भस्म–रुद्राक्ष–शिवनाममाहात्म्य (The Greatness of Bhasma, Rudrākṣa, and the Name of Śiva)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूत सूत महाभाग व्यासशिष्य नमोस्तु ते । तदेव व्यासतो ब्रूहि भस्ममाहात्म्यमुत्तमम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, ஓ மகாபாக்யசாலியான சூதா! வ்யாசரின் சீடனே, உமக்கு நமஸ்காரம். வ்யாசரிடமிருந்து நீர் அறிந்ததுபோலவே, புனித பஸ்மத்தின் உத்தம மஹாத்மியத்தை எமக்குச் சொல்லும்.

Verse 2

तथा रुद्रा क्षमाहात्म्यं नाम माहात्म्यमुत्तमम् । त्रितयं ब्रूहि सुप्रीत्या ममानंदयचेतसम्

அதேபோல், ஓ ருத்ரா, ‘க்ஷமா-மாஹாத்மியம்’ எனப்படும் உன்னத மகிமையை அன்புடன் உரைத்தருள்வாயாக. அந்த மூன்று உயர்ந்த போதனைகளையும் எனக்குச் சொல்லி என் மனத்தை மகிழ்விப்பாயாக।

Verse 3

सूत उवाच । साधुपृष्टं भवद्भिश्च लोकानां हितकारकम् । भवंतो वै महाधन्याः पवित्राः कुलभूषणाः

சூதர் கூறினார்—நீங்கள் கேட்டது மிகச் சிறந்த கேள்வி; அது உலகங்களின் நலனுக்குரியது. நீங்கள் உண்மையிலேயே மிகப் பாக்கியசாலிகள், தூயவர்கள், உங்கள் குலத்தின் அலங்காரங்கள்.

Verse 4

येषां चैव शिवः साक्षाद्दैवतं परमं शुभम् । सदा शिवकथा लोके वल्लभा भवतां सदा

யார்க்கு சிவனே நேரடியாகப் பரம மங்களத் தெய்வமோ, அவர்களுக்கு இவ்வுலகில் சிவகதை எப்போதும் என்றும் இனியதாக நிலைத்திருப்பதாக।

Verse 5

ते धन्याश्च कृतार्थाश्च सफलं देहधारणम् । उद्धृतञ्च कुलं तेषां ये शिवं समुपासते

அவர்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியவான்கள், நிறைவேற்றம் பெற்றவர்கள்; அவர்களின் உடல் தரித்தல் பயனுடையது. பக்தியுடன் சிவபெருமானை வழிபடுவோர் தம் குலத்தையும் உயர்த்துகின்றனர்.

Verse 6

मुखे यस्य शिवनाम सदाशिवशिवेति च । पापानि न स्पृशंत्येव खदिरांगारंकयथा

யாருடைய வாயில் எப்போதும் ‘சிவநாமம்’—‘சதாசிவா, சிவா’—ஒலிக்கிறதோ, அவரை பாவங்கள் அணுகாது; கதீரக் கரியங்காரத்தைப் பிடிக்க இயலாததுபோல்.

Verse 7

श्रीशिवाय नमस्तुभ्यं मुखं व्याहरते यदा । तन्मुखं पावनं तीर्थं सर्वपापविनाशनम्

வாய் “ஸ்ரீசிவாய நமः” என்று உச்சரிக்கும் போது, அந்த வாயே பாவனத் தீர்த்தமாகி எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது।

Verse 8

तन्मुखञ्च तथा यो वै पश्यतिप्रीतिमान्नरः । तीर्थजन्यं फलं तस्य भवतीति सुनिश्चितम्

பக்தியால் நிறைந்த மனத்துடன் அந்தப் புனித முகத்தை (விஸ்வேஸ்வரரின் தரிசனத்தை) காண்பவன், தீர்த்தயாத்திரைத் தோன்றும் புண்ணியப் பயனை உறுதியாக அடைகிறான்।

Verse 9

यत्र त्रयं सदा तिष्ठेदेतच्छुभतरं द्विजा । तस्य दर्शनमात्रेण वेणीस्नानफलंलभेत्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! இந்த மும்மையும் எங்கு எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறதோ, அந்த இடம் மிகச் சுபமானது; அதை மட்டும் கண்டாலே வேணீ-ஸ்நானப் பயன் கிடைக்கும்।

Verse 10

शिवनामविभूतिश्च तथा रुद्रा क्ष एव च । एतत्त्रयं महापुण्यं त्रिवेणीसदृशं स्मृतम्

சிவநாமம், விபூதி, ருத்ராட்சம்—இந்த மும்மை மஹாபுண்ணியமானது; திரிவேணிக்கு ஒப்பானது என்று நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 11

एतत्त्रयं शरीरे च यस्य तिष्ठति नित्यशः । तस्यैव दर्शनं लोके दुर्लभं पापहारकम्

யாருடைய உடலில் இந்த மும்மை எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவரின் தரிசனமே உலகில் அரிது; அது பாவங்களைப் போக்கும்.

Verse 12

तद्दर्शनं यथा वेणी नोभयोरंतरं मनाक् । एवं योनविजानाति सपापिष्ठो न संशयः

வேணியைப் பார்க்கும்போது அதன் இழைகளுக்கிடையில் சிறிதளவும் இடைவெளி தெரியாததுபோல், மிகப் பாவியானவன்—சந்தேகமின்றி—யோனி (காமப் பொருள்) ஒன்றையே காண்கிறான்; அதில் உள்ள உயர்ந்த வேறுபாட்டை உணர இயலாது।

Verse 13

विभूतिर्यस्य नो भाले नांगे रुद्रा क्षधारणम् । नास्ये शिवमयी वाणी तं त्यजेदधमं यथा

நெற்றியில் விபூதி இல்லாதவன், உடலில் ருத்ராட்சம் தரிக்காதவன், வாயில் சிவமயமான வாக்கு இல்லாதவன்—அத்தகைய கீழ்மகனைத் துறக்க வேண்டும்।

Verse 14

शैवं नाम यथा गंगा विभूतिर्यमुना मता । रुद्रा क्षं विधिना प्रोक्ता सर्वपापाविनाशिनी

சைவ நாமம் கங்கையைப் போன்றது; விபூதி யமுனையாகக் கருதப்படுகிறது; விதிப்படி உரைக்கப்பட்ட ருத்ராட்சம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 15

शरीरे च त्रयं यस्य तत्फलं चैकतः स्थितम् । एकतो वेणिकायाश्च स्नानजंतुफलं बुधैः

உடலில் சைவச் சின்னங்களின் மூன்றும் உள்ளவருக்கு, அதன் பலன் அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரே பலனாக நிலைகொள்கிறது; அதுபோல நீராடல், சுத்திகரிப்பு முதலியவற்றால் கிடைக்கும் புண்ணியமும் அதிலேயே ஒருமைப்படும் என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்।

Verse 16

तदेवं तुलितं पूर्वं ब्रह्मणाहितकारिणा । समानं चैव तज्जातं तस्माद्धार्यं सदा बुधैः

இவ்வாறு முன்பு உலகநலன் செய்பவனான பிரம்மா இதை அளந்து ஆராய்ந்தான்; அது சமமான (பலனும் திறனும் உடைய)தாகவே நிரூபிக்கப்பட்டது. ஆகவே ஞானிகள் இதை எப்போதும் தரித்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 17

तद्दिनं हि समारभ्य ब्रह्मविष्ण्वादिभिः सरैः । धार्यते त्रितयं तच्च दर्शनात्पापहारकम्

அந்த நாளிலிருந்து பிரம்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் இந்த மும்மடங்கு ஷைவ விரதத்தை அணிகின்றனர்; இதன் வெறும் தரிசனமே கூட பாவநாசகமாகும்.

Verse 18

ऋष्य ऊचुः । ईदृशं हि फलं प्रोक्तं नामादित्रितयोद्भवम् । तन्माहात्म्यं विशेषेण वक्तुमर्हसि सुव्रत

ரிஷிகள் கூறினர்—தெய்வ நாமத்தால் தொடங்கும் மும்மையின் மூலம் இத்தகைய பலன் கூறப்பட்டுள்ளது. ஓ சுவ்ரதா, அதன் மகிமையை விசேஷமாக நீர் உரைக்கத் தகுதியுடையீர்.

Verse 19

सूत उवाच । ऋषयो हि महाप्राज्ञाः सच्छैवा ज्ञानिनां वराः । तन्माहात्म्यं हि सद्भक्त्या शृणुतादरतो द्विजाः

சூதர் கூறினார்—ஓ ரிஷிகளே, நீங்கள் மிகுந்த ஞானமுடையோர், உண்மையான சைவர்கள், ஞானிகளில் சிறந்தோர். ஆகவே ஓ த்விஜர்களே, பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் அந்த (சிவத் தத்துவத்தின்) மகிமையை கேளுங்கள்.

Verse 20

सुगूढमपि शास्त्रेषु पुराणेषु श्रुतिष्वपि । भवत्स्नेहान्मया विप्राः प्रकाशः क्रियतेऽधुना

இந்தத் தத்துவம் சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் ஸ்ருதிகளிலும் மிக ஆழமாக மறைந்துள்ளது; ஆனால் ஓ விப்ரர்களே, உங்கள்மேல் உள்ள அன்பினால் இப்போது அதைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறேன்.

Verse 21

कस्तत्त्रितयमाहात्म्यं संजानाति द्विजोत्तमाः । महेश्वरं विना सर्वं ब्रह्माण्डे सदसत्परम्

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அந்த மும்மையின் மகிமையை உண்மையாக யார் அறிய வல்லார்? ஏனெனில் இந்தப் பிரபஞ்சமெங்கும் மகேஸ்வரனைத் தவிர மற்ற அனைத்தும் சத்-அசத் எனும் பரம லீலை—சார்ந்தது, இறுதியல்ல.

Verse 22

वच्म्यहं नाम माहात्म्यं यथाभक्ति समासतः । शृणुत प्रीतितो विप्राः सर्वपापहरं परम्

இப்போது பக்திக்கேற்ப சுருக்கமாக தெய்வ நாமத்தின் மகிமையைச் சொல்கிறேன்; ஓ விப்ர முனிவர்களே, அன்புடன் கேளுங்கள்—அது உன்னத உபதேசம், எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவது।

Verse 23

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां साध्यसाधनखंडेशिवनममाहात्म्यवर्णनोनामत्रयोविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு புனித ஸ்ரீசிவ மகாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வர ஸம்ஹிதையில், ஸாத்யஸாதன-கண்டத்தில், “சிவநாம மகிமை விளக்கம்” எனும் இருபத்திமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 24

पापमूलानि दुःखानि विविधान्यपि शौनक । शिवनामैकनश्यानि नान्यनश्यानि सर्वथा

ஓ ஷௌனகா! பாவமூலமான பலவகைத் துயரங்கள் சிவநாமத்தாலேயே அழிகின்றன; வேறு எந்த வழியாலும் அவை முற்றிலும் அழிவதில்லை।

Verse 25

स वैदिकः स पुण्यात्मा स धन्यस्स बुधो मतः । शिवनामजपासक्तो यो नित्यं भुवि मानव

பூமியில் மனிதர்களில் எவன் தினமும் சிவநாம ஜபத்தில் பற்றுடையவனாக இருக்கிறானோ, அவனே உண்மையான வைதிகன்; அவனே புண்ணியாத்மா; அவனே பாக்கியவன்; அவனே ஞானி எனக் கருதப்படுகிறான்।

Verse 26

भवंति विविधा धर्मास्तेषां सद्यः फलोन्मुखाः । येषां भवति विश्वासः शिवनामजपे मुने

முனிவரே, சிவநாம ஜபத்தில் உறுதியான நம்பிக்கை எழும்வோரின் பலவகை தர்மச் செயல்கள் உடனே பலன் தரும் நோக்கில் திரும்பி விரைவில் பலிக்கின்றன।

Verse 27

पातकानि विनश्यंति यावंति शिवनामतः । भुवि तावंति पापानि क्रियंते न नरैर्मुने

முனிவரே, சிவநாமத்தால் எத்தனை பாவங்கள் அழிகின்றனவோ, அவ்வளவு பாவங்களைப் பூமியில் மனிதர்கள் செய்துகூட இருப்பதில்லை।

Verse 28

ब्रह्महत्यादिपापानां राशीनप्रमितान्मुने । शिवनाम द्रुतं प्रोक्तं नाशयत्यखिलान्नरैः

முனிவரே! பிரம்மஹத்தி முதலான அளவற்ற பாபக் குவியல்களும் மனிதர்க்கு சிவநாம உச்சாரணமாத்திரத்தால் விரைவில் அழிகின்றன.

Verse 29

शिवनामतरीं प्राप्य संसाराब्धिं तरंति ये । संसारमूलपापानि तानि नश्यंत्यसंशयम्

சிவநாமமெனும் படகைப் பெற்றுத் அதில் ஏறுவோர் சம்சாரக் கடலைக் கடக்கின்றனர்; சம்சாரப் பந்தத்தின் மூலப் பாபங்கள் ஐயமின்றி அழிகின்றன.

Verse 30

संसारमूलभूतानां पातकानां महामुने । शिवनामकुठारेण विनाशो जायते ध्रुवम्

மகாமுனிவரே! சம்சாரப் பந்தத்தின் வேரான பாவங்கள் சிவநாமமெனும் கோடாரியால் உறுதியாக அழிகின்றன.

Verse 31

शिवनामामृतं पेयं पापदावानलार्दितैः । पापदावाग्नितप्तानां शांतिस्तेन विना न हि

பாவம் என்னும் காட்டுத்தீயால் துன்புறுவோர் சிவநாம அமுதத்தைப் பருக வேண்டும்; அந்தப் பாவத் தீயால் சுட்டவர்களுக்கு அதின்றி அமைதி இல்லை।

Verse 32

शिवेति नामपीयूषवर्षधारापरिप्लुताः । संसारदवमध्येपि न शोचंति कदाचन

‘சிவ’ என்னும் நாம அமுதமழையின் ஓடைகளால் நனைந்தவர்கள், உலக வாழ்வின் காட்டுத்தீ நடுவிலும் எப்போதும் துயரப்படார்।

Verse 33

शिवनाम्नि महद्भक्तिर्जाता येषां महात्मनाम् । तद्विधानां तु सहसा मुक्तिर्भवति सर्वथा

சிவநாமத்தில் பேர்பக்தி எழுந்த மகாத்மர்கள், அந்தப் புனித விதியை அனுஷ்டிப்பதால் விரைவில் எல்லாவிதத்திலும் முக்தியை அடைகின்றனர்।

Verse 34

अनेकजन्मभिर्येन तपस्तप्तं मुनीश्वर । शिवनाम्नि भवेद्भक्तिः सर्वपापापहारिणी

முனீஸ்வரரே! பல பிறவிகளில் தவம் செய்தவனுக்கே சிவநாமத்தில் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் பக்தி உண்டாகிறது।

Verse 35

यस्या साधारणं शंभुनाम्नि भक्तिरखंडिता । तस्यैव मोक्षः सुलभो नान्यस्येति मतिर्मम

என் கருத்தில், சம்புநாமத்தில் சாதாரணமாகக் கூட இடையறாத பக்தி நிலைத்திருப்பவனுக்கே முக்தி எளிது; பிறருக்கு அல்ல।

Verse 36

कृत्वाप्यनेकपापानि शिवनामजपादरः । सर्वपापविनिर्मुक्तो भवत्येव न संशयः

எத்தனை பாவங்கள் செய்திருந்தாலும், சிவநாம ஜபத்தில் பக்தியுடன் ஈடுபடுபவன், ஐயமின்றி எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 37

भवंति भस्मसाद्वृक्षा दवदग्धा यथा वने । तथा तावंति दग्धानि पापानि शिवनामतः

காட்டில் காட்டுத்தீயால் எரிந்த மரங்கள் சாம்பலாகிவிடுவது போல, சிவநாமத்தின் மாத்திரப் பெருமையால் பாவங்கள் வேரோடு எரிந்து அழிகின்றன।

Verse 38

यो नित्यं भस्मपूतांगः शिवनामजपादरः । संतरत्येव संसारं सघोरमपि शौनक

ஓ ஷௌனகா, தினமும் பஸ்மத்தால் உடலைப் புனிதப்படுத்தி சிவநாம ஜபத்தில் பக்தியுடன் நிலைத்திருப்பவன், அச்சமூட்டும் சம்சாரத்தையும் நிச்சயமாகக் கடந்து விடுவான்।

Verse 39

ब्रह्मस्वहरणं कृत्वा हत्वापि ब्राह्मणान्बहून् । न लिप्यते नरः पापैः शिवनामजपादरः

பிராமணனின் செல்வத்தை அபகரித்து, பல பிராமணர்களைக் கொன்றிருந்தாலும், சிவநாம ஜபத்தில் ஆழ்ந்த பக்தியுள்ளவன் பாவத்தால் மாசுபடான்।

Verse 40

विलोक्य वेदानखिलाञ्छिवनामजपः परम् । संसारतारणोपाय इति पूर्वैर्विनिश्चितः

அனைத்து வேதங்களையும் ஆராய்ந்து, பழம்பெரும் முனிவர்கள் ‘சிவநாம ஜபமே பரம சாதனை; அதுவே சம்சாரத்தைத் தாண்டும் வழி’ என்று உறுதியாகத் தீர்மானித்தனர்।

Verse 41

किं बहूक्त्या मुनिश्रेष्ठाः श्लोकेनैकेन वच्म्यहम् । शिवनाम्नो महिमानं सर्वपापापहारिणम्

முனிவரேஷ்டர்களே, பல வார்த்தைகள் ஏன்? ஒரே சுலோகத்தில் சிவநாமத்தின் மகிமையைச் சொல்கிறேன்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும்.

Verse 42

पापानां हरणे शंभोर्नामः शक्तिर्हि पावनी । शक्नोति पातकं तावत्कर्तुं नापि नरः क्वचित्

பாவங்களை அகற்றுவதற்கு சம்புவின் நாமமே தூய்மையாக்கும் சக்தி. எங்கும் எந்த மனிதனும் அவ்வளவு பெரிய பாதகத்தைச் செய்ய முடியாது; அதை அந்த (தெய்வ நாமம்) சுத்தி செய்ய இயலாததாக.

Verse 43

शिवनामप्रभावेण लेभे सद्गतिमुत्तमाम् । इन्द्र द्युम्ननृपः पूर्वं महापापः पुरामुने

ஓ முனிவரே! சிவநாமத்தின் மகிமையால், முன்பு மகாபாபச் சுமையால் வாடிய இந்திரத்யும்னன் அரசன் பரம உத்தம சத்கதியை அடைந்தான்।

Verse 44

तथा काचिद्द्विजायोषा सौ मुने बहुपापिनी । शिवनामप्रभावेण लेभे सद्गतिमुत्तमाम्

ஓ முனிவரே! அதுபோல பல பாபங்களால் கலங்கிய ஒரு பிராமணப் பெண்ணும் சிவநாமத்தின் பிரபாவத்தால் பரம உத்தம சத்கதியை அடைந்தாள்।

Verse 45

इत्युक्तं वो द्विजश्रेष्ठा नाममाहात्म्यमुत्तमम् । शृणुध्वं भस्ममाहात्म्यं सर्वपावनपावनम्

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே! தெய்வ நாமத்தின் பரம மகிமையை உங்களுக்குச் சொன்னேன்; இப்போது எல்லாப் புனிதங்களையும் புனிதப்படுத்தும் பஸ்மத்தின் மகிமையை கேளுங்கள்।