Liṅga-pratiṣṭhāvidhiḥ — Installation Standards and Auspicious Parameters for Liṅga Worship

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथं लिंगं प्रतिष्ठाप्यं कथं वातस्य लक्षणम् । कथं वा तत्समभ्यर्च्यं देशे काले च केन हि

ரிஷிகள் கூறினர்—‘சிவலிங்கத்தை எவ்வாறு பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்? விரதத்தின் (ஆசாரத்தின்) இலக்கணங்கள் என்ன? மேலும் அந்த லிங்கத்தை யார், எந்த இடத்தில், எந்த காலத்தில் முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்?’

Verse 2

सूत उवाच । युष्मदर्थं प्रवक्ष्यामि बुद्ध्यतामवधानतः । अनुकूले शुभे काले पुण्ये तीर्थे तटे तथा

சூதர் கூறினார்—‘உங்களுக்காக இதை விளக்குகிறேன்; கவனமுடன் அறிவால் உணருங்கள். ஏற்றதும் மங்களகரமான காலத்தில், புண்ணிய தீர்த்தத்தில், அதின் புனிதக் கரையிலும்।’

Verse 3

यथेष्टं लिंगमारोप्यं यत्र स्यान्नित्यमर्चनम् । पार्थिवेन तथाप्येनं तैजसेन यथारुचि

விருப்பம்போல் சிவலிங்கத்தை நிறுவி, தினமும் வழிபாடு செய்ய இயலும் இடத்தில் அதனை நித்யமும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்—பார்த்திவ (மண்ணால் செய்த) லிங்கமாகவோ, தைஜஸ (அக்னிமய) ரூபமாகவோ, தம் ஆற்றலும் விருப்பமும் போல்।

Verse 4

कल्पलक्षणसंयुक्तं लिंगं पूजाफलं लभेत् । सर्वलक्षणसंयुक्तं सद्यः पूजाफलप्रदम्

சாஸ்திர விதிப்படி குறியீடுகளுடன் கூடிய சிவலிங்கத்தை வழிபட்டால் வழிபாட்டின் பலன் கிடைக்கும்; ஆனால் எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் நிறைந்த லிங்கம் உடனடியாகவே பூஜாபலனை அருளும்।

Verse 5

चरे विशिष्यते सूक्ष्मं स्थावरे स्थूलमेव हि । सलक्षणं सपीठं च स्थापयेच्छिवनिर्मितम्

சல (எடுத்து நகர்த்தக்கூடிய) வடிவில் லிங்கம் நுண்மையாக இருப்பது சிறப்பு; ஸ்தாவர (நிலையான) வடிவில் அது பெரியதாக இருப்பதே உரியது. உரிய இலக்கணங்களுடனும் பீடத்துடனும் கூடிய சிவநிர்மித/சிவசம்மத லிங்கத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 6

मंडलं चतुरस्रं वा त्रिकोणमथवा तथा । खट्वांगवन्मध्यसूक्ष्मं लिंगपीठं महाफलं

மண்டலத்தைச் சதுரமாகவோ முக்கோணமாகவோ அமைக்கலாம். லிங்கப் பீடத்தை காட்வாங்கம் போல நுண்மையான நடுப்பகுதியுடன் வடிக்க வேண்டும்; அத்தகைய லிங்கப் பீடம் மகத்தான பலனை அளிக்கும்.

Verse 7

प्रथमं मृच्छिलादिभ्यो लिगं लोहादिभिः कृतम् । येन लिंगं तेन पीठं स्थावरे हि विशिष्यते

முதலில் லிங்கம் மண், கல் முதலியவற்றாலோ அல்லது உலோக முதலியவற்றாலோ செய்யப்பட வேண்டும். எந்தப் பொருளால் லிங்கம் செய்யப்படுகிறதோ, ஸ்தாவர பிரதிஷ்டையில் பீடமும் (யோனி) அதே பொருளாலேயே செய்வது சிறப்பாக உரியது.

Verse 8

लिंगं पीठं चरे त्वेकं लिंगं बाणकृतं विना । लिंगप्रमाणं कर्तृणां द्वादशांगुलमुत्तमम्

லிங்கமும் பீடமும் ஒரே துண்டாக ஒன்றிணைத்து அமைக்க வேண்டும்; இயற்கையாக உருவான பாணக் கல்லால் ஆன லிங்கத்திற்கு மட்டும் விதிவிலக்கு. செய்பவர்களுக்கு லிங்கத்தின் சிறந்த அளவு பன்னிரண்டு அங்குலம்.

Verse 9

न्यूनं चेत्फलमल्पं स्यादधिकं नैव दूष्यते । कर्तुरेकांगुलन्यूनं चरेपि च तथैव हि

குறைவாக இருந்தால் பலன் சிறிதாகும்; அதிகமாக இருந்தால் அது குற்றமாகக் கருதப்படாது. அதுபோல செய்பவருக்குக் கூறிய அளவிலிருந்து ஒரு அங்குலம் குறைந்தாலும் பலனும் அதற்கேற்ப குறையும்.

Verse 10

आदौ विमानं शिल्पेन कार्यं देवगणैर्युतम् । तत्र गर्भगृहे रम्ये दृढे दर्पणसंनिभे

முதலில் சிற்பசாஸ்திர விதிப்படி தேவர்கணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விமானம் (கோபுரம்) அமைக்க வேண்டும்; அதன் உள்ளே அழகும் உறுதியும் கொண்டு கண்ணாடிபோல் ஒளிரும் கர்ப்பகிருகத்தில் (சிவனின்) பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायांएकदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மஹாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வர ஸம்ஹிதையில் பதினொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 12

मुक्ताप्रवालगोमेदवज्राणि नवरत्नकम् । मध्ये लिंगं महद्द्रव्यं निक्षिपेत्सहवैदिके

முத்து, பவளம், கோமேதகம், வைரம் முதலிய நவரத்தினங்களை வைதிக முறையுடன் நிறுவ வேண்டும்; அவற்றின் நடுவில் மகாத்ரவியமான சிவலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

संपूज्य लिंगं सद्याद्यैः पंचस्थाने यथाक्रमम् । अग्नौ च हुत्वा बहुधा हविषास कलं च माम्

ஐந்து இடங்களில் முறையே சத்யாதி பஞ்சோபசாரங்களால் சிவலிங்கத்தை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் புனித அக்னியில் நெய் முதலிய ஹவிஸ்களால் பல ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி—இவ்வாறு என் கலாரூப பரமேசுவரனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 14

अभ्यर्च्य गुरुमाचार्यमर्थैः कामैश्च बांधवम् । दद्यादैश्वर्यमर्थिभ्यो जडमप्यजडं तथा

உரிய செல்வமும் தகுந்த சேவைகளும் கொண்டு குரு, ஆசார்யர், உறவினரை முறையாகப் போற்றி வணங்க வேண்டும். பின்னர் வேண்டுவோர்க்கு ஐஸ்வர்யம் அளிக்க; இதனால் மந்தனும் தெளிவடைந்தவனாகிறான்.

Verse 15

स्थावरं जंगमं जीवं सर्वं संतोष्य यत्नतः । सुवर्णपूरिते श्वभ्रे नवरत्नैश्च पूरिते

அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களையும் முயற்சியுடன் திருப்திப்படுத்தி, பொன்னால் நிரம்பியதும் நவரத்தினங்களால் நிறைந்ததும் ஆன ஒரு குழியை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 16

सद्यादि ब्रह्म चोच्चार्य ध्यात्वा देवं परं शुभम् । उदीर्य च महामंत्रमओंकारं नादघोषितम्

‘ஸத்யஃ…’ முதலான பிரம்மமந்திரத்தை உச்சரித்து, பரம சுப தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் நாதமாக ஒலிக்கும் ஓங்கார மகாமந்திரத்தை ஜபித்து ஒலிக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

लिंगं तत्र प्रतिष्ठाप्य लिगं पीठेन योजयेत् । लिंगं सपीठं निक्षिप्य नित्यलेपेन बंधयेत्

அங்கே லிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்து, பீடத்துடன் அதை இணைக்க வேண்டும். லிங்கத்தைப் பீடத்தோடு சேர்த்து வைத்து, நித்ய-லேபம் (நியமிக்கப்பட்ட பிணைப்புப் பூச்சு) கொண்டு உறுதியாகப் பிணைக்க வேண்டும்.

Verse 18

एवं बेरं च संस्थाप्यं तत्रैव परमं शुभम् । पंचाक्षरेण बेरं तु उत्सवार्थं वहिस्तथा

இவ்வாறு அங்கேயே மிகப் பரம மங்களமாக பேரம் (சிவனின் அபிஷேகப் பிரதிமை) நிறுவ வேண்டும். பின்னர் உற்சவ ஆராதனைக்காக பஞ்சாக்ஷரி ‘நமः சிவாய’ என ஜபித்தபடியே அந்தப் பேரத்தை வெளியிலும் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 19

बेरं गुरुभ्यो गृह्णीयात्साधुभिः पूजितं तु वा । एवं लिंगे च बेरे च पूजा शिवपदप्रदा

பேரா (பூஜைக்குப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட சின்னம்/விக்ரகம்) குருவிடமிருந்து பெற வேண்டும்; அல்லது சாதுக்கள் முன்பே பூஜித்த பேராவையும் பெறலாம். இவ்வாறு லிங்கத்திலும் பேராவிலும் செய்யப்படும் பூஜை சிவபதம் (மோட்சம்) அளிப்பதாகும்.

Verse 20

पुनश्च द्विविधं प्रोक्तं स्थावरं जंगमं तथा । स्थावरं लिंगमित्याहुस्तरुगुल्मादिकं तथा

மீண்டும் இது இரண்டு வகை என கூறப்படுகிறது—ஸ்தாவரம் மற்றும் ஜங்கமம். ஸ்தாவரம் ‘லிங்கம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; மரங்கள், புதர்கள் முதலியவை (சிவன் நிலைபெற்றிருப்பதாகக் கருதி வணங்கப்படுபவை) போன்றவை.

Verse 21

जंगमं लिंगमित्याहुः कृमिकीटादिकं तथा । स्थावरस्य च शुश्रूषा जंगमस्य च तर्पणम्

‘ஜங்கம லிங்கம்’ என்பது உயிர்கள்—புழு, பூச்சி முதலியனவும்—என்று கூறுவர். ஸ்தாவர சிவலிங்கத்திற்கு சேவை செய்தலும், ஜங்கம உயிர்களுக்கு திருப்தியளித்தலும்—இரண்டும் பூஜையாகும்.

Verse 22

तत्तत्सुखानुरागेण शिवपूजां विदुर्बुधाः । पीठमंबामयं सर्वं शिवलिंगं च चिन्मयम्

அந்த பரம ஆனந்தத்தின் மீது அன்பு-பக்தியுடன் ஞானிகள் சிவபூஜையை அறிகின்றனர். அவர்கள் முழுப் பீடத்தையும் அம்பாமயம் (தேவி நிறைந்தது) என்றும், சிவலிங்கத்தைச் சின்மயம் (தூய சைதன்யம்) என்றும் உணர்கின்றனர்.

Verse 23

यथा देवीमुमामंके धृत्वा तिष्ठति शंकरः । तथा लिंगमिदं पीठं धृत्वा तिष्ठति संततम्

சங்கரன் தேவி உமையைத் தன் மடியில் தாங்கி எப்போதும் இருப்பதுபோல், இப்புனிதப் பீடமும் இந்த லிங்கத்தைத் தாங்கி இடையறாது நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 24

एवं स्थाप्य महालिंगं पूजयेदुपचारकैः । नित्यपूजा यथा शक्तिध्वजादिकरणं तथा

இவ்வாறு மகாலிங்கத்தை முறையாக நிறுவி, விதிக்கப்பட்ட உபசாரங்களால் வழிபட வேண்டும். தன் ஆற்றலுக்கும் சாஸ்திர விதிக்கும் ஏற்ப தினபூஜையைச் செய்து, சக்தி-த்வஜம், பதாகை முதலியவற்றையும் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 25

इति संस्थापयेल्लिंगं साक्षाच्छिवपदप्रदम् । अथवा चरलिंगं तु षोडशैरुपचारकैः

இவ்வாறு நேரடியாக சிவபதம் (மோட்சம்) அளிக்கும் லிங்கத்தை நிறுவ வேண்டும். அல்லது அசையும் லிங்கத்தை ஷோடச உபசாரங்களால் வழிபட வேண்டும்.

Verse 26

पूजयेच्च यथान्यायं क्रमाच्छिवपदप्रदम् । आवाहनं चासनं च अर्घ्यं पाद्यं तथैव च

சிவபதம் அருளும் வகையில், முறையாக படிப்படியாக வழிபட வேண்டும்—ஆவாஹனம், ஆசனம், அர்க்யம், பாத்யம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து.

Verse 27

तदंगाचमनं चैव स्नानमभ्यंगपूर्वकम् । वस्त्रं गंधं तथा पुष्पं धूपं दीपं निवेदनम्

பின்னர் அந்த அங்கங்களுக்கு ஆச்சமனம் செய்து, அப்யங்கம் (எண்ணெய் மசாஜ்) முன்னதாகச் செய்து ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் வஸ்திரம், கந்தம், புஷ்பம், தூபம், தீபம், நைவேத்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 28

नीराजनं च तांबूलं नमस्कारो विसर्जनम् । अथवाऽर्घ्यादिकं कृत्वा नैवेद्यां तं यथाविधि

பின்னர் நீராஜனம் செய்து, தாம்பூலம் அர்ப்பணித்து, நமஸ்காரம் செய்து, விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும். அல்லது அர்க்யம் முதலியவற்றை முறையாகச் செய்து, விதிப்படி அவருக்கு நைவேத்யம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 29

अथाभिषेकं नैवेद्यं नमस्कारं च तर्पणम् । यथाशक्ति सदाकुर्यात्क्रमाच्छिवपदप्रदम्

பின்னர் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப எப்போதும் முறையாக அபிஷேகம், நைவேத்யம், நமஸ்காரம், தர்ப்பணம் ஆகியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்; இவை வரிசையாகச் செய்யப்பட்டால் சிவபதத்தை அளிக்கும்.

Verse 30

अथवा मानुषे लिंगेप्यार्षे दैवे स्वयंभुवि । स्थापितेऽपूर्वके लिंगे सोपचारं यथा तथा

லிங்கம் மனிதனால் செய்யப்பட்டதாயினும், ரிஷியால் நிறுவப்பட்டதாயினும், தெய்வீகமானதாயினும், சுயம்புவாயினும்—இவ்வாறு அபூர்வமாக (புதிதாக) நிறுவப்பட்ட லிங்கம் அமைந்தபின், விதிப்படி உரிய உபசாரங்களுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 31

पूजोपकरणे दत्ते यत्किंचित्फलमश्नुते । प्रदक्षिणानमस्कारैः क्रमाच्छिवपदप्रदम्

பூஜைக்குரிய உபகரணங்களில் எதையாவது சிறிதளவு அர்ப்பணித்தாலும் ஒருவர் ஏதோ ஒரு பலனை அடைவார். பிரதட்சிணை மற்றும் நமஸ்காரங்களால் அந்தப் புண்ணியம் படிப்படியாக சிவபதத்தை அளிப்பதாகிறது.

Verse 32

लिंगं दर्शनमात्रं वा नियमेन शिवप्रदम् । मृत्पिष्टगोशकृत्पुष्पैः करवीरेण वा फलैः

சிவலிங்கத்தை விதிமுறையுடன் வெறும் தரிசனம் செய்தால்கூட அது சிவஅருளும் சிவப்ராப்தியும் அளிக்கும். மண்ணால் செய்த லிங்கம், கோமயப் பூக்கள், கரவீரப் பூக்கள் அல்லது பழங்களால் செய்த பூஜையும் சிவகிருபை பெறும் வழியாகும்.

Verse 33

गुडेन नवनीतेन भस्मनान्नैर्यथारुचि । लिंगं यत्नेन कृत्वांते यजेत्तदनुसारतः

வெல்லம், நெய்யில்லா புதிய வெண்ணெய், விபூதி அல்லது அன்னம்—தன் விருப்பத்திற்கேற்ப—இவற்றால் முயற்சியுடன் லிங்கம் செய்து, அதே பொருளுக்குரிய முறையின்படி அதை வழிபட வேண்டும்.

Verse 34

अंगुष्ठादावपि तथा पूजामिच्छंति केचन । लिंगकर्मणि सर्वत्र निषेधोस्ति न कर्हिचित्

சில பக்தர்கள் பெருவிரல் முதலான விரல்களிலிருந்து தொடங்கி வழிபட விரும்புவர். சிவலிங்கத்துடன் தொடர்புடைய எல்லா செயல்களிலும் எங்கும், எப்போதும் தடை இல்லை—அது எந்நாளும் அனுமதிக்கப்பட்டதே।

Verse 35

सर्वत्र फलदाता हि प्रयासानुगुणं शिवः । अथवा लिंगदानं वा लिंगमौल्यमथापि वा

எங்கும் சிவன் முயற்சிக்கேற்ற பலனை அளிப்பவன். ஆகவே லிங்கதானமோ, அல்லது லிங்கத்தின் மதிப்பை அர்ப்பணிப்பதோ—இரண்டும் புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 36

श्रद्धया शिवभक्ताय दत्तं शिवपदप्रदम् । अथवा प्रणवं नित्यं जपेद्दशसहस्रकम्

நம்பிக்கையுடன் சிவபக்தனுக்கு அளிக்கப்படும் தானம் சிவபதம் (மோட்சம்) அளிப்பதாகும். அல்லது தினமும் பிரணவம் ‘ஓம்’ என்பதை பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 37

संध्ययोश्च सहस्रं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । जपकाले मकारांतं मनःशुद्धिकरं भजेत्

விடியல் மற்றும் மாலைச் சந்திக் காலங்களில் ஆயிரம் ஜபம் சிவபதம் அளிப்பதாக அறிய வேண்டும். ஜப நேரத்தில் ‘ம’காராந்த மந்திரம்—‘நமః சிவாய’—ஐ வழிபடுக; அது மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும்।

Verse 38

समाधौ मानसं प्रोक्तमुपांशु सार्वकालिकम् । समानप्रणवं चेमं बिंदुनादयुतं विदुः

சமாதியில் மனதினால் செய்யும் ஜபமே உரியது என்று கூறப்பட்டது; உபாம்சு (மெதுவான) ஜபம் எல்லாக் காலங்களிலும் ஏற்றது. இந்த ஜபம் அதே பிரணவம் ‘ஓம்’ உடன் இணைந்ததும், பிந்து-நாதம் உடையதும் என அறிக।

Verse 39

अथ पंचाक्षरं नित्यं जपेदयुतमादरात् । संध्ययोश्च सहस्रं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम्

ஆகையால் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தை தினமும் பக்தியுடன் ஜபிக்க வேண்டும்—பத்தாயிரம் முறை; அல்லது விடியல்-மாலை சந்திகளில் ஆயிரம் முறை. இது சிவபதம் அளிக்கும் சாதனை.

Verse 40

प्रणवेनादिसंयुक्तं ब्राह्मणानां विशिष्यते । दीक्षायुक्तं गुरोर्ग्राह्यं मंत्रं ह्यथ फलाप्तये

பிரணவம் (ஓம்) கொண்டு தொடங்கும் மந்திரம் பிராமணர்களுக்கு விசேஷமாக விதிக்கப்பட்டது. உண்மைப் பலன் பெற, தீக்ஷையுடன் அந்த மந்திரத்தை குருவிடமிருந்து பெற வேண்டும்।

Verse 41

कुंभस्नानं मंत्रदीक्षां मातृकान्यासमेव च । ब्राह्मणः सत्यपूतात्मा गुरुर्ज्ञानी विशिष्यते

கும்பஸ்நானம் செய்து, மந்திர தீக்ஷை பெற்று, மாத்ரிகா-ந்யாசம் செய்தவர்—சத்தியத்தால் தூய உள்ளம் கொண்ட அந்தப் பிராமணர் குருவாகவும் ஞானியாகவும் சிறப்புற விளங்குகிறார்।

Verse 42

द्विजानां च नमःपूर्वमन्येषां च नमोन्तकम् । स्त्रीणां च क्वचिदिच्छंति नमो तं च यथाविधि

இருபிறப்போருக்கு ‘நமः’ என்பதை முன்னிட்டு வணக்கம் சொல்ல வேண்டும்; பிறருக்கு ‘நமோ’ என்பதை இறுதியில் வைத்து சொல்ல வேண்டும். சில இடங்களில் பெண்களும் அதே மரியாதை ‘நமோ’வை விரும்புவர்—ஆகவே விதிப்படி செலுத்துக।

Verse 43

विप्रस्त्रीणां नमः पूर्वमिदमिच्छंति केचन । पंचकोटिजपं कृत्वा सदा शिवसमो भवेत्

சிலர் முதலில் இவ்வணக்கத்தை விரும்புவர்—“பிராமணப் பெண்களுக்கு நமஸ்காரம்.” ஐந்து கோடி ஜபம் நிறைவேற்றினால் பக்தன் எப்போதும் சிவசமனாவான்।

Verse 44

एकद्वित्रिचतुःकोट्याब्रह्मादीनां पदं व्रजेत् । जपेदक्षरलक्षंवा अक्षराणां पृथक्पृथक्

ஒன்று, இரண்டு, மூன்று அல்லது நான்கு கோடி ஜபம் செய்வதன் மூலம் பிரம்மா போன்ற தேவர்களின் நிலையை அடையலாம். அல்லது ஒவ்வொரு எழுத்தையும் தனித்தனியாக ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 45

अथवाक्षरलक्षं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । सहस्रं तु सहस्राणां सहस्रेण दिनेन हि

அல்லது ஒரு லட்சம் ஜபம் சிவபதத்தை அளிக்கும் என்று அறியவும். தினமும் ஆயிரம் முறை ஜபிப்பதன் மூலம் ஆயிரம் நாட்களில் இந்த எண்ணிக்கை நிறைவடையும்.

Verse 46

जपेन्मंत्रादिष्टसिद्धिर्नित्यं ब्राह्मणभोजनात् । अष्टोत्तरसहस्रं वै गायत्रीं प्रातरेव हि

மந்திரம் விதித்த சித்தி பெற நித்யம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; தினமும் பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும். குறிப்பாக காலையில் காயத்ரீயை ஆயிரத்து எட்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 47

ब्राह्मणस्तु जपेन्नित्यं क्रमाच्छिवपदप्रदान् । वेदमंत्रांस्तु सूक्तानि जपेन्नियममास्थितः

ஆனால் பிராமணன் தினமும் முறையாக சிவபதம் அருளும் சிவமந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும்; நியமங்களில் நிலைத்து வேதமந்திரங்களையும் சூக்தங்களையும் கூட ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 48

एकं दशार्णं मंत्रं च शतोनं च तदूर्ध्वकम् । अयुतं च सहस्रं च शतमेकं विना भवेत्

தசாட்சர மந்திரத்திற்கு ஜப எண்ணிக்கை நூறு மற்றும் அதற்கு மேல் நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும்; மேலும் பத்தாயிரம், ஆயிரம், அல்லது நூற்று ஒன்று என்றும் விதி உண்டு—முழுமையான நிர்ணய எண்ணிக்கையின்றி ஜபம் செய்யக் கூடாது.

Verse 49

वेदपारायणं चैव ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । अन्यान्बहुतरान्मंत्राञ्जपेदक्षरलक्षतः

வேத பாராயணம் சிவபதம் அளிப்பதாக அறிய வேண்டும். மேலும் பல பிற மந்திரங்களையும் ஜபிக்க வேண்டும்—ஒரு லட்சம் எழுத்தளவு வரை.

Verse 50

एकाक्षरांस्तथा मंत्राञ्जपेदक्षरकोटितः । ततः परं जपेच्चैव सहस्रं भक्तिपूर्वकम्

ஒரெழுத்து (பீஜ) மந்திரங்களையும் பிற மந்திரங்களையும் கோடி எழுத்தளவு வரை ஜபிக்க வேண்டும். அதன் பின் பக்தியுடன் மேலும் ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 51

एवं कुर्याद्यथाशक्ति क्रमाच्छिव पदं लभेत् । नित्यं रुचिकरं त्वेकं मंत्रमामरणांतिकम्

இவ்வாறு தன் ஆற்றலுக்கேற்ப நடைமுறைப்படுத்தினால் படிப்படியாக சிவபதம் பெறலாம். ஆகவே தினமும் மனத்திற்கு இனிய ஒரே மந்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, உயிர் முடிவுவரை இடையறாது ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 52

जपेत्सहस्रमोमिति सर्वाभीष्टं शिवाज्ञया । पुष्पारामादिकं वापि तथा संमार्जनादिकम्

சிவனின் ஆணையின்படி ‘ஓம்’ என ஆயிரமுறை ஜபிக்க வேண்டும்; அதனால் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும். மலர்தோட்டப் பராமரிப்பு, மேலும் திருத்தலத்தைத் துடைத்து சுத்தம் செய்வது போன்ற சேவைகளும் செய்யலாம்.

Verse 53

शिवाय शिवकार्याथे कृत्वा शिवपदं लभेत् । शिवक्षेत्रे तथा वासं नित्यं कुर्याच्च भक्तितः

சிவனுக்காக சிவப்பணிகளைச் செய்தால் சிவபதம் பெறலாம். மேலும் பக்தியுடன் சிவக்ஷேத்திரத்தில் எப்போதும் வாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

जडानामजडानां च सर्वेषां भुक्तिमुक्तिदम् । तस्माद्वासं शिवक्षेत्रे कुर्यदामरणं बुधः

மந்த புத்தியுள்ளவர்களுக்கும் அறிவுடையவர்களுக்கும்—அனைவருக்கும் அந்த சிவக்ஷேத்திரம் புக்க்தியும் முக்தியும் அருள்கிறது. ஆகையால் ஞானி வாழ்நாள் முடிவுவரை சிவக்ஷேத்திரத்தில் வாசிக்க வேண்டும்.

Verse 55

लिंगाद्धस्तशतं पुण्यं क्षेत्रे मानुषके विदुः । सहस्रारत्निमात्रं तु पुण्यक्षेत्रे तथार्षके

மனிதர் நிறுவிய க்ஷேத்திரத்தில் சிவலிங்கத்திலிருந்து நூறு ஹஸ்தம் வரை புண்ணியப் பரப்பு என அறிவோர் கூறுவர்; ஆனால் ரிஷிகளால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் அது ஆயிரம் அரத்னி வரை விரியும்.

Verse 56

दैवलिंगे तथा ज्ञेयं सहस्रारत्निमानतः । धनुष्प्रमाणसाहस्रं पुण्यं क्षेत्रे स्वयं भुवि

தெய்வலிங்கத்தின்போதும் அதன் பரப்பு ஆயிரம் அரத்னி வரை என அறிய வேண்டும். மேலும் பூமியில் அதன் தன்னிலைச் சன்னிதியால் சுற்றிலும் ஆயிரம் தனுஸ்-அளவு வரை க்ஷேத்திரம் புண்ணியமாய்க் கருதப்படும்.

Verse 57

पुण्यक्षेत्रे स्थिता वापी कूपाद्यं पुष्कराणि च । शिवगंगेति विज्ञेयं शिवस्य वचनं यथा

புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள படிக்கிணறு, கிணறு முதலிய நீர்நிலைகள் அனைத்தும்—சிவபெருமானின் வாக்கின்படி ‘சிவகங்கை’ என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 58

तत्र स्नात्वा तथा दत्त्वा जपित्वा हि शिवं व्रजेत् । शिवक्षेत्रं समाश्रित्य वसेदामरणं तथा

அங்கே நீராடி, முறையாக தானம் செய்து, ஜபம் செய்து, பக்தன் நிச்சயமாக சிவனை அடைய வேண்டும். சிவக்ஷேத்திரத்தைச் சரணடைந்து அங்கேயே வாசித்து—மரணத்தைத் தாண்டிய அமரத்துவத்தைப் பெற வேண்டும்.

Verse 59

दाहं दशाहं मास्यं वा सपिंडीकरणं तु वा । आब्दिकं वा शिवक्षेत्रे क्षेत्रे पिंडमथापि वा

தகனச் சடங்கு, பத்தாம் நாள் அனுஷ்டானம், மாதாந்திரக் கிரியை, சபிண்டீகரணம் அல்லது ஆண்டுச் சிராத்தம்—இவை சிவக்ஷேத்திரத்தில் செய்யப்படின், அங்கு அளிக்கும் பிண்டதானமும் பலன் தரும்।

Verse 60

सर्वपाप विनिर्मुक्तः सद्यः शिवपदं लभेत् । अथवा सप्तरात्रं वा वसेद्वा पंचरात्रकम्

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு உடனே சிவபதம் அடைவான்; அல்லது அங்கே ஏழு இரவுகள், குறைந்தது ஐந்து இரவுகளாவது தங்க வேண்டும்।

Verse 61

त्रिरात्रमेकरात्रं वा क्रमाच्छिवपदं लभेत् । स्ववर्णानुगुणं लोके स्वाचारात्प्राप्नुते नरः

மூன்று இரவுகள்—அல்லது ஒரு இரவு—அனுஷ்டித்தாலும் படிப்படியாக சிவபதம் அடைவான். இவ்வுலகில் மனிதன் தன் வர்ணத்திற்கேற்ற பலனை தக்க ஒழுக்கமும் விரதமும் கொண்டு பெறுகிறான்।

Verse 62

वर्णोद्धारेण भक्त्या च तत्फलातिशयं नरः । सर्वं कृतं कामनया सद्यः फलमवाप्नुयात्

பக்தியுடன் வர்ணோத்தாரத்தைச் செய்தால் மனிதன் அதன் பலனில் சிறப்பை அடைகிறான். விரும்பிய காமனையுடன் செய்த எதுவும் உடனே பலன் தரும்.

Verse 63

सर्वं कृतमकामेन साक्षाच्छिवपदप्रदम् । प्रातर्मध्याह्नसायाह्नमहस्त्रिष्वेकतः क्रमात्

இவை அனைத்தும் ஆசையற்ற (நிஷ்காம) முறையில் செய்தால் நேரடியாக சிவபதத்தை அளிக்கும். காலை, நண்பகல், மாலை—இந்த மூன்று புனித நேரங்களிலும் வரிசையாக, ஒவ்வொரு முறையும் முழு அனுஷ்டானமாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 64

प्रातर्विधिकरं ज्ञेयं मध्याह्नं कामिकं तथा । सायाह्नं शांतिकं ज्ञेयं रात्रावपि तथैव हि

காலைச் சிவபூஜை விதி-நெறியை நிலைநாட்டுவதாக அறியப்படுக; நண்பகல் பூஜை விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதாக கூறப்படுகிறது. மாலைப் பூஜை அமைதியளிப்பதாக அறியப்படுக; இரவுப் பூஜையும் அதேபோல் சாந்தி தருவதாகும்.

Verse 65

कालो निशीथो वै प्रोक्तोमध्ययामद्वयं निशि । शिवपूजा विशेषेण तत्कालेऽभीष्टसिद्धिदा

‘நிசீத’ எனப்படும் காலம் இரவின் நடுப்பகுதியிலுள்ள இரண்டு யாமங்கள் என்று கூறப்படுகிறது. அந்த நேரத்தில் சிறப்பாகச் செய்யப்படும் ஸ்ரீசிவபூஜை இஷ்டசித்தியை அளிக்கும்.

Verse 66

एवं ज्ञात्वा नरः कुर्वन्यथोक्तफलभाग्भवेत् । कलौ युगे विशेषेण फलसिद्धिस्तु कर्मणा

இவ்வாறு அறிந்து விதிப்படி செய்பவன் கூறப்பட்ட பலனுக்குரியவன் ஆவான். குறிப்பாக கலியுகத்தில் சாஸ்திரப்படி செய்யப்பட்ட கர்மத்தினாலேயே பலன் சித்தியாகும்.

Verse 67

उक्तेन केनचिद्वापि अधिकारविभेदतः । सद्वृत्तिः पापभीरुश्चेत्ततत्फलमवाप्नुयात्

இதை யார் கூறினாலும், சாதகர்களின் தகுதி வேறுபாட்டின்படி இது உண்மையே. நல்லொழுக்கமுடையவன், பாவத்துக்கு அஞ்சுபவன் என்றால், அதற்கேற்ற பலனை அடைவான்.

Verse 68

ऋषय ऊचुः । अथ क्षेत्राणि पुण्यानि समासात्कथयस्व नः । सर्वाः स्त्रियश्च पुरुषा यान्याश्रित्य पदं लभेत्

ரிஷிகள் கூறினர்— இப்போது எங்களுக்கு சுருக்கமாக அந்தப் புண்ணியத் தலங்களைச் சொல்லுங்கள்; அவற்றைச் சரணடைந்தால் எல்லா பெண்களும் ஆண்களும் பரமபதத்தை அடையலாம்.

Verse 69

सूत योगिवरश्रेष्ठ शिवक्षेत्रागमांस्तथा । सूत उवाच । शृणुत श्रद्धया सर्वक्षेत्राणि च तदागमान्

சூதர் கூறினார்—யோகிகளில் சிறந்தவரே, நம்பிக்கையுடன் எல்லா சிவக்ஷேத்திரங்களையும் அவற்றுடன் தொடர்புடைய ஆகமங்களையும் கேளுங்கள்।