अग्नियज्ञ-देवयज्ञ-ब्रह्मयज्ञ-गुरुपूजा-क्रमनिरूपणम् / Ordering and Definitions of Agniyajña, Devayajña, Brahmayajña, and Guru-Pūjā

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अग्नियज्ञं देवयज्क्तं ब्रह्मयज्क्तं तथैव च । गुरुपूजां ब्रह्मतृप्तिं क्रमेण ब्रूहि नः प्रभो

ரிஷிகள் கூறினர்—பிரபோ, அக்னியஜ்ஞம், தேவயஜ்ஞம், பிரஹ்மயஜ்ஞம், குருபூஜை, மேலும் பிரஹ்மத் திருப்திக்கான வழி—இவற்றை ஒழுங்காக எங்களுக்கு அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

सूत उवाच । अग्नौ जुहोति यद्द्रव्यमग्नियज्ञः स उच्यते । ब्रह्मचर्याश्रमस्थानां समिदाधानमेव हि

சூதர் கூறினார்—புனித அக்னியில் எப்பொருளை ஆஹுதியாகச் செலுத்துகிறார்களோ அதுவே அக்னி-யாகம் எனப்படும். பிரம்மச்சர்ய ஆசிரமத்தில் இருப்போர்க்கு சமித் (விறகுக் குச்சிகள்) அக்னியில் இடுதலே முதன்மை ஒழுக்கம்.

Verse 3

समिदग्रौ व्रताद्यं च विशेषयजनादिकम् । प्रथमाश्रमिणामेवं यावदौपासनं द्विजाः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரே! முதல் ஆசிரமமான பிரம்மச்சர்யத்தில் இருப்போர்க்கு அக்னியில் சமித் ஆஹுதி, விரதம் முதலிய ஒழுக்கங்கள், சிறப்பு யஜ்ஞச் செயல்கள்—இவ்வளவே அவர்களுக்குரிய நியதமான ஔபாசனம் (தின வழிபாடு).

Verse 4

आत्मन्यारोपिताग्नीनां वनिनां यतिनां द्विजाः । हितं च मितमेध्यान्नं स्वकाले भोजनं हुतिः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரே! தம்முள் அக்னியை நிறுவிய வனவாசி தவசிகளுக்கும் யதிகளுக்கும், நன்மை தரும் அளவான தூய உணவை உரிய நேரத்தில் உண்ணுதலே ஆஹுதியாய் அமைகிறது.

Verse 5

औपासनाग्निसंधानं समारभ्य सुरक्षितम् । कुंडे वाप्यथ भांडे वा तदजस्रं समीरितम्

ஔபாசன அக்னியை முறையாக நிறுவி ஆரம்பித்து, அதை மிகுந்த கவனத்துடன் காக்க வேண்டும். அது குண்டத்தில் இருந்தாலும் பாத்திரத்தில் இருந்தாலும், இடைவிடாது நிரந்தரமாக எரியச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

अग्निमात्मन्यरण्यां वा राजदैववशाद्ध्रुवम् । अग्नित्यागभयादुक्तं समारोपितमुच्यते

அரசாணை அல்லது விதிவசத்தால் ‘அக்னியை தன்ன்மேல்’ அல்லது ‘காட்டில்’ வைத்தேன் என்று சொல்லப்படுவது, அக்னியைத் துறப்பதற்கான அச்சத்தால் கூறிய லக்ஷண உரை; இதுவே ‘சமாரோபிதம்’ எனப்படும்.

Verse 7

संपत्करी तथा ज्ञेया सायमग्न्याहुतिर्द्विजाः । आयुष्करीति विज्ञेया प्रातः सूर्याहुतिस्तथा

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, மாலையின் அக்னியாஹுதி செல்வம் தருவதாக அறியுங்கள்; அதுபோல காலையின் சூரியாஹுதி ஆயுளை வளர்ப்பதாக உணருங்கள்.

Verse 8

अग्नियज्ञो ह्ययं प्रोक्तो दिवा सूर्यनिवेशनात् । इंद्रा दीन्सकलान्देवानुद्दिश्याग्नौ जुहोतियत्

பகலில் ஆகாயத்தில் சூரியன் நிலைபெற்றிருக்கும் போது செய்யப்படுவதால் இதை ‘அக்னியஜ்ஞம்’ எனக் கூறுவர். இதில் இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களையும் நோக்கி அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்துவர்—ஆனால் இவ்வழிபாட்டின் பரம நிறைவு அனைத்திற்கும் ஈசனான சிவனிடமே நிறைவேறுகிறது என்று அறிய வேண்டும்.

Verse 9

देवयज्ञं हि तं विद्यात्स्थालीपाकादिकान्क्रतून् । चौलादिकं तथा ज्ञेयं लौकिकाग्नौ प्रतिष्ठितम्

ஸ்தாலீபாகம் முதலிய கிரதுக்களை ‘தேவயஜ்ஞம்’ என்று அறிய வேண்டும். அதுபோல சூடாகர்மம் (சௌலம்) முதலிய சடங்குகள் லௌகிகக் கர்மங்கள்; அவை இல்லற/லௌகிக அக்னியில் நிறுவப்பட்டவை எனக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 10

ब्रह्मयज्ञं द्विजः कुर्याद्देवानां तृप्तये सकृत् । ब्रह्मयज्ञ इति प्रोक्तो वेदस्याऽध्ययनं भवेत्

இருமுறை பிறந்தவன் (த்விஜன்) தேவர்களின் திருப்திக்காக ஒருமுறை பிரஹ்மயஜ்ஞம் செய்ய வேண்டும். ‘பிரஹ்மயஜ்ஞம்’ எனப் புகழப்படுவது—வேதத்தின் অধ্যயனம் (பாடமும் மனனமும்) ஆகும்.

Verse 11

नित्यानंतरमासोयं ततस्तु न विधीयते । अनग्नौ देवयजनं शृणुत श्रद्धयादरात्

நித்திய அனுஷ்டானங்களுக்குப் பின் வரும் இந்த மாதம், அதன் பின் மீண்டும் விதிக்கப்படுவதில்லை. இப்போது அக்னி இன்றிச் செய்யப்படும் தேவபூஜையை நம்பிக்கையுடனும் மரியாதையுடனும் கேளுங்கள்.

Verse 12

आदिसृष्टौ महादेवः सर्वज्ञः करुणाकरः । सर्वलोकोपकारार्थं वारान्कल्पितवान्प्रभुः

படைப்பின் ஆதியில், அனைத்தையும் அறிந்த கருணைமிகு ஆண்டவன் மகாதேவன், எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக புனித வாரங்களையும் (விரத-நியமங்களையும்) அமைத்தான்.

Verse 13

संसारवैद्यः सर्वज्ञः सर्वभेषजभेषजम् । आदावारोग्यदं वारं स्ववारं कृतवान्प्रभुः

சம்சாரத்தின் வைத்தியன், அனைத்தையும் அறிந்தவன், எல்லா மருந்துகளுக்கும் மருந்தான ஆண்டவன், முதலில் ஆரோக்கியம் அருளும் தன் சொந்த புனித நாளை நிறுவினான்.

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां चतुर्दशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வரஸம்ஹிதையில் பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 15

आलस्यदुरितक्रांत्यै वारं कल्पितवान्प्रभुः । रक्षकस्य तथा विष्णोर्लोकानां हितकाम्यया

உலகங்களின் நலனை நாடிய ஆண்டவன், சோம்பலால் எழும் தீவினையை ஒடுக்க ‘வராஹ’ அவதாரத்தை ஏற்படுத்தினான்; மேலும் படைப்பின் காவலனாக விஷ்ணுவை நிறுவினான்।

Verse 16

पुष्ट्यर्थं चैव रक्षार्थं वारं कल्पितवान्प्रभुः । आयुष्करं ततो वारमायुषां कर्तुरेव हि

போஷணத்திற்கும் பாதுகாப்பிற்கும் ஆண்டவன் அந்த குறிப்பிட்ட வார நாளில் விரதத்தை விதித்தான். ஆகவே அந்த நாளே ஆயுள் அளிப்பதாகும்; ஏனெனில் ஆயுள்களின் கர்த்தாவே அதை நிறுவியுள்ளார்।

Verse 17

त्रैलोक्यसृष्टिकर्त्तुर्हि ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । जगदायुष्यसिद्ध्यर्थं वारं कल्पितवान्प्रभुः

மூவுலகப் படைப்பாளனான பரமேஷ்டி பிரம்மனுக்காக, உலகின் ஆயுளும் ஒழுங்கான தொடர்ச்சியும் நிறைவேறும்படி, ஆண்டவன் ‘வாரம்’ எனும் காலப் பிரிவை அமைத்தான்।

Verse 18

आदौ त्रैलोक्यवृद्ध्यर्थं पुण्यपापे प्रकल्पिते । तयोः कर्त्रोस्ततो वारमिंद्र स्य च यमस्य च

ஆரம்பத்தில் மூவுலகத்தின் வளர்ச்சியும் ஒழுங்கும் பொருட்டு புண்ணியம், பாவம் நிறுவப்பட்டன. பின்னர் அவற்றின் நிர்வாகிகள் நியமிக்கப்பட்டனர்—புண்ணியத்திற்கு இந்திரன், பாவத்திற்கு யமன்।

Verse 19

भोगप्रदं मृत्युहरं लोकानां च प्रकल्पितम् । आदित्यादीन्स्वस्वरूपान्सुखदुःखस्य सूचकान्

இது உலகங்களுக்கு போகத்தை அளிப்பதும் மரணத்தை நீக்குவதுமாக விதிக்கப்பட்டது; ஆதித்யன் முதலிய தெய்வ சக்திகள் தத்தம் வடிவில் நிலைபெற்று இன்பத் துன்பத்தின் குறியீடுகளாக உள்ளனர்।

Verse 20

वारेशान्कल्पयित्वादौ ज्योतिश्चक्रेप्रतिष्ठितान् । स्वस्ववारे तु तेषां तु पूजा स्वस्वफलप्रदा

முதலில் வாரேசர்களை (வாரங்களின் அதிபதிகளை) அமைத்து ஜ்யோதி-சக்கரத்தில் நிறுவினார்; அவரவர் நாளில் செய்யும் வழிபாடு அவரவர் பலனை அளிக்கும்।

Verse 21

आरोग्यं संपदश्चैव व्याधीनां शांतिरेव च । पुष्टिरायुस्तथा भोगो मृतेर्हानिर्यथाक्रमम्

ஆரோக்கியம், செல்வம், நோய்களின் அமைதி, ஊட்டம், நீண்ட ஆயுள், போக அனுபவத் திறன்—இவ்வாறு முறையே அகால மரணத் தடையும் உண்டாகும்।

Verse 22

वारक्रमफलं प्राहुर्देवप्रीतिपुरःसरम् । अन्येषामपि देवानां पूजायाः फलदः शिवः

வார வரிசைப்படி கிடைக்கும் பலன் தேவர்களின் திருப்தியால் முன்னோடியாகும் என்று கூறுவர்; ஆயினும் பிற தேவர்களுக்கு செய்யும் வழிபாட்டின் பலனையும் அளிப்பவர் சிவனே.

Verse 23

देवानां प्रीतये पूजापंचधैव प्रकल्पिता । तत्तन्मंत्रजपो होमो दानं चैव तपस्तथा

தேவர்களின் திருப்திக்காக வழிபாடு ஐந்து வகையாக நிறுவப்பட்டது—தத்தம் மந்திர ஜபம், ஹோமம், தானம், மேலும் தவமும்.

Verse 24

स्थंडिले प्रतिमायां च ह्यग्नौ ब्राह्मणविग्रहे । समाराधनमित्येवं षोडशैरुपचारकैः

புனித நிலமண்டலம் (ஸ்தண்டிலம்), விக்ரகம், அக்னி அல்லது பிராமண-உருவத்தில்—பதினாறு உபசாரங்களால் செய்யும் ஆராதனையே உண்மையான சமாராதனை எனப்படும்.

Verse 25

उत्तरोत्तरवैशिष्ट्यात्पूर्वाभावे तथोत्तरम् । नेत्रयोः शिरसो रोगे तथा कुष्ठस्य शांतये

பின்வரும் முறையே மேலும் சிறப்புடையது; ஆகவே முன்பதுவில்லை எனில் அடுத்ததைக் கொள்ள வேண்டும். இது கண் மற்றும் தலைநோய்களின் நிவாரணத்திற்கும், குஷ்டம் தணிவதற்கும் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 26

आदित्यं पूजयित्वा तु ब्राह्मणान्भोजयेत्ततः । दिनं मासं तथा वर्षं वर्षत्रयमथवापि वा

முதலில் ஆதித்யனை வழிபட்டு, பின்னர் பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்—ஒரு நாள், ஒரு மாதம், ஒரு ஆண்டு, அல்லது மூன்று ஆண்டுகளாகவும்.

Verse 27

प्रारब्धं प्रबलं चेत्स्यान्नश्येद्रो गजरादिकम् । जपाद्यमिष्टदेवस्य वारादीनां फलं विदुः

பிராரப்தம் மிக வலிமையடைந்தால், மருந்து முதலிய வழிகளாலும் நோய்-துன்பம் நீங்காமலும் போகலாம். ஆனால் ஞானிகள் அறிவர்—இஷ்டதேவனுக்கான ஜபம், விரதாதி அனுஷ்டானங்கள் தவறாது பலன் தரும்.

Verse 28

पापशांतिर्विशेषेण ह्यादिवारे निवेदयेत् । आदित्यस्यैव देवानां ब्राह्मणानां विशिष्टदम्

பாபசாந்திக்காக விசேஷமாக ஆதிவாரம் (ஞாயிறு) அன்று விதிப்படி நிவேதனம்/அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். தேவர்களில் இது ஆதித்யனுடைய நாள்; பிராமணர்களுக்கு இது சிறப்புப் புண்ணியம் அளிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 29

सोमवारे च लक्ष्म्यादीन्संपदर्थं यजेद्बुधः । आज्यान्नेन तथा विप्रान्सपत्नीकांश्च भोजयेत्

திங்கட்கிழமை அறிவுடைய பக்தன் செல்வ-சம்பத்திற்காக லக்ஷ்மி முதலிய மங்கள சக்திகளை வழிபட வேண்டும்; மேலும் நெய்யுடன் செய்த அன்னத்தால் மனைவியுடன் கூடிய பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 30

काल्यादीन्भौम वारे तु यजेद्रो गप्रशांतये । माषमुद्गाढकान्नेन ब्रह्मणांश्चैव भोजयेत्

செவ்வாயன்று அதிகாலையிலிருந்து நோய்-சாந்திக்காக வழிபாடு செய்ய வேண்டும்; உளுந்து, பாசிப்பயறு மற்றும் ஆடக அளவான தானிய அன்னத்தால் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 31

सौम्यवारे तथा विष्णुं दध्यन्नेन यजेद्बुधः । पुत्रमित्रकलत्रादिपुष्टिर्भवति सर्वदा

அதேபோல் சோமனின் நாளான திங்கட்கிழமை அறிவுடைய பக்தன் தயிர்-அன்னத்தால் விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும்; அதனால் மகன், நண்பர், மனைவி முதலியோரின் வளர்ச்சி எப்போதும் உண்டாகும்.

Verse 32

आयुष्कामो गुरोर्वारे देवानां पुष्टिसिद्धये । उपवीतेन वस्त्रेण क्षीराज्येन यजेद्बुधः

ஆயுளை விரும்பும் ஞானி பக்தன் வியாழன் (குருவாரம்/பிரகஸ்பதி நாள்) அன்று தேவர்களின் புஷ்டி‑பலசித்திக்காக யஜ்ஞோபவீதமும் ஆடையும் அணிந்து, பாலும் நெய்யும் அர்ப்பணித்து முறையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 33

भोगार्थं भृगवारे तु यजेद्देवान्समाहितः । षड्रसोपेतमन्नं च दद्याद्ब्राह्मणतृप्तये

உலகிய நலமான போகத்தை நாடுபவன் வெள்ளி (பிருகுவாரம்/சுக்ரவாரம்) அன்று ஒருமனத்துடன் தேவர்களை வழிபட வேண்டும்; மேலும் பிராமணர் திருப்திக்காக ஆறு சுவைகளும் நிறைந்த அன்னத்தைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 34

स्त्रीणां च तृप्तये तद्वद्देयं वस्त्रादिकं शुभम् । अपमृत्युहरे मंदे रुद्रा द्री श्चं यजेद्बुधः

அதேபோல் பெண்களின் திருப்திக்காக ஆடைகள் முதலிய நல்வரங்களைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். சனியின் தாக்கத்தைச் சமப்படுத்த, குறிப்பாக அகாலமரணத்தைத் தடுக்க, அறிவுடையவன் ருத்ராத்ரீசன் (சிவன்) வழிபட வேண்டும்.

Verse 35

तिलहोमेन दानेन तिलान्नेन च भोजयेत् । इत्थं यजेच्च विबुधानारोग्यादिफलं लभेत्

எள்ளை ஹோமத்தில் அர்ப்பணித்து, எள்ளைத் தானமாக அளித்து, எள்ளால் செய்யப்பட்ட உணவைப் பிறருக்கு உணவளித்து—இவ்வாறு தேவர்களை வழிபட்டால் ஆரோக்கியம் முதலான பலன்கள் கிடைக்கும்.

Verse 36

देवानां नित्ययजने विशेषयजनेपि च । स्नाने दाने जपे होमे ब्राह्मणानां च तर्पणे

தேவர்களின் தினசரி யாகத்திலும் சிறப்பு யாகங்களிலும்; தூய்மைக்கான ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், மேலும் பிராமணர்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்வதிலும்—இவையே விதிக்கப்பட்ட புனிதச் செயல்கள்.

Verse 37

तिथिनक्षत्रयोगे च तत्तद्देवप्रपूजने । आदिवारादिवारेषु सर्वज्ञो जगदीश्वरः

திதி, நக்ஷத்திரம், யோகம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய அனுஷ்டானங்களிலும், குறிப்பிட்ட நாட்கள் மற்றும் வாரங்களின்படி உரிய தெய்வங்களுக்கு விதிப்படி செய்யும் பூஜையிலும்—உண்மையில் அனைத்தையும் அறியும் ஜகதீஸ்வரன் (சிவன்) உள்ளார்ந்த ஆளுநராக இருந்து பலன் அளிப்பவன்.

Verse 38

तत्तद्रू पेण सर्वेषामारोग्यादिफलप्रदः । देशकालानुसारेण तथा पात्रानुसारतः

அவர் தேச-காலத்திற்கும், பெறுபவரின் தகுதிக்கும் ஏற்ப அந்தந்த ரூபம் கொண்டு அனைவருக்கும் ஆரோக்கியம் முதலான பலன்களை அருள்கிறார்।

Verse 39

द्र व्यश्रद्धानुसारेण तथा लोकानुसारतः । तारतम्यक्रमाद्देवस्त्वारोग्यादीन्प्रयच्छति

ஒருவரின் நம்பிக்கையின் அளவிற்கும், அவரின் உலகநிலைக்கும்அனுசரித்து, இறைவன் ஆரோக்கியம் முதலான பயன்களை உயர்வு-தாழ்வு வரிசையில் அருள்கிறான்.

Verse 40

शुभादावशुभांते च जन्मर्क्षेषु गृहे गृही । आरोग्यादिसमृद्ध्यर्थमादित्यादीन्ग्रहान्यजेत्

நல்ல காரியத்தின் தொடக்கத்தில், தீய காலத்தின் முடிவில், மேலும் பிறந்த நட்சத்திர நாட்களில், இல்லறத்தான் ஆரோக்கியம் முதலான செழிப்பிற்காக ஆதித்யன் முதலிய கிரகங்களை வழிபட வேண்டும்.

Verse 41

तस्माद्वै देवयजनं सर्वाभीष्टफलप्रदम् । समंत्रकं ब्राह्मणानामन्येषां चैव तांत्रिकम्

ஆகையால் தேவயஜ்ஞம் (தெய்வ வழிபாடு) எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அளிக்கும். பிராமணர்களுக்கு இது வேத மந்திரங்களுடன், பிறருக்கு தாந்திரிக முறையின்படி செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 42

यथाशक्त्यानुरूपेण कर्तव्यं सर्वदा नरैः । सप्तस्वपि च वारेषु नरैः शुभफलेप्सुभिः

மனிதர்கள் எப்போதும் தம் ஆற்றலுக்கேற்ப (சைவக் கடமைகளை) ஆற்ற வேண்டும்; நல்விளைவை நாடுவோர் வாரத்தின் ஏழு நாட்களிலும் அவற்றைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 43

दरिद्र स्तपसा देवान्यजेदाढ्यो धनेन हि । पुनश्चैवंविधं धर्मं कुरुते श्रद्धया सह

ஏழை மனிதன் தவத்தால் தேவர்களை வழிபட வேண்டும்; செல்வன் தன் செல்வத்தால் வழிபட வேண்டும்; மேலும் இத்தகைய தர்மத்தைச் சிரத்தையுடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 44

पुनश्च भोगान्विविधान्भुक्त्वा भूमौ प्रजायते । छायां जलाशयं ब्रह्मप्रतिष्ठां धर्मसंचयम्

பலவகை உலக இன்பங்களை அனுபவித்த பின் உயிர் மீண்டும் பூமியில் பிறக்கிறது. ஆகையால் நிழல் தரும் இடம், நீர்த்தேக்கம், பிராமண வழிபாட்டிற்கான புனித பிரதிஷ்டை, மற்றும் தர்மச் சேமிப்பு ஆகிய புண்ணியச் செயல்களை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 45

सर्वं च वित्तवान्कुर्यात्सदा भोगप्रसिद्धये । कालाच्च पुण्यपाकेन ज्ञानसिद्धिः प्रजायते

செல்வமுடையவன் உலக இன்பங்கள் முறையாக நிறைவேறத் தன் செல்வத்தை எப்போதும் பயன்படுத்த வேண்டும்; காலப்போக்கில் புண்ணியத்தின் பரிபாகத்தால் உண்மை ஞானத்தின் சித்தி உண்டாகும்.

Verse 46

य इमं शृणुतेऽध्यायं पठते वा नरो द्विजाः । श्रवणस्योपकर्त्ता च देवयज्ञफलं लभेत्

ஓ த்விஜர்களே! யார் இந்த அத்தியாயத்தை கேட்கிறாரோ அல்லது பாராயணம் செய்கிறாரோ, மேலும் கேட்பதற்கு உதவுகிறாரோ, அவர் தேவயஜ்ஞத்தின் பலனை அடைவார்.