Śiva-Naivedya-Grāhyatā-Nirṇayaḥ (On the Proper Acceptance and Merit of Śiva’s Consecrated Food-Offering)

Verse 1

ऋषयः ऊचुः । अग्राह्यं शिवनैवेद्यमिति पूर्वं श्रुतं वचः । ब्रूहि तन्निर्णयं बिल्वमाहात्म्यमपि सन्मुने

ரிஷிகள் கூறினர்—முன்னர் ‘சிவனுக்கு அர்ப்பணித்த நைவேத்யம் பிறர் எடுத்துக்கொள்ளத் தகாதது’ என்று கேட்டோம். நற்குரு முனிவரே, அதன் தீர்மானத்தைச் சொல்லி, பில்வத்தின் மகிமையையும் விளக்குங்கள்.

Verse 2

सूत उवाच । शृणुध्वं मुनयः सर्वे सावधानतयाधुना । सर्वं वदामि संप्रीत्या धन्या यूयं शिवव्रताः

சூதர் கூறினார்—அனைத்து முனிவர்களே, இப்போது முழு கவனத்துடன் கேளுங்கள். நான் உள்ளமகிழ்ச்சியுடன் அனைத்தையும் உரைப்பேன். நீங்கள் சிவவிரதத்தார்; நிச்சயமாகப் பாக்கியவான்கள்.

Verse 3

शिवभक्तः शुचिः शुद्धः सद्व्रतीदृढनिश्चयः । भक्षयेच्छिवनैवेद्यं त्यजेदग्राह्यभावनाम्

சிவபக்தன்—தூய்மையுடன், உள்ளத் தூய்மையுடன், நல்விரதங்களில் நிலைத்து உறுதியான தீர்மானம் கொண்டவன்—சிவனுக்கு அர்ப்பணித்த நைவேத்யப் பிரசாதத்தை உண்ண வேண்டும்; அது ஏற்கத் தகாதது என்ற எண்ணத்தை விட்டு விட வேண்டும்.

Verse 4

दृष्ट्वापि शिवनैवेद्ये यांति पापानि दूरतः । भक्ते तु शिवनैवेद्ये पुण्यान्या यांति कोटिशः

சிவனுக்கு அர்ப்பணித்த நைவேத்யத்தை வெறும் தரிசனம் செய்தாலே பாவங்கள் தூரம் ஓடுகின்றன. ஆனால் பக்தியுடன் அந்த சிவ-நைவேத்யப் பிரசாதத்தை உண்டால் கோடிக்கணக்கான புண்ணியங்கள் உண்டாகின்றன.

Verse 5

अलं यागसहस्रेणाप्यलं यागार्बुदैरपि । भक्षिते शिवनैवेद्ये शिवसायुज्यमाप्नुयात्

ஆயிரம் யாகங்களும் தேவையில்லை; கோடிக்கணக்கான யாகங்களும் வேண்டாம். சிவனுக்கு அர்ப்பணித்த நைவேத்யப் பிரசாதத்தை உண்டாலே சிவ-சாயுஜ்யம், சிவனுடன் ஒன்றுபடுதல், கிடைக்கும்.

Verse 6

यद्गृहे शिवनैवेद्यप्रचारोपि प्रजायते । तद्गृहं पावनं सर्वमन्यपावनकारणम्

எந்த இல்லத்தில் சிவ-நைவேத்யத்தின் அர்ப்பணமும் பிரசாதப் பகிர்வும் நடைபெறுகிறதோ, அந்த இல்லம் முழுவதும் புனிதமடைகிறது; பிறரையும் புனிதப்படுத்தும் காரணமாகிறது.

Verse 7

आगतं शिवनैवेद्यं गृहीत्वा शिरसा मुदा । भक्षणीयं प्रयत्नेन शिवस्मरणपूर्वकम्

சிவனுக்கு அர்ப்பணித்த நைவேத்யத்தை மகிழ்ச்சியுடன் பக்தி-மரியாதையோடு (தலையில் ஏற்றுவது போல) ஏற்று, பின்னர் சிவஸ்மரணத்துடன் கவனமாக உண்ண வேண்டும்।

Verse 8

आगतं शिवनैवेद्यमन्यदा ग्राह्यमित्यपि । विलंबे पापसंबंधो भवत्येव हि मानवे

சிவ நைவேத்யம் வந்திருந்தும் ‘வேறு நேரத்தில் ஏற்றுக் கொள்வேன்’ என்று எண்ணினாலும்—தாமதம் செய்தால் மனிதனுக்கு பாபத் தொடர்பு நிச்சயமாக உண்டாகும்.

Verse 9

न यस्य शिवनैवेद्यग्रहणेच्छा प्रजायते । स पापिष्ठो गरिष्ठः स्यान्नरकं यात्यपि ध्रुवम्

எவருக்குச் சிவனின் நைவேத்யத்தை ஏற்கும் ஆசை எழாதோ, அவர் மிகப் பாவியும் மிக நிந்தைக்குரியவரும் ஆவார்; அவர் நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்கிறார்।

Verse 10

हृदये चन्द्र कान्ते च स्वर्णरूप्यादिनिर्मिते । शिवदीक्षावता भक्तेनेदं भक्ष्यमितीर्य्यते

இதய வடிவப் பாத்திரத்தில், அல்லது சந்திரகாந்தக் கல்லின் பாத்திரத்தில், அல்லது பொன்-வெள்ளி முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட பாத்திரத்தில்—சிவதீட்சை பெற்ற பக்தன் ‘இது பவித்ரமான பக்‌ஷ்யம் (அர்ப்பணம்)’ என்று அறிவிக்க வேண்டும்।

Verse 11

शिवदीक्षान्वितो भक्तो महाप्रसादसंज्ञकम् । सर्वेषामपि लिंगानां नैवेद्यं भक्षयेच्छुभम्

சிவதீட்சை பெற்ற பக்தன் எந்தச் சிவலிங்கத்திலிருந்தும் வரும் நைவேத்யத்தை ‘மகாப்ரசாதம்’ எனக் கருதி, பக்தியுடன் அந்த மங்கள உணவை உண்ண வேண்டும்।

Verse 12

अन्यदीक्षायुजां नॄणां शिवभक्तिरतात्मनाम् । शृणुध्वं निर्णयं प्रीत्या शिवनैवेद्यभक्षणे

வேறு தீட்சைகள் பெற்றவர்களாயினும், உள்ளம் சிவபக்தியில் ஈடுபட்டவர்களே—சிவனின் நைவேத்யத்தை உண்ணுதல் பற்றிய உறுதியான விதியை மகிழ்ச்சியுடன் கேளுங்கள்।

Verse 13

शालग्रामोद्भवे लिंगे रसलिंगे तथा द्विजाः । पाषाणे राजते स्वर्णे सुरसिद्धप्रतिष्ठिते

ஓ இருபிறப்பினரே! லிங்கம் சாலக்ராமக் கல்லிலிருந்து தோன்றியதாயினும், ரஸலிங்கமாயினும், அல்லது கல், வெள்ளி, பொன் ஆகியவற்றால் ஆனதாயினும்—குறிப்பாக தேவர்கள் அல்லது சித்தர்கள் முறையாக பிரதிஷ்டை செய்திருந்தால்—அது சிவனின் வெளிப்படைத் திருவுருவாக வழிபடத் தகும்.

Verse 14

काश्मीरे स्फाटिके रात्ने ज्योतिर्लिंगेषु सर्वशः । चान्द्रायणसमं प्रोक्तं शंभोर्नैवेद्यभक्षणम्

காஷ்மீரில் ஸ்படிக ரத்தினத்திலும், மேலும் எல்லா ஜ்யோதிர்லிங்கங்களிலும்—சம்புவின் நைவேத்யத்தைப் பிரசாதமாக உண்டு கொள்ளுதல் சாந்திராயண விரதத்துக்கு இணையான புண்ணியமென கூறப்படுகிறது.

Verse 15

ब्रह्महापि शुचिर्भूत्वा निर्माल्यं यस्तु धारयेत् । भक्षयित्वा द्रुतं तस्य सर्वपापं प्रणश्यति

பிராமணஹத்தி செய்தவனும் தூய்மையடைந்து, சிவபூஜையின் நிர்மால்யத்தை அணிந்து, அதை பிரசாதமாக உண்டு கொண்டால்—அவனுடைய எல்லாப் பாவங்களும் விரைவில் அழியும்.

Verse 16

चंडाधिकारो यत्रास्ति तद्भोक्तव्यं न मानवैः । चंडाधिकारो नो यत्र भोक्तव्यं तच्च भक्तितः

எங்கே சண்டாதிகாரம் (கடுமையான/அசுத்த உரிமைத் தகராறு) நிலவுகிறதோ, அங்குள்ள போகத்தை மனிதர் உண்ணக் கூடாது; எங்கே அத்தகைய சண்டாதிகாரம் இல்லையோ, அங்குள்ள தூய பிரசாதத்தை பக்தியுடன் ஏற்க வேண்டும்.

Verse 17

बाणलिंगे च लौहे च सिद्धे लिंगे स्वयंभुवि । प्रतिमासु च सर्वासु न चंडोधिकृतो भवेत्

பாணலிங்கம், இரும்பு லிங்கம், சித்த லிங்கம், சுயம்பூ லிங்கம், மேலும் எல்லா பிரதிமைகளின் வழிபாட்டிலும்—சண்டன் (கடுமை/வன்மை உடையவன்) ஒருவனை அதிகாரியாகவோ மேற்பார்வையாளராகவோ ஒருபோதும் நியமிக்கக் கூடாது.

Verse 18

स्नापयित्वा विधानेन यो लिंगस्नापनोदकम् । त्रिःपिबेत्त्रिविधं पापं तस्येहाशु विनश्यति

விதிப்படி சிவலிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்து, அந்த அபிஷேக நீரை மூன்று முறை பருகுவான்; அவனுடைய மூவகைப் பாவம் இவ்வுலகிலேயே விரைவில் அழியும்।

Verse 19

अग्राह्यं शिवनैवेद्यं पत्रं पुष्पं फलं जलम् । शालग्रामशिलासंगात्सर्वं याति पवित्रिताम्

சிவனுக்கு நைவேத்யமாக ஏற்கத் தகாதது எனக் கருதப்படும் இலை, மலர், கனி, நீர் ஆகியவை கூட சாலகிராம சிலையின் தொடர்பால் அனைத்தும் தூய்மையடைந்து புனிதப் பயன்பாட்டிற்கு தகுதி பெறும்।

Verse 20

लिंगोपरि च यद्द्रव्यं तदग्राह्यं मुनीश्वराः । सुपवित्रं च तज्ज्ञेयं यल्लिंगस्पर्शबाह्यतः

முனீஸ்வரர்களே, லிங்கத்தின் மீது அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பொருளை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. அது பரம புனிதம் என அறிக; லிங்கஸ்பரிசத்திற்குப் பின் அது சாதாரணத் தொடுதல் மற்றும் அசுத்த எண்ணங்களைக் கடந்ததாகும்.

Verse 21

नैवेद्यनिर्णयः प्रोक्तं इत्थं वो मुनिसत्तमाः । शृणुध्वं बिल्वमाहात्म्यं सावधानतयाऽदरात्

முனிசத்தமர்களே, இவ்வாறு நைவேத்யம் குறித்த நியமம் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. இப்போது பக்தியுடனும் கவனத்துடனும் சிவபூஜையில் பயன்படும் பில்வத்தின் மகிமையை கேளுங்கள்.

Verse 22

महादेवस्वरूपोयं बिल्वो देवैरपि स्तुतिः । यथाकथंचिदेतस्य महिमा ज्ञायते कथम्

இந்த பில்வ மரம் நிச்சயமாக மகாதேவரின் ஸ்வரூபமே; தேவர்களாலும் போற்றப்படுகிறது. எப்படியோ அதன் மகிமை சிறிதளவே அறியப்படுமானால், அதன் முழு வைபவத்தை எவ்வாறு உணர முடியும்?

Verse 23

पुण्यतीर्थानि यावंति लोकेषु प्रथितान्यपि । तानि सर्वाणि तीर्थानिबिल्वमूलेव संति हि

உலகங்களில் புகழ்பெற்ற எத்தனை புண்ணிய தீர்த்தங்கள் இருந்தாலும், அவை அனைத்தும் உண்மையாகவே பில்வ மரத்தின் வேரிலே உள்ளன।

Verse 24

बिल्वमूले महादेवं लिंगरूपिणमव्ययम् । यः पूजयति पुण्यात्मा स शिवं प्राप्नुयाद्ध्रुवम्

பில்வ வேரில் அழிவிலா லிங்க ரூபமாகத் திகழும் மகாதேவனை யார் புண்ணிய ஆன்மா வழிபடுகிறானோ, அவன் நிச்சயமாக சிவனை அடைவான்।

Verse 25

बिल्वमूले जलैर्यस्तु मूर्द्धानमभिषिंचति । स सर्वतीर्थस्नातः स्यात्स एव भुवि पावनः

பில்வ மரத்தின் வேரில் நீரால் தன் தலையில் அபிஷேகம் செய்துகொள்வோர், எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவராக ஆகிறார்; அவரே பூமியில் புனிதப்படுத்துபவர்।

Verse 26

एतस्य बिल्वमूलस्याथालवालमनुत्तमम् । जलाकुलं महादेवो दृष्ट्वा तुष्टोभवत्यलम्

இந்த பில்வமரத்தின் வேரடியில் உள்ள சிறந்த நீரால் நிரம்பிய ஆலவாலத்தை (குளத்தை)க் கண்டு மகாதேவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறார்।

Verse 27

पूजयेद्बिल्वमूलं यो गंधपुष्पादिभिर्नरः । शिवलोकमवाप्नोति संततिर्वर्द्धते सुखम्

நறுமணம், மலர்கள் முதலியவற்றால் பில்வ மரத்தின் அடிப்பகுதியை வழிபடுபவன் சிவலோகத்தை அடைகிறான்; அவனுடைய சந்ததி மற்றும் இன்பம் பெருகும்.

Verse 28

बिल्वमूले दीपमालां यः कल्पयति सादरम् । स तत्त्वज्ञानसंपन्नो महेशांतर्गतो भवेत्

பில்வ மரத்தின் அடியில் பக்தியுடன் தீபமாலையை அமைப்பவன் தத்துவஞானம் நிறைந்தவனாகி மகேசனில் உள்ளார்ந்த ஒன்றுபாட்டை அடைவான்.

Verse 29

बिल्वशाखां समादाय हस्तेन नवपल्लवम् । गृहीत्वा पूजयेद्बिल्वं स च पापैः प्रमुच्यते

கையில் ஒன்பது புதிய இலைமுளைகளுடன் கூடிய வில்வக் கிளையை எடுத்துக் கொண்டு, அந்த வில்வத்தை அர்ப்பணித்து பூஜை செய்ய வேண்டும்; அவ்வாறு செய்தால் பக்தன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 30

बिल्वमूले शिवरतं भोजयेद्यस्तु भक्तितः । एकं वा कोटिगुणितं तस्य पुण्यं प्रजायते

பக்தியுடன் வில்வமரத்தின் அடியில் சிவனில் லயித்த பக்தருக்கு உணவு அளிப்பவன்—ஒருமுறை மட்டுமாயினும்—கோடி மடங்கு புண்ணியம் பெறுவான்.

Verse 31

बिल्वमूले क्षीरमुक्तमन्नमाज्येन संयुतम् । यो दद्याच्छिवभक्ताय स दरिद्रो न जायते

வில்வமரத்தின் அடியில் பால் சேர்க்காமல் செய்த அன்னத்தை நெய்யுடன் கலந்து சிவபக்தருக்கு அளிப்பவன், எப்போதும் வறுமையுடன் பிறக்கமாட்டான்.

Verse 32

सांगोपांगमिति प्रोक्तं शिवलिंगप्रपूजनम् । प्रवृत्तानां निवृत्तानां भेदतो द्विविधं द्विजाः

ஓ இருபிறப்பினரே! சிவலிங்கப் பூஜை ‘சாங்கோபாங்கம்’—அதாவது எல்லா அங்க‑உபாங்கங்களுடனும் நிறைவு—என்று கூறப்படுகிறது. வேறுபாட்டினால் அது இருவகை: பிரவிருத்தி மார்க்கத்தார்க்கும், நிவிருத்தி மார்க்கத்தார்க்கும் உரியது.

Verse 34

प्रवृत्तानां पीठपूजां सर्वपूजां समाचरेत् । अभिषेकान्ते नैवेद्यं शाल्यन्नेन समाचरेत् । पूजान्ते स्थापयेल्लिंगं पुटे शुद्धे पृथग्गृहे

பிரவிருத்தி மார்க்கத்தார்க்கு பீடப் பூஜையும், முழுமையான (சர்வ) பூஜையும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும். அபிஷேகத்தின் முடிவில் நைவேத்யமாக—சிறப்பாக சமைத்த அரிசி அன்னம்—அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் பூஜை முடிவில் தூய புடத்தில், தனித்துப் பரிசுத்தமான இல்லத்தில் லிங்கத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 35

करपूजानिवृत्तानां स्वभोज्यं तु निवेदयेत् । निवृत्तानां परं सूक्ष्मं लिंगमेव विशिष्यते

கரப்பூஜை (வெளிப்புறப் பூஜை) யிலிருந்து நிவிருத்தரானோர் தமது உணவையே நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அத்தகைய நிவிருத்த பக்தர்க்கு பரம நுண்ணிய தத்துவமாக லிங்கமே சிறப்பாக விளங்குகிறது.

Verse 36

विभूत्यभ्यर्चनं कुर्याद्विभूतिं च निवेदयेत् । पूजां कृत्वा तथा लिंगं शिरसाधारयेत्सदा

விபூதியால் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; அதே விபூதியையே பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்கவும் வேண்டும். இவ்வாறு பூஜை செய்து லிங்கத்தை எப்போதும் தலைமேல் தாங்க வேண்டும்—அதாவது அதனை பரமமாக மதித்து பக்திச் சிந்தனையில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.