Munipraśna-varṇana (Description of the Sages’ Inquiry)

Verse 1

इति श्रीशैवेमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां मुनिप्रश्नवर्णनो नाम प्रथमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசைவ மகாபுராணமான சிவபுராணத்தின் வித்யேஸ்வர ஸம்ஹிதையில் ‘முனி-ப்ரஷ்ன-வர்ணனம்’ எனப்படும் முதல் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 2

मुनयः शंसितात्मानस्सत्यव्रतपरायणाः । महौजसो महाभागा महासत्रं वितेनिरे

அந்த முனிவர்கள்—புகழப்பட்ட, கட்டுப்பட்ட உள்ளம் உடையோர்; சத்திய விரதத்தில் நிலைத்தோர்—மிகுந்த தெய்வீகத் தேஜஸும் பெரும் பாக்கியமும் கொண்டவர்கள்; அவர்கள் மகாசத்ரம் (நீண்ட யாகச் சத்ரம்) தொடங்கினர்.

Verse 3

तत्र सत्रं समाकर्ण्य व्यासशिष्यो महामुनिः । आजगाम मुनीन्द्र ष्टुं सूतः पौराणिकोत्तमः

அங்கே நடைபெறும் சத்ர யாகத்தின் செய்தியைக் கேட்டு, வ்யாசரின் சீடனான மகாமுனி, புராணவாசகர்களில் தலைசிறந்த சூதர், முனிவர்தலைவர்களை தரிசிக்க வந்தார்।

Verse 4

तं दृष्ट्वा सूतमायांतं हर्षिता मुनयस्तदा । चेतसा सुप्रसन्नेन पूजां चक्रुर्यथाविधि

வரும் சூதரைப் பார்த்ததும் முனிவர்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர். மிகப் பிரசன்னமான மனத்துடன் விதிப்படி அவரை வணங்கி மரியாதை செய்தனர்।

Verse 5

ततो विनयसंयुक्ता प्रोचुः सांजलयश्च ते । सुप्रसन्ना महात्मानः स्तुतिं कृत्वायथाविधि

பின்னர் அவர்கள் பணிவுடன், கைகூப்பி உரைத்தனர். அந்த மகாத்மாக்கள் முறையின்படி ஸ்துதி செய்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்திருந்தனர்।

Verse 6

रोमहर्षण सर्वज्ञ भवान्वै भाग्यगौरवात् । पुराणविद्यामखिलां व्यासात्प्रत्यर्थमीयिवान्

ஓ ரோமஹர்ஷணா, அனைத்தறிவாளனே! உன் நற்பேற்றின் மகிமையால் வியாசரிடமிருந்து முழு புராணவித்தையையும் அதன் உண்மைப் பொருள்களுடன் பெற்றுள்ளாய்।

Verse 7

तस्मादाश्चर्य्यभूतानां कथानां त्वं हि भाजनम् । रत्नानामुरुसाराणां रत्नाकर इवार्णवः

ஆகையால் அதிசயமான புனிதக் கதைகளுக்குத் தகுந்த பாத்திரம் நீயே; ரத்தினங்களின் சுரங்கமான கடல், உயர்ந்த சாரமுள்ள மணிகளைத் தன்னுள் தாங்குவது போல।

Verse 8

यच्च भूतं च भव्यं च यच्चान्यद्वस्तु वर्तते । न त्वयाऽविदितं किंचित्त्रिषु लोकेषु विद्यते

ஓ பரமசிவனே! கடந்ததுமாக, வரவிருப்பதுமாக, மேலும் வேறு எதுவாக இருப்பினும்—மூன்று உலகங்களிலும் உமக்கு அறியாதது ஒன்றுமில்லை।

Verse 9

त्वं मद्दिष्टवशादस्य दर्शनार्थमिहागतः । कुर्वन्किमपि नः श्रेयो न वृथा गंतुमर्हसि

என் ஆணையினால் நீ அவனது தரிசனத்திற்காக இங்கு வந்தாய்; ஆகவே எங்களுக்குச் சிறப்பை அளிக்கும் ஒன்றைச் செய்து, வீணாகப் புறப்படாதே।

Verse 10

तत्त्वं श्रुतं स्म नः सर्वं पूर्वमेव शुभाशुभम् । न तृप्तिमधिगच्छामः श्रवणेच्छा मुहुर्मुहुः

நல்லதும் தீயதும் உட்பட அனைத்துத் தத்துவங்களையும் நாம் முன்பே கேட்டோம்; ஆயினும் திருப்தி இல்லை—மீண்டும் மீண்டும் கேட்கும் ஆசை உள்ளத்தில் எழுகிறது।

Verse 11

इदानीमेकमेवास्ति श्रोतव्यं सूत सन्मते । तद्र हस्यमपि ब्रूहि यदि तेऽनुग्रहो भवेत्

இப்போது, ஓ சூதா, நல்விவேகனே! உண்மையில் கேட்க வேண்டியது ஒன்றே உள்ளது; உமது அருள் இருந்தால், அந்த ரகசிய உபதேசத்தையும் கூறுவாயாக।

Verse 12

प्राप्ते कलियुगे घोरे नराः पुण्यविवर्जिताः । दुराचाररताः सर्वे सत्यवार्तापराङ्मुखाः

அச்சமூட்டும் கலியுகம் வந்தபோது மனிதர் புண்ணியமற்றவராகிறார்கள்; அனைவரும் தீயொழுக்கத்தில் ஈடுபட்டு, சத்தியவாக்கிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள்।

Verse 13

परापवादनिरताः परद्र व्याभिलाषिणः । परस्त्रीसक्तमनसः परहिंसापरायणाः

அவர்கள் பிறரைப் பழிப்பதில் ஈடுபடுவர், பிறருடைய செல்வத்தை ஆசைப்படுவர், பிறர் மனைவியரிடம் மனம் பற்றிக்கொள்ளுவர், மேலும் பிறருக்கு தீங்கு செய்வதிலே முனைந்திருப்பர்।

Verse 14

देहात्मदृष्टया मूढा नास्तिकाः पशुबुद्धयः । मातृपितृकृतद्वेषाः स्त्रीदेवाः कामकिंकराः

உடலே ஆத்மா எனும் பார்வையால் மயங்கியோர் நாத்திகராய், மிருகபுத்தியுடையவராய் ஆகின்றனர். அவர்கள் தாய்-தந்தையரிடமும் வெறுப்பு கொண்டு, பெண்ணையே ‘தெய்வம்’ எனக் கொண்டு காமத்தின் அடிமைகளாகிறார்கள்.

Verse 15

विप्रा लोभग्रहग्रस्ता वेदविक्रयजीविनः । धनार्जनार्थमभ्यस्तविद्या मदविमोहिताः

பிராமணர்கள் பேராசையின் பிடியில் அகப்பட்டு வேதத்தை விற்று வாழத் தொடங்கினர். செல்வம் ஈட்டவே கல்வியைப் பயின்று, அகந்தை-மயக்கத்தில் விவேகம் இழந்தனர்.

Verse 16

त्यक्तस्वजातिकर्माणः प्रायशःपरवंचकाः । त्रिकालसंध्यया हीना ब्रह्मबोधविवर्जिताः

தம் நிலையிற்குரிய கடமைகளை விட்டுவிட்டு, பெரும்பாலும் பிறரை ஏமாற்றுவோராக ஆனார்கள். மும்முறை சந்த்யாவந்தனம் இன்றி, பிரஹ்மபோதம்—ஆன்மஞானம்—இழந்தவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 17

अदयाः पंडितं मन्यास्स्वाचारव्रतलोपकाः । कृष्युद्यमरताः क्रूरस्वभावा मलिनाशयाः

அவர்கள் கருணையற்றவர்கள்; ஆனாலும் தம்மை பண்டிதர் என எண்ணுகின்றனர். நல்லொழுக்கமும் விரதங்களும் கைவிட்டு, விவசாயம் மற்றும் உலகியல்ச் சிரமத்திலேயே மூழ்கி, கொடுஞ்சுபாவமும் மாசான உள்ளமும் உடையவர்கள்.

Verse 18

क्षत्रियाश्च तथा सर्वे स्वधर्मत्यागशीलिनः । असत्संगाः पापरता व्यभिचारपरायणाः

க்ஷத்திரியரும் அதுபோல அனைவரும் தம் தம் ஸ்வதர்மத்தைத் துறக்கத் தொடங்கினர். அவர்கள் அசத்சங்கத்தில் ஈடுபட்டு, பாவத்தில் மகிழ்ந்து, வியபிச்சார‑அதர்மத்தில் பராயணராயினர்.

Verse 19

अशूरा अरणप्रीताः पलायनपरायणाः । कुचौरवृत्तयः शूद्रा ः कामकिंकरचेतसः

அவர்கள் வீரமற்றவர்கள்; காட்டும் குழப்பமும் விரும்பி, எப்போதும் ஓடிப்போகத் தயாரானவர்கள். சிறுசிறு திருட்டுத் தொழிலால் வாழும் இவர்கள்—சூத்ரராக இருந்தும்—மனத்தில் காமத்தின் அடிமைகளாயினர்.

Verse 20

शस्त्रास्त्रविद्यया हीना धेनुविप्रावनोज्झिताः । शरण्यावनहीनाश्च कामिन्यूतिमृगास्सदा

அவர்கள் ஆயுத-அஸ்திரக் கல்வியற்றவர்கள்; பசுக்கள், பிராமணர்கள் ஆகியோரின் பாதுகாப்பின்றி இருந்தவர்கள்; அடைக்கலமளிக்கும் வன-ஆச்ரயமும் இன்றியவர்கள். எப்போதும் ஆசையால் அலைபாய்ந்து, கூட்டமாக இன்பவிஷயங்களைத் தொடர்ந்து ஓடும் மான்களைப் போல வாழ்ந்தனர்.

Verse 21

प्रजापालनसद्धर्मविहीना भोगतत्पराः । प्रजासंहारका दुष्टा जीवहिंसाकरा मुदा

பிரஜைகளைப் பாதுகாக்கும் சத்தர்மம் இன்றித் தாங்கள் வெறும் போகத்தில் மட்டுமே ஈடுபட்டனர். தீய இயல்புடைய அவர்கள் மக்களை அழித்தனர்; மகிழ்ச்சியோடு உயிர்களுக்குத் தீங்கு செய்தனர்.

Verse 22

वैश्याः संस्कारहीनास्ते स्वधर्मत्यागशीलिनः । कुपथाः स्वार्जनरतास्तुलाकर्मकुवृत्तयः

வைசியர்கள் சடங்குகள் அற்றவர்களாகவும், தங்கள் தர்மத்தை கைவிடுபவர்களாகவும் உள்ளனர். அவர்கள் தீய வழியில் செல்பவர்கள், சுயநலவாதிகள் மற்றும் வணிகத்தில் நேர்மையற்றவர்கள்.

Verse 23

गुरुदेवद्विजातीनां भक्तिहीनाः कुबुद्धयः । अभोजितद्विजाः प्रायः कृपणा बद्धमुष्टयः

அவர்கள் குரு, தெய்வம் மற்றும் அந்தணர்களிடம் பக்தி இல்லாதவர்கள். அவர்கள் அந்தணர்களுக்கு உணவளிக்காதவர்கள், கஞ்சத்தனம் கொண்டவர்கள் மற்றும் குறுகிய மனப்பான்மை உடையவர்கள்.

Verse 24

कामिनीजारभावेषु सुरता मलिनाशयाः । लोभमोहविचेतस्काः पूर्तादिसुवृषोज्झिताः

அவர்கள் காம இச்சையிலும் பிறன் மனைவியிடமும் ஆர்வம் கொண்டவர்கள், அசுத்தமான மனம் கொண்டவர்கள். பேராசை மற்றும் மயக்கத்தால் அவர்கள் புண்ணிய காரியங்களைக் கைவிட்டனர்.

Verse 25

तद्वच्छूद्रा श्च ये केचिद्ब्राह्मणाचारतत्पराः । उज्ज्वलाकृतयो मूढाः स्वधर्मत्यागशीलिनः

அதேபோல் சில சூத்ரர்கள் பிராமணர்களின் ஆச்சாரத்தை ஏற்கத் தீவிரமாய் இருப்பர்; வெளியில் ஒளிவிடும் தோற்றமிருந்தாலும், மயக்கத்தால் தம் சொந்த தர்மத்தைத் துறப்பவர்களாக இருப்பர்.

Verse 26

कर्तारस्तपसां भूयो द्विजतेजोपहारकाः । शिश्वल्पमृत्युकाराश्च मंत्रोच्चारपरायणाः

அவர்கள் மிகுந்த தவங்களைச் செய்ய வல்லவராவர்; த்விஜர்களின் தேஜஸை உயர்த்துவார்; அகாலமரணத்தைத் தணிப்பார்; மேலும் மந்திர உச்சாரணத்தில் எப்போதும் பற்றுடையவராய் இருப்பார்.

Verse 27

शालिग्रामशिलादीनां पूजकाहोमतत्पराः । प्रतिकूलविचाराश्च कुटिला द्विजदूषकाः

அவர்கள் சாலிகிராம-சிலை முதலியவற்றை வழிபடுவாரும், ஹோமத்தில் ஆர்வமுடையவருமாய் இருப்பர்; ஆனால் அவர்களின் எண்ணம் எதிர்மையானது, நடத்தை வஞ்சகமானது, மேலும் த்விஜர்களை இகழ்வோர் ஆவர்.

Verse 28

धनवंतः कुकर्म्माणो विद्यावन्तो विवादिनः । आख्यायोपासना धर्मवक्तारो धर्मलोपकाः

(இந்த யுகத்தில்) செல்வந்தர்கள் தீச்செயல்களில் ஈடுபடுவர்; கல்வியுடையோர் சண்டைத் தகராறான வாதிகளாவர். கதையுரைகள் மற்றும் வெளிப்புற வழிபாட்டில் பற்றுடையோர் தர்மத்தைப் பேசுவார்கள்—ஆனால் அவர்களே தர்மச் சிதைவுக்குக் காரணமாவர்.

Verse 29

सुभूपाकृतयो दंभाः सुदातारो महामदाः । विप्रादीन्सेवकान्मत्वा मन्यमाना निजं प्रभुम्

மகாராஜர்களைப் போல ஆடம்பரம் காட்டிய அந்தப் பாசாங்கர்கள், காட்சிக்காகத் தானம் செய்தும் பெரும் அகந்தை மயக்கத்தில் மூழ்கினர். பிராமணர் முதலியவர்களையும் சேவகர் எனக் கருதி, தாமே ஆண்டவன் என எண்ணினர்.

Verse 30

स्वधर्मरहिता मूढाः संकराः क्रूरबुद्धयः । महाभिमानिनो नित्यं चतुर्वर्णविलोपकाः

தம் ஸ்வதர்மமின்றி, மயக்கமுற்று, கலங்கிய நடத்தையுடன், கொடூர புத்தியுடையவர்கள் எப்போதும் பெருமிதத்தில் மூழ்கி, நான்கு வர்ண ஒழுங்கையும் அழிப்பவர்களாக ஆகின்றனர்.

Verse 31

सुकुलीनान्निजान्मत्वा चतुर्वर्णैर्विवर्तनाः । सर्ववर्णभ्रष्टकरा मूढास्सत्कर्मकारिणः

நல்ல குலத்தாரையே தம் (உண்மையான) மக்களென எண்ணி, நான்கு வர்ணங்களும் தத்தம் ஒழுங்கிலிருந்து மாறுபடுகின்றன. இத்தகைய மயக்கமுற்றோர், நற்கருமம் செய்பவரெனத் தோன்றினாலும், எல்லா வர்ணங்களின் வீழ்ச்சிக்கும் சீர்கேடுக்கும் காரணமாவர்.

Verse 32

स्त्रियश्च प्रायशो भ्रष्टा भर्त्रवज्ञानकारिकाः । श्वशुरद्रो हकारिण्यो निर्भया मलिनाशनाः

பெண்கள் பெரும்பாலும் தர்மத்திலிருந்து வழுவி, கணவர்களை அவமதிக்கத் தொடங்கினர். மாமனார் முதலிய மூத்தோரிடமும் பகை கொண்டு, அச்சமின்றி, வெட்கமும் தூய்மையும் இழந்து நடந்தனர்.

Verse 33

कुहावभावनिरताः कुशीलास्स्मरविह्वलाः । जारसंगरता नित्यं स्वस्वामिविमुखास्तथा

அவர்கள் ஏமாற்றமும் பாசாங்கும் நிறைந்தவர்களாய், தீயொழுக்கத்துடன், காமக் காய்ச்சலால் கலங்கினர். எப்போதும் அநியாய உறவுகளில் மகிழ்ந்து, தம் கணவர் மற்றும் தம் கடமையிலிருந்து விலகினர்.

Verse 34

तनया मातृपित्रोश्च भक्तिहीना दुराशयाः । अविद्यापाठका नित्यं रोगग्रसितदेहकाः

பிள்ளைகள் தாய்‑தந்தையரிடம் பக்தியற்றவர்களாய், தவறான ஆசைகளில் மூழ்கினர். அவர்கள் எப்போதும் அறியாமையே கற்றுக் கொண்டிருந்தனர்; உடல்கள் தொடர்ந்து நோயால் பீடிக்கப்பட்டன.

Verse 35

एतेषां नष्टबुद्धीनां स्वधर्मत्यागशीलिनाम् । परलोकेपीह लोके कथं सूत गतिर्भवेत्

அறிவு அழிந்தவர்களும், தம் ஸ்வதர்மத்தைத் துறப்பதில் பழகியவர்களும்—ஓ சூதா! இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவர்களுக்கு நல்வழி எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 36

इति चिंताकुलं चित्तं जायते सततं हि नः । परोपकारसदृशो नास्ति धर्मो परः खलु

இவ்வாறு எங்கள் மனம் எப்போதும் கவலையால் கலங்குகிறது. உண்மையாகவே, பிறருக்கு உபகாரம் செய்வதற்கு ஒப்பான உயர்ந்த தர்மம் இல்லை.

Verse 37

लघूपायेन येनैषां भवेत्सद्योघनाशनम् । सर्व्वसिद्धान्तवित्त्वं हि कृपया तद्वदाधुना

கருணையுடன் இப்போது அந்த எளிய வழியைச் சொல்லுங்கள்; அதனால் இவர்களின் பாவங்களின் அடர்த்தியான தொகை உடனே அழிந்து, சிவனைச் சார்ந்த எல்லா சித்தாந்தங்களின் உண்மை அறிவும் கிடைக்கட்டும்.

Verse 38

व्यास उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । मनसा शंकरं स्मृत्वा सूतः प्रोवाच तान्मुनीन्

வியாசர் கூறினார்—தியானத்தால் பரிசுத்தமான முனிவர்களின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டுச் சூதர் மனத்தில் சங்கரனை நினைத்து, பின்னர் அந்த முனிவர்களிடம் உரைத்தார்।