक । विष्णुरुवाच । मत्स्थं जगदिदं वत्स मनुषे त्वं हि चोरवत्
“நீ உலகத்தின் பிதாமகனும் அதன் பாதுகாவலனும் ஆவாய், வத்ஸா!” விஷ்ணு கூறினார்—“இந்த முழு உலகமும் என்னுள் நிலைத்திருக்கிறது, மகனே; ஆயினும் அதை உன்னுடையதெனத் திருடனைப் போலச் சொல்கிறாய்.”
Verse 8
मन्नाभिकमलाज्जातः पुत्रस्त्वं भाषसे वृथा । नंदिकेश्वर उवाच । एवं हि वदतोस्तत्र मुग्धयोरजयोस्तदा
என் நாபிக் கமலத்திலிருந்து பிறந்தவன் நீ; நீ என் மகன்—ஆயினும் வீணாகப் பேசுகிறாய். நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்—அப்போது அங்கே அந்த இருவரும், மயக்கமுற்றும் அஜேயருமாய், இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
Verse 9
अहमेव बरो न त्वमहं प्रभुरहं प्रभुः । परस्परं हंतुकामौ चक्रतुः समरोद्यमम्
“மேன்மையானவன் நானே; நீ அல்ல. நான் ஆண்டவன்; நானே ஆண்டவன்” என்று கூறி, ஒருவரையொருவர் கொல்ல விரும்பி, அவர்கள் இருவரும் போருக்குத் தயாரானார்கள்.
Verse 10
युयुधातेऽमरौ वीरौ हंसपक्षींद्र वाहनौ । वैरंच्या वैष्णवाश्चैवं मिथो युयुधिरे तदा
அப்போது அந்த இரு வீர தேவர்கள்—அன்னவாகனமும் கருடவாகனமும்—ஒருவரையொருவர் போரிட்டனர். பிரம்மாவின் படைகளும் விஷ்ணுவின் படைகளும் பரஸ்பரம் மோதின.
Verse 11
तावद्विमानगतयः सर्वा वै देवजातयः । दिदृक्षवः समाजग्मुः समरं तं महाद्भुतम्
அப்போது எல்லா தேவர்குலங்களும் தங்கள் திவ்ய விமானங்களில் ஏறி, அந்த மிக அதிசயமான போரைக் காண ஆவலுடன் ஒன்று கூடியனர்।
Verse 12
क्षिपंतः पुष्पवर्षाणि पश्यंतः स्वैरमंबरे । सुपर्णवाहनस्तत्र क्रुद्धो वै ब्रह्मवक्षसि
அவர்கள் மலர்மழையைப் பொழிந்து, வானில் சுதந்திரமாக நோக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அங்கே கருடவாகனனான திருமால் பிரம்மாவின் அகந்தையில் கோபமுற்றான்।
Verse 13
मुमोच बाणानसहानस्त्रांश्च विविधान्बहून् । मुमोचाऽथ विधिः क्रुद्धो विष्णोरुरसि दुःसहान्
அவன் பலவகை ஆயுதங்களையும் தாங்கமுடியாத அம்புகளையும் விட்டான். பின்னர் கோபமுற்ற விதி (பிரம்மா) விஷ்ணுவின் மார்பில் தாங்கவியலாத ஏவுகணைகளைச் செலுத்தினான்।
Verse 14
बाणाननलसंकाशानस्त्रांश्च बहुशस्तदा । तदाश्चर्यमिति स्पष्टं तयोः समरगोचरम्
அப்போது அந்தப் போரில் தீப்போல் எரியும் அம்புகளுடன் பலவகை அஸ்திர-சஸ்திரங்கள் மீண்டும் மீண்டும் விடப்பட்டன. போர்க்களத்தில் அவர்களிருவரின் மோதல் வெளிப்படையாகவே அதிசயமாகத் தோன்றியது.
Verse 15
समीक्ष्य दैवतगणाः शशंसुर्भृशमाकुलाः । ततो विष्णुः सुसंक्रुद्धः श्वसन्व्यसनकर्शितः
இதைக் கண்ட தேவர்கள் மிகுந்த கலக்கத்துடன் அச்சத்தில் கூச்சலிட்டனர். அப்போது விஷ்ணு கடும் கோபமுற்று, கனமாக மூச்சுவிட்டு, துயரக் கிளேசத்தால் சோர்ந்து உடனே எதிர்வினை செய்தார்.
Verse 16
माहेश्वरास्त्रं मतिमान् संदधे ब्रह्मणोपरि । ततो ब्रह्मा भृशं क्रुद्धः कंपयन्विश्वमेव हि
அப்போது அந்த அறிவுடையவன் பிரம்மாவின்மேல் மஹேஸ்வர அஸ்திரத்தைச் செலுத்தினான். அதனால் பிரம்மா மிகக் கோபமுற்று முழு உலகத்தையும் நடுங்கச் செய்தார்.
Verse 17
अस्त्रं पाशुपतं घोरं संदधे विष्णुवक्षसि । ततस्तदुत्थितं व्योम्नि तपनायुतसन्निभम्
அவன் விஷ்ணுவின் மார்பின்மேல் பயங்கரமான பாசுபத அஸ்திரத்தைச் செலுத்தினான். உடனே அது வானில் எழுந்து பத்தாயிரம் சூரியர்கள் போல் எரிந்து ஒளிர்ந்தது.
Verse 18
सहस्रमुखमत्युग्रं चंडवातभयंकरम् । अस्त्रद्वयमिदं तत्र ब्रह्मविष्ण्वोर्भयंकरम्
அங்கே ஆயிரம் முகங்களுடன் மிகக் கொடுமையானதும், கொந்தளிக்கும் புயல் காற்றைப் போல் அச்சமூட்டுவதுமான இரு அஸ்திரங்கள் தோன்றின; அவை பிரம்மா-விஷ்ணுவிற்கும் பயத்தை உண்டாக்கின.
Verse 19
इत्थं बभूव समरो ब्रह्मविष्ण्वोः परस्परम् । ततो देवगणाः सर्वे विषण्णा भृशमाकुलाः । ऊचुः परस्परं तात राजक्षोभे यथा द्विजाः
இவ்வாறு பிரம்மா–விஷ்ணு இருவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் போர் புரிந்தனர். அப்போது எல்லா தேவர்களும் மிகுந்த துயரமும் கலக்கமும் கொண்டு, அரசில் குழப்பம் எழும்போது பண்டிதத் த்விஜர்கள் ஆலோசிப்பதுபோல், தம்முள் தாமே பேசினர்.
Verse 20
सृष्टिः स्थितिश्च संहारस्तिरो भावोप्यनुग्रहः । यस्मात्प्रवर्तते तस्मै ब्रह्मणे च त्रिशूलिने
படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு, திரோபாவம் (மறைப்பு) மற்றும் அருள்கிருபை—இவை அனைத்தும் யாரிடமிருந்து நிகழ்கின்றனவோ, அந்த பரப்ரஹ்மனும் திரிசூலதாரியுமான சிவனுக்கு வணக்கம்.
Verse 22
अशक्यमन्यैर्यदनुग्रहं विना तृणक्षयोप्यत्र यदृच्छया क्वचित् । इति देवाभयं कृत्वा विचिन्वंतः शिवक्षयम् । जग्मुः कैलासशिखरं यत्रास्ते चंद्र शेखरः
“அவருடைய அனுகிரகம் இன்றி பிறரால் இது இயலாது; இங்கே புல்லின் ஒரு இலை அழிவதும் கூட எப்போதோ தற்செயலாகவே நிகழ்கிறது.” என்று எண்ணி, தேவர்கள் அச்சமின்றி சிவனின் ‘அந்தம்/எல்லை’யைத் தேடி, சந்திரசேகரன் வீற்றிருக்கும் கைலாசச் சிகரத்திற்குச் சென்றனர்.
Verse 23
दृष्ट्वैवममरा हृष्टाः पदंतत्पारमेश्वरम् । प्रणेमुः प्रणवाकारं प्रविष्टास्तत्र सद्मनि
அவ்வாறு அந்த பரமேஸ்வரனின் பரமதாமத்தை கண்ட தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் பிரணவ-வடிவான ஆண்டவரை வணங்கி, பின்னர் அந்த தெய்வீக மாளிகையில் நுழைந்தனர்.
Verse 24
तेपि तत्र सभामध्ये मंडपे मणिविष्टरे । विराजमानमुमया ददृशुर्देवपुंगवम्
அவர்கள் அங்கே சபையின் நடுவில் உள்ள மண்டபத்தில், மணிமய ஆசனத்தின் மீது, உமையுடன் ஒளிவீசித் திகழும் தேவர்களில் முதன்மையான சிவபெருமானைக் கண்டனர்.
Verse 25
सव्योत्तरेतरपदं तदर्हितकरां बुजम् । स्वगणैः सर्वतो जुष्टं सर्वलक्षणलक्षितम्
அவரின் இடது-வலது பாதங்கள் சிறந்த சமநிலையில் அமைந்திருந்தன; அவரது தாமரைப் போன்ற கரங்கள் உரிய முத்திரைகளில் விளங்கின. தம் கணங்களால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டு, எல்லா நற்குறிகளாலும் குறியிடப்பட்டிருந்தார்.
Verse 26
वीज्यमानं विशेषजैः स्त्रीजनैस्तीव्रभावनैः । शस्यमानं सदावेदैरनुगृह्णंतमीश्वरम्
சிறந்த ஒழுக்கமுடைய, தீவிர பக்தி உணர்வில் மூழ்கிய பெண்கள் அவரைச் சாமரத்தால் விசிறினர். வேதங்கள் இடையறாது அவரைப் பாட, அந்த பரமேஸ்வரன் அனைவருக்கும் அருளை வழங்கினார்.
Verse 27
दृष्ट्वैवमीशममराः संतोषसलिलेक्षणाः । दंडवद्दूरतो वत्स नमश्चक्रुर्महागणाः
இவ்வாறு ஈசனை கண்ட தேவர்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிரம்பிய கண்களுடன் ஆனார்கள். தூரத்திலிருந்தே தண்டவத் பணிந்து, ஓ வத்ஸா, மகாகணங்கள் வணக்கம் செலுத்தின.
Verse 28
तानवेक्ष्य पतिर्देवान्समीपे चाह्वयद्गणैः । अथ संह्लादयन्देवान्देवो देवशिखामणिः । अवोचदर्थगंभीरं वचनं मधुमंगलम्
அந்தத் தேவர்களைக் கண்டு, தலைவனான சிவபெருமான் தனது கணங்களுடன் அவர்களை அருகில் அழைத்தார். தேவர்களை மகிழ்வித்து, தேவர்களின் சிகாமணியான அந்த இறைவன் ஆழமான, இனிமையான, மங்கலகரமான சொற்களைக் கூறினார்.
Frequently Asked Questions
A confrontational dialogue where Brahmā challenges reclining Viṣṇu and Viṣṇu counters with claims of cosmic priority; the episode functions as a theological argument that divine offices without humility devolve into rivalry, anticipating Śiva’s role as the ultimate resolution to competing claims.
Viṣṇu’s serpent couch and the navel-lotus motif encode cosmological dependence and delegated creation: they symbolize how manifest authority (creation, preservation) is mediated through forms and functions, whereas the chapter’s deeper lesson critiques identification with those functions as the root of delusion.
No explicit Śiva/Gaurī manifestation is foregrounded in the sampled verses; instead, the chapter operates as a prelude—by exposing Brahmā–Viṣṇu rivalry, it implicitly elevates Śiva as the transcendent principle required to adjudicate and stabilize the cosmic hierarchy.