Śravaṇa–Kīrtana–Manana: Definitions and Hierarchy of Śaiva Sādhanā (श्रवणकीर्तनमनन-निरूपणम्)

Verse 1

मुनय ऊचुः । मननं कीदृशं ब्रह्मञ्छ्रवणं चापि कीदृशम् । कीर्तनं वा कथं तस्य कीर्तयैतद्यथायथम्

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ பிரம்மனே! மனனம் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும்? மேலும் சரியான ஸ்ரவணம் எப்படிப்பட்டது? அவருடைய கீர்த்தனம் எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும்? இதை ஒழுங்காக, முறையாக விளக்குங்கள்.

Verse 2

ब्रह्मोवच । पूजाजपेशगुणरूपविलासनाम्नां युक्तिप्रियेण मनसा परिशोधनं यत् । तत्संततं मननमीश्वरदृष्टिलभ्यं सर्वेषु साधनवरेष्वपि मुख्यमुख्यम्

பிரம்மா கூறினார்—பூஜை, ஜபம், ஈசனின் குணங்கள், ரூபங்கள், லீலைகள், நாமங்கள் ஆகியவற்றை நியாயத்தை விரும்பும் மனத்தால் சிந்தித்து மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவது தொடர்ந்த மனனம். இதனால் ஈசன் தரிசனம் கிடைக்கும்; எல்லாச் சிறந்த சாதனங்களிலும் இதுவே மிகமிக முதன்மை.

Verse 3

गीतात्मना श्रुतिपदेन च भाषया वा शंभुप्रतापगुणरूपविलासनाम्नाम् । वाचा स्फुटं तु रसवत्स्तवनं यदस्य तत्कीर्तनं भवति साधनमत्र मध्यम्

பாடலாகவோ, வேதச் சொற்றொடர்களாலோ, அல்லது சாதாரண மொழியாலோ—வாக்கால் தெளிவாகவும் பக்திரசத்தோடும் சம்புவின் மகிமை, குணம், ரூபம், லீலை, நாமங்களைப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் செய்வது கீர்த்தனம் ஆகும். இந்த சாதனத்தில் இது ‘மத்தியம’ வழி என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे प्रथमायां विद्येश्वरसंहितायं साध्यसाधनखण्डे चतुर्थोऽध्यायः

இவ்வாறு திரு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் முதல் பகுதியில் உள்ள வித்யேஸ்வர ஸம்ஹிதையின் சாத்யசாதன காண்டத்தில் நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 5

सत्संगमेन भवति श्रवणं पुरस्तात्संकीर्तनं पशुपतेरथ तद्दृढं स्यात् । सर्वोत्तमं भवति तन्मननं तदंते सर्वं हि संभवति शंकरदृष्टिपाते

சத்சங்கத்தால் முதலில் பக்தியுடன் கேட்கும் (ஸ்ரவணம்) நிலை உண்டாகிறது; பின்னர் பசுபதியின் நாம-சங்கீர்த்தனம் உறுதியாகிறது. அதன் பின் அதையே ஆழ்ந்து தியானித்து சிந்திப்பதே உயர்ந்தது. சங்கரன் அருள்நோக்கு விழுந்தால் அனைத்தும் சாத்தியமாகும்.

Verse 6

सूत उवाच । अस्मिन्साधनमाहत्म्ये पुरा वृत्तं मुनीश्वराः । युष्मदर्थं प्रवक्ष्यामि शृणुध्वमवधानतः

சூதர் கூறினார்—முனிவரே! இந்த சாதனையின் மஹிமையில் பழங்காலத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு நிகழ்வு உள்ளது; உங்கள் நன்மைக்காக அதை நான் உரைக்கிறேன்—கவனமுடன் கேளுங்கள்.

Verse 7

पुरा मम गुरुर्व्यासः पराशरमुनेः सुतः । तपश्चचार संभ्रांतः सरस्वत्यास्तटे शुभे

முன்னொரு காலத்தில் என் குரு வியாசர்—பராசர முனிவரின் புதல்வர்—புனிதமான சரஸ்வதி நதிக்கரையில் ஆழ்ந்த பக்தி-மரியாதையுடன் தவம் செய்தார்.

Verse 8

गच्छन्यदृछया तत्र विमानेनार्करोचिषा । सनत्कुमारो भगवान्ददर्श मम देशिकम्

சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் திவ்ய விமானத்தில் தற்செயலாக அங்கே சென்றபோது, பகவான் சனத்குமாரர் என் தேசிக குருவை தரிசித்தார்।

Verse 9

ध्यानारूढः प्रबुद्धोऽसौ ददर्श तमजात्मजम् । प्रणिपत्याह संभ्रांतः परं कौतूहलं मुनिः

தியானத்திலிருந்து எழுந்து விழிப்படைந்த அவர், அந்த அதிசயமான அஜன்—அஜன்மனானவரை கண்டார். முனிவர் பரவசமடைந்து வணங்கி, பேர்க் கௌதுகத்துடன் உரைத்தார்।

Verse 10

दत्त्वार्घ्यमस्मै प्रददौ देवयोग्यं च विष्टिरम् । प्रसन्नः प्राह तं प्रह्वं प्रभुर्गंभीरया गिरा

அவனுக்கு அர்க்யம் அளித்து, தேவனுக்கேற்ற ஆசனத்தையும் வழங்கினார். மகிழ்ந்த प्रभு, வணங்கியிருந்த அந்த பக்தனிடம் கனத்த குரலில் உரைத்தார்.

Verse 11

सनत्कुमार उवाच । सत्यं वस्तु मुने दध्याः साक्षात्करणगोचरः । स शिवोथासहायोत्र तपश्चरसि किं कृते

சனத்குமாரர் கூறினார்— முனிவரே, சத்தியப் பொருள் நேரடி அனுபவத்தால் அறியப்படுவது. இங்கே சிவன் தாமே உமக்கு துணையாக உள்ளார்; அப்படியிருக்க எதற்காகத் தவம் செய்கிறீர்?

Verse 12

एवमुक्तः कुमारेण प्रोवाच स्वाशयं मुनिः । धर्मार्थकाममोक्षाश्च वेदमार्गे कृतादराः

குமாரர் இவ்வாறு கூறியபோது, முனிவர் தம் உள்ளக் கருத்தைச் சொன்னார்— தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகிய நான்கும் வேத மார்க்கத்தில் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் நாடப்பட வேண்டியவை.

Verse 13

बहुधा स्थापिता लोके मया त्वत्कृपया तथा । एवं भुतस्य मेप्येवं गुरुभूतस्य सर्वतः

உமது அருளால் நான் உலகில் பல வகைகளில் (வழிபாடு/லிங்க நிறுவல்) செய்துள்ளேன். இவ்வாறு உம்மை ஆதாரமாகக் கொண்ட எனக்கு எங்கும் நீரே குருவாகவும் பரம வழிகாட்டியாகவும் உள்ளீர்.

Verse 14

मुक्तिसाधनकं ज्ञानं नोदेति परमाद्भुतम् । तपश्चरामि मुक्त्यर्थं न जाने तत्र कारणम्

விடுதலைக்கான சாதனமான அந்தப் பரம அதிசய ஞானம் எனக்குள் உதயமாவதில்லை. மோக்ஷத்திற்காகத் தவம் செய்கிறேன்; ஆனால் அதற்குக் காரணம் (ஏன் உதயமில்லை) எனக்குத் தெரியாது.

Verse 15

इत्थं कुमारो भगवान्व्यासेन मुनिनार्थितः । समर्थः प्राह विप्रेंद्रा निश्चयं मुक्तिकारणम्

இவ்வாறு முனி வியாசரின் வேண்டுதலால், ஆற்றல்மிக்க பகவான் குமாரர், ஓ பிராமண முதல்வர்களே, மோட்சத்தின் காரணத்தைப் பற்றிய உறுதியான உண்மையை உரைத்தார்.

Verse 16

श्रवणं कीर्तनं शंभोर्मननं च महत्तरम् । त्रयं साधनमुक्तं च विद्यते वेदसंमतम्

சம்புவின் திருக்கதைகளைச் செவிமடுத்தல், அவரைப் புகழ்ந்து கீர்த்தனம் செய்தல், அவர்மேல் ஆழ்ந்து மனனம் செய்தல்—இம்மூன்றும் சாதனமென கூறப்பட்டது; இது வேதசம்மதம்.

Verse 17

पुराहमथ संभ्रांतो ह्यन्यसाधनसंभ्रमः । अचले मंदरे शैले तपश्चरणमाचरम्

முன்பு, பிற சாதனங்களின் தேடலில் கலங்கிய நான் அசையாத மந்தர மலைக்கு சென்று அங்கே தவம் மேற்கொண்டேன்.

Verse 18

शिवाज्ञया ततः प्राप्तो भगवान्नंदिकेश्वरः । स मे दयालुर्भगवान्सर्वसाक्षी गणेश्वरः

அப்போது சிவனின் ஆணையால் பகவான் நந்திகேஸ்வரர் வந்தடைந்தார். அவர் என் கருணைமிகு ஆண்டவர்—எல்லாம் சாட்சியாக இருப்பவர், சிவகணங்களின் தலைவன் கணேஸ்வரர்.

Verse 19

उवाच मह्यं सस्नेहं मुक्तिसाधनमुत्तमम् । श्रवणं कीर्तनं शंभोर्मननं वेदसंमतम्

அவர் அன்போடு எனக்குச் சொன்னார்—மோட்சத்திற்கான உத்தம சாதனம் இதுவே: சம்புவின் மகிமையைச் செவிமடுத்தல், கீர்த்தனம் செய்து பரப்புதல், மேலும் அவர்மேல் மனனம்; இது வேதசம்மதம்.

Verse 20

त्रिकं च साधनं मुक्तौ शिवेन मम भाषितम् । श्रवणादिं त्रिकं ब्रह्मन्कुरुष्वेति मुहुर्मुहुः

மோட்சத்திற்கான மும்முறை சாதனத்தை எனக்கு பகவான் சிவன் உரைத்தார். ஆகவே, பிராமணரே, கேட்குதல் முதலான மும்முறையையும் மீண்டும் மீண்டும் பயிலுங்கள்.

Verse 21

एवमुक्त्वा ततो व्यासं सानुगो विधिनंदनः । जगाम स्वविमानेन पदं परमशोभनम्

இவ்வாறு கூறி, விதி (பிரம்மா) புதல்வன் தன் பரிவாரத்துடன் வியாசரை விட்டு, தன் விமானத்தில் புறப்பட்டு மிகப் பிரகாசமான பரம பதத்தை அடைந்தான்.

Verse 22

एवमुक्तं समासेन पूर्ववृत्तांतमुत्तमम् । ऋषय ऊचुः । श्रवणादित्रयं सूत मुक्त्योपायस्त्वयेरितः

இவ்வாறு சுருக்கமாக முன்நிகழ்ந்தவற்றின் சிறந்த வரலாற்றைக் கேட்ட ரிஷிகள் கூறினர்— ஓ சூதா! நீ ‘ச்ரவண’ முதலிய மூன்றையும் முக்திக்கான வழியாக உரைத்தாய்।

Verse 23

श्रवणादित्रिकेऽशक्तः किं कृत्वा मुच्यते जनः । अयत्नेनैव मुक्तिः स्यात्कर्मणा केन हेतुना

ச்ரவண முதலிய மூன்றையும் செய்ய இயலாதவன் எதைச் செய்து விடுதலை பெறுவான்? முயற்சியின்றியே முக்தி உண்டெனில், அது எந்த காரணத்தால்—எந்த கர்மத்தால் நிகழும்?