Śivakṣetra–Tīrtha–Māhātmya (The Salvific Function of Shiva’s Sacred Domains)

Verse 1

सूत उवाच । शृणुध्वमृषयः प्राज्ञाः शिवक्षेत्रं विमुक्तिदम् । तदागमांस्ततो वक्ष्ये लोकरक्षार्थमेव हि

சூதர் கூறினார்—அறிவுமிக்க ரிஷிகளே, விடுதலை அளிக்கும் சிவக்ஷேத்திரத்தை கேளுங்கள். ஆகவே அதன் ஆகம மரபுகளை உலகைக் காக்கும் பொருட்டே இப்போது நான் உரைப்பேன்।

Verse 2

पंचाशत्कोटिविस्तीर्णा सशैलवनकानना । शिवाज्ञया हि पृथिवी लोकं धृत्वा च तिष्ठति

ஐம்பது கோடி பரப்பளவு கொண்ட, மலைகள் காடுகள் தோப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்தப் பூமி, சிவனின் ஆணையாலேயே உலகங்களைத் தாங்கி நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 3

तत्र तत्र शिवक्षेत्रं तत्र तत्र निवासिनाम् । मोक्षार्थं कृपया देवः क्षेत्रं कल्पितवान्प्रभुः

எங்கு எங்கு மக்கள் வாழ்கிறார்களோ அங்கு அங்கு அவர்களுக்காக சிவனின் புனிதக் க்ஷேத்திரம் உள்ளது. மோட்சத்திற்காக கருணையால் ஆண்டவன் தேவன் இத்தகைய க்ஷேத்திரங்களை நிறுவினார்।

Verse 4

परिग्रहादृषीणां च देवानां परिग्रहात् । स्वयंभूतान्यथान्यानि लोकरक्षार्थमेव हि

ரிஷிகளுக்குக் கிடைத்த அருளும், தேவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட அதிகாரமும் காரணமாக, தானே தோன்றும் ஏற்பாடுகளும் பிற நியமிக்கப்பட்ட முறைகளும் உண்டாகின்றன—உலகங்களின் பாதுகாப்பிற்காகவே நிச்சயமாக।

Verse 5

तीर्थे क्षेत्रे सदाकार्यं स्नानदानजपादिकम् । अन्यथा रोगदारिद्र य्मूकत्वाद्याप्नुयान्नरः

தீர்த்தத்திலும் புண்யக்ஷேத்திரத்திலும் எப்போதும் ஸ்நானம், தானம், ஜபம் முதலிய நற்கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும். இல்லையெனில் நோய், வறுமை, ஊமையாதல் போன்ற துன்பங்களை மனிதன் அடையலாம்.

Verse 6

अथास्मिन्भारते वर्षे प्राप्नोति मरणं नरः । स्वयंभूस्थानवासेन पुनर्मानुष्यमाप्नुयात्

இந்த பாரதவர்ஷத்தில் மனிதன் மரணமடைந்தாலும், ஸ்வயம்பூ-ஸ்தானத்தில் வாசம் செய்வதனால் அவன் மீண்டும் மனிதப் பிறவியை அடைகிறான்.

Verse 7

क्षेत्रे पापस्य करणं दृढं भवति भूसुराः । पुण्यक्षेत्रे निवासे हि पापमण्वपि नाचरेत्

ஓ பூசுரர் (பிராமணர்களே), புண்யக்ஷேத்திரத்தில் பாவம் செய்வது உறுதியாகப் பிணைக்கும் குற்றமாகிறது. ஆகவே புண்யக்ஷேத்திரத்தில் வாசிக்கும் போது அணுவளவும் பாவம் செய்யாதீர்.

Verse 8

येन केनाप्युपायेन पुण्यक्षेत्रे वसेन्नरः । सिंधोः शतनदीतीरे संति क्षेत्राण्यनेकशः

எந்த வழியிலாயினும் மனிதன் புண்யக்ஷேத்திரத்தில் வாசிக்க வேண்டும். சிந்து நதியின் சதநதி-தீரத்தில் இத்தகைய பல க்ஷேத்திரங்கள் உள்ளன.

Verse 9

सरस्वती नदी पुण्या प्रोक्ता षष्टिमुखा तथा । तत्तत्तीरे वसेत्प्राज्ञः क्रमाद्ब्रह्मपदं लभेत्

புனிதமான சரஸ்வதி நதி மிகப் பெரும் புண்ணியத்தை அளிப்பவளாகக் கூறப்படுகிறாள்; அவள் ‘ஷஷ்டிமுகி’ (அறுபது வாய்கள்/பிரிவுகள்) எனவும் புகழப்படுகிறாள். அவளது பல கரைகளில் முறையாகத் தங்கி வாழும் ஞானி பிரஹ்மபதத்தை அடைவான்.

Verse 10

हिमवद्गिरिजा गंगा पुण्या शतमुखा नदी । तत्तीरे चैव काश्यादिपुण्यक्षेत्राण्यनेकशः

இமயமலையில் பிறந்த கங்கை, மிகப் புனிதமான, நூறு பிரவாகங்களைக் கொண்ட நதி. அவளது கரைகளில் காசி முதலான பல புண்ணியத் தலங்கள் உள்ளன; அவை புண்ணியமும் தூய்மையும் அளிக்கின்றன।

Verse 11

तत्र तीरं प्रशस्तं हि मृगे मृगबृहस्पतौ । शोणभद्रो दशमुखः पुण्योभीष्टफलप्रदः

அங்கே நிச்சயமாக மிகப் புகழப்பட்ட தீர்த்தக் கரை உள்ளது; அது மிருக ராசி மற்றும் மிருகப்ருஹஸ்பதி நக்ஷத்திரத்துடன் தொடர்புடையது. அந்தப் புனிதத் தலம் ‘சோணபத்ர’ ‘தசமுக’ எனப் பெயர்பெற்று, மிகுந்த புண்ணியத்தை அளித்து, பக்தர்களுக்கு வேண்டிய பலனை அருள்கிறது.

Verse 12

तत्र स्नानोपवासेन पदं वैनायकं लभेत् । चतुर्वींशमुखा पुण्या नर्मदा च महानदी

அங்கே நீராடி நோன்பு மேற்கொண்டால் வைநாயக (ஸ்ரீகணேச) பதவியை அடைவான். புனித நர்மதா மகாநதி; அவள் ‘இருபத்துநான்கு முகம்’ உடையவள் எனப் போற்றப்பட்டு, மிகுந்த புண்ணியத்தை வளர்க்கிறாள்.

Verse 13

तस्यां स्नानेन वासेन पदं वैष्णवमाप्नुयात् । तमसा द्वादशमुखा रेवा दशमुखा नदी

அவளில் நீராடி அங்கே தங்கினால் வைஷ்ணவ பதத்தை அடைவான். தமஸா ‘பன்னிரண்டு முகம்’ உடையதாகச் சொல்லப்படுகிறது; ரேவா (நர்மதா) ‘பத்து முகம்’ உடைய நதி.

Verse 14

गोदावरी महापुण्या ब्रह्मगोवधनाशिनी । एकविंशमुखा प्रोक्ता रुद्र लोकप्रदायिनी

கோதாவரி மகாபுண்ணிய நதி; பிரம்மஹத்தி, கோஹத்தி பாவங்களை அழிப்பவள். அவள் ‘இருபத்தொன்று முகங்கள்’ உடையவள் எனப் புகழப்படுகிறாள்; ருத்ரலோகத்தை அளிப்பவள்.

Verse 15

कृष्णवेणी पुण्यनदी सर्वपापक्षयावहा । साष्टादशमुखाप्रोक्ता विष्णुलोकप्रदायिनी

கிருஷ்ணவேணி புண்ணிய நதி; எல்லாப் பாவங்களையும் க்ஷயப்படுத்துபவள். அவள் ‘பதினெட்டு முகங்கள்’ உடையவள் என அறிவிக்கப்படுகிறாள்; விஷ்ணுலோகத்தை அளிப்பவள்.

Verse 16

तुंगभद्रा दशमुखा ब्रह्मलोकप्रदायिनी । सुवर्णमुखरी पुण्या प्रोक्ता नवमुखा तथा

துங்கபத்ரை ‘தசமுகி’ எனக் கூறப்படுகிறாள்; அவள் பிரம்மலோகப் பெறுதலை அருள்வாள். புனிதமான சுவர்ணமுகரியும் அதுபோல ‘நவமுகி’ எனப் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 17

तत्रैव सुप्रजायंते ब्रह्मलोकच्युतास्तथा । सरस्वती च पंपा च कन्याश्वेतनदी शुभा

அங்கேயே பிரம்மலோகத்திலிருந்து வீழ்ந்தவர்களும் மிகச் சுபமாக மறுபிறவி எடுப்பார்கள். அங்கேயே சரஸ்வதி, பம்பா, மேலும் மங்களகரமான கன்யா-ச்வேதநதி எனும் புனித நதிகளும் தோன்றுகின்றன.

Verse 18

एतासां तीरवासेन इंद्र लोकमवाप्नुयात् । सह्याद्रि जा महापुण्या कावेरीति महानदी

இந்தப் புனித நீர்நதிகளின் கரையில் வாசிப்பதால் இந்திரலோகத்தை அடையலாம். சஹ்யாத்ரி மலைகளில் பிறந்த, மிகப் புண்ணியமிக்க அந்தப் பெருநதி ‘காவேரி’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 19

सप्तविंशमुखा प्रोक्ता सर्वाभीष्टं प्रदायिनी । तत्तीराः स्वर्गदाश्चैव ब्रह्मविष्णुपदप्रदाः

அவள் இருபத்தேழு ‘முகங்கள்’ (அம்சங்கள்) உடையவள் எனப் புகழப்படுகிறாள்; எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்பவள். அவள் கரைகளின் தீர்த்தங்கள் சொர்க்கம் அளிக்கும்; பிரம்மா-விஷ்ணு பதம் போன்ற உயர்ந்த நிலையையும் வழங்கும்.

Verse 20

शिवलोकप्रदा शैवास्तथाऽभीष्टफलप्रदाः । नैमिषे बदरे स्नायान्मेषगे च गुरौ रवौ

இந்த ஷைவ விரத-ஆசாரங்கள் சிவலோகத்தை அருளும்; விரும்பிய பலன்களையும் வழங்கும். நைமிஷத்திலும் பதரியிலும் நீராட வேண்டும்; மேலும் சூரியன் மேஷத்தில் இருக்கும் போது, ஞாயிறும் வியாழனும் கூடும் சேர்க்கையிலும்.

Verse 21

ब्रह्मलोकप्रदं विद्यात्ततः पूजादिकं तथा । सिंधुनद्यां तथा स्नानं सिंहे कर्कटगे रवौ

இத்தகைய பூஜையும் அதனுடன் கூடிய சடங்குகளும் பிரம்மலோகப் பெறுதலை அளிப்பவை என அறிக. மேலும் சூரியன் சிம்மத்தில், சந்திரன் கடகத்தில் இருக்கும் போது சிந்து நதியில் நீராடுதல் மிகப் புண்ணியமென கூறப்படுகிறது.

Verse 22

केदारोदकपानं च स्नानं च ज्ञानदं विदुः । गोदावर्यां सिंहमासे स्नायात्सिंहबृहस्पतौ

கேதாரத் தீர்த்தத்தின் புனித நீரை அருந்துதலும் அதில் நீராடுதலும்—இரண்டும் ஞானத்தை அளிப்பவை என ஞானிகள் கூறுவர். அதுபோல சிம்ம மாதத்தில் கோதாவரியில் நீராட வேண்டும்; குறிப்பாக குரு (வியாழன்) சிம்மத்தில் இருக்கும் போது அது மகாபுண்ணியமாகும்.

Verse 23

शिवलोकप्रदमिति शिवेनोक्तं तथा पुरा । यमुनाशोणयोः स्नायाद्गुरौ कन्यागते रवौ

இது சிவலோகத்தை அளிப்பது எனப் பழங்காலத்தில் சிவபெருமான் கூறினார். குரு (வியாழன்) கன்னியில் இருந்து, சூரியனும் கன்னியில் புகுந்திருக்கும் போது யமுனை–சோணை சங்கமத்தில் நீராட வேண்டும்; அது சிவதாமப் பெறுதற்குப் புகழப்படுகிறது.

Verse 24

धर्मलोके दंतिलोके महाभोगप्रदं विदुः । कावेर्यां च तथास्नायात्तुलागे तु रवौ गुरौ

தர்மலோகம், தந்திலோகம் ஆகிய இடங்களில் (செய்யப்படும்) நீராடல்-விரதம் மிகுந்த போகங்களையும் மங்களப் பலன்களையும் தரும் என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர். அதுபோல காவேரியிலும் நீராட வேண்டும்—சூரியனும் குருவும் துலா ராசியில் இருக்கும் போது—அந்நீராடல் மிகப் பெரும் புண்ணியத்தை அளிக்கும்।

Verse 25

विष्णोर्वचनमाहात्म्यात्सर्वाभीष्टप्रदं विदुः । वृश्चिके मासि संप्राप्ते तथार्के गुरुवृश्चिके

விஷ்ணுவின் வாக்கின் மகிமையால் அது (அனுஷ்டானம்) எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதாக அவர்கள் அறிகின்றனர்—விருச்சிக மாதம் வந்தபோது, மேலும் சூரியனும் குருவும் இருவரும் விருச்சிக ராசியில் இருக்கும் போது குறிப்பாக।

Verse 26

नर्मदायां नदीस्नानाद्विष्णुलोकमवाप्नुयात् । सुवर्णमुखरीस्नानं चापगे च गुरौ रवौ

நர்மதா நதியில் நீராடினால் விஷ்ணுலோகம் அடையப்படும். அதுபோல சுவர்ணமுகரீ தீர்த்தத்திலும், அபகா (கங்கை) நதியிலும்—குறிப்பாக குருவாரம் மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில்—நீராடுதல் கூறிய புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 27

शिवलोकप्रदमिति ब्राह्मणो वचनं यथा । मृगमासि तथा स्नायाज्जाह्नव्यां मृगगे गुरौ

பிராமணரின் வாக்கு இதை ‘சிவலோகம் அளிப்பது’ என அறிவிப்பதுபோல், மிருகமாசத்தில்—சந்திரன் மிருக நக்ஷத்திரத்தில் இருக்கும் குருவாரத்தில்—ஜாஹ்னவி (கங்கை)யில் நீராட வேண்டும்; இந்நியமம் பக்தனை சிவலோகத்துக்கு நடத்தும்.

Verse 28

शिवलोकप्रदमिति ब्रह्मणो वचनं यथा । ब्रह्मविष्ण्वोः पदे भुक्त्वा तदंते ज्ञानमाप्नुयात्

பிரம்மாவின் வாக்கு இதை ‘சிவலோகம் அளிப்பது’ எனச் சொல்வதுபோல், பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணுவின் உயர்ந்த பதவியை அனுபவித்த பின், இறுதியில் (சிவ அருளால்) விடுதலை தரும் மெய்ஞ்ஞானம் பெறப்படுகிறது.

Verse 29

गंगायां माघमासे तु तथाकुंभगते रवौ । श्राद्धं वा पिंडदानं वा तिलोदकमथापिवा

கங்கையில், குறிப்பாக மாக மாதத்தில், மேலும் சூரியன் கும்ப ராசியில் இருக்கும் போது—ஸ்ராத்தமோ, பிண்டதானமோ, அல்லது திலோதக தானமோ செய்தாலும்.

Verse 30

वंशद्वयपितृणां च कुलकोट्युद्धरं विदुः । कृष्णवेण्यां प्रशंसंति मीनगे च गुरौ रवौ

அறிவோர் இதை இரு வம்சங்களின் பித்ருக்களை உயர்த்தும் வழி என்றும், கோடிக்கணக்கான குலங்களை மீட்கும் சாதனம் என்றும் கூறுவர். சந்திரன் கிருஷ்ணவேணியில் இருக்க, சூரியன் மீனத்தில் இருக்க, குரு (வியாழன்) தன் ராசியில் இருக்கும்போது இது மிகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 31

तत्तत्तीर्थे च तन्मासि स्नानमिंद्र पदप्रदम् । गंगां वा सह्यजां वापि समाश्रित्य वसेद्बुधः

அந்தந்த தீர்த்தத்தில் அந்தந்த புனித மாதத்தில் நீராடினால் இந்திரபதம் கிடைக்கும். ஞானமுள்ள சிவபக்தன் கங்கைக் கரையையோ, சஹ்யமலைப் பிறப்பான நதிக்கரையையோ அடைக்கலமாகக் கொண்டு நியமபக்தியுடன் வாழ வேண்டும்.

Verse 32

तत्कालकृतपापस्य क्षयो भवति निश्चितम् । रुद्र लोकप्रदान्येव संति क्षेत्राण्यनेकशः

அந்த நேரம் வரை செய்த பாவங்கள் நிச்சயமாகக் க்ஷயமாகும். ருத்ரலோகத்தை அளிக்கும் பல க்ஷேத்திரங்கள் (தீர்த்தங்கள்) உள்ளன.

Verse 33

ताम्रपर्णी वेगवती ब्रह्मलोकफलप्रदे । तयोस्तीरे हि संत्येव क्षेत्राणि स्वर्गदानि च

தாம்ரபர்ணி, வேகவதி ஆகிய நதிகள் பிரம்மலோகப் பயனை அளிப்பவை. அவற்றின் கரைகளில் சொர்க்கம் அளிக்கும் க்ஷேத்திரங்களும் (தீர்த்தங்களும்) நிச்சயமாக உள்ளன.

Verse 34

संति क्षेत्राणि तन्मध्ये पुण्यदानि च भूरिशः । तत्र तत्र वसन्प्राज्ञस्तादृशं च फलं लभेत्

அதில் பல புண்ணியத்தை அளிக்கும் திருத்தலக் க்ஷேத்திரங்கள் உள்ளன. அந்தந்த இடங்களில் தங்கி வாழும் ஞானி, அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் புனிதமும் ஒழுக்கமும் ஏற்ப அதற்கேற்ற பலனை அடைவான்.

Verse 35

सदाचारेण सद्वृत्त्या सदा भावनयापि च । वसेद्दयालुः प्राज्ञो वै नान्यथा तत्फलं लभेत्

நல்லொழுக்கம், உயர்ந்த நற்பண்பு, இடையறாத தூய சிந்தனை—இவற்றோடு கருணையுள்ள ஞானி வாழ வேண்டும். வேறு எந்த வழியாலும் அந்த ஆன்மிகப் பலன் கிடையாது.

Verse 36

पुण्यक्षेत्रे कृतं पुण्यं बहुधा ऋद्धिमृच्छति । पुण्यक्षेत्रे कृतं पापं महदण्वपि जायते

புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் செய்த புண்ணியம் பலமடங்கு வளர்ந்து பெருகும். அதேபோல் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் செய்த பாவம், அணுவளவானதாயினும் மிகப் பெரிதாகும்.

Verse 37

तत्कालं जीवनार्थश्चेत्पुण्येन क्षयमेष्यति । पुण्यमैश्वर्यदं प्राहुः कायिकं वाचिकं तथा

யார் உடனடி வாழ்வாதாரத்திற்காக மட்டுமே முயல்கிறாரோ, அவருடைய வாழ்வு வெறும் புண்ணியத்தாலேயே சுருங்கி முடிவடைகிறது. ஞானிகள் கூறுவர்—புண்ணியம் தான் ஐஸ்வர்யம் தருவது; அது உடலால் செய்ததாயினும் சொல்லால் செய்ததாயினும்.

Verse 38

मानसं च तथा पापं तादृशं नाशयेद्द्विजाः । मानसं वज्रलेपं तु कल्पकल्पानुगं तथा

ஓ இருபிறப்பினரே, வெளிப்புறப் பாவம் அழிவதுபோல மனப்பாவமும் அழிக்கப்படலாம். ஆனால் யுகயுகங்களாகக் கடினமடைந்த மனத்தின் ‘வஜ்ரலேபம்’ நீண்ட சாதனையாலும் சிவானுக்ரஹத்தாலும் மட்டுமே கரையும்.

Verse 39

ध्यानादेव हि तन्नश्येन्नान्यथा नाशमृच्छति । वाचिकं जपजालेन कायिकं कायशोषणात्

அது உண்மையில் தியானத்தினாலேயே அழிகிறது; வேறு வழியால் முடிவடையாது. வாக்கால் செய்த (பாவம்) ஜபத்தின் வலையால் நீங்கும்; உடலால் செய்த (பாவம்) உடலைக் கட்டுப்பாட்டால் உலரச் செய்யும் தவத்தால் அழியும்.

Verse 40

दानाद्धनकृतं नश्येन्नाऽन्यथाकल्पकोटिभिः । क्वचित्पापेन पुण्यं च वृद्धिपूर्वेण नश्यति

சேர்த்துவைத்த செல்வம் உண்மையில் தானத்தினாலேயே கரைகிறது; இல்லையெனில் கோடிக்கணக்கான கல்பங்களிலும் அல்ல. ஆனால் சில வேளைகளில் பாவத்தால் புண்ணியமும் முதலில் பெருகுவது போலத் தோன்றி பின்னர் அழிகிறது.

Verse 41

बीजांशश्चैव वृद्ध्यंशो भोगांशः पुण्यपापयोः । ज्ञाननाश्यो हि बीजांशो वृद्धिरुक्तप्रकारतः

புண்ணியமும் பாவமும்—இரண்டிற்கும் ‘விதை-பங்கு’, ‘வளர்ச்சி-பங்கு’, ‘அனுபவ-பங்கு’ உண்டு. விதை-பங்கு விடுதலை தரும் ஞானத்தால் அழிகிறது; வளர்ச்சி-பங்கு முன் கூறிய முறையின்படி நடைபெறும்.

Verse 42

भोगांशो भोगनाश्यस्तु नान्यथा पुण्यकोटिभिः । बीजप्ररोहे नष्टे तु शेषो भोगाय कल्पते

அனுபவமாகத் தொடங்கிய கர்மத்தின் பகுதி அனுபவித்தாலேயே தீரும்; கோடி புண்ணியங்களாலும் வேறு விதமாக அல்ல. ஆனால் கர்ம-விதையின் முளை அழிந்தால், மீதமுள்ளது வெறும் மீதானுபவமாகச் செலவாகி, புதிய பந்தத்தை உண்டாக்காது.

Verse 43

देवानां पूजया चैव ब्रह्मणानां च दानतः । तपोधिक्याच्च कालेन भोगः सह्यो भवेन्नृणाम् । तस्मात्पापमकृत्वैव वस्तव्यं सुखमिच्छता

தேவர்களை வழிபடுதல், பிராமணர்களுக்கு தானம் செய்தல், மேலும் காலப்போக்கில் தவம் பெருகுதல்—இவற்றால் மனிதர்க்கு உலகியலான அனுபவங்கள் சகிக்கத்தக்கவையாகின்றன. ஆகவே உண்மையான இன்பம் நாடுபவன் பாவம் செய்யாமல் வாழ வேண்டும்.