नन्दिकेश्वरावताराभिषेकविवाहवर्णनम् (Nandikeśvara: Incarnation, Consecration, and Marriage—Description)

Verse 1

नन्दिकेश्वर उवाच । तत्र गत्वा मुनेऽहं वै स्थित्वैकान्तस्थले सुधीः । अतपं तप उग्रं सन्मुनीनामपि दुष्करम्

நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே! அங்கு சென்று, தனிமையான இடத்தில் உறுதியாகத் தங்கி, நல்ல முனிவர்களுக்குக் கூட கடினமான கடும் தவத்தை மேற்கொண்டேன்।

Verse 2

हृत्पुण्डरीकसुषिरे ध्यात्वा देवं त्रियम्बकम् । त्र्यक्षं दशभुजं शान्तं पञ्चवक्त्रं सदा शिवम्

இதயத் தாமரையின் குகையில் தேவன் த்ரியம்பகனைத் தியானிக்க வேண்டும்—மூன்று கண்கள் உடையவன், பத்து கரங்கள் உடையவன், அமைதியானவன், ஐந்து முகங்களுடைய சதாகல்யாண சதாசிவன்।

Verse 3

रुद्रजाप्यमकार्षं वै परमध्यानमास्थितः । सरितश्चोत्तरे पुण्ये ह्येकचित्तः समाहितः

அவன் ருத்ர மந்திர ஜபத்தைச் செய்து பரமத் தியானத்தில் நுழைந்தான். நதியின் புனிதமான வடகரையில் ஒருமுனை மனத்துடன் சமாதியில் நிலைத்திருந்தான்।

Verse 4

तस्मिञ्जाप्येऽथ संप्रीतः स्थितं मां परमेश्वरः । तुष्टोऽब्रवीन्महादेवः सोमः सोमार्द्धभूषणः

நான் இவ்வாறு ஜபத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, பரமேஸ்வரன் மகாதேவன் மகிழ்ந்து திருப்தியடைந்து என் முன் நின்று உரைத்தான்—சோமனாகிய அரைச்சந்திரம் அணிகலனாக உடையவன்.

Verse 5

शिव उवाच । शैलादे वरदोहं ते तपसानेन तोषितः । साधु तप्तं त्वया धीमन् ब्रूहि यत्ते मनोगतम्

சிவன் கூறினார்—“ஓ சைலாதா, நான் உனக்கு வரம் அளிப்பவன்; உன் இந்தத் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்து திருப்தியடைந்தேன். ஓ அறிவாளியே, நீ சிறப்பாகத் தவம் செய்தாய்; உன் உள்ளம் விரும்புவது என்னவென்று சொல்.”

Verse 6

स एवमुक्तो देवेन शिरसा पादयोर्नतः । अस्तवं परमेशानं जराशोकविनाशनम्

இவ்வாறு இறைவன் கூறியதும், அவன் ஆண்டவனின் திருவடிகளில் தலைவைத்து வணங்கி, முதுமையும் துயரும் அழிப்பவனான பரமேசானைத் துதித்தான்।

Verse 7

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां नन्दिकेश्वरावताराभिषेकविवाह वर्णनं नाम सप्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘நந்திகேஸ்வரரின் அவதாரம், அபிஷேகம், திருமண வர்ணனை’ எனும் ஏழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 8

उत्थाय परमेशानः पस्पर्श परमार्तिहा । कराभ्यां संमुखाभ्यान्तु संगृह्य वृषभध्वजः

அப்போது பரமேசானன்—அனைத்து துயரையும் நீக்கும் சிவன்—எழுந்து மென்மையாக அவனைத் தொட்டான். ரிஷபத்வஜன் முன்புறம் இரு கரங்களாலும் பிடித்து அவனை அணைத்துக் கொண்டான்।

Verse 9

निरीक्ष्य गणपांश्चैव देवीं हिमवतः सुताम् । उवाच मां कृपादृष्ट्या समीक्ष्य जगताम्पतिः

கணங்களைவும், இமவானின் மகளான தேவியையும் நோக்கி, உலகநாதன் கருணைநோக்குடன் என்னை பார்த்து உரைத்தான்।

Verse 10

वत्स नन्दिन्महाप्राज्ञ मृत्योर्भीतिः कुतस्तव । मयैव प्रेषितौ विप्रौ मत्समस्त्वं न संशयः

வத்ச நந்தி, மஹாப்ராஜ்ஞனே! உனக்கு மரணபயம் ஏன்? அந்த இரு பிராமணர்களும் என்னாலேயே அனுப்பப்பட்டவர்கள். நீ என்னுடன் சமன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 11

अमरो जरया त्यक्तोऽदुःखी गणपतिः सदा । अव्ययश्चाक्षयश्चेष्टः स पिता स सुहृज्जनः

அவன் அமரன்; முதுமைத் தீண்டாதவன்; என்றும் துயரற்றவன். எப்போதும் கணபதி, பிரியன், அவ்யயன், அக்ஷயன்; அவனே தந்தைபோல் காப்பவன், உண்மையான நல்வழிகாட்டி.

Verse 12

मद्बलः पार्श्वगो नित्यं ममेष्टो भवितानिशम् । न जरा जन्म मृत्युर्वै मत्प्रसादाद्भविष्यति

என் வல்லமையால் நிறைந்தவன் அவன் எப்போதும் என் அருகில் இருந்து இரவும் பகலும் எனக்கு அன்பானவனாக இருப்பான். என் அருளால் அவனுக்கு முதுமை இல்லை, மறுபிறப்பு இல்லை, மரணமும் இல்லை.

Verse 13

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्त्वा शिरोमालां कुशेशयमयीं निजाम् । समुन्मुच्य बबन्धाशु मम कण्ठे कृपानिधिः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி கருணாநிதி (பகவான் சிவன்) தமது தாமரைமலர்களால் ஆன சிரோமாலையை அகற்றி உடனே என் கழுத்தில் கட்டினார்.

Verse 14

तयाहं मालया विप्र शुभया कण्ठसक्तया । त्र्यक्षो दशभुजश्चासं द्वितीय इव शङ्कर

ஓ விப்ரரே, அந்த மங்கள மாலை என் கழுத்தில் பதிந்தவுடன் நான் மும்முகக் கண்களும் பத்துக் கரங்களும் உடையவனானேன்—இரண்டாம் சங்கரன் போலத் தோன்றினேன்.

Verse 15

तत एव समादाय हस्तेन परमेश्वरः । उवाच ब्रूहि किं तेऽद्य ददामि वरमुत्तमम्

அப்பொழுது பரமேஸ்வரன் அங்கேயே அவன் கையைப் பிடித்து கூறினார்— “சொல்; இன்று உனக்கு நான் எந்த உயர்ந்த வரத்தை அருள வேண்டும்?”

Verse 16

ततो जटाश्रितं वारि गृहीत्वा हार निर्मलम् । उक्त्वा नन्दी भवेतीह विससर्ज वृषध्वजः

பின்பு வृषத்வஜன் (ஸ்ரீசிவன்) தமது ஜடைகளில் தங்கிய தூய நீரை எடுத்துக் குற்றமற்ற மாலையை அமைத்தார்; “இங்கே நந்தியாக ஆகுக” என்று கூறி அவனை அனுப்பினார்.

Verse 17

ततः पञ्चमिता नद्यः प्रावर्तत शुभावहाः । सुतोयाश्च महावेगा दिव्य रूपा च सुन्दरी

அதன்பின் நன்மை தரும் ஐந்து நதிகள் ஓடத் தொடங்கின; அவை தூய நீரால் நிறைந்தவை, மிகுந்த வேகமுடையவை, தெய்வீக வடிவம் கொண்ட அழகியவையாக இருந்தன.

Verse 18

जटोदका त्रिस्रोताश्च वृषध्वनिरितीव हि । स्वर्णोदका जम्बुनदी पञ्चनद्यः प्रकीर्तिताः

ஜடோதகா, திரிஸ்ரோதா, வृषத்வனி (என்று கூறப்படுகிறது), ஸ்வர்ணோதகா, ஜம்புநதீ—இவையே ஐந்து புனித நதிகளெனப் புகழப்படுகின்றன।

Verse 19

एतत्पञ्चनदं नाम शिवपृष्ठतमं शुभम् । जपेश्वरसमीपे तु पवित्रं परमं मुने

இந்தப் புனிதத் தலம் ‘பஞ்சநதம்’ எனப் பெயர் பெற்றது; சிவபெருமானுக்கு மிகப் பிரியமும் பரமப் புனிதமும் ஆகும். முனிவரே, ஜபேஸ்வரரின் அருகில் இது உன்னதமாகத் தூய்மையளிக்கிறது.

Verse 20

यः पञ्चनदमासाद्य स्नात्वा जप्त्वेश्वरेश्वरम् । पूजयेच्छिवसायुज्यं प्रयात्येव न संशयः

யார் பஞ்சநதத்தை அடைந்து அங்கு நீராடி, ஈஸ்வரேஸ்வரரின் நாம/மந்திரத்தை ஜபித்து, அவரை வழிபடுகிறாரோ—அந்த பக்தன் சந்தேகமின்றி சிவசாயுஜ்யம் (சிவனுடன் ஒன்றுபடுதல்) அடைகிறான்.

Verse 21

अथ शम्भुरुवाचोमामभिषिञ्चामि नन्दिनम् । गणेन्द्रं व्याहरिष्यामि किं वा त्वं मन्यसेऽव्यये

அப்போது சம்பு கூறினார்—“உமையே, நான் நந்தியை அபிஷேகம் செய்து அருள்வேன். அவனை கணங்களின் தலைவனாக அறிவிப்பேன். அழிவிலாதவளே, நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”

Verse 22

उमोवाच । दातुमर्हसि देवेश नन्दिने परमेश्वर । महाप्रियतमो नाथ शैलादिस्तनयो मम

உமா கூறினாள்—“தேவேசரே, பரமேஸ்வரரே, நந்திக்கு இந்த வரத்தை அளிப்பது உமக்கே உரியது. நாதரே, அவன் உமக்கு மிகப் பிரியமானவன்; மேலும் அவன் என் தந்தை ஷைலாதி (இமயன்) அவர்களின் மகன்.”

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । ततस्स शङ्करः स्वीयान्सस्मार गणपान्वरान् । स्वतन्त्रः परमेशानस्सर्वदो भक्तवत्सलः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அப்போது சங்கரன் தன் சொந்த சிறந்த கணநாயகர்களை நினைத்தார். பரமேஸ்வரன் சுயாதீனன், எல்லா வரங்களையும் அளிப்பவன், பக்தர்களை அன்புடன் அரவணைப்பவன்.

Verse 24

स्मरणादेव रुद्रस्य सम्प्राप्ताश्च गणेश्वराः । असङ्ख्याता महामोदाश्शङ्कराकृतयोऽखिलाः

ருத்ரனை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே கணேஸ்வரர்கள் உடனே வந்தடைந்தனர். அவர்கள் எண்ணிலடங்காதோர்; பேரானந்தத்தில் திளைத்தோர்; அனைவரும் சங்கரன் போன்ற உருவமுடையோர்.

Verse 25

ते गणेशाश्शिवं देवीं प्रणम्याहुः शुभं वचः । ते प्रणम्य करौ बद्ध्वा नतस्कन्धा महाबलाः

அந்த மகாபலமுடைய கணேசர்கள் சிவனையும் தேவியையும் வணங்கி, கைகளை கூப்பி, தோள்களைத் தாழ்த்தி, மங்களமான வார்த்தைகளை உரைத்தனர்.

Verse 26

गणेशा ऊचुः । किमर्थं च स्मृता देव ह्याज्ञापय महाप्रभो । किङ्करान्नः समायातांस्त्रिपुरार्दन कामद

கணேசர்கள் கூறினர்—ஓ தேவா, எதற்காக எங்களை நினைத்தீர்? ஆணையிடுக, ஓ மகாப்ரபுவே. ஓ திரிபுரார்தன, ஓ காமத, உமது பணியாளர்கள் எங்களிடம் வரட்டும்.

Verse 27

किं सागराञ्शोषयामो यमं वा सह किंकरैः । हन्मो मृत्युं महामृत्युं विशेषं वृद्धपद्मजम्

நாம் கடல்களை ஏன் உலரச் செய்ய வேண்டும், அல்லது யமனை அவன் கிங்கரர்களுடன் ஏன் வீழ்த்த வேண்டும்? மாறாக, மரணத்தையே—மஹாம்ருத்யுவையே—வதம் செய்வோம்; குறிப்பாக அந்த முதிய தாமரையில் பிறந்த பிரம்மனை।

Verse 28

बद्ध्वेन्द्रं सह देवैश्च विष्णुं वा पार्षदैः सह । आनयामः सुसंकुद्धान्दैत्यान्वा दानवैः सह

தேவர்களுடன் இந்திரனை கட்டி—அல்லது விஷ்ணுவை அவருடைய பார்ஷதர்களுடன் சேர்த்து—இங்கே கொண்டு வருவோம். இல்லையெனில் மிகுந்த கோபத்துடன் தைத்யர்களை தானவர்களுடன் சேர்த்து கொண்டு வருவோம்.

Verse 29

कस्याद्य व्यसनं घोरं करिष्यामस्तवाज्ञया । कस्य वाद्योत्सवो देव सर्वकामसमृद्धये

தேவா! உமது ஆணையால் இன்று யார்மேல் கொடிய துன்பத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்? மேலும் யாருடைய எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேற வாத்திய நாதத்துடன் விழாவை நடத்த வேண்டும்?

Verse 30

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां गणानां वीरवादिनाम् । उवाच तान्स प्रशंस्य गणेशान्परमेश्वरः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—வீரவாக்கு பேசிய கணங்களின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பரமேஸ்வரன், அந்த கணநாயகர்களை புகழ்ந்து பின்னர் அவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 31

शिव उवाच । नन्दीश्वरोयं पुत्रो मे सर्वेषामीश्वरेश्वरः । प्रियो गणामग्रणीस्सर्वैः क्रियतां वचनं मम

சிவன் கூறினார்—இந்த நந்தீஸ்வரன் என் புதல்வன்; அனைவருக்கும் ஈசர்களுக்கும் ஈசன். எனக்கு அன்பானவன், கணங்களின் முதன்மைத் தலைவர்; ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் என் வாக்கை நிறைவேற்றுங்கள்.

Verse 32

सर्वे प्रीत्याभिषिञ्चध्वं मद्गणानां गतिम्पतिम् । अद्यप्रभृति युष्माकमयं नन्दीश्वरः प्रभुः

நீங்கள் அனைவரும் அன்புடன் என் கணங்களின் வழிநடத்தும் ஆண்டவனுக்கு அபிஷேகம் செய்யுங்கள். இன்றுமுதல் இந்த நந்தீஸ்வரன் உங்கள் பிரபு.

Verse 33

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्ताः शङ्करेण गणपास्सर्व्व एव ते । एवमस्त्विति सम्प्रोच्य सम्भारानाहरंस्ततः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—சங்கரர் இவ்வாறு உரைத்ததும், அந்தக் கணநாயகர்கள் அனைவரும் “ஏவமஸ்து” என்று ஒப்புக் கொண்டு, பின்னர் தேவையான பொருட்களைச் சேகரிக்கச் சென்றனர்।

Verse 34

ततो देवाश्च सेन्द्राश्च नारायणमुखास्तथा । मुनयः सर्वतो लोका आजग्मुर्मुदिताननाः

அதன்பின் இந்திரன் உடனான தேவர்கள், நாராயணன் தலைமையிலான தெய்வர்கள், மேலும் எல்லா உலகங்களிலிருந்தும் வந்த முனிவர்கள்—மகிழ்ச்சி ஒளிரும் முகங்களுடன் அங்கு வந்தடைந்தனர்।

Verse 35

पितामहोपि भगवन्नियोगाच्छङ्करस्य वै । चकार नंदिनस्सर्व्वमभिषेकं समाहितः

பிதாமகர் பிரம்மாவும் பகவான் சங்கரரின் ஆணையின்படி, மனம் ஒருமுகப்படுத்தி, நந்தியின் முழு அபிஷேகத்தையும் நிறைவேற்றினார்।

Verse 36

ततो विष्णुस्ततश्शक्रो लोकपालास्तथैव च । ऋषयस्तुष्टुवुश्चैव पितामहपुरोगमाः

அதன்பின் விஷ்ணு, பின்னர் சக்ரன் (இந்திரன்), மேலும் உலகபாலர்கள் மற்றும் ரிஷிகள்—பிதாமகர் பிரம்மா முன்னிலையில்—ருத்ர-சிவனைப் போற்றித் துதித்தனர்।

Verse 37

स्तुतिमत्सु ततस्तेषु विष्णुः सर्वजगत्पतिः । शिरस्यञ्जलिमाधाय तुष्टाव च समाहितः

அப்போது ஸ்துதிகள் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கையில், அனைத்துலகங்களின் அதிபதி விஷ்ணு தன் தலைமேல் கைகூப்பை வைத்துக் கொண்டு, ஒருமுக மனத்துடன் சிவனைப் பக்தியால் துதித்தார்।

Verse 38

प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा जयशब्दं चकार च । ततो गणाधिपास्सर्व्वे ततो देवास्ततोऽसुराः

அவன் கைகூப்பி வணங்கி ‘ஜய’ என்று முழங்கினான். பின்னர் சிவகணங்களின் தலைவர்கள் அனைவரும் அதையே செய்தனர்; அதன் பின் தேவர்கள், அதன் பின் அசுரர்களும் கூட.

Verse 39

एवं स्तुतश्चाभिषिक्तो देवैस्स ब्रह्मकैस्तदा । नन्दीश्वरोहं विप्रेन्द्र नियोगात्प रमेशितुः

இவ்வாறு தேவர்கள் பிரம்மாவுடன் அந்நேரம் என்னைத் துதித்து அபிஷேகம் செய்தனர்; ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, பரமேஸ்வரன் ஆணையால் நான் நந்தீஸ்வரனானேன்।

Verse 40

उद्वाहश्च कृतस्तत्र नियोगात्परमेष्ठिनः । महोत्सवयुतः प्रीत्या विष्णुब्रह्मादिभिर्मम

அங்கே பரமேஷ்டி (பிரம்மா) ஆணையால் என் திருமணம் முறையாக நடைபெற்றது; விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் அன்பு மகிழ்ச்சியுடன் அதை மகோৎসவமாகக் கொண்டாடினர்।

Verse 41

मरुतां च सुता देवी सुयशास्तु मनोहरा । पत्नी सा मेऽभवद्दिव्या मनोनयननन्दिनी

மருதர்களின் மகள், மனோகரி தேவியான சுயஷா, என் தெய்வீக மனைவியானாள்—மனத்துக்கும் கண்களுக்கும் இன்பம் தருபவள்।

Verse 42

लब्धं शशिप्रभं छत्रं तया तत्र विभूषितम् । चामरैश्चामरासक्तहस्ताग्रैः स्त्रीगणैर्युतम्

அங்கே அவள் பெற்றிருந்த சந்திரஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் குடையால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்; சாமரங்களை ஏந்திய பெண்குழுக்கள் அவளைச் சூழ்ந்து பணிவிடை செய்தனர்।

Verse 43

इति त्रिचत्वारिंशोवतारः

இவ்வாறு பகவான் ருத்ரன் (சிவன்) அவர்களின் திரிசத்வாரிம்‌ஷ (நாற்பத்துமூன்றாம்) அவதாரத்தின் வரலாறு நிறைவுற்றது.

Verse 44

लब्धो हारश्च परमो देव्याः कण्ठगतस्तथा । वृषेन्द्रश्च शितो नागस्सिंहस्सिंहध्वजस्तथा

அப்போது பரமமான மாலை பெறப்பட்டு தேவியின் கழுத்தில் அணிவிக்கப்பட்டது. அதுபோல வृषேந்திரன், வெள்ளை நாகம், சிங்கம், சிங்கக் கொடியும் (தெய்வச் சின்னங்களாகவும் துணைவர்களாகவும்) பெறப்பட்டன.

Verse 45

रथश्च हेमहारश्च चन्द्रबिंबसमः शुभः । अन्यान्यपि च वस्तूनि लब्धानि हि मया मुने

நான் ரதத்தையும் பொன் மாலையையும் பெற்றேன்—அது மங்களகரமும் சந்திர வட்டம்போல் ஒளிவிடுவதும் ஆகும். ஓ முனிவரே, இன்னும் பல பொருட்களும் நிச்சயமாக எனக்குக் கிடைத்தன.

Verse 46

एवं कृतविवाहोऽहं तया पत्न्या महामुने । पादौ ववन्दे शम्भोश्च शिवाया ब्रह्मणो हरेः

ஓ மகாமுனியே, அந்தப் பத்னியுடன் என் திருமணம் இவ்வாறு முறையாக நிறைவேறியது. பின்னர் நான் ஶம்பு (சிவன்), ஶிவா (தேவி), மேலும் பிரம்மா மற்றும் ஹரி (விஷ்ணு) ஆகியோரின் திருவடிகளில் வணங்கினேன்.

Verse 47

तथाविधं त्रिलोकेशस्सपत्नीकं च माम्प्रभुः । प्रोवाच परया प्रीत्या स शिवो भक्तवत्सलः

அப்போது திரிலோகேஸ்வரன், பக்தவத்ஸலனான பரமன் சிவன், என் மனைவியுடன் என்னை மிகுந்த அன்பும் அருளும் கொண்டு உரைத்தான்।

Verse 48

ईश्वर उवाच । शृणु सत्पुत्र तातस्त्वं सुयशेयन्तव प्रिया । ददामि ते वरम्प्रीत्या यत्ते मनसि वाञ्छितम्

ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—நற்குமாரனே, தாதா! சுயசையின் அன்புப் புதல்வனே, கேள். அன்பினால் உனக்கு வரம் அளிக்கிறேன்; உன் மனம் விரும்பியது எதுவோ அது।

Verse 49

सदाहन्तव नन्दीश सन्तुष्टोऽस्मि गणेश्वर । देव्या च सहितो वत्स शृणु मे परमं वचः

நந்தீசா, எப்போதும் எனது அன்புக்குரியவனே; கணேஸ்வரா, நான் திருப்தியடைந்தேன். தேவியுடன், பிள்ளையே, என் பரம வாக்கை கேள்।

Verse 50

सदेष्टश्च विशिष्टश्च परमैश्वर्य्यसंयुतः । महायोगी महेष्वासः स पिता स पितामहः

அவன் எப்போதும் தேர்ந்த பரமன், சிறப்புமிக்கவன், உன்னத ஐஸ்வர்யம் உடையவன். அவன் மகாயோகி, மகேஷ்வாசன்; அவனே தந்தை, அவனே பிதாமகன்।

Verse 51

अजेयस्सर्वजेता च सदा पूज्यो महाबलः । अहं यत्र भवांस्तत्र यत्र त्वं तत्र चाप्यहम्

நீ அஜேயன், அனைத்தையும் வெல்வவன், எப்போதும் பூஜிக்கத் தகுதியானவன், மகாபலன். நீ எங்கே இருக்கிறாயோ அங்கே நான் இருக்கிறேன்; நீ எங்கேயோ அங்கே நானும் இருக்கிறேன்।

Verse 52

अयं च ते पिता पुत्र परमैश्वर्य्यसंयुतः । भविष्यति गणाध्यक्षो मम भक्तो महाबलः

மகனே, உன் தந்தை பரம ஐஸ்வர்யம் உடையவனாய், என் கணங்களின் தலைவனாக ஆகுவான்—என் பக்தன், மாபெரும் வலிமையுடையவன்।

Verse 53

पितामहोऽपि ते वत्स तथास्तु नियमा इमे । मत्समीपं गमिष्यन्ति मया दत्तवरास्तथा

வத்ஸா, உன் பிதாமகன் பிரம்மாவிற்கும்—ததாஸ்து. இந்நியமங்கள் நிலைபெறுக. நான் வரம் அளித்தவர்களும் அதுபோல என் சன்னிதிக்கு வருவார்கள்.

Verse 54

नन्दीश्वर उवाच । ततो देवी महाभागा नन्दिनं वरदाब्रवीत् । वरं ब्रूहीति माम्पुत्र सर्व्वान्कामान्यथेसितान्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அப்போது மகாபாக்யவதி தேவி வரமளிக்கும் மனநிலையில் நந்தினிடம் சொன்னாள்: “என் மகனே, வேண்டிய வரத்தைச் சொல்; நீ விரும்பியபடியே எல்லா ஆசைகளையும் அளிப்பேன்.”

Verse 55

तच्छ्रुत्वा वचनं देव्याः प्रावोचत्साञ्जलिस्तदा । भक्तिर्भवतु मे देवि पादयोस्ते सदा वरा

தேவியின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் கைகூப்பி கூறினான்: “தேவி, உன் திருவடிகளில் எனக்கு எப்போதும் உயர்ந்த பக்தி நிலைத்திருக்கட்டும்.”

Verse 56

श्रुत्वा मम वचो देवी ह्येवमस्त्विति साब्रवीत् । सुयशां ताञ्च सुप्रीत्या नन्दिप्रियतमां शिवाम्

என் சொற்களை கேட்ட தேவி “அப்படியே ஆகுக” என்றாள். பின்னர் மிகுந்த அன்புடன், நற்புகழுடைய, நந்திக்கு மிகப் பிரியமான, மங்களமான சிவையை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றருளினாள்.

Verse 57

देव्युवाच । वत्से वरं यथेष्टं हि त्रिनेत्रा जन्मवर्जिता । पुत्रपौत्रेस्तु भक्तिर्मे तथा च भर्तुरेव हि

தேவி கூறினாள்—குழந்தையே, உனக்கு விருப்பமான வரத்தை வேண்டு. நான் மும்முகக் கண்களுடையவள்; பிறவியற்றவள். மகன், பேரன் ஆகியோரிடத்தில் எனக்கு பக்தி உண்டாக; அதுபோல என் கணவரிடத்திலும் மட்டும் உண்டாக.

Verse 58

नन्द्युवाच । तदा ब्रह्मा च विष्णुश्च सर्व्वे देवगणाश्च वै । ताभ्यां वरान्ददुः प्रीत्या सुप्रसन्नाश्शिवाज्ञया

நந்தி கூறினான்—அப்போது பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் எல்லா தேவர்களும் சிவனின் ஆணையால் மிகுந்த திருப்தியடைந்து, மகிழ்ச்சியுடன் அந்த இருவருக்கும் வரங்களை அளித்தனர்.

Verse 59

सान्वयं मां गृहीत्वेशस्ततस्सम्बन्धिबान्धवैः । आरुह्य वृषमीशानो गतो देव्या निजं गृहम्

பின்னர் ஈசானன் என்னை என் குலத்துடன், உறவினர்கள் மற்றும் பந்துக்களுடன் சேர்த்து அழைத்துக் கொண்டு, காளைமேல் ஏறி, தேவியின் சொந்த இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 60

विष्ण्वादयः सुरास्सर्व्वे प्रशंसन्तो ह्यमी तदा । स्वधामानि ययुः प्रीत्या संस्तुवन्तः शिवं शिवम्

அப்போது விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் அவரைப் புகழ்ந்தனர். பேரானந்தத்துடன் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்று, இடையறாது ‘சிவம் சிவம்’ என மங்களகரமான சிவனைத் துதித்தனர்।

Verse 61

इति ते कथितो वत्स स्वावतारो महामुने । सदानन्दकरः पुंसां शिवभक्तिप्रवर्द्धनः

அன்புக் குழந்தையே, மகாமுனியே! இவ்வாறு உனக்கு சுயம்பு அவதாரத்தின் வரலாறு கூறப்பட்டது. இது மக்களுக்கு எப்போதும் ஆனந்தம் அளித்து, சிவபக்தியை வளர்க்கிறது।

Verse 62

य इदन्नन्दिनो जन्म वरदानन्तथा मम । अभिषेकं विवाहं च शृणुयाच्छ्रावयेत्तथा

நந்தியின் பிறப்பு, நான் அருளிய வரம், மேலும் அவனுடைய அபிஷேகம் மற்றும் திருமணத்தைப் பற்றிய இக்கதையை யார் கேட்கிறாரோ அல்லது பிறருக்குக் கேட்கச் செய்கிறாரோ, அவர் பாக்கியவான் ஆவார்.

Verse 63

पठेद्वा पाठयेद्वापि श्रद्धावान्भक्तिसंयुतः । इह सर्व्वसुखम्भुक्त्वा परत्र लभते गतिम्

யார் நம்பிக்கையும் பக்தியும் கொண்டு தாமே இதைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது பிறரால் செய்யச் செய்கிறாரோ, அவர் இவ்வுலகில் எல்லாச் சுகங்களையும் அனுபவித்து, மறுவுலகில் சிவகிருபையால் பரமகதியை அடைவார்.