सृष्टिवर्णनम् (Cosmogony and the Roles of the Trimūrti)

Verse 1

शौनक उवाच । श्रुतं मे महदाख्यानं यत्त्वया परिकीर्तितम् । सनत्कुमारकालेयसंवादं परमार्थदम्

சௌனகர் கூறினார்—நீங்கள் உரைத்த அந்த மகத்தான ஆக்யானத்தை நான் கேட்டேன்; சனத்குமாரர்–காலேயர் உரையாடல் பரமார்த்தத்தை அளிப்பது.

Verse 2

अतोहं श्रोतुमिच्छामि यथा सर्गस्तु ब्रह्मणः । समुत्पन्नं तु मे ब्रूहि यथा व्यासाच्च ते श्रुतम्

ஆகையால் பிரம்மாவின் படைப்பு எவ்வாறு தோன்றியது என்பதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன். நீங்கள் வியாசரிடமிருந்து கேட்டதுபோலவே எனக்கு தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

सूत उवाच । मुने शृणु कथां दिव्यां सर्वपापप्रणाशिनीम् । कथ्यमानां मया चित्रां बह्वर्थां श्रुतविस्तराम्

சூதர் கூறினார்—முனிவரே, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் இந்தத் தெய்வீகக் கதையை கேளுங்கள். நான் உரைக்கும் இக்கதை அதிசயமானது, பல அர்த்தங்கள் நிறைந்தது, ச்ருதி மரபில் விரிந்தது.

Verse 4

यश्चैनां पाठयेत्तां च शृणुयाद्वाऽप्यभीक्ष्णशः । स्ववंशधारणं कृत्वा स्वर्गलोके महीयते

இந்த (புனித உபதேசத்தை) பாராயணம் செய்யச் செய்வோரும், அதை மீண்டும் மீண்டும் கேட்போரும்—தம் குல-தர்மத் தொடர்ச்சியை நிலைநாட்டி—சுவர்க்கலோகத்தில் போற்றப்பட்டு உயர்வடைகின்றனர்.

Verse 5

प्रधानं पुरुषो यत्तन्नित्यं सदसदात्मकम् । प्रधानपुरुषो भूत्वा निर्ममे लोकभावनः

‘பிரதானம்’ என்றும் ‘புருஷன்’ என்றும் கூறப்படுவது நித்தியம்; வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய இரு இயல்பும் உடையது. உலகங்களைப் போஷிக்கும் இறைவன் பிரதான-புருஷனாய் ஒன்றாகி படைப்பை உருவாக்கினான்.

Verse 6

स्रष्टारं सर्वभूतानां नारायणपरायणम् । तं वै विद्धि मुनिश्रेष्ठ ब्रह्माणममितौजसम्

முனிவரே சிறந்தவரே! அளவிலாத ஒளியுடைய பிரம்மா எல்லா உயிர்களுக்கும் படைப்பாளர்; அவர் நாராயணனையே பரம ஆதாரமாகக் கொண்டவர் என்று அறிக.

Verse 7

यस्मादकल्पयत्कल्पान्तमग्राश्शुचयो यतः । भवंति मुनिशार्दूल नमस्तस्मै स्वयम्भुवे

முனிகளில் புலியே! கல்பாந்தத்திலும் தூயவரும் முதன்மையுமானோர் யாரிடமிருந்து தோன்றுகிறார்களோ, அந்த ஸ்வயம்பூ இறைவனுக்கு நமஸ்காரம்; அவரிடமிருந்தே ரிஷிகள் பிறக்கின்றனர்.

Verse 8

तस्मै हिरण्यगर्भाय पुरुषायेश्वराय च । नमस्कृत्य प्रवक्ष्यामि भूयः सर्गमनुत्तमम्

அந்த ஹிரண்யகர்பன்—அவனே பரம புருஷனும் ஈசனும்—அவனுக்கு வணங்கி, நான் மீண்டும் ஒப்பற்ற ‘ஸர்க’ம் எனும் படைப்புத் தத்துவத்தை உரைப்பேன்.

Verse 9

ब्रह्मा स्रष्टा हरिः पाता संहर्ता च महेश्वरः । तस्य सर्गस्य नान्योऽस्ति काले काले तथा गते

பிரம்மா படைப்பாளர்; ஹரி (விஷ்ணு) காப்பாளர்; மகேஸ்வரன் (சிவன்) லயகரன். காலம் காலமாக அந்தப் படைப்பு-சுழற்சி நிகழ்ந்தாலும், இதற்கு இவர்களைத் தவிர வேறு பரம செயற்பாட்டாளர் இல்லை.

Verse 10

सोऽपि स्वयंभूर्भगवान्सिसृक्षुर्विविधाः प्रजाः । अप एव ससर्जादौ तासु वीर्यमवासृजत्

அந்த சுயம்பூ பகவான் பலவகை உயிர்களைப் படைக்க விரும்பி, முதலில் நீர்களை உருவாக்கினார்; அந்த நீர்களில் தமது வீர்ய-தேஜஸைச் செலுத்தினார்.

Verse 11

आपो नारा इति प्रोक्ता आपो वै नरसूनवः । अयनं तस्य ताः पूर्वं तेन नारायणः स्मृतः

‘ஆப’ எனும் நீர்கள் ‘நாரா’ என்று கூறப்படுகின்றன; நீர்கள் நரனின் சந்ததி எனவும் சொல்லப்படுகின்றன. ஆதியில் அவையே அவரின் அயனம் (படுக்கை/தங்கிடம்) ஆக இருந்ததால் அவர் ‘நாராயணன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 12

हिरण्यवर्णमभवत्तदंडमुदकेशयम् । तत्र जज्ञे स्वयं ब्रह्मा स्वयंभूरिति विश्रुतः

அந்த அண்டம் பொன்னிறமாகி நீர்களின் மேல் தங்கியது. அதனுள் தானே பிரம்மா பிறந்தார்; ஆகவே அவர் ‘சுயம்பூ’ எனப் புகழ்பெற்றார்.

Verse 13

हिरण्यगर्भो भगवानुषित्वा परिवत्सरम् । तदंडमकरोद्द्वैधं दिवं भूमि च निर्ममे

பகவான் ஹிரண்யகர்ப்பன் (பிரம்மா) அந்த மஹாண்டத்தின் உள்ளே ஒரு முழு ஆண்டு தங்கி, பின்னர் அந்த அண்டத்தை இரண்டாகப் பிளந்தான்; அதிலிருந்தே வானமும் பூமியும் உருவாக்கினான்।

Verse 14

अधोऽथोर्द्ध्वं प्रयुक्तानि भुवनानि चतुर्द्दश । तयोश्शकलयोर्मध्य आकाशममृजत्प्रभुः

பின்னர் ஆண்டவன் கீழும் மேலும் அமைந்த பதினான்கு உலகங்களையும் தத்தம் இடத்தில் நிறுவி, அந்த இரு பிரிவுகளுக்கிடையில் ஆகாயப் பரப்பை உருவாக்கினான்।

Verse 15

अप्सु पारिप्लवां पृथ्वीं दिशश्च दशधा दिवि । तत्र काले मनो वाचं कामक्रोधावथो रतिम्

பூமி நீரில் மூழ்கி, வானில் திசைகள் பத்தாகப் பிரிந்ததுபோல் தோன்றும் அந்த வேளையில், (யோகி) மனமும் வாக்கும், மேலும் காமம், கோபம், ரதி-ஆசக்தியையும் அடக்க வேண்டும்।

Verse 16

मरीचिमत्र्यंगिरसौ पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम । वसिष्ठं तु महतेजास्सोऽसृजत्सप्त मानसान्

அப்போது அந்த மகாதேஜஸ்வி பிரம்மா தன் மனவலிமையால் ஏழு மானசப் பிறவி முனிவர்களை—மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, வசிஷ்ட—என்று படைத்தான்।

Verse 17

सप्त बह्माण इत्येते पुराणे निश्चयं गताः । ततोऽसृजत्पुनर्ब्रह्मा रुद्रान्क्रोधसमुद्भवान्

புராணம் உறுதியாக ‘இவர்கள் ஏழு பிரம்மர்கள்’ எனக் கூறுகிறது. அதன் பின் பிரம்மா மீண்டும் தன் கோபத்திலிருந்து தோன்றிய ருத்ரர்களை படைத்தான்।

Verse 18

सनत्कुमारं च ऋषिं सर्वेषामपि पूर्वजम् । सप्त चैते प्रजायंते पश्चाद्रुद्राश्च सर्वतः

மேலும் அனைவருக்கும் ஆதிப் பூர்வஜனான முனிவர் சனத்குமாரர் தோன்றினார். இவ்வேழு முதலில் பிறந்தனர்; பின்னர் ருத்ரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் வெளிப்பட்டனர்।

Verse 19

अतस्सनत्कुमारस्तु तेजस्संक्षिप्य तिष्ठति । तेषां सप्तमहावंशा दिव्या देवर्षिपूजिताः

ஆகையால் சனத்குமாரர் தம் தேஜஸை உள்ளே சுருக்கி ஒன்றாக்கி அமைதியில் நிலைத்திருக்கிறார். அந்தத் திருப்பரம்பரையிலிருந்து தேவரிஷிகளும் வணங்கும் ஏழு மகா தெய்வீக வம்சங்கள் தோன்றின.

Verse 20

प्रजायन्ते क्रियावन्तो महर्षिभिरलंकृताः । विद्युतोऽशनि मेघांश्च रोहितेन्द्रधनूंषि च

அப்போது மகரிஷிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, செயலாற்றும் மாபெரும் சக்திகள் தோன்றுகின்றன; மேலும் மின்னல், இடிமின்னல் (வஜ்ரம்), மேகங்கள், செம்மை ஒளி, இந்திரவில்லும் வெளிப்படுகின்றன।

Verse 21

पयांसि च ससर्जादौ पर्जन्यं च ससर्ज ह । ऋचो यजूंषि सामानि निर्ममे यज्ञसिद्धये

ஆரம்பத்தில் அவர் நீர்களை உருவாக்கினார்; மழைமேகத்தையும் படைத்தார். யாகம் நிறைவேறுவதற்காக ரிக், யஜுஸ், சாமன் எனும் வேத மந்திரங்களை அமைத்தார்।

Verse 22

पूज्यांस्तैरयजन्देवानित्येवमनुशुश्रुम । मुखाद्देवानजनयत्पितॄंश्चैवाथ वक्षसः । प्रजनाच्च मनुष्यान्वै जघनान्निर्ममेऽसुरान्

அவர்கள் தேவர்களைப் போற்றத்தக்கவர்களெனக் கருதி வழிபட்டனர் என்று நாம் கேட்டோம். அவரின் வாயிலிருந்து தேவர்கள், மார்பிலிருந்து பித்ருக்கள்; இனப்பெருக்க சக்தியிலிருந்து மனிதர்கள், இடுப்புப் பகுதியிலிருந்து அசுரர்கள் உருவாக்கப்பட்டனர்।

Verse 23

उच्चावचानि भूतानि गात्रेभ्यस्तस्य जज्ञिरे । आपवस्य प्रजासर्गं सृजतो हि प्रजापतेः

பிரஜாபதி பிரம்மா உயிர்களின் படைப்பை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தபோது, அவருடைய அங்கங்களிலிருந்தே உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் எனப் பலவகை உயிரினங்கள் தோன்றின।

Verse 24

सृज्यमानाः प्रजाश्चैव नावर्द्धन्त यदा तदा । द्विधा कृत्वात्मनो देहं स्त्री चैव पुरुषोऽभवत्

படைப்பில் தோன்றிய உயிர்கள் பெருகாதபோது, அவர் தம் உடலை இரண்டாகப் பிரித்து, பெண்ணும் ஆணுமாக—இரு வடிவங்களாய் ஆனார்।

Verse 25

ससृजेऽथ प्रजास्सर्वा महिम्ना व्याप्य विश्वतः । विराजमसृजद्विष्णुस्स सृष्टः पुरुषो विराट्

அப்போது அவர் தமது மகிமையால் முழு பிரபஞ்சத்தையும் வியாபித்து, எல்லா உயிர்களையும் படைத்தார். விஷ்ணு விராஜை உருவாக்கினார்; அந்தப் படைப்பிலிருந்து உலகரூபமான விராட் புருஷன் தோன்றினான்.

Verse 26

द्वितीयं तं मनुं विद्धि मनोरन्तरमेव च । स वैराजः प्रजास्सर्वास्ससर्ज पुरुषः प्रभुः

அவனை இரண்டாம் மனுவாகவும், மனுவின் இடைக்காலமான மன்வந்தரமாகவும் அறிக. அந்த வைராஜன் எனும் ஆண்டவன்-புருஷன் எல்லா உயிர்களையும் படைத்தான்.

Verse 27

नारायणविसर्गस्य प्रजास्तस्याप्ययोनिजः । आयुष्मान्कीर्तिमान्धन्यः प्रजावांश्चाभवत्ततः

நாராயணனின் அந்த விஸர்கத்தால் தோன்றிய சந்ததியிலும் கருப்பையின்றிப் பிறந்த ஒருவனும் வெளிப்பட்டான். பின்னர் அவன் நீண்ட ஆயுளும், புகழும், பாக்கியமும், சந்ததியும் உடையவனானான்.

Verse 28

इत्येवमादिसर्गस्ते वर्णितो मुनिसत्तम । आदिसर्गं विदित्वैवं यथेष्टां प्राप्नुयाद्गतिम्

முனிவரே! இவ்வாறு ஆதிசர்க்கத்தின் வருணனை உமக்கு உரைக்கப்பட்டது. இதனை யதார்த்தமாக அறிந்தவன் தன் இஷ்டகதியை அடைவான்.

Verse 29

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायामादिसर्गवर्णनं नाम एकोनत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் உமாசம்ஹிதையில் ‘ஆதிசர்க்க வருணனை’ எனும் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.