पार्थिवप्रतिमापूजाविधानम् (Pārthiva-pratimā Pūjā-vidhāna — Procedure for Worship of an Earthen Icon)

Verse 1

कृत्तिकाशुक्रवारेषु गजकोमेडयाजनात्

கிருத்திகை நட்சத்திரம் வெள்ளிக்கிழமையுடன் சேர்ந்தால், யானை மற்றும் ‘கோமேட’ போன்ற மரபுச் சமர்ப்பணங்களுடன் செய்யும் யாகம் மிகுந்த பலன் தரும்; அது சிவபக்தியை உறுதிப்படுத்தி, அவருடைய அருளால் முக்திப் பாதையை வளர்க்கும்।

Verse 2

सूत उवाच । सुसाधुपृष्टं युष्माभिः सदा सर्वार्थदायकम् । सद्यो दुःखस्य शमनं शृणुत प्रब्रवीमि वः

சூதர் கூறினார்—நீங்கள் மிகச் சிறப்பாகக் கேட்டீர்கள்; இது எப்போதும் எல்லாப் புருஷார்த்தங்களையும் அளிப்பது. இது உடனே துயரைத் தணிக்கும்; கேளுங்கள், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 3

अपमृत्युहरं कालमृत्योश्चापि विनाशनम् । सद्यः कलत्रपुत्रादिधनधान्यप्रदं द्विजाः

ஓ இருபிறப்பினரே, இது அகால மரணத்தை நீக்கி, காலத்தால் வரும் மரணத்தையும் கூட அழிக்கும்; மேலும் உடனே மனைவி, பிள்ளைகள் முதலியனையும், செல்வமும் தானியமும் அளிக்கும்।

Verse 4

अन्नादिभोज्यं वस्त्रादिसर्वमुत्पद्यते यतः । ततो मृदादिप्रतिमापूजाभीष्टप्रदा भुवि

உண்ணத்தக்க அன்னம் முதலியனும், அணியத்தக்க ஆடை முதலியனும் அனைத்தும் அதிலிருந்தே தோன்றுவதால், பூமியில் களிமண் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட திருவுருவின் பூஜை வேண்டிய பலனை அளிக்கிறது।

Verse 5

पुरुषाणां च नारीणामधिकारोत्र निश्चितम् । नद्यां तडागे कूपे वा जलांतर्मृदमाहरेत्

இங்கு ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும்—இருவருக்கும் இவ்வனுஷ்டானத்தில் உரிமை உறுதியாக்கப்பட்டுள்ளது. நதி, குளம் அல்லது கிணற்றின் நீருக்குள் இருந்து புனித மண்ணை எடுக்க வேண்டும்।

Verse 6

संशोध्य गंधचूर्णेन पेषयित्वा सुमंडपे । हस्तेन प्रतिमां कुर्यात्क्षीरेण च सुसंस्कृताम्

நறுமணப் பொடிகளால் சுத்திகரித்து, அழகிய மண்டபத்தில் நன்றாக அரைத்து, கையால் திருவுருவை உருவாக்க வேண்டும்; பாலும் கொண்டு அதை முறையாகச் சுத்தி-செய்து தயார் செய்ய வேண்டும்।

Verse 7

अंगप्रत्यंगकोपेतामायुधैश्च समन्विताम् । पद्मासनस्थितां कृत्वा पूजयेदादरेण हि

அங்கம்-பிரத்யங்கம் அனைத்தும் நிறைந்தும், தெய்வ ஆயுதங்களால் அலங்கரித்தும் (தேவியின் ரூபத்தை) அமைத்து, தாமரை ஆசனத்தில் அமர்த்தி, மிகுந்த மரியாதையுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 8

विघ्नेशादित्यविष्णूनामंबायाश्च शिवस्य च । शिवस्यशिवलिंगं च सर्वदा पूजयेद्द्विज

ஏ த்விஜனே! வி஘்னேசன், சூரியன், விஷ்ணு, அம்பா, சிவன் ஆகியோரைக் தினமும் பூஜி; குறிப்பாக சிவனின் ஸ்வலிங்கத்தை எப்போதும் ஆராதி।

Verse 9

षोडशैरुपचारैश्च कुर्यात्तत्फलसिद्धये । पुष्पेण प्रोक्षणं कुर्यादभिषेकं समंत्रकम्

பலன் நிறைவேற சிவனை ஷோடசோபசாரங்களால் முறையாகப் பூஜி. மலர்களால் ப்ரோட்சணம் செய்து, மந்திரங்களுடன் அபிஷேகம் செய்।

Verse 10

शाल्यन्नेनैव नैवेद्यं सर्वं कुडवमानतः । गृहे तु कुडवं ज्ञेयं मानुषे प्रस्थमिष्यते

எல்லா நைவேத்யமும் சாலி அரிசியாலேயே ‘குடவ’ அளவின்படி சமர்ப்பிக்க வேண்டும். இல்லப் பூஜையில் அளவு ‘குடவ’; பொதுவான மனிதப் பயன்பாட்டில் அது ‘ப்ரஸ்த’ எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 11

दैवे प्रस्थत्रयं योग्यं स्वयंभोः प्रस्थपंचकम् । एवं पूर्णफलं विद्यादधिकं वै द्वयं त्रयम्

தெய்வ (பிரதிஷ்டை) லிங்கத்திற்கு மூன்று ப்ரஸ்த நைவேத்யம் உரியது; ஸ்வயம்பூ லிங்கத்திற்கு ஐந்து ப்ரஸ்த விதிக்கப்பட்டது. இவ்வாறு பூஜை செய்தால் பலன் நிறைவு பெறும்—மேலும் இரட்டிப்பாகவோ மும்மடங்காகவோ கூட அதிகரிக்கும்।

Verse 12

सहस्रपूजया सत्यं सत्यलोकं लभेद्द्विजः । द्वादशांगुलमायामं द्विगुणं च ततोऽधिकम्

சத்தியத்துடன் ஸஹஸ்ர-பூஜை செய்தால் த்விஜ பக்தன் சத்யலோகத்தை அடைவான். உரிய அளவு நீளம் பன்னிரண்டு அங்குலம்; அகலம் அதற்கு இரட்டிப்பு—அல்லது சிறிது அதிகம்.

Verse 13

प्रमाणमंगुलस्यैकं तदूर्ध्वं पंचकत्रयम् । अयोदारुकृतं पात्रं शिवमित्युच्यते बुधैः

இதன் அளவு ஒரு அங்குலம்; அதற்கு மேலே மூன்று பஞ்சகங்கள் (அதாவது பதினைந்து அங்குலங்கள்) உண்டு. இரும்பு அல்லது மரத்தால் செய்யப்பட்ட பாத்திரம் ஞானிகள் ‘சிவபாத்திரம்’ எனக் கூறுவர்.

Verse 14

तदष्टभागः प्रस्थः स्यात्तच्चतुःकुडवं मतम् । दशप्रस्थं शतप्रस्थं सहस्रप्रस्थमेव च

அதன் எட்டில் ஒரு பகுதி ‘பிரஸ்தம்’ எனப்படும்; அந்தப் பிரஸ்தம் மரபின்படி நான்கு ‘குடவம்’ என்று கருதப்படுகிறது. அதுபோல ‘தச-பிரஸ்தம்’, ‘சத-பிரஸ்தம்’, ‘ஸஹஸ்ர-பிரஸ்தம்’ என்பனவும் அறியப்பட்டவை.

Verse 15

जलतैलादिगंधानां यथायोग्यं च मानतः । मानुषार्षस्वयंभूनां महापूजेति कथ्यते

நீர், எண்ணெய் முதலிய நறுமணப் பொருட்களை உரிய முறையிலும் உரிய அளவிலும் அர்ப்பணித்தால்—லிங்கம் மனிதனால் செய்யப்பட்டதாயினும், ரிஷிகளால் பிரதிஷ்டிக்கப்பட்டதாயினும், சுயம்புவாயினும்—அத்தகைய வழிபாடு ‘மஹாபூஜை’ எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां षोडशोऽध्यायः

இவ்வாறு திரு சிவமஹாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வர-ஸம்ஹிதையில் பதினாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 17

दीपाज्ज्ञानमवाप्नोति तांबूलाद्भोगमाप्नुयात् । तस्मात्स्नानादिकं षट्कं प्रयत्नेन प्रसाधयेत्

தீபம் அர்ப்பணித்தால் ஞானம் கிடைக்கும்; தாம்பூலம் அர்ப்பணித்தால் போகமும் நலனும் பெறப்படும். ஆகவே ஸ்நானம் முதலிய ஆறு உபசாரங்களையும் முயற்சியுடன் நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 18

नमस्कारो जपश्चैव सर्वाभीष्टप्रदावुभौ । पूजान्ते च सदाकार्यौ भोगमोक्षार्थिभिर्नरैः

நமஸ்காரம் மற்றும் ஜபம்—இவ்விரண்டும் எல்லா விருப்பப் பலன்களையும் அளிப்பவை. ஆகவே பூஜையின் முடிவில் போகம் அல்லது மோக்ஷம் நாடுபவர்கள் அவற்றை எப்போதும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

संपूज्य मनसा पूर्वं कुर्यात्तत्तत्सदा नरः । देवानां पूजया चैव तत्तल्लोकमवाप्नुयात्

முதலில் மனத்தால் உள்ளார்ந்த பூஜை செய்து, பின்னர் மனிதன் எப்போதும் அதற்கேற்ற வெளிப்பூஜையையும் செய்ய வேண்டும். தேவர்களைப் பூஜிப்பதால் அவரவர் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 20

तदवांतरलोके च यथेष्टं भोग्यमाप्यते । तद्विशेषान्प्रवक्ष्यामि शृणुत श्रद्धया द्विजाः

அந்த இடைநில லோகங்களில், ஒருவர் தன் விருப்பமும் புண்ணியமும் போல் அனுபவங்களைப் பெறுகிறான். அவற்றின் சிறப்பு வேறுபாடுகளை இப்போது கூறுகிறேன்—த்விஜர்களே, பக்தியுடன் கேளுங்கள்.

Verse 21

विघ्नेशपूजया सम्यग्भूर्लोकेऽभीष्टमाप्नुयात् । शुक्रवारे चतुर्थ्यां च सिते श्रावणभाद्र के

விக்னேசன் (கணேசன்) ஐ முறையாகப் பூஜித்தால் இப்பூலோகத்தில் வேண்டிய பலன் கிடைக்கும். குறிப்பாக வெள்ளிக்கிழமை, சுக்லபட்ச சதுர்த்தி, ஸ்ராவண‑பாத்ரபத மாதங்களில்.

Verse 22

भिषगृक्षे धनुर्मासे विघ्नेशं विधिवद्यजेत् । शतं पूजासहस्रं वा तत्संख्याकदिनैर्व्रजेत्

பிஷக் நட்சத்திரமும் தனுர்மாசமும் வரும் போது விதிப்படி விக்னேசனை வழிபட வேண்டும். நூறு அல்லது ஆயிரம் பூஜைகளை, அதற்கேற்ற நாட்களில் நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 23

देवाग्निश्रद्धया नित्यं पुत्रदं चेष्टदं नृणाम् । सर्वपापप्रशमनं तत्तद्दुरितनाशनम्

தேவர்கள் மற்றும் புனித அக்னியின்மேல் நம்பிக்கையுடன் தினமும் செய்யப்படின், அது மக்களுக்கு புத்திரப் பேறு மற்றும் இஷ்ட சித்தியை அளிக்கும்; எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து ஒவ்வொரு துரிதத்தையும் அழிக்கும்.

Verse 24

वारपूजांशिवादीनामात्मशुद्धिप्रदां विदुः । तिथिनक्षत्रयोगानामाधारं सार्वकामिकम्

ஞானிகள் வாரப்படி செய்யும் சிவன் முதலியோரின் பூஜை உள்ளத் தூய்மையை அளிப்பதாக அறிவர். இது திதி, நக்ஷத்திரம், யோகம் சார்ந்த அனுஷ்டானங்களுக்கு அனைத்துக் காமங்களையும் நிறைவேற்றும் ஆதாரம்.

Verse 25

तथा बृद्धिक्षयाभावात्पूर्णब्रह्मात्मकं विदुः । उदयादुदयं वारो ब्रह्मप्रभृति कर्मणाम्

அதேபோல் வளர்ச்சியும் சிதைவும் இல்லாததால் ஞானிகள் அவரை பூர்ண பிரம்மஸ்வரூபம் என அறிவர். உதயத்திலிருந்து உதயம் வரை பிரம்மா முதலியோரின் கர்மங்களின் வாரத் தொடர்ச்சி மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறது।

Verse 26

तिथ्यादौ देवपूजा हि पूर्णभोगप्रदा नृणाम् । पूर्वभागः पितृणां तु निशि युक्तः प्रशस्यते

திதியின் தொடக்கத்தில் தேவபூஜை மனிதருக்கு நிறைவு பெற்ற போகங்களை அளிக்கும். ஆனால் பித்ருக்களுக்காக இரவின் முன்பகுதி முறையாக அனுஷ்டிக்கப்படுவது சிறந்ததாகப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 27

परभागस्तु देवानां दिवा युक्तः प्रशस्यते । उदयव्यापिनी ग्राह्या मध्याह्ने यदि सा तिथिः

தேவகாரியங்களில் பகலுடன் இணைந்த காலத்தின் பின்பகுதி புகழத்தக்கது. சூரியோதயம் வரை நீளும் திதி ஏற்கத்தக்கது; அது மதியத்திலும் இருந்தால் அந்தத் திதியும் கிரியைக்குரியது.

Verse 28

देवकार्ये तथा ग्राह्यास्थिति ऋक्षादिकाः शुभाः । सम्यग्विचार्य वारादीन्कुर्यात्पूजाजपादिकम्

தேவகாரியங்களில் நக்ஷத்திரம் முதலிய சுபநிலைகளையே முறையாக ஏற்க வேண்டும். வாரம் முதலிய காலக் கூறுகளை நன்கு ஆராய்ந்து, பின்னர் பூஜை, ஜபம் முதலிய சிவபக்தி அனுஷ்டானங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 29

पूजार्यते ह्यनेनेति वेदेष्वर्थस्य योजना । पूर्णभोगफलसिद्धिश्च जायते तेन कर्मणा

வேதங்களில் பொருள் இவ்வாறு நிறுவப்பட்டுள்ளது—“இந்த விதியால் ஒருவர் பூஜைக்குரியவராகிறார்.” அதே செய்கையால் அனுபவப் பலன்களின் முழு நிறைவேற்றமும் உண்டாகிறது.

Verse 30

मनोभावांस्तथा ज्ञानमिष्टभोगार्थयोजनात् । पूजाशब्दर्थ एवं हि विश्रुतो लोकवेदयोः

விரும்பிய அனுபவப் பலனை அடைய மனத்தின் நற்குணப் பாவங்களையும் சரியான ஞானத்தையும் ஒழுங்காக இணைப்பதால், ‘பூஜை’ என்ற சொல்லின் இப்பொருள் உலகிலும் வேதங்களிலும் புகழ்பெற்றதாகும்.

Verse 31

नित्यनैमित्तिकं कालात्सद्यः काम्ये स्वनुष्ठिते । नित्यं मासं च पक्षं च वर्षं चैव यथाक्रमम्

நித்தியமும் நைமித்திகமும் ஆன கர்மங்களின் பலன் காலம் வந்தபின் கிடைக்கும்; ஆனால் காம்ய கர்மத்தை முறையாகச் செய்தால் அதன் பலன் உடனே விளையும். வரிசையாக—காம்யத்திற்கு உடனடி, மற்றவற்றிற்கு தினம், மாதம், பக்கம், ஆண்டு எனப் பலன் உண்டாகும்.

Verse 32

तत्तत्कर्मफलप्राप्तिस्तादृक्पापक्षयः क्रमात् । महागणपतेः पूजा चतुर्थ्यां कृष्णपक्षके

அந்தந்த கர்மங்களுக்குரிய பலன் காலக்கிரமமாகக் கிடைக்கும்; அதேபோல் ஒத்த பாவங்களும் மெதுவாகக் க்ஷயமாகும். ஆகவே கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்த்தியில் மகாகணபதியைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 33

पक्षपापक्षयकरी पक्षभोगफलप्रदा । चैत्रे चतुर्थ्यां पूजा च कृता मासफलप्रदा

இந்தப் பூஜை ஒரு பக்ஷத்தில் சேர்ந்த பாவங்களை அழித்து, அந்தப் பக்ஷத்தின் போகங்களும் பலன்களும் அளிக்கும். சைத்ர மாத சதுர்த்தியில் செய்யப்படும் பூஜை மாதப் பலனை வழங்கும்.

Verse 34

वर्षभोगप्रदा ज्ञेया कृता वै सिंहभाद्र के । श्रवण्यादित्यवारे च सप्तम्यां हस्तभे दिने

இந்த அனுஷ்டானம் ஒரு வருடம் முழுவதும் இன்பமும் செழிப்பும் அளிப்பதாக அறிய வேண்டும்—பாத்ரபத மாதத்தில் சிம்ம ராசிக் காலத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஸ்ரவண நக்ஷத்திரம், சப்தமி திதி, மேலும் சந்திரன் ஹஸ்த நக்ஷத்திரத்தில் இருக்கும் நாளில் செய்யப்படும் போது.

Verse 35

माघशुक्ले च सप्तम्यामादित्ययजनं चरेत् । ज्येष्ठभाद्र कसौम्ये च द्वादश्यां श्रवर्णक्षके

மாசி (மাঘ) மாத சுக்லபட்ச சப்தமியில் ஆதித்யன் (சூரியன்) வழிபாட்டைச் செய்ய வேண்டும். அதுபோல ஜ்யேஷ்டம் மற்றும் பாத்ரபதத்தில், திங்கள் (சோம) நாளில், த்வாதசி திதியில், ஸ்ரவண நக்ஷத்திரம் இருந்தாலும் விதிப்படி அந்தப் பூஜையை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 36

द्वादश्यां विष्णुयजनमिष्टंसंपत्करं विदुः । श्रावणे विष्णुयजनमिष्टारोग्यप्रदं भवेत्

த்வாதசி நாளில் செய்யப்படும் விஷ்ணு-பூஜை மங்களகரமும் செல்வம் தருவதுமென ஞானிகள் கூறுவர். மேலும் ஸ்ராவண மாதத்தில் செய்யப்படும் விஷ்ணு-ஆராதனை விரும்பிய ஆரோக்கியத்தை அளித்து நோய்களை நீக்கும்.

Verse 37

गवादीन्द्वादशानर्थान्सांगान्दत्वा तु यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति द्वादश्यां विष्णुतर्पणात्

பசு முதலிய பன்னிரண்டு தானங்களை சாங்கோபாங்கமாக அளித்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன், த்வாதசி நாளில் பகவான் விஷ்ணுவுக்கு தர்ப்பணம் செய்தால் அதேபோல் பெறப்படுகிறது.

Verse 38

द्वादश्यां द्वादशान्विप्रान्विष्णोर्द्वादशनामतः । षोडशैरुपचारैश्च यजेत्तत्प्रीतिमाप्नुयात्

த்வாதசி நாளில் விஷ்ணுவின் பன்னிரண்டு நாமங்களை உச்சரித்து, பன்னிரண்டு வேதபாரக பிராமணர்களை ஷோடசோபசாரங்களால் பூஜிக்க வேண்டும்; அதனால் அந்தத் தெய்வத்தின் திருப்தியும் அருளும் கிடைக்கும்.

Verse 39

एवं च सर्वदेवानां तत्तद्द्वादशनामकैः । द्वादशब्रह्मयजनं तत्तत्प्रीतिकरं भवेत्

இவ்வாறே எல்லா தேவர்களுக்கும் அவரவர் பன்னிரண்டு நாமங்களால் செய்யப்படும் வழிபாடு ‘த்வாதச-பிரஹ்மயஜனம்’ எனப்படும்; அது ஒவ்வொரு தேவனுக்கும் மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் அளிக்கும்.

Verse 40

कर्कटे सोमवारे च नवम्यां मृगशीर्षके । अंबां यजेद्भूतिकामः सर्वभोगफलप्रदाम्

சந்திரன் கடக ராசியில் இருக்கும் போது, திங்கட்கிழமை, நவமி திதி, மிருகசீரிஷ நக்ஷத்திரம் ஆகியவை கூடியால்—செல்வம் நாடுபவன் அம்பாளை வழிபட வேண்டும்; அவள் எல்லா போகங்களின் பலனையும் அருள்வாள்.

Verse 41

आश्वयुक्छुक्लनवमी सर्वाभीष्टफलप्रदा । आदिवारे चतुर्दश्यां कृष्णपक्षे विशेषतः

ஆச்வயுஜ மாதத்தின் சுக்லபட்ச நவமி எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் தரும். குறிப்பாக கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசி ஞாயிற்றுக்கிழமையில் வந்தால், சிவபூஜையால் நோக்கங்கள் மிக வலிமையாக நிறைவேறும்.

Verse 42

आर्द्रायां च महार्द्रायां शिवपूजा विशिष्यते । माघकृष्णचतुर्दश्यां सर्वाभीष्टफलप्रदा

ஆர்த்ரா மற்றும் மஹா-ஆர்த்ரா நக்ஷத்திரங்களில் செய்யப்படும் சிவபூஜை மிகச் சிறப்புடையதாகும். மேலும் மாக மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியில் செய்யும் வழிபாடு எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அருளும்.

Verse 43

आयुष्करी मृत्युहरा सर्वसिद्धिकरी नृणाम् । ज्येष्ठमासे महार्द्रायां चतुर्दशीदिनेपि च

இது மனிதர்க்கு நீண்ட ஆயுளை அளித்து, மரணப் பயத்தை நீக்கி, எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும்—சிறப்பாக ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில், மகா ஆர்த்ரா நட்சத்திரத்தில், மேலும் சதுர்தசி திதியிலும்।

Verse 44

मार्गशीर्षार्द्रकायां वा षोडशैरुपचारकैः । तत्तन्मूर्तिशिवं पूज्य तस्य वै पाददर्शनम्

அல்லது மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் ஆர்த்ரகா நாளில், பதினாறு உபசாரங்களால் அந்தத் தனித்த வெளிப்பட்ட ரூபமான சிவனை வழிபட்டால், நிச்சயமாக அவரது திருவடிகளின் மங்கள தரிசனம் கிடைக்கும்.

Verse 45

शिवस्य यजनं ज्ञेयं भोगमोक्षप्रदं नृणाम् । वारादिदेवयजनं कार्तिके हि विशिष्यते

சிவனை வழிபடுதல் மனிதர்க்கு போகமும் மோட்சமும் அளிப்பதாக அறிக. குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில் சிவனும் பிற தேவர்களும் செய்யும் வழிபாடு மிகச் சிறப்பாகப் பலன் தரும்.

Verse 46

कार्तिके मासि संप्राप्ते सर्वान्देवान्यजेद्बुधः । दानेन तपसा होमैर्जपेन नियमेन च

கார்த்திக மாதம் வந்தபோது, அறிவுடைய பக்தன் தானம், தவம், ஹோமம், ஜபம், நியம அனுஷ்டானம் ஆகியவற்றால் எல்லாத் தேவர்களையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 47

षोडशैरुपचारैश्च प्रतिमा विप्रमंत्रकैः । ब्राह्मणानां भोजनेन निष्कामार्तिकरो भवेत्

பதினாறு உபசாரங்களால், பண்டித பிராமணர்களின் மந்திரோச்சாரணத்துடன் திருவுருவை வழிபட்டு, பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளித்தால், ஆசையற்ற ஆரத்தி செய்பவனாகிறான்।

Verse 48

कार्तिके देवयजनं सर्वभोगप्रदं भवेत् । व्याधीनां हरणं चैव भवेद्भूतग्रहक्षयः

கார்த்திக மாதத்தில் தேவயஜனம் செய்தால் எல்லா நற்கரமான போகங்களும் அருள்களும் கிடைக்கும்; அது நோய்களை நீக்கி, பூத-கிரகங்களால் உண்டாகும் துன்பங்களைச் சாந்தப்படுத்தி அழிக்கிறது।

Verse 49

कार्तिकादित्यवारेषु नृणामादित्यपूजनात् । तैलकार्पासदानात्तु भवेत्कुष्ठादिसंक्षयः

கார்த்திக மாதத்தில் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மனிதர்கள் சூரியனை வழிபட்டு, எண்ணெய் மற்றும் பருத்தி தானம் செய்தால், குஷ்டம் முதலிய நோய்கள் குறைந்து அழியும்.

Verse 50

हरीतकीमरीचीनां वस्त्रक्षीरादिदानतः । ब्रह्मप्रतिष्ठया चैव क्षयरोगक्षयो भवेत्

ஹரீதகி, மிளகு, மேலும் ஆடை, பால் முதலியவற்றை தானம் செய்வதாலும்—பிரம்ம பிரதிஷ்டை செய்வதாலும்—க்ஷயரோகம் மற்றும் உடல் சிதைவு நோய்கள் அழியும்.

Verse 51

दीपसर्षपदानाच्च अपस्मारक्षयो भवेत् । कृत्तिकासोमवारेषु शिवस्य यजनं नृणाम्

விளக்கு மற்றும் கடுகு விதை தானம் செய்தால் அபஸ்மார நோய் அழியும். மேலும் க்ருத்திகா நக்ஷத்திரம் கூடிய திங்கட்கிழமைகளில் சிவபூஜை மனிதர்க்கு மிகுந்த பலன் தரும்.

Verse 52

महादारिद्र्य शमनं सर्वसंपत्करं भवेत् । गृहक्षेत्रादिदानाच्च गृहोपकरणादिना

வீடு, நிலம் மற்றும் இல்ல உபகரணங்கள் முதலியவற்றைத் தானம் செய்வது பெருந்தரித்திரத்தை நீக்கி, எல்லா வகை செல்வங்களையும் அளிப்பதாகும்।

Verse 53

कृत्तिकाभौमवारेषु स्कंदस्य यजनान्नृणाम् । दीपघंटादिदानाद्वै वाक्सिद्धिरचिराद्भवेत्

கிருத்திகை நட்சத்திரம் செவ்வாயுடன் கூடியபோது ஸ்கந்தனை வழிபட்டு, விளக்கு-மணி முதலியவற்றைத் தானம் செய்தால் விரைவில் வாக்சித்தி பெறப்படும்।

Verse 54

कृत्तिकासौम्यवारेषु विष्णोर्वै यजनं नृणाम् । दध्योदनस्य दानं च सत्संतानकरं भवेत्

கிருத்திகா நட்சத்திரம் புதன்கிழமையுடன் சேர்ந்தால், மக்களுக்கு திருமால் (விஷ்ணு) வழிபாடு நன்மை தரும் என்று கூறப்படுகிறது. மேலும் தயிர்சாதம் (தத்யோதனம்) தானம் நல்ல சந்தானத்தை அளிக்கும்.

Verse 55

कृतिकागुरुवारेषु ब्रह्मणो यजनाद्धनैः । मधुस्वर्णाज्यदानेन भोगवृद्धिर्भवेन्नृणाम्

கிருத்திகா நட்சத்திரம் வியாழனுடன் சேர்ந்தால், செல்வத்தால் பிராமணரை மரியாதையுடன் வழிபடுவதாலும், தேன், பொன், நெய் தானம் செய்வதாலும் மக்களுக்கு அனுபவமும் செழிப்பும் பெருகும்.

Verse 56

गंधपुष्पान्नदानेन भोग्यवृद्धिर्भवेन्नृणाम्

நறுமணம், மலர்கள், அன்னம் ஆகியவற்றை தானமாக/அர்ப்பணமாக அளித்தால் மக்களுக்கு உரிய அனுபவப் பொருட்களும் வாழ்வாதாரமும் பெருகும்.

Verse 57

वंध्या सुपुत्रं लभते स्वर्णरौप्यादिदानतः । कृत्तिकाशनिवारेषु दिक्पालानां च वंदनम्

பொன், வெள்ளி முதலியவற்றை தானம் செய்தால் வంధியாளும் நல்ல புதல்வனைப் பெறுவாள். க்ருத்திகை நாளிலும் சனிக்கிழமையிலும் திசைபாலர்களுக்கு பக்தியுடன் வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 58

दिग्गजानां च नागानां सेतुपानां च पूजनम् । त्र्यंबकस्य च रुद्रस्य विष्णोः पापहरस्य च

திசைகளின் திக்குயானைகள், நாகர்கள், சேதுபாலர்கள் ஆகியோருக்கு பூஜை செய்ய வேண்டும்; அதுபோல திரியம்பகனாகிய ருத்ரனுக்கும், பாபஹரனாகிய விஷ்ணுவுக்கும் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 59

ज्ञानदं ब्रह्मणश्चैव धन्वंतर्यश्विनोस्तथा । रोगापमृत्युहरणं तत्कालव्याधिशांतिदम्

இது பிரம்மனைப் போல ஞானம் அளித்து, தன்வந்தரி மற்றும் அஸ்வினீகுமாரர்கள் போல மருத்துவ-ஆற்றலை வழங்குகிறது; நோயையும் அகால மரணத்தையும் நீக்கி, திடீர் நோய்களை உடனே சாந்தப்படுத்துகிறது।

Verse 60

लवणायसतैलानां माषादीनां च दानतः । त्रिकटुफलगंधानां जलादीनां च दानतः

உப்பு, இரும்பு, எண்ணெய் தானம்; உளுந்து முதலிய தானிய தானம்; திரிகடு, பழங்கள், நறுமணப் பொருட்கள் அர்ப்பணம்; மேலும் நீர் முதலிய அவசியப் பொருட்கள் தானம் செய்தால் புண்ணியம் பெருகி சிவபக்திப் பாதை உறுதியாகும்।

Verse 61

द्रवाणां कठिनानां च प्रस्थेन पलमानतः । स्वर्गप्राप्तिर्धनुर्मासे ह्युषःकाले च पूजनम्

திரவமும் திடமும் ஆகிய பொருட்களை பிரஸ்த அளவாலும் பல எடையாலும் அர்ப்பணித்தால் ஸ்வர்கப் பெறுதல் உண்டாகும்; தனுர் மாதத்தில், குறிப்பாக விடியற்கால வழிபாடு மிகப் புண்ணியமானது।

Verse 62

शिवादीनां च सर्वेषां क्रमाद्वै सर्वसिद्धये । शाल्यन्नस्य हविष्यस्य नैवेद्यं शस्तमुच्यते

சிவன் முதலிய எல்லாத் தேவதைகளுக்கும் முறையாக வரிசைப்படுத்தி வழிபாடு செய்யும்போது முழு சித்தி பெறுவதற்காக சாலி அரிசியால் செய்யப்பட்ட தூய ஹவிஷ்யான்ன நைவேத்யமே மிகச் சிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 63

विविधान्नस्य नैवेद्यं धनुर्मासे विशिष्यते । मार्गशीर्षेऽन्नदस्यैव सर्वमिष्टफलं भवेत्

தனுர்மாசத்தில் பலவகை சமைத்த அன்னத்தின் நைவேத்யம் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது. மார்கசீர்ஷத்தில் அன்னதானம் செய்பவனுக்கு எல்லா விரும்பிய மங்களப் பலன்களும் கிடைக்கும்।

Verse 64

पापक्षयं चेष्टसिद्धिं चारोग्यं धर्ममेव च । सम्यग्वेदपरिज्ञानं सदनुष्ठानमेव च

இது பாபநாசம், இஷ்டசித்தி, ஆரோக்கியம் அளிக்கிறது; தர்மத்தில் நிலைநிறுத்துகிறது, வேதங்களைச் சரியாக அறியச் செய்கிறது, மேலும் சத்-अனுஷ்டானத்தில் ஈடுபடச் செய்கிறது.

Verse 65

इहामुत्र महाभोगानंते योगं च शाश्वतम् । वेदांतज्ञानसिद्धिं च मार्गशीर्षान्नदो लभेत्

மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் அன்னதானம் செய்பவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் மகாபோகங்களை அடைகிறான்; இறுதியில் நித்திய யோகம் (சிவசாயுஜ்யம்) மற்றும் வேதாந்த ஞானசித்தியையும் பெறுகிறான்.

Verse 66

मार्गशीर्षे ह्युषःकाले दिनत्रयमथापि वा । यजेद्देवान्भोगकामो नाधनुर्मासिको भवेत्

மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் விடியற்காலையில், மூன்று நாட்கள் (அல்லது அதே அளவு) உலக இன்பம் விரும்பி தேவர்களை வழிபட்டால், தனுர்மாச விரதத்தின் கடுமையான கட்டுப்பாட்டில் அகப்படான்.

Verse 67

यावत्संगवकालं तु धनुर्मासो विधीयते । धनुर्मासे निराहारो मासमात्रं जितेंद्रियः

தனுர்மாசத்தின் விதி சங்கவ காலம் (மத்திய காலை) வரை எனக் கூறப்படுகிறது. தனுர்மாசத்தில் புலன்களை அடக்கி, முழு ஒரு மாதம் நிராஹாரமாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 68

आमध्याह्नजपेद्विप्रो गायत्रीं वेदमातरम् । पंचाक्षरादिकान्मंत्रान्पश्चादासप्तिकं जपेत्

மதியவேளையில் இருபிறப்பன் வேதமாதா காயத்ரியை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் பஞ்சாக்ஷரீ முதலான மந்திரங்களை ஜபித்து, விதிப்படி சப்தகம் வரை ஜபத்தைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 69

ज्ञानं लब्ध्वा च देहांते विप्रो मुक्तिमवाप्नुयात् । अन्येषां नरनारीणां त्रिःस्नानेन जपेन च

மெய்ஞ்ஞானம் பெற்ற பிராமணன் உடல் முடிவில் முக்தியை அடைகிறான். பிற ஆண்-பெண்களுக்கு, திரிகால ஸ்நானமும் ஜபமும் (சிவாராதனையின் தூய ஒழுக்கங்களின்படி) முக்தியை அணுகச் செய்கின்றன.

Verse 70

सदा पंचाक्षरस्यैव विशुद्धं ज्ञानमाप्यते । इष्टमन्त्रान्सदा जप्त्वा महापापक्षयं लभेत्

பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தில் நிலையான பக்தியால் தூய, மாசற்ற ஞானம் கிடைக்கிறது. மேலும் இஷ்டமந்திரத்தை எப்போதும் ஜபித்தால் மகாபாபங்களும் அழிகின்றன.

Verse 71

धनुर्मासे विशेषेण महानैवेद्यमाचरेत् । शालितंडुलभारेण मरीचप्रस्थकेन च

தனுர் மாதத்தில் சிறப்பாக சிவனுக்கு மகா நைவேத்யம் செய்ய வேண்டும்—சாலி அரிசியின் முழுப் பாரமும், மிரிசம் (கருமிளகு) ஒரு பிரஸ்த அளவும் கொண்டு.

Verse 72

गणनाद्द्वादशं सर्वं मध्वाज्यकुडवेन हि । द्रोणयुक्तेन मुद्गेन द्वादशव्यंजनेन च

இவ்வனைத்துப் பொருட்களிலும் எண்ணிக்கை பன்னிரண்டாகவே இருக்க வேண்டும்—தேன், நெய் குடவ அளவில்; முத்கம் (பாசிப்பயறு) த்ரோண அளவில்; மேலும் பன்னிரண்டு வகை வ்யஞ்சனங்களுடன்।

Verse 73

घृतपक्वैरपूपैश्च मोदकैः शालिकादिभिः । द्वादशैश्च दधिक्षीरैर्द्वादशप्रस्थकेन च

நெய்யில் சுட்ட அபூபங்கள், மோதகங்கள், சாலி அரிசி முதலியவற்றுடன்; மேலும் தயிர், பால் ஆகியவற்றும் பன்னிரண்டு அளவுகள்—மொத்தம் பன்னிரண்டு பிரஸ்த அளவாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 74

नारिकेलफलादीनां तथा गणनया सह । द्वादशक्रमुकैर्युक्तं षट्त्रिंशत्पत्रकैर्युतम्

தேங்காய் முதலிய கனிகளை விதிப்படி எண்ணி அமைக்க வேண்டும். அதில் பன்னிரண்டு சுபாரி (க்ரமுக) மற்றும் முப்பத்தாறு இலைகள் முறையாக சேர்க்கப்பட வேண்டும்.

Verse 75

कर्पूरखुरचूर्णेन पंचसौगंधिकैर्युतम् । तांबूलयुक्तं तु यदा महानैवेद्यलक्षणम्

கற்பூரமும் நறுமண நுண் பொடியும், பஞ்ச-சுகந்திகளும் கலந்து, தாம்பூலத்துடன் கூடிய நைவேத்யம்—அதே ‘மகாநைவேத்ய’த்தின் இலக்கணம்.

Verse 76

महानैवेद्यमेतद्वै देवतार्पणपूर्वकम् । वर्णानुक्रमपूर्वेण तद्भक्तेभ्यः प्रदापयेत्

இதுவே உண்மையில் மகாநைவேத்யம். முதலில் தேவர்களுக்கு முறையாக அர்ப்பணித்து, பின்னர் வர்ண-வரிசைப்படி அந்த இறைவனின் பக்தர்களுக்கு வழங்க வேண்டும்.

Verse 77

एवं चौदननैवेद्याद्भूमौ राष्ट्रपतिर्भवेत् । महानैवेद्यदानेन नरः स्वर्गमवाप्नुयात्

இவ்வாறு சமைத்த அன்னத்தை நைவேத்யமாக அர்ப்பணித்தால் மனிதன் பூமியில் அரசாட்சியின் அதிபதியாகிறான்; மகா நைவேத்ய தானத்தால் அவன் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 78

महानैवेद्यदानेन सहस्रेण द्विजर्षभाः । सत्यलोके च तल्लोके पूर्णमायुरवाप्नुयात्

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! மகா நைவேத்யத்தை ஆயிரம் முறை அர்ப்பணித்தால் மனிதன் சத்யலோகம் (பிரம்மலோகம்) அடைந்து, அந்த லோகத்திலேயே முழு ஆயுளைப் பெறுவான்.

Verse 79

सहस्राणां च त्रिंशत्या महानैवेद्यदानतः । तदूर्ध्वलोकमाप्यैव न पुनर्जन्मभाग्भवेत्

ஆயிரம் முப்பது அளவில் மகா-நைவேத்யம் அர்ப்பணித்தால் பக்தன் உயர்ந்த லோகங்களை அடைவான்; அந்த மேன்மையான தாமத்தை அடைந்த பின் மீண்டும் பிறவிப் பங்காளி ஆகான்।

Verse 80

सहस्राणां च षट्त्रिंशज्जन्म नैवेद्यमीरितम् । तावन्नैवेद्यदानं तु महापूर्णं तदुच्यते

சிவனுக்கு நைவேத்யம் அர்ப்பணிப்பதன் பலன், ஆயிரக் கணக்கான புண்ணியங்களில் முப்பத்தாறு பிறவிகளுக்குச் சமம் என அறிவிக்கப்பட்டது; ஆகவே அந்த அளவிலான நைவேத்யதானமே ‘மகாபூர்ணம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 81

महापूर्णस्य नैवेद्यं जन्मनैवेद्यमिष्यते । जन्मनैवेद्यदानेन पुनर्जन्म न विद्यते

மகாபூர்ணன்—முழுமை நிறைந்த பரமன் சிவனுக்காக ‘ஜன்ம-நைவேத்யம்’ எனப்படும் நைவேத்ய அர்ப்பணம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அந்த ஜன்ம-நைவேத்யத்தை அளித்தால் மீண்டும் பிறவி இல்லை।

Verse 82

ऊर्जे मासि दिने पुण्ये जन्म नैवेद्यमाचरेत् । संक्रांतिपातजन्मर्क्षपौर्णमास्यादिसंयुते

ஊர்ஜ (கார்த்திக) மாதத்தின் புண்ணிய நாளில் ஜன்ம-நைவேத்யம் செலுத்த வேண்டும். குறிப்பாக சங்கிராந்தி, பாதம், ஜன்மநட்சத்திரம், பௌர்ணமி முதலிய புனிதச் சேர்க்கை நேர்ந்தால்.

Verse 83

अब्दजन्मदिने कुर्याज्जन्मनैवेद्यमुत्तमम् । मासांतरेषु जन्मर्क्षपूर्णयोगदिनेपि च

பிறந்தநாள் ஆண்டு நாளில் சிறந்த ஜன்ம-நைவேத்யம் செய்ய வேண்டும். மேலும் இடைப்பட்ட மாதங்களிலும்—ஜன்மநட்சத்திர நாளிலும், முழுமையான (சுப) யோக நாளிலும் செய்யலாம்.

Verse 84

मेलने च शनैर्वापि तावत्साहस्रमाचरेत् । जन्मनैवेद्यदानेन जन्मार्पणफलं लभेत्

புனித மेलनத்தில் (தரிசனம்/லிங்க-சேர்க்கையில்) மெதுவாகவோ ஒரேமுறையிலோ, அதை ஆயிரம் முறை ஆற்ற வேண்டும். பிறப்பையே நைவேத்யமாக அர்ப்பணித்தால் ‘ஜன்மார்ப்பணம்’ எனும் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 85

जन्मार्पणाच्छिवः प्रीतिः स्वसायुज्यं ददाति हि । इदं तज्जन्मनैवेद्यं शिवस्यैव प्रदापयेत्

ஜன்மார்ப்பணத்தால் சிவன் மகிழ்ந்து நிச்சயமாகத் தன் சாயுஜ்யத்தை அருள்வான். ஆகவே இந்த ‘ஜன்ம-நைவேத்யம்’ சிவனுக்கே சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 86

योनिलिंगस्वरूपेण शिवो जन्मनिरूपकः । तस्माज्जन्मनिवृत्त्यर्थं जन्म पूजा शिवस्य हि

யோனி-லிங்க ரூபத்தில் சிவனே பிறப்பை வெளிப்படுத்தி ஒழுங்குபடுத்துபவன். ஆகவே பிறப்பு (மறுபிறப்பு) நீங்குவதற்காக சிவனின் இந்த ‘ஜன்ம-பூஜை’ செய்யப்படுகிறது.

Verse 87

बिंदुनादात्मकं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् । बिंदुः शक्तिः शिवो नादः शिवशक्त्यात्मकं जगत्

இந்த முழு உலகமும்—அசையும் அசையாததும்—பிந்து, நாதம் எனும் இயல்புடையது. பிந்து சக்தி; நாதம் சிவன்; ஆகவே உலகம் சிவ-சக்தி ஒன்றிய தத்துவமே.

Verse 88

नादाधारमिदं बिंदुर्बिंद्वाधारमिदं जगत् । जगदाधारभूतौ हि बिंदुनादौ व्यवस्थितौ

இந்த பிந்து நாதத்தின் ஆதாரத்தில் நிலைக்கிறது; இந்த முழு உலகமும் பிந்துவின் ஆதாரத்தில் நிலைக்கிறது. உண்மையில் நாதமும் பிந்துவும் உலகத்தின் ஆதாரமாக நிறுவப்பட்டுள்ளன.

Verse 89

बिन्दुनादयुतं सर्वं सकलीकरणं भवेत् । सकलीकरणाज्जन्मजगत्प्राप्नोत्यसंशयः

முழுத் தத்துவமும் பிந்து மற்றும் நாதத்துடன் இணைந்தால் அது ‘சகலீகரணம்’—வெளிப்பட்ட வெளிப்பாட்டு நிலை—ஆகிறது. அந்த சகலீகரணத்திலிருந்தே சந்தேகமின்றி பிறப்பு-உலகம், உடலுடைய பிரபஞ்சம், தோன்றுகிறது.

Verse 90

बिंदुनादात्मकं लिंगं जगत्कारणमुच्यते । बिंदुर्देवीशिवो नादः शिवलिंगं तु कथ्यते

பிந்து-நாத சாரமுடைய லிங்கம் உலகத்தின் காரணம் என அறிவிக்கப்படுகிறது. பிந்து என்பது தேவி-சிவத் தத்துவம்; நாதம் சிவனின் ஆதிப் ஸ்பந்தம்; ஆகவே அது ‘சிவலிங்கம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 91

तस्माज्जन्मनिवृत्त्यर्थं शिवलिंगं प्रपूजयेत् । माता देवी बिंदुरूपा नादरूपः शिवः पिता

ஆகவே மறுபிறப்பு நீங்குவதற்காக சிவலிங்கத்தை பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும். தேவி பிந்து-ரூபத்தில் தாய்; சிவன் நாத-ரூபத்தில் தந்தை.

Verse 92

पूजिताभ्यां पितृभ्यां तु परमानंद एव हि । परमानंदलाभार्थं शिवलिंगं प्रपूजयेत्

பித்ருக்கள் முறையாக வழிபடப்பட்டால் அவர்கள் நிச்சயமாக பரமானந்தத்தை அடைகிறார்கள். ஆகவே அந்த பரமானந்தப் பெறுதற்காக சிவலிங்கத்தை மனமார வழிபட வேண்டும்.

Verse 93

सा देवी जगतां माता स शिवो जगतः पिता । पित्रोः शुश्रूषके नित्यं कृपाधिक्यं हि वर्धते

அந்த தேவி உலகங்களின் தாய்; அந்த சிவன் உலகத்தின் தந்தை. இவ்விரு பெற்றோர்களையும் தினமும் பக்தியுடன் பணிவிடை செய்பவர்க்கு அருளின் பெருக்கம் நாள்தோறும் வளர்கிறது.

Verse 94

कृपयांतर्गतैश्वर्यं पूजकस्य ददाति हि । तस्मादंतर्गतानंदलाभार्थं मुनिपुंगवाः

கருணையால் பகவான் சிவன் பூஜகனுக்கு உள்ளார்ந்த ஐஸ்வர்யம் (ஆன்மிக ஆதிக்கம்) அளிக்கிறார். ஆகவே, முனிவரே, உள்ளத்தில் எழும் ஆனந்தத்தை அடைய பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 95

पितृमातृस्वरूपेण शिवलिंगं प्रपूजयेत् । भर्गः पुरुषरूपो हि भर्गा प्रकृतिरुच्यते

தந்தை-தாயின் வடிவமாக சிவலிங்கத்தை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். ஏனெனில் ‘பர்க’ என்பது புருஷ-ஸ்வரூபம் (சைதன்யப் பரமன்), ‘பர்கா’ என்பது பிரக்ருதி (அவரது சக்தி) எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 96

अव्यक्तांतरधिष्ठानं गर्भः पुरुष उच्यते । सुव्यक्तांतरधिष्ठानं गर्भः प्रकृतिरुच्यते

அவ்யக்தமே உள்ளார்ந்த ஆதாரமாக உள்ள ‘கர்பம்’ புருஷன் எனப்படுகிறது; சுவ்யக்தமே உள்ளார்ந்த ஆதாரமாக உள்ள ‘கர்பம்’ பிரக்ருதி எனப்படுகிறது.

Verse 97

पुरुषत्वादिगर्भो हि गर्भवाञ्जनको यतः । पुरुषात्प्रकृतो युक्तं प्रथमं जन्म कथ्यते

ஏனெனில் கருவைத் தாங்கிய ஜனகன் (பிரம்மா) தன்னுள் ‘புருஷத்துவம்’ முதலிய விதைகளை வைத்திருப்பதால், புருஷனுடன் இணைந்த பிரக்ருதியின் எழுச்சியே ‘முதல் பிறப்பு’ எனப்படுகிறது.

Verse 98

प्रकृतेर्व्यक्ततां यातं द्वितीयं जन्म कथ्यते । जन्म जंतुर्मृत्युजन्म पुरुषात्प्रतिपद्यते

பிரக்ருதியின் மூலம் ஜீவன் வெளிப்படுவது ‘இரண்டாம் பிறப்பு’ எனப்படுகிறது. ஜீவன் பிறப்பையும், மரணம்-பிறப்பு எனும் மறுபிறவிச் சுழலையும் புருஷன் (உள்ளுறை இறைவன்) மூலமே அடைகிறது.

Verse 99

अन्यतो भाव्यतेऽवश्यं मायया जन्म कथ्यते । जीर्यते जन्मकालाद्यत्तस्माज्जीव इति स्मृतः

சிவனுக்கு வேறான ‘மற்றது’ என அது தவிர்க்கமுடியாமல் கருதப்படுவதால், அதன் உடல்பிறப்பு மாயையால் உண்டாகிறது என்று சொல்லப்படுகிறது. பிறந்த கணம் முதலே சிதைவுறுவதால் அதுவே ‘ஜீவன்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 100

जन्यते तन्यते पाशैर्जीवशब्दार्थ एव हि । जन्मपाशनिवृत्त्यर्थं जन्मलिंगं प्रपूजयेत्

‘ஜீவன்’ எனும் சொல்லின் பொருளே—அது பிறக்கிறது, பாசங்களால் தொடர்ந்து கட்டுப்படுகிறது. ஆகவே பிறவிப் பாசம் நீங்க ‘ஜன்ம-லிங்கம்’ என்பதை முறையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 101

भं वृद्धिं गच्छतीत्यर्थाद्भगः प्रकृतिरुच्यते । प्राकृतैः शब्दमात्राद्यैः प्राकृतेंद्रियभोजनात्

‘ப’ (bha) என்னும் எழுத்து ‘வளர்ச்சி, விரிவு’ என்ற பொருளை உணர்த்துவதால் ‘பக’ (bhaga) என்பதே பிரகிருதி என கூறப்படுகிறது. அது சப்த-தன்மாத்திரம் முதலான இயற்கை நுண்தத்துவங்களால் ஆனது; இயற்கை இந்திரியங்களின் போகக் களமாகும்.

Verse 102

भगस्येदं भोगमिति शब्दार्थो मुख्यतः श्रुतः । मुख्यो भगस्तु प्रकृतिर्भगवाञ्छिव उच्यते

‘பக’ என்ற சொல்லின் முதன்மை அர்த்தம் ‘போகம்’ என்று கேட்கப்படுகிறது. ஆனால் உன்னத ‘பக’ என்பது இயற்கை (பிரக்ருதி) தானே; ஆகவே அந்த பரம சக்தியை உடையவனும் ஆள்பவனும் சிவன் ‘பகவான்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 103

भगवान्भोगदाता हि नाऽन्यो भोगप्रदायकः । भगस्वामी च भगवान्भर्ग इत्युच्यते बुधैः

பகவானே எல்லாப் போகங்களையும் அளிப்பவர்; அவரைத் தவிர போகம் தருபவர் வேறு யாருமில்லை. மேலும் அவர் ‘பக’ (ஐஸ்வர்யம், தெய்வீக சக்தி) என்பதின் அதிபதி என்பதால் ஞானிகள் அவரை ‘பர்க’ என அழைக்கின்றனர்.

Verse 104

भगेन सहितं लिंगं भगंलिंगेन संयुतम् । इहामुत्र च भोगार्थं नित्यभोगार्थमेव च

பகாவுடன் இணைந்த லிங்கம்—பகலிங்கம்—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பமும் நலமும் அளித்து, என்றும் புதுப்படும் இன்பத்தையும் அருள்கிறது.

Verse 105

भगवंतं महादेवं शिवलिंगं प्रपूजयेत् । लोकप्रसविता सूर्यस्तच्चिह्नं प्रसवाद्भवेत्

பகவான் மகாதேவனை சிவலிங்க வடிவில் முறையாக வழிபட வேண்டும். சூரியன் உலகங்களின் பிறப்புக்காரணன்; அவனுடைய அடையாளம் அந்தப் பிறப்புச் செயலில் இருந்து தோன்றுகிறது.

Verse 106

लिंगेप्रसूतिकर्तारं लिंगिनं पुरुषो यजेत् । लिंगार्थगमकं चिह्नं लिंगमित्यभिधीयते

லிங்கத்தின் வெளிப்பாட்டுக்காரணமான லிங்கி—உள்ளுறையும் சிவனை—மனிதன் வழிபட வேண்டும். லிங்கத்தின் பொருளை உணர்த்தும் அடையாளமே ‘லிங்கம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 107

लिंगमर्थं हि पुरुषं शिवं गमयतीत्यदः । शिवशक्त्योश्च चिह्नस्य मेलनं लिंगमुच्यते

இது ‘லிங்கம்’ எனப்படுகிறது; ஏனெனில் இது அர்த்தரூப பரம புருஷன்—சிவன்—அருகே அழைத்துச் செல்கிறது. சிவ-சக்தி ஆகியோரின் சின்னத் தத்துவங்களின் ஒன்றுகூடலும் ‘லிங்கம்’ எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 108

स्वचिह्नपूजनात्प्रीतश्चिह्नकार्यं न वीयते । चिह्नकार्यं तु जन्मादिजन्माद्यं विनिवर्तते

தன் சொந்த சின்னங்களை வழிபட்டால் மகிழும் (சிவன்) சின்னத்தால் உண்டாகும் பலன் குறையாமல் காக்கிறார்; அந்தப் பலனே ஆதியற்ற பிறவித் தொடர் மற்றும் அதற்கான காரணங்களை நீக்குகிறது.

Verse 109

प्राकृतैः पुरुषैश्चापि बाह्याभ्यंतरसंभवैः । षोडशैरुपचारैश्च शिवलिंगं प्रपूजयेत्

சாதாரண மக்களும் வெளிப்புறச் செயலும் உள்ளார்ந்த பக்தியும் எழுப்பும் பதினாறு உபசாரங்களால் சிவலிங்கத்தை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 110

एवमादित्यवारे हि पूजा जन्मनिवर्तिका । आदिवारे महालिंगं प्रणवेनैव पूजयेत्

இவ்வாறு ஆதித்யவாரத்தில் (ஞாயிற்றுக்கிழமை) செய்யும் பூஜை பிறவி பிறவிகளின் நிறுத்தத்தைத் தருவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆகவே ஞாயிற்றுக்கிழமை மகாலிங்கத்தைப் பிரணவம் ‘ஓம்’ ஒன்றினாலேயே பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 111

आदिवारे पंचगव्यैरभिषेको विशिष्यते । गोमयं गोजलं क्षीरं दध्याज्यं पंचगव्यकम्

ஞாயிற்றுக்கிழமை பஞ்சகவ்யங்களால் செய்யும் அபிஷேகம் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது. கோமயம், கோஜலம் (கோமூத்திரம்), பால், தயிர், நெய்—இவையே பஞ்சகவ்யம்.

Verse 112

क्षीराद्यं च पृथक्च्चैव मधुना चेक्षुसारकैः । गव्यक्षीरान्ननैवेद्यं प्रणवेनैव कारयेत्

பால் முதலிய தூய பொருட்களைத் தனித்தனியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; தேனுடனும் கரும்புச் சாரம் (சர்க்கரை/வெல்லம்) உடனும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். பசும்பாலும் தானியமும் கொண்டு செய்த நைவேத்யத்தைப் பிரணவம் ‘ஓம்’ மட்டும் உச்சரித்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 113

प्रणवं ध्वनिलिंगं तु नादलिंगं स्वयंभुवः । बिंदुलिंगं तु यंत्रं स्यान्मकारं तु प्रतिष्ठितम्

பிரணவம் ‘ஓம்’ ஒலி-லிங்கமும், நாத-லிங்கமும்; அது ஸ்வயம்புவாகத் திகழ்கிறது. பிந்து என்பது லிங்கரூபப் புனிதப் புள்ளி; அதை யந்திரரூபமாகத் தியானிக்க வேண்டும். ‘ம’காரம் பிரதிஷ்டையில் அதன் உறுதியான ஆதாரமாக நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 114

उकारं चरलिंगं स्यादकारं गुरुविग्रहम् । षड्लिंगं पूजया नित्यं जीवन्मुक्तो न संशयः

‘உ’ எழுத்து சர (நடமாடும்) லிங்கம் என்றும், ‘அ’ எழுத்து குருவின் திருவுருவம் என்றும் கூறப்படுகிறது. தினமும் ஷட்லிங்கத்தை வழிபடுவோர் உயிரோடே முக்தி பெறுவர்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 115

शिवस्य भक्त्या पूजा हि जन्ममुक्तिकरी नृणाम् । रुद्रा क्षधारणात्पादमर्धं वैभूतिधारणात्

பக்தியுடன் செய்யப்படும் சிவபூஜை மனிதருக்கு பிறவி விடுதலை அளிக்கிறது. ருத்ராட்சம் அணிவதால் அதன் நான்கில் ஒரு பங்கு பலன், விபூதி தரிப்பதால் அதன் பாதிப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 116

त्रिपादं मंत्रजाप्याच्च पूजया पूर्णभक्तिमान् । शिवलिंगं च भक्तं च पूज्य मोक्षं लभेन्नरः

திரிபுண்ட்ரம் தரித்தல், மந்திர ஜபம், பூஜை ஆகியவற்றால் பக்தி நிறைவு பெறுகிறது. சிவலிங்கத்தையும் சிவபக்தர்களையும் வழிபடுகிறவன் மோட்சம் அடைவான்.

Verse 117

य इमं पठतेऽध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । तस्यैव शिवभक्तिश्च वर्धते सुदृढा द्विजाः

ஓ இருபிறப்பினரே! ஒருமனத்துடன் இந்த அத்தியாயத்தை ஓதுவோரும் கேட்போரும், அவர்களின் சிவபக்தி வளர்ந்து உறுதியாக நிலைபெறும்.