भस्म-प्रकार-त्रिपुण्ड्र-धारण-विधिः (Types of Bhasma and the Method of Wearing Tripuṇḍra)

Verse 1

सूत उवाच । द्विविधं भस्म संप्रोक्तं सर्वमंगलदं परम् । तत्प्रकारमहं वक्ष्ये सावधानतया शृणु

சூதர் கூறினார்—பஸ்மம் இரண்டு வகையென அறிவிக்கப்பட்டது; அது பரம மங்களகரமும், எல்லா நலனையும் அளிப்பதும். அதன் முறையை நான் விளக்குவேன்; கவனத்துடன் கேள்.

Verse 2

एकं ज्ञेयं महाभस्म द्वितीयं स्वल्पसंज्ञकम् । महाभस्म इति प्रोक्तं भस्म नानाविधं परम्

பஸ்மம் இரண்டு வகையென அறிய வேண்டும்—ஒன்று மகாபஸ்மம், இரண்டாவது ‘சிறியது’ எனப்படும் வகை. ‘மகாபஸ்மம்’ என்று கூறப்படுவது பரம பஸ்மம்; அது பலவகை வடிவங்களிலும் பயன்பாடுகளிலும் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 3

तद्भस्म त्रिविधं प्रोक्तं श्रोतं स्मार्तं च लौकिकम् । भस्मैव स्वल्पसंज्ञं हि बहुधा परिकीर्तितम्

அந்த பஸ்மம் மூன்று வகையென கூறப்படுகிறது—ஶ்ரௌதம், ஸ்மார்த்தம், லௌகிகம். ‘பஸ்மம்’ எனும் (சுருக்கப் பெயராலும்) அது பலவகையாகப் புகழ்ந்து உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 4

श्रौतं भस्म तथा स्मार्तं द्विजानामेव कीर्तितम् । अन्येषामपि सर्वेषामपरं भस्म लौकिकम्

ஶ்ரௌத பஸ்மமும் ஸ்மார்த்த பஸ்மமும்—இவ்விரண்டும் இருபிறப்பினருக்கே கூறப்பட்டவை. மற்ற அனைவருக்கும் இன்னொரு பஸ்மம் உண்டு; அது லௌகிக (சாதாரண) பஸ்மம் எனப்படும்.

Verse 5

धारणं मंत्रतः प्रोक्तं द्विजानां मुनिपुंगवैः । केवलं धारणं ज्ञेयमन्येषां मंत्रवर्जितम्

முனிவரர்கள் கூறியது: இருமுறை பிறந்தோருக்கு ஷைவச் சின்னங்களை மந்திரத்துடன் அணிதல் வேண்டும். பிறருக்கு மந்திரமின்றி வெறும் அணிதலே அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 6

आग्नेयमुच्यते भस्म दग्धगोमयसंभवम् । तदापि द्र व्यमित्युक्तं त्रिपुंड्रस्य महामुने

மகாமுனியே, எரிந்த கோமயத்திலிருந்து உண்டாகும் பஸ்மம் ‘ஆக்நேய’ எனப்படும்; அதுவும் திரிபுண்ட்ரம் அணியத் தகுந்த புனிதப் பொருளென கூறப்பட்டது।

Verse 7

अग्निहोत्रोत्थितं भस्मसंग्राह्यं वा मनीषिभिः । अन्ययज्ञोत्थितं वापि त्रिपुण्ड्रस्य च धारणे

திரிபுண்ட்ரம் அணிவதற்கு அறிவுடையோர் அக்னிஹோத்ரத்தில் உண்டான பஸ்மத்தைச் சேகரிக்க வேண்டும்; அல்லது பிற யாகங்களில் உண்டான பஸ்மமும் ஏற்றது।

Verse 8

अग्निरित्यादिभिर्मंत्रैर्जाबालोपनिषद्गतेः । सप्तभिधूलनं कार्यं भस्मना सजलेन च

ஜாபால உபநிஷத்தில் கூறிய “அக்னி…” முதலான மந்திரங்களால், நீருடன் கலந்த புனித விபூதியால் ஏழுமுறை தெளித்து/சுத்திகரிக்க வேண்டும்।

Verse 9

वर्णानामाश्रमाणां च मंत्रतो मंत्रतोपि च । त्रिपुंड्रोद्धूलनं प्रोक्तजाबालैरादरेण च

எல்லா வர்ணங்களுக்கும் எல்லா ஆசிரமங்களுக்கும், மந்திரங்களால்—மந்திரங்களைத் தாண்டியும்—ஜாபால மரபு பக்தியுடன் திரிபுண்ட்ர விபூதி-லேபனத்தை உபதேசித்துள்ளது।

Verse 10

भस्मनोद्धूलनं चैव यथा तिर्यक्त्रिपुंड्रकम् । प्रमादादपि मोक्षार्थी न त्यजेदिति विश्रुतिः

மோட்சத்தை நாடுபவன் விபூதி-லேபனத்தையும் கிடைமட்டத் திரிபுண்ட்ர அணிவதையும் அலட்சியத்தால்கூட விடக்கூடாது என்று ச்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் புகழ்பெற்றுள்ளது।

Verse 11

शिवेन विष्णुना चैव तथा तिर्यक्त्रिपुंड्रकम् । उमादेवी च लक्ष्मींश्च वाचान्याभिश्च नित्यशः

சிவன், விஷ்ணு நாமங்களை உச்சரித்தபடியே குறுக்குத் திரிபுண்ட்ரம் (திருநீற்றின் மூன்று கோடுகள்) எப்போதும் அணிய வேண்டும்; மேலும் தேவி உமா, லக்ஷ்மி மற்றும் பிற புனித உச்சரிப்புகளையும் இடையறாது நினைக்க வேண்டும்।

Verse 12

ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रै रपि च संस्करैः । अपभ्रंशैर्धृतं भस्मत्रिपुंड्रोद्धूलनात्मना

இந்த அனுஷ்டானம் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர், கலப்பு நிலையினர், மேலும் ‘அபப்ரம்ஷ’ எனக் கருதப்படுவோராலும்—திருநீற்றை உடலில் பூசி, குறுக்குத் திரிபுண்ட்ரம் அணிவதெனும் உடல்-பக்தி முறையாக—கடைபிடிக்கப்படுகிறது।

Verse 13

उद्धूलनं त्रिपुंड्रं च श्रद्धया नाचरंति ये । तेषां नास्ति समाचारो वर्णाश्रमसमन्वितः

யார் பக்தியுடன் உத்தூலனம் (பஸ்ம லேபனம்) செய்து திரிபுண்ட்ரம் அணியாரோ, அவர்களுக்கு வர்ணாஶ்ரம ஒழுக்கத்திற்கேற்ற நன்னடத்தை நிலைபெறாது।

Verse 14

उद्धूलनं त्रिपुंड्रं च श्रद्धया नाचरंति ये । तेषां नास्ति विनिर्मुक्तिस्संसाराज्जन्मकोटिभिः

யார் பக்தியுடன் உத்தூலனம் செய்து திரிபுண்ட்ரம் அணியாரோ, அவர்களுக்கு கோடிக்கணக்கான பிறவிகளிலும் சம்சாரத்திலிருந்து முழு விடுதலை இல்லை।

Verse 15

उद्धूलनं त्रिपुंड्रं च श्रद्धया नाचरन्ति ये । तेषां नास्ति शिवज्ञानं कल्पकोटिशतैरपि

யார் பக்தியுடன் உத்தூலனம் செய்து திரிபுண்ட்ரம் அணியாரோ, அவர்களுக்கு நூற்றுக் கோடி கல்பங்களிலும் சிவஞானம் உதிக்காது।

Verse 16

उद्धूलनं त्रिपुंड्रं च श्रद्धया नाचरन्ति ये । ते महापातकैर्युक्ता इति शास्त्रीयनिर्णयः

நம்பிக்கையுடன் பஸ்மம் பூசுதலும் (உத்தூலனம்) திரிபுண்ட்ரம் அணிதலும் செய்யாதோர் மகாபாதகங்களுடன் சேர்ந்தவர்கள்—இது சாஸ்திரத் தீர்ப்பு.

Verse 17

उद्धूलनं त्रिपुंड्रं च श्रद्धया नाचरन्ति ये । तेषामाचरितं सर्वं विपरीतफलाय हि

நம்பிக்கையுடன் பஸ்மம் பூசுதலும் திரிபுண்ட்ரம் அணிதலும் செய்யாதோரின் எல்லா செயல்களும் எதிர்விளைவு தரும்; விரும்பிய ஆன்மிகப் பயனுக்கு மாறான பலனே உண்டாகும்.

Verse 18

महापातकयुक्तानां जंतूनां शर्वविद्विषाम् । त्रिपुंड्रोद्धूलनद्वेषो जायते सुदृढं मुने

முனிவரே, மகாபாதகங்களால் மாசுபட்டு சர்வன் (சிவபெருமான்) மீது பகை கொண்ட உயிர்களுக்குள், திரிபுண்ட்ரம் அணிவதற்கும் புனித விபூதி பூசுவதற்கும் உறுதியான வெறுப்பு எழுகிறது।

Verse 19

शिवाग्निकार्यं यः कृत्वा कुर्यात्त्रियायुषात्मवित् । मुच्यते सर्वपापैस्तु स्पृष्टेन भस्मना नरः

சிவாக்னி விதியை நிறைவேற்றி, விபூதியின் திரியாயுஷ் சக்தியை உணர்ந்து புனித விபூதியை அணிபவன்—அந்த விபூதியின் தொடுதலாலேயே தூய்மையடைந்து எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 20

सितेन भस्मना कुर्य्यात्त्रिसन्ध्यं यस्त्रिपुण्ड्रकम् । सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवेन सह मोदते

தூய வெண்மையான புனித விபூதியால் காலை, மதியம், மாலை என மூன்று சந்திகளிலும் திரிபுண்ட்ரம் அணிபவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவனுடன் சேர்ந்து மகிழ்வான்।

Verse 21

सितेन भस्मना कुर्याल्लाटे तु त्रिपुण्ड्रकम् । यो सावनादिभूतान्हि लोकानाप्तो मृतो भवेत्

தூய வெண்மையான பஸ்மத்தால் நெற்றியில் திரிபுண்ட்ரம் அணிய வேண்டும். சாவன முதலிய லோகங்களை அடையாதவன் உயிருடன் இருந்தாலும் இறந்தவனே போன்றவன்।

Verse 22

अकृत्वा भस्मना स्नानं न जपेद्वै षडक्षरम् । त्रिपुंड्रं च रचित्वा तु विधिना भस्मना जपेत्

பஸ்மஸ்நானம் செய்யாமல் ஷடக்ஷர மந்திரத்தை ஜபிக்கக் கூடாது. விதிப்படி பஸ்மத்தால் திரிபுண்ட்ரம் இட்டு பின்னர் ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 23

अदयो वाधमो वापि सर्वपापान्वितोपि वा । उषःपापान्वितो वापि मूर्खो वा पतितोपि वा

கருணையற்றவனாக இருந்தாலும், கீழ்மையான நடத்தையுடையவனாக இருந்தாலும், எல்லாப் பாவங்களாலும் சூழப்பட்டவனாக இருந்தாலும்; கொடிய பாவத்தில் மூழ்கியவனாக இருந்தாலும், மூடனாக இருந்தாலும், வீழ்ந்தவனாக இருந்தாலும்।

Verse 24

यस्मिन्देशेव सेन्नित्यं भूतिशासनसंयुतः । सर्वतीर्थैश्च क्रतुभिः सांनिध्यं क्रियते सदा

எந்த நாட்டில் அவர் பஸ்மத்தின் ஒழுங்குடன் இணைந்து எப்போதும் தங்குகிறாரோ, அங்கேயே எல்லா தீர்த்தங்களும் எல்லா யாகங்களும் கூடியதுபோல் நிரந்தர சாந்நித்யம் நிலைபெறும்।

Verse 25

त्रिपुंड्रसहितो जीवः पूज्यः सर्वैः सुरासुरैः । पापान्वितोपि शुद्धात्मा किं पुनः श्रद्धया युतः

திரிபுண்ட்ரம் தரித்த உயிர் தேவர்கள், அசுரர்கள் அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவன். பாவம் சேர்ந்திருந்தாலும் அவன் உள்ளார்ந்த ஆத்மா தூயது எனக் கருதப்படும்; பக்தி-நம்பிக்கையுடன் தரித்தால் சொல்லவே என்ன!

Verse 26

यस्मिन्देशे शिवज्ञानी भूतिशासनसंयुतः । गतो यदृच्छयाद्यापि तस्मिस्तीर्थाः समागताः

இன்றும் திருநீறும் ருத்ராட்சமும் அணிந்த சிவஞானி தற்செயலாக எந்த நாட்டிற்குச் சென்றாலும், அந்த இடத்திலேயே எல்லாத் தீர்த்தங்களும் வந்து கூடுகின்றன.

Verse 27

बहुनात्र किमुक्तेन धार्यं भस्म सदा बुधैः । लिंगार्चनं सदा कार्यं जप्यो मंत्रः षडक्षरः

இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? ஞானிகள் எப்போதும் திருநீறு அணிய வேண்டும்; தினமும் சிவலிங்கார்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; ஷடக்ஷர மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 28

ब्रह्मणा विष्णुना वापि रुद्रे ण मुनिभिः सुरैः । भस्मधारणमाहात्म्यं न शक्यं परिभाषितुम्

பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன், முனிவர்கள், தேவர்கள் ஆகியோராலும் திருநீறு அணிதலின்—சிவனின் திரிபுண்ட்ரத்தின்—மகிமையை முழுமையாக விவரிக்க இயலாது.

Verse 29

इति वर्णाश्रमाचारो लुप्तवर्णक्रियोपि च । पापात्सकृत्त्रिपुंड्रस्य धारणात्सोपि मुच्यते

இவ்வாறு, வர்ணாஶ்ரம ஒழுக்கம் கெட்டவராகவும், தன் வர்ணத்திற்குரிய விதிகளையும் கைவிட்டவராகவும் இருந்தாலும்—ஒருமுறை திரிபுண்ட்ரம் அணிந்தாலே பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 30

ये भस्मधारिणं त्यक्त्वा कर्म कुर्वंति मानवाः । तेषां नास्ति विनिर्मोक्षः संसाराज्जन्मकोटिभिः

திருநீறு (பஸ்மம்) அணிவதை விட்டு விட்டும் உலகியல்க் கர்மங்களைச் செய்பவர்களுக்கு, கோடிக்கணக்கான பிறவிகளிலும் சம்சாரத்திலிருந்து முழு விடுதலை இல்லை।

Verse 31

ते नाधीतं गुरोः सर्वं ते न सर्वमनुष्ठितम् । येन विप्रेण शिरसि त्रिपुंड्रं भस्मना कृतम्

எந்த அந்தணன் தன் தலையில் புனித பஸ்மத்தால் திரிபுண்ட்ரம் இட்டுள்ளானோ, அவன் குருவிடமிருந்து அனைத்தையும் முறையாகக் கற்றதுமில்லை; அனைத்துச் சடங்குகளையும் முறையாகச் செய்ததுமில்லை।

Verse 32

ये भस्मधारिणं दृष्ट्वा नराः कुर्वंति ताडनम् । तेषां चंडालतो जन्म ब्रह्मन्नूह्यं विपश्चिता

ஓ பிரம்மனே! பஸ்மம் தரித்த பக்தனைப் பார்த்து அவனை அடிப்பவர்கள் சண்டாள நிலையிலே பிறப்பர்; இதை ஞானிகள் உணர வேண்டிய மறைபொருள்.

Verse 33

मानस्तोकेन मंत्रेण मंत्रितं भस्म धारयेत् । ब्राह्मणः क्षत्रियश्चैव प्रोक्तेष्वंगेषु भक्तिमान्

மானஸ்தோக மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட புனித பஸ்மத்தை பக்தியுடன் தரிக்க வேண்டும். பிராமணரும் க்ஷத்திரியரும் சாஸ்திரோक्त அங்கங்களில் श्रद्धையுடன் பூச வேண்டும்.

Verse 34

वैश्यस्त्रियं बकेनैव शूद्र ः पंचाक्षरेण तु । अन्यासां विधवास्त्रीणां विधिः प्रोक्तश्च शूद्र वत्

வைசியப் பெண் ‘பக’ மந்திரத்தால் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; சூத்ரன் ‘பஞ்சாக்ஷரீ’ மந்திரத்தால் ஜபம் செய்ய வேண்டும். பிற விதவைகளுக்கும் விதி சூத்ரனுக்குச் சமமாகவே கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 35

पंचब्रह्मादिमनुभिर्गृहस्थस्य विधीयते । त्रियंबकेन मनुना विधिर्वै ब्रह्मचारिणः

கிருஹஸ்தனுக்குப் பஞ்சப்ரஹ்ம முதலிய மந்திரங்களால் விதி நிர்ணயிக்கப்பட்டது; பிரம்மச்சாரிக்குத் திர்யம்பக மந்திரத்தாலேயே விதி கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 36

अघोरेणाथ मनुना विपिनस्थविधिः स्मृतः । यतिस्तु प्रणवेनैव त्रिपुंड्रादीनि कारयेत्

அதன்பின் வனத்தில் வாழ்வோருக்கான விதி அ஘ோர மந்திரத்தால் செய்யப்படுவது என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது. ஆனால் யதி, பிரணவம் ‘ஓம்’ ஒன்றினாலேயே திரிபுண்ட்ரம் முதலிய புனித குறிகளை அணிய வேண்டும்।

Verse 37

अतिवर्णाश्रमी नित्यं शिवोहं भावनात्परात् । शिवयोगी च नियतमीशानेनापि धारयेत्

வர்ணமும் ஆச்ரமமும் கடந்தவர் எப்போதும் உன்னதமான ‘சிவோஹம்’ என்ற தியானத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். ஒழுக்கமுடைய சிவயோகியும் ஈசானன் ஆதாரமாக அந்த உணர்வை உறுதியாகத் தாங்க வேண்டும்।

Verse 38

न त्याज्यं सर्ववर्णैश्च भस्मधारणमुत्तमम् । अन्यैरपि यथाजीवैस्सदेति शिवशासनम्

எல்லா வர்ணத்தாரும் உயர்ந்த விபூதி (பஸ்ம) தரிப்பை கைவிடக் கூடாது. பிறரும் தத்தம் ஆசிரமநெறிக்கேற்ப அதை எப்போதும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்—இதுவே சிவபெருமானின் நிலையான ஆணை.

Verse 39

भस्मस्नानेन यावंतः कणाः स्वाण्गे प्रतिष्ठिताः । तावंति शिवलिंगानि तनौ धत्ते हि धारकः

விபூதி-ஸ்நானத்தால் தன் உடலில் எத்தனை துகள்கள் நிலைபெறுகின்றனவோ, அவ்வளவு சிவலிங்கங்களை அந்தத் தரிப்பவன் உண்மையிலே தன் உடம்பில் தாங்குகிறான்.

Verse 40

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्रा श्चापि च संकराः । स्त्रियोथ विधवा बालाः प्राप्ताः पाखंडिकास्तथा

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர், கலப்பினத்தார்; பெண்கள், விதவைகள், குழந்தைகள்—மேலும் பாசாங்கரும் வஞ்சகரும் கூட—அனைவரும் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 41

ब्रह्मचारी गृही वन्यः संन्यासी वा व्रती तथा । नार्यो भस्म त्रिपुंड्रांका मुक्ता एव न संशयः

பிரம்மச்சாரி, இல்லறத்தார், வனவாசி, சந்நியாசி அல்லது விரதம் கொண்டவர்—பெண்களும் உட்பட—புனித பஸ்மத்தால் திரிபுண்ட்ரம் அணிந்தோர் நிச்சயமாக முக்தியடைவார்.

Verse 42

ज्ञानाज्ञानधृतो वापि वह्निदाहसमो यथा । ज्ञानाज्ञानधृतं भस्म पावयेत्सकलं नरम्

அக்னி அறிவுள்ளவன் கையிலிருந்தாலும் அறியாதவன் கையிலிருந்தாலும் ஒரேபோல் எரிப்பதுபோல், பஸ்மமும்—அறிந்து அணிந்தாலும் அறியாமல் அணிந்தாலும்—முழு மனிதனையும் தூய்மைப்படுத்தும்.

Verse 43

नाश्नीयाज्जलमन्नमल्पमपि वा भस्माक्षधृत्या विना । भुक्त्वावाथ गृही वनीपतियतिर्वर्णी तथा संकरः । एनोभुण्नरकं प्रयाति सत दागायत्रिजापेन तद्वर्णानां तु यतेस्तु मुख्यप्रणवाजपेन मुक्तंभवेत्

திருநீறும் ருத்ராட்சமும் அணியாமல் நீரையோ அன்னமையோ சிறிதளவும் உண்ணக் கூடாது. உண்ட பின் இல்லறத்தார், வனப்பிரஸ்தர், யதி(சந்நியாசி), பிரம்மச்சாரி அல்லது சங்கரவர்ணத்தார் இவ்விதியை அலட்சியம் செய்தால் பாவம் பெற்று நரகத்திற்குச் செல்கிறார். பிற ஆசிரமங்களுக்கு நூறு முறை காயத்ரி ஜபம் செய்தால் அந்தக் குறை நீங்கும்; ஆனால் யதிக்கு முதன்மை பிரணவமான ‘ஓம்’ ஜபத்தால் அந்த மாசிலிருந்து விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 44

त्रिपुंड्रं ये विनिंदंति निन्दन्ति शिवमेव ते । धारयंति च ये भक्त्या धारयन्ति तमेव ते

திரிபுண்ட்ரத்தை இகழ்பவர்கள் உண்மையில் சிவபெருமானையே இகழ்கிறார்கள். பக்தியுடன் திரிபுண்ட்ரத்தை அணிபவர்கள் தம் உடலிலும் உள்ளத்திலும் சிவனையே அணிந்தவர்களாகிறார்கள்.

Verse 45

धिग्भस्मरहितं भालं धिग्ग्राममशिवालयम् । धिगनीशार्चनं जन्म धिग्विद्यामशिवाश्रयाम्

திருநீறு இல்லாத நெற்றிக்கு நிந்தை; சிவாலயம் இல்லாத ஊருக்கு நிந்தை. ஈசன் வழிபாடு இல்லாத வாழ்வுக்கு நிந்தை; சிவனின் சரணமில்லாத கல்விக்கு நிந்தை.

Verse 46

ये निंदंति महेश्वरं त्रिजगतामाधारभूतं हरं ये निन्दंति त्रिपुंड्रधारणकरं दोषस्तु तद्दर्शने । ते वै संकरसूकरासुरखरश्वक्रोष्टुकीटोपमा जाता एव भवंति पापपरमास्तेनारकाः केवलम्

மூன்று உலகங்களின் ஆதாரமான ஹர மகேஸ்வரனை இகழ்பவர்கள், மேலும் திரிபுண்ட்ரம் (திருநீற்றின் மூன்று கோடுகள்) தரிப்பதையும் இகழ்பவர்கள்—அதை அவமதித்து பார்ப்பதாலேயே குற்றம் அடைகிறார்கள். அத்தகைய பேர்பாவிகள் சங்கர-பன்றி, அசுரன், கழுதை, நாய், நரி, பூச்சி போன்ற இயல்புடன் பிறந்து, இறுதியில் நரகமே அடைகிறார்கள்।

Verse 47

ते दृष्ट्वा शशिभास्करौ निशि दिने स्वप्नेपि नो केवलं पश्यंतु श्रुतिरुद्र सूक्तजपतो मुच्येत तेनादृताः । सत्संभाषणतो भवेद्धि नरकं निस्तारवानास्थितं ये भस्मादिविधारणं हि पुरुषं निंदंति मंदा हि ते

வேத ருத்ரசூக்த ஜபத்துக்கு மதிப்பளிக்காமல், திருநீறு முதலிய விரதங்களைத் தரித்தவரை இகழும் அந்த மந்தபுத்தியினர்—இரவும் பகலும், கனவிலும் கூட, சந்திரனையும் சூரியனையும் காணாதிருப்பாராக. அத்தகையோருடன் உரையாடுவதாலேயே நரகம் உண்டாகும்; அவர்கள் விடுதலைப் பாதையில் நிலைபெற்றவர்கள் அல்லர்।

Verse 48

न तांत्रिकस्त्वधिकृतो नोर्द्ध्वपुंड्रधरो मुने । संतप्तचक्रचिह्नोत्र शिवयज्ञे बहिष्कृतः

முனிவரே, இங்கு அசைவ தாந்திரிக முறைகளைப் பின்பற்றுவோர் தகுதியற்றவர்; ஊர்த்வபுண்ட்ரம் தரிப்பவரும் அல்ல. மேலும் சூடாக்கிய சக்கரச் சின்னம் கொண்டவரும் இந்த சிவயாகத்திலிருந்து விலக்கப்படுவர்.

Verse 49

तत्रैते बहवो लोका बृहज्जाबालचोदिताः । ते विचार्याः प्रयत्नेन ततो भस्मरतो भवेत्

இந்த விஷயத்தில் ப்ருஹஜ்ஜாபால (உபநிஷத்) கூறிய பல உபதேசங்கள் உள்ளன. அவற்றை முயற்சியுடன் ஆராய்ந்தால், ஒருவர் புனித பஸ்மத்தில் ஈடுபட்டு பஸ்மபக்தனாவார்.

Verse 50

यच्चंदनैश्चंदनकेपि मिश्रं धार्यं हि भस्मैव त्रिपुंड्रभस्मना । विभूतिभालोपरि किंचनापि धार्यं सदा नो यदि संतिबुद्धयः

சந்தனத்தில் சந்தனகமும் கலந்திருந்தாலும், திரிபுண்ட்ரமாக அணிய வேண்டியது பஸ்மமே. மேலும் விபூதியின் மேல் நெற்றியில் ஏதோ ஒரு சைவச் சின்னத்தை எப்போதும் தரிக்க வேண்டும்; உறுதியான புத்தியுடையோர் இதை ஒருபோதும் விடக்கூடாது.

Verse 51

स्त्रीभिस्त्रिपुण्ड्रमलकावधि धारणीयं भस्म द्विजादिभिरथो विधवाभिरेवम् । तद्वत्सदाश्रमवतां विशदाविभूतिर्धार्यापवर्गफलदा सकलाघहन्त्री

பெண்கள் நெற்றியில் தலைமுடி வரையிலும் திரிபுண்ட்ரமாகப் புனித பஸ்மத்தை அணிய வேண்டும். அதுபோல பிராமணாதி த்விஜரும் விதவைகளும்; மேலும் சதாசார ஆச்ரமதர்மத்தில் நிலைபெற்றோர் தூய விபூதியை அணிய வேண்டும்—அது மோட்சம் அளித்து எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 52

त्रिपुण्ड्रं कुरुते यस्तु भस्मना विधिपूर्वकम् । महापातकसंघातैर्मुच्यते चोपपातकैः

யார் விதிப்படி பஸ்மத்தால் திரிபுண்ட்ரம் இடுகிறாரோ, அவர் மகாபாதகங்களின் குவியலிலிருந்தும் உபபாதகங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்.

Verse 53

ब्रह्मचारी गृहस्थो वा वानप्रस्थोथ वा यतिः । ब्रह्मक्षत्त्राश्च विट्शूद्रा स्तथान्ये पतिताधमाः

பிரம்மச்சாரி ஆக இருந்தாலும், கிருஹஸ்தன் ஆக இருந்தாலும், வானப்ரஸ்தன் அல்லது யதி ஆக இருந்தாலும்; பிராமண-க்ஷத்திரியர், வைசிய-சூத்ரர் என எவராயினும்—மற்றும் வீழ்ந்தோர், தாழ்ந்தோர் எனக் கருதப்படுவோரும்—(அனைவரும்) சிவபக்திக்குத் திரும்பத் தகுதியுடையோர்.

Verse 54

उद्धूलनं त्रिपुंड्रं च धृत्वा शुद्धा भवंति च । भस्मनो विधिना सम्यक्पापराशिं विहाय च

பஸ்மத்தைத் தடவி திரிபுண்ட்ரம் அணிந்தால் மனிதன் தூய்மையடைகிறான்; மேலும் விதிப்படி சரியாக பஸ்மம் பூசினால் பாவங்களின் குவியலை உண்மையாகவே விட்டு விடுகிறான்.

Verse 55

भस्मधारी विशेषेण स्त्रीगोहत्यादिपातकैः । वीरहत्याश्वहत्याभ्यां मुच्यते नात्र संशयः

சிறப்பாக பஸ்மம் தரிப்பவன், ஸ்த்ரீஹத்தி, கோஹத்தி போன்ற பாதகங்களிலிருந்தும், வீரஹத்தி மற்றும் அஸ்வஹத்தியிலிருந்தும் கூட விடுபடுகிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 56

परद्र व्यापहरणं परदाराभिमर्शनम् । परनिन्दा परक्षेत्रहरणं परपीडनम्

பிறருடைய செல்வத்தை அபகரித்தல், பரஸ்திரீயை அவமதித்தல்/மீறுதல், பிறரை இகழ்தல், பிறருடைய நிலத்தை கைப்பற்றுதல், பிறருக்கு துன்பம் விளைவித்தல்—இவை அனைத்தும் ஹிம்சைச் செயல்கள்; உயிரை மாசில் கட்டி சிவதர்மப் பாதையைத் தடுக்கின்றன।

Verse 57

सस्यारामादिहरणं गृहदाहादिकर्म च । गोहिरण्यमहिष्यादितिलकम्बलवाससाम्

பயிர்கள், தோட்டங்கள் முதலியவற்றைத் திருடுதல், வீடுகளை எரித்தல் போன்ற செயல்கள், மேலும் பசு, பொன், எருமை முதலியன, எள், போர்வை, ஆடைகள் ஆகியவற்றைத் திருடுதல்—இவை அனைத்தும் மகாபாபமாகக் கண்டிக்கப்படுகின்றன।

Verse 58

अन्नधान्यजलादीनां नीचेभ्यश्च परिग्रहः । दशवेश्यामतंगीषु वृषलीषु नटीषु च

அன்னம், தானியம், நீர் முதலியவற்றைத் தாழ்ந்த/அசுத்த மூலங்களிடமிருந்து ஏற்கக் கூடாது; மேலும் சிவபூஜையின் தூய்மைக்காக வेश्यை, சாண்டாளினி, வ்ருஷலி, நடி முதலியோரின் நட்பு-ஆதரவைத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 59

रजस्वलासु कन्यासु विधवासु च मैथुनम् । मांसचर्मरसादीनां लवणस्य च विक्रयः

மாதவிடாய் உள்ள பெண், கன்னி, விதவை ஆகியோருடன் மைதுனம், மேலும் மாம்சம், தோல், மதுவகை ரசங்கள் முதலியன மற்றும் உப்பு விற்பனை—சிவதர்மத் தூய்மையை நாடுபவர்க்கு இவை பழிக்கத்தக்க செயல்கள் என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 60

पैशुन्यं कूटवादश्च साक्षिमिथ्याभिलाषिणाम् । एवमादीन्यसंख्यानि पापानि विविधानि च । सद्य एव विनश्यंति त्रिपुंड्रस्य च धारणात्

புறங்கூறல், வஞ்சகப் பேச்சு, பொய்ச் சாட்சி சொல்லும் ஆசை—இத்தகைய எண்ணற்ற பலவகைப் பாவங்கள்—திரிபுண்ட்ரம் (விபூதியின் மூன்று கோடுகள்) தரித்த மாத்திரத்திலே உடனே அழிகின்றன।

Verse 61

शिवद्र व्यापहरणं शिवनिंदा च कुत्रचित् । निंदा च शिवभक्तानां प्रायश्चित्तैर्न शुद्ध्यति

சிவனுக்குரிய பொருளை அபகரித்தல், எவ்விதமான சிவநிந்தையும், சிவபக்தர்களை இகழ்தலும்—இவை சாதாரண பிராயச்சித்தங்களால் தூய்மையடையாது।

Verse 62

रुद्रा क्षं यस्य गात्रेषु ललाटे तु त्रिपंड्रकम् । सचांडालोपि संपूज्यस्सर्ववर्णोत्तमोत्तमः

யாருடைய உடலில் ருத்ராட்ச மணிகளும், நெற்றியில் திரிபுண்ட்ரமும் உள்ளதோ—அவன் சாண்டாளனாக இருந்தாலும் வணங்கத்தக்கவன்; சிவச் சின்னம் தாங்கியதால் எல்லா வர்ணங்களிலும் மிகச் சிறந்தவன் ஆவான்।

Verse 63

यानि तीर्थानि लोकेस्मिन्गंगाद्यास्सरितश्च याः । स्नातो भवति सर्वत्र ललाटे यस्त्रिपुंड्रकम्

எவன் நெற்றியில் திரிபுண்ட்ரத்தைத் தரிக்கிறானோ, அவன் இவ்வுலகின் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும்—கங்கை முதலான எல்லாப் புனித நதிகளிலும்—எங்கும் எப்போதும் நீராடியவனாகக் கருதப்படுவான்।

Verse 64

सप्तकोटि महामंत्राः पंचाक्षरपुरस्सराः । तथान्ये कोटिशो मंत्राः शैवकैवल्यहेतवः

எழு கோடி மகாமந்திரங்கள் உள்ளன; அவற்றில் பஞ்சாக்ஷர மந்திரம் முதன்மையானது. அதுபோல கோடிக்கணக்கான பிற மந்திரங்களும் உள்ளன—அவை அனைத்தும் ஷைவ கைவல்யம் (சிவ-ஐக்கிய முக்தி) அளிக்கும் காரணங்களே।

Verse 65

अन्ये मंत्राश्च देवानां सर्वसौख्यकरा मुने । ते सर्वे तस्य वश्याः स्युर्यो बिभर्ति त्रिपुंड्रकम्

முனிவரே, தேவர்களின் பிற மந்திரங்களும்—எல்லா வகை உலகியல்ச் சுகங்களையும் அளிப்பவையும்—திரிபுண்ட்ரம் தரித்தவனுக்குக் கீழ்ப்படிவனவாகின்றன।

Verse 66

सहस्रं पूर्वजातानां सहस्रं जनयिष्यताम् । स्ववंशजानां ज्ञातीनामुद्धरेद्यस्त्रिपुंड्रकृत्

புனித விபூதியால் திரிபுண்ட்ரம் அணிபவன், முன் பிறந்த தன் ஆயிரம் பித்ருக்களையும், இனி பிறக்கவுள்ள ஆயிரம் சந்ததியையும் உயர்த்தி விடுவான்; தன் வம்ச உறவினரையும் கரை சேர்ப்பான்.

Verse 67

इह भुक्त्वा खिलान्भोगान्दीर्घायुर्व्याधिवर्जितः । जीवितांते च मरणं सुखेनैव प्रपद्यते

இவ்வுலகில் எல்லா நல்வினைப் பயன்களையும் அனுபவித்து நீண்ட ஆயுளும் நோயற்ற நிலையுமடைகிறான்; வாழ்வின் முடிவில் சிவபூஜையின் பிரசாதத்தால் எளிதில் அமைதியாக மரணத்தை அடைகிறான்.

Verse 68

अष्टैश्वर्यगुणोपेतं प्राप्य दिव्यवपुः शिवम् । दिव्यं विमानमारुह्य दिव्यत्रिदशसेवितम्

அஷ்ட ஐஸ்வர்ய குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிவசேவைக்கு உரிய திவ்ய உடலைப் பெற்று, தேவர்கள் பணியும் திவ்ய விமானத்தில் ஏறுகின்றான்।

Verse 69

विद्याधराणां सर्वेषां गंधर्वाणां महौजसाम् । इंद्रा दिलोकपालानां लोकेषु च यथाक्रमम्

இந்தப் பயன் எல்லா வித்யாதரர்களுக்கும், மஹாதேஜஸ்வி கந்தர்வர்களுக்கும், மேலும் இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களுக்கும்—தத்தம் லோகங்களில்—வரிசைப்படி உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 70

भुक्त्वा भोगान्सुविपुलान्प्रजेशानां पदेषु च । ब्रह्मणः पदमासाद्य तत्र कन्याशतं रमेत्

பிரஜாபதிகளின் பதங்களிலும் மிகப் பெரும் போகங்களை அனுபவித்து, பிரம்மாவின் பதத்தை அடைகிறான்; அங்கே நூறு திவ்ய கன்னியருடன் இன்புறுகின்றான்।

Verse 71

तत्र ब्रह्मायुषो मानं भुक्त्वा भोगाननेकशः । विष्णोर्लोके लभेद्भोगं यावद्ब्रह्मशतात्ययः

அங்கே பிரம்மாவின் முழு ஆயுளுக்கு இணையான காலம் பலவகை இன்பங்களை அனுபவித்த பின், விஷ்ணுலோகத்தில் இன்பங்களைப் பெறுவான்—அவை நூறு பிரம்மச் சுழற்சிகள் கடந்துவரும் வரை நிலைத்திருக்கும்.

Verse 72

शिवलोकं ततः प्राप्य लब्ध्वेष्टं काममक्षयम् । शिवसायुज्यमाप्नोति संशयो नात्र जायते

பின்னர் சிவலோகத்தை அடைந்து, விரும்பிய அழியாத நிறைவைப் பெற்று, பக்தன் சிவ-சாயுஜ்யம்—சிவனோடு ஒன்றாதல்—அடைகிறான்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 73

सर्वोपनिषदां सारं समालोक्य मुहुर्मुहुः । इदमेव हि निर्णीतं परं श्रेयस्त्रिपुंड्रकम्

அனைத்து உபநிஷத்துகளின் சாரத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்து, இதுவே தீர்மானிக்கப்பட்டது—திரிபுண்ட்ரம் (விபூதி மூன்று புனித கோடுகள்) ஒன்றே பரம நன்மைக்கான வழி।

Verse 74

विभूतिं निंदते यो वै ब्राह्मणः सोन्यजातकः । याति च नरके घोरे यावद्ब्रह्मा चतुर्मुखः

விபூதியை (புனித திருநீற்றை) நிந்திக்கும் பிராமணன், பிறப்பால் வேறொருவனென—உண்மைப் பிராமணத்திலிருந்து வீழ்ந்தவன் என—கருதப்படுவான்; நான்முகப் பிரம்மா நிலைக்கும் வரை அவன் கொடிய நரகத்தை அடைவான்।

Verse 75

श्राद्धे यज्ञे जपे होमे वैश्वदेवे सुरार्चने । धृतत्रिपुंड्रः पूतात्मा मृत्युं जयति मानवः

சிராத்தம், யாகம், ஜபம், ஹோமம், வைஷ்வதேவம், தேவர்ச்சனை ஆகியவற்றில்—திரிபுண்ட்ரம் தரித்த தூய ஆன்மையுடைய மனிதன் மரணத்தை வெல்லுகிறான்।

Verse 76

जलस्नानं मलत्यागे भस्मस्नानं सदा शुचि । मंत्रस्नानं हरेत्पापं ज्ञानस्नाने परं पदम्

நீராடல் உடல் மாசை அகற்றும்; பஸ்மநானம் பக்தனை எப்போதும் தூய்மையாக்கும். மந்திரநானம் பாவத்தை அழிக்கும்; ஞானநானத்தில் பரமபதம் கிடைக்கும்.

Verse 77

सर्वतीर्थेषु यत्पुण्यं सर्वतीर्थेषु यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति भस्मस्नानकरो नरः

எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடுவதால் கிடைக்கும் புண்ணியமும் பலனும் எதுவோ, அதையே சிவவிதிப்படி பஸ்மநானம் செய்பவன் முழுமையாக அடைகிறான்.

Verse 78

भस्मस्नानं परं तीर्थं गंगास्नानं दिने दिने । भस्मरूपी शिवः साक्षाद्भस्म त्रैलोक्यपावनम्

பஸ்மநானமே பரம தீர்த்தம்—நாள்தோறும் கங்கையில் நீராடுவதற்கு ஒப்பானது. ஏனெனில் பஸ்மரூபத்தில் சாட்சாத் சிவன் திகழ்கிறான்; அந்த பஸ்மம் மூவுலகையும் தூய்மைப்படுத்தும்.

Verse 79

न तदूनं न तद्ध्यानं न तद्दानं जपो न सः । त्रिपुंड्रेण विनायेन विप्रेण यदनुष्ठितम्

திரிபுண்ட்ரம் இன்றிப் பிராமணன் செய்யும் எந்த அனுஷ்டானமும் உண்மையான விரதமல்ல, தியானமல்ல; தானமல்ல, ஜபமுமல்ல.

Verse 80

वानप्रस्थस्य कन्यानां दीक्षाहीननृणां तथा । मध्याह्नात्प्राग्जलैर्युक्तं परतो जलवर्जितम्

வானப்ரஸ்தர், கன்னியர், மேலும் தீட்சையில்லாத ஆண்கள்—இவர்களுக்கு மதியத்திற்கு முன் நீருடன் சேர்த்து இவ்விதி செய்ய வேண்டும்; மதியத்திற்குப் பின் நீரின்றி செய்ய வேண்டும்.

Verse 81

एवं त्रिपुंड्रं यः कुर्य्यान्नित्यं नियतमानसः । शिवभक्तः सविज्ञेयो भुक्तिं मुक्तिं च विंदति

இவ்வாறு கட்டுப்பட்ட, நிலையான மனத்துடன் தினமும் திரிபுண்ட்ரம் அணிபவன் உண்மையான சிவபக்தன் என அறியப்படுவான்; அவன் புக்க்தியும் முக்தியும் இரண்டையும் அடைவான்.

Verse 82

यस्यांगेनैव रुद्रा क्ष एकोपि बहुपुण्यदः । तस्य जन्मनिरर्थं स्यात्त्रिपुंड्ररहितो यदि

உடலில் ஒரு ருத்ராட்சம் மட்டும் அணிந்தாலும் அது மிகப் புண்ணியம் தரும்; ஆனால் திரிபுண்ட்ரம் இல்லையெனில் அவனுடைய பிறப்பே வீணாகும்.

Verse 83

एवं त्रिपुंड्रमाहात्म्यं समासात्कथितं मया । रहस्यं सर्वजंतूनां गोपनीयमिदं त्वया

இவ்வாறு திரிபுண்ட்ரத்தின் மகிமையை உனக்கு சுருக்கமாக உரைத்தேன். இது எல்லா உயிர்களுக்கும் உரிய ரகசிய உபதேசம்; ஆகவே நீ இதை மறைத்து பாதுகாக்க வேண்டும்.

Verse 84

तिस्रो रेखा भवंत्येव स्थानेषु मुनिपुंगवाः । ललाटादिषु सर्वेषु यथोक्तेषु बुधैर्मुने

முனிவரே! ஞானிகள் கூறியபடி, நெற்றி முதலிய நிர்ணயிக்கப்பட்ட இடங்களில் நிச்சயமாக மூன்று கோடுகள் இடப்பட வேண்டும், முனியே.

Verse 85

भ्रुवोर्मध्यं समारभ्य यावदंतो भवेद्भ्रुवोः । तावत्प्रमाणं संधार्यं ललाटे च त्रिपुंड्रकम्

புருவங்களின் நடுவிலிருந்து புருவங்களின் முடிவுவரை உள்ள அளவையே அளவுகோலாகக் கொண்டு, நெற்றியில் திரிபுண்ட்ரத்தை முறையாக இட வேண்டும்.

Verse 86

मध्यमानामिकांगुल्या मध्ये तु प्रतिलोमतः । अंगुष्ठेन कृता रेखा त्रिपुंड्राख्या भिधीयते

நடுத்திரல் மற்றும் மோதிரவிரலை அமைத்து, நடுவில் பெருவிரலால் எதிர்திசையில் இழுக்கும் கோடு ‘திரிபுண்ட்ரம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 87

मध्येंगुलिभिरादाय तिसृभिर्भस्म यत्नतः । त्रिपुण्ड्रधारयेद्भक्त्या भुक्तिमुक्तिप्रदं परम्

மூன்று நடுவிரல்களால் கவனமாக விபூதியை எடுத்து, பக்தியுடன் திரிபுண்ட்ரம் அணிய வேண்டும்; இது உன்னதமாகப் போகமும் முக்தியும் அளிக்கும்.

Verse 88

तिसृणामपि रेखानां प्रत्येकं नवदेवताः । सर्वत्रांगेषु ता वक्ष्ये सावधानतया शृणु

இந்த மூன்று கோடுகளிலும் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒன்பது அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகள் உள்ளனர். உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் அவர்களை நான் கூறுவேன்—கவனமாகக் கேள்.

Verse 89

अकारो गार्हपत्याग्निर्भूधर्मश्च रजोगुणः । ऋग्वेदश्च क्रियाशक्तिः प्रातःसवनमेव च

‘அ’ என்ற எழுத்து கார்ஹபத்ய அக்னி; அதுவே பூதத்தத்துவமும் ரஜோகுணமும். அதுவே ரிக் வேதமும் கிரியாசக்தியும் பிராதஸ்ஸவனமும் ஆகும்.

Verse 90

महदेवश्च रेखायाः प्रथमायाश्च देवता । विज्ञेया मुनिशार्दूलाः शिवदीक्षापरायणैः

முனிசார்தூலர்களே! சிவதீட்சையில் பராயணமானோர் அறியவேண்டியது—முதல் ரேகையின் அதிதேவன் மகாதேவனே.

Verse 91

उकारो दक्षिणाग्निश्च नभस्तत्त्वं यजुस्तथा । मध्यंदिनं च सवनमिच्छाशक्त्यंतरात्मकौ

‘உ’ என்பது தக்ஷிணாக்னி; அதுவே ஆகாசத் தத்துவமும் யஜுர்வேதமும் ஆகும். அது மத்யந்தின-ஸவனமும்; உள்ளே இச்சா-சக்தியாக நிலைகொள்கிறது।

Verse 92

महेश्वरश्च रेखाया द्वितीयायाश्च देवता । विज्ञेया मुनिशार्दूल शिवदीक्षापरायणैः

முனிசார்தூலரே! சிவதீட்சையில் பற்றுடையோர் அறிந்தபடி, இரண்டாம் ரேகையின் அதிஷ்டாத்ரி தேவன் மகேஸ்வரன் என்று அறிக.

Verse 93

मकाराहवनीयौ च परमात्मा तमोदिवौ । ज्ञानशक्तिः सामवेदस्तृतीयं सवनं तथा

‘ம’ என்பது ஆஹவனீய அக்னியும், பரமாத்மாவும், இருள்–பகல் என்ற இரட்டையும் ஆகும். அதுவே ஞானசக்தி, சாமவேதம், மேலும் மூன்றாம் ஸவனமும் ஆகும்।

Verse 94

शिवश्चैव च रेखायास्तृतियायाश्च देवता । विज्ञेया मुनिशार्दूल शिवदीक्षापरायणौ

முனிசார்தூலனே! மூன்றாம் ரேகையின் அதிஷ்டான தெய்வம் சாட்சாத் சிவபெருமானே; சிவதீட்சையில் பராயணரானோர் இதை அறிய வேண்டும்.

Verse 95

एवं नित्यं नमस्कृत्य सद्भक्त्या स्थानदेवताः । त्रिपुंड्रं धारयेच्छुद्धो भुक्तिं मुक्तिं च विंदति

இவ்வாறு தினமும் தலாதிஷ்டான தெய்வங்களுக்கு உண்மைப் பக்தியுடன் வணங்கி, தூயவன் திரிபுண்ட்ரம் அணிய வேண்டும்; அதனால் புக்க்தியும் முக்தியும் இரண்டும் கிடைக்கும்.

Verse 96

इत्युक्ताः स्थानदेवाश्च सर्वांगेषु मुनीश्वरः । तेषां संबंधिनो भक्त्या स्थानानि शृणु सांप्रतम्

இவ்வாறு அழைக்கப்பட்டபின், தெய்வத் திருமேனியின் எல்லா அங்கங்களிலும் உள்ள ஸ்தானதேவர்கள் உரைத்தனர். முனிவரே, இப்போது பக்தியுடன் அவர்களுடன் தொடர்புடைய புனித ஸ்தலங்களை கேளுங்கள்.

Verse 97

द्वात्रिंशत्स्थानके वार्द्धषोडशस्थानकेपि च । अष्टस्थाने तथा चैव पंचस्थानेपि नान्यसेत्

முப்பத்திரண்டு ஸ்தான முறை, விரிவான பதினாறு ஸ்தான முறை, அல்லது எட்டு/ஐந்து ஸ்தான முறை—எதுவாயினும்—இடையில் வேறு (மந்திரம் அல்லது தெய்வம்) ஒன்றையும் சேர்க்கக் கூடாது; ஷைவ ந்யாசமும் ஒழுங்கும் குலையாமல் இருக்க வேண்டும்.

Verse 98

उत्तमांगे ललाटे च कर्णयोर्नेत्रयोस्तथा । नासावक्त्रगलेष्वेवं हस्तद्वय अतः परम्

அதன்பின் தலைச்சிகரத்திலும் நெற்றியிலும், அதுபோல காதுகளிலும் கண்களிலும். அதே முறையில் மூக்கிலும் வாயிலும் கழுத்திலும், பின்னர் இரு கைகளிலும் புனித விபூதியை அணிய வேண்டும்.

Verse 99

कूर्परे मणिबंधे च हृदये पार्श्वयोर्द्वयोः । नाभौ मुष्कद्वये चैवमूर्वोर्गुल्फे च जानुनि

முழங்கையில், மணிக்கட்டில், இதயத்தில், உடலின் இரு பக்கங்களிலும், நாபியில், இரு விதைப்பைகளிலும்; அதுபோல தொடைகளிலும் கணுக்கால்களிலும் முழங்கால்களிலும் புனித விபூதியை அணிய வேண்டும்.

Verse 100

जंघाद्वयेपदद्वन्द्वे द्वात्रिंशत्स्थानमुत्तमम् । अग्न्यब्भूवायुदिग्देशदिक्पालान्वसुभिः सह

இரு கால் மண்டைகளிலும் இரு பாதங்களிலும் சிறந்த முப்பத்திரண்டாம் இடம் உள்ளது. அங்கே வசுக்களுடன் அக்னி, ஆபः (நீர்), பூ (பூமி), வாயு, திசைகள் மற்றும் திக்பாலர்களை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 101

धरा ध्रुवश्च सोमश्च अपश्चेवानिलोनलः । प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवोष्टौ प्रकीर्तिताः

தரா, துருவ, சோம, ஆபः, அனில, அனல, பிரத்யூஷ, பிரபாச—இவர்களே எட்டு வசுக்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 102

एतेषां नाममात्रेण त्रिपुंड्रं धारयेद्बुधाः । कुर्याद्वा षोडशस्थाने त्रिपुण्ड्रं तु समाहितः

இந்நாமங்களை மட்டும் உச்சரித்தாலே ஞானிகள் திரிபுண்டிரத்தைத் தரிக்க வேண்டும். அல்லது ஒருமனத்துடன் உடலின் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பதினாறு இடங்களில் திரிபுண்டிரத்தை இட வேண்டும்.

Verse 103

शीर्षके च ललाटेच कंठे चांसद्वये भुजे । कूर्परे मणिबंधे च हृदये नाभिपार्श्वके

தலையின் உச்சியிலும் நெற்றியிலும், கழுத்திலும், இரு தோள்களிலும் கைகளிலும்; முழங்கைகளிலும் மணிக்கட்டுகளிலும், இதயத்திலும், நாபியின் இருபுறங்களிலும்—இவ்விடங்களில் (புனிதச் சின்னங்களை) இட வேண்டும்.

Verse 104

पृष्ठे चैवं प्रतिष्ठाय यजेत्तत्राश्विदैवते । शिवशक्तिं तथा रुद्र मीशं नारदमेव च

இவ்வாறு முதுகுப்புறத்திலும் நிறுவி, அங்கே அஷ்வினி தேவதைகளை வழிபட வேண்டும்; மேலும் சிவ-சக்தி, ருத்ரன், ஈசன், நாரதனையும் ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 105

वामादिनवशक्तीश्च एताः षोडशदेवताः । नासत्यो दस्रकश्चैव अश्विनौ द्वौ प्रकीर्तितौ

வாமா முதலிய ஒன்பது சக்திகள்—இவையே (சேர்ந்து) பதினாறு தேவதைகள் எனக் கூறப்படுகின்றன. மேலும் நாசத்தியன், தஸ்ரகன்—இவ்விருவரும் இரு அஷ்வின்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 106

अथवा मूर्द्ध्नि केशे च कर्मयोर्वदने तथा । बाहुद्वये च हृदये नाभ्यामूरुयुगे तथा

அல்லது அதை தலைச்சிகரத்திலும் கூந்தலிலும், இரு கைகளிலும் முகத்திலும்; அதுபோல இரு புயங்களிலும், இதயத்திலும், நாபியிலும், இரு தொடைகளிலும் பூச வேண்டும்—இவ்வாறு சிவபூஜைக்காக உடல் புனிதமடையும்.

Verse 107

जानुद्वये च पदयोः पृष्ठभागे च षोडश । शिवश्चन्द्र श्च रुद्र ः को विघ्नेशो विष्णुरेव वा

இரு முழங்கால்களில், இரு பாதங்களில், மேலும் முதுகுப்புறத்தில்—இவை பதினாறு (இடங்கள்/ந்யாசங்கள்). அவை சிவன், சந்திரன், ருத்ரன், ‘க’ (பிரம்மா), விக்நேசன் (கணேசன்) அல்லது விஷ்ணு எனத் தியானிக்கப்படுகின்றன.

Verse 108

श्रीश्चैव हृदये शम्भुस्तथा नाभौ प्रजापतिः । नागश्च नागकन्याश्च उभयोरृषिकन्यकाः

இதயத்தில் ஸ்ரீ (மங்கள-செல்வ சக்தி)யையும், இதயத்திலேயே சம்புவையும் தியானிக்க வேண்டும்; நாபியில் பிரஜாபதியை. இரு பக்கங்களிலும் நாகர்களும் நாககன்னியரும், மேலும் ரிஷிகளின் கன்னியரும் கற்பிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 109

पादयोश्च समुद्रा श्च तीर्थाः पृष्ठे विशालतः । इत्येव षोडशस्थानमष्टस्थानमथोच्यते

இரு பாதங்களில் சமுத்திரங்களையும், விரிந்த முதுகில் தீர்த்தங்களையும் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு பதினாறு இடங்களின் விதி கூறப்பட்டது; இப்போது எட்டு இடங்களின் விதியும் உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 110

गुह्यस्थानं ललाटश्च कर्णद्वयमनुत्तमम् । अंसयुग्मं च हृदयं नाभिरित्येवमष्टकम्

குஹ்யஸ்தானம், நெற்றி, சிறந்த இரு காதுகள், இரு தோள்கள், இதயம், நாபி—இவ்வாறு எட்டு புனித ஸ்தானங்கள் என உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 111

ब्रह्मा च ऋषयः सप्तदेवताश्च प्रकीर्तिताः । इत्येवं तु समुद्दिष्टं भस्मविद्भिर्मुनीश्वराः

பிரம்மா, ரிஷிகள், மேலும் ஏழு தேவர்கள் இவ்விதமாகப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளனர். ஓ முனிவரே, புனித பஸ்மத்தின் நெறியை அறிந்த முனிவர்கள் இதே முறையில் இதனை எடுத்துரைத்தனர்.

Verse 112

अथ वा मस्तकं बाहूहृदयं नाभिरेव च । पंचस्थानान्यमून्याहुर्धारणे भस्मविज्जनाः

அல்லது தலை, இரு புயங்கள், இதயம், நாபி—இவையே பஸ்மம் தரிக்க வேண்டிய ஐந்து இடங்கள் என்று பஸ்மத் தத்துவம் அறிந்தோர் கூறுகின்றனர்।

Verse 113

यथासंभवनं कुर्य्याद्देशकालाद्यपेक्षया । उद्धूलनेप्यशक्तिश्चेत्त्रिपुण्ड्रादीनि कारयेत्

தேசம், காலம் முதலியவற்றை எண்ணி இயன்றவரை இவ்வழிபாட்டைச் செய்ய வேண்டும். பஸ்மத்தைத் தேய்த்து பூச இயலாவிட்டால், குறைந்தது திரிபுண்ட்ரம் முதலிய குறிகளை இடச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 114

त्रिनेत्रं त्रिगुणाधारं त्रिवेदजनकं शिवम् । स्मरन्नमः शिवायेति ललाटे तु त्रिपुण्ड्रकम्

மூன்று கண்களுடைய, முக்குண ஆதாரமான, மூன்று வேதங்களின் மூலமான சிவனைத் தியானித்து ‘நமः சிவாய’ என நினைத்து, நெற்றியில் பஸ்மத் திரிபுண்ட்ரத்தைத் தரிக்க வேண்டும்।

Verse 115

ईशाभ्यां नम इत्युक्त्वापार्श्वयोश्च त्रिपुण्ड्रकम् । बीजाभ्यां नम इत्युक्त्वा धारयेत्तु प्रकोष्ठयोः

‘ஈசாப்யாம் நமः’ என்று சொல்லி இரு பக்கங்களிலும் திரிபுண்ட்ரம் இட வேண்டும். பின்னர் ‘பீஜாப்யாம் நமः’ என்று சொல்லி இரு முன்கைகளிலும் தரிக்க வேண்டும்।

Verse 116

कुर्यादधः पितृभ्यां च उमेशाभ्यां तथोपरि । भीमायेति ततः पृष्ठे शिरसः पश्चिमे तथा

பித்ருக்களுக்காக அதை கீழே வைக்க வேண்டும்; அதேபோல் உமா-ஈசருக்காக மேலே வைக்க வேண்டும். பின்னர் “(நம:) பீமாய” என்று உச்சரித்து, தலையின் மேற்கு பக்கத்தில், பின்ன்புறத்திலும் அதை நிறுவ வேண்டும்.