नन्दिकेशावतारवर्णनम् (Nandikeśa Avatāra Varṇanam) — “Account of the Descent/Origin of Nandikeśvara”

Verse 1

अथ नन्दीश्वरावतारमाह । सनत्कुमार उवाच । भवान्कथमनुप्राप्तो महादेवांशजः शिवम् । श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं वक्तुमर्हसि मे प्रभो

இப்போது நந்தீஸ்வரரின் அவதாரம் கூறப்படுகிறது. சனத்குமாரர் சொன்னார்—பிரபுவே, நீங்கள் மகாதேவனின் அம்சமாக எவ்வாறு தோன்றினீர், சிவனின் பரிசாரகனாக எவ்வாறு ஆனீர்? அதனை முழுவதும் கேட்க விரும்புகிறேன்; அருள்கூர்ந்து சொல்ல வேண்டும்.

Verse 2

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ सावधानतया शृणु । यथाहं च शिवं प्राप्तो महादेवांशजो मुने

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—எல்லாம் அறிந்த சனத்குமாரா, முழு கவனத்துடன் கேள். முனிவரே, மகாதேவனின் அಂசமாகப் பிறந்த நான் எவ்வாறு சிவனை அடைந்தேன் என்பதைச் சொல்கிறேன்।

Verse 3

प्रजाकामः शिलादोऽभूदुक्तः पितृभिरादरात् । तदुद्धर्तुमना भक्त्या समुद्धारमभीप्सुभिः

சந்ததி வேண்டி ஶிலாதன் பித்ருக்கள் மரியாதையுடன் கூறிய உபதேசத்தைப் பின்பற்றினான். அவர்களின் உயர்வை எண்ணி, பக்தியால் முழு விடுதலையை நாடினான்.

Verse 4

अधोदृष्टिः सुधर्मात्मा शिलादो नाम वीर्यवान् । तस्यासीन्मुनिकैर्वृत्तिः शिवलोके च सोगमत्

தாழ்ந்த பார்வையுடைய, தர்மசீலமும் வீரியமும் கொண்ட ‘ஶிலாதன்’ என்ற ஒருவர் இருந்தான். முனிவர்கள் அவனுக்கு வாழ்வாதாரத்தை அளித்தனர்; இறுதியில் அவன் சிவலோகத்தை அடைந்தான்.

Verse 5

शक्रमुद्दिश्य स मुनिस्तपस्तेपे सुदुः सहम् । निश्चलात्मा शिलादाख्यो बहुकालं दृढव्रतः

ஶக்ரனை (இந்திரனை) நோக்கி அந்த முனி மிகக் கடினமான தவம் செய்தான். ‘ஶிலாதன்’ எனப்படும் அவன் உறுதியான விரதத்துடன் அசையாத மனத்தால் நீண்ட காலம் தவத்தில் நிலைத்தான்.

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां नन्दिकेशावतारवर्णनं नाम षष्ठोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் மூன்றாம் ஶதருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘நந்திகேச அவதார வர்ணனம்’ எனும் ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 7

शिलादमाह सुप्रीत्या शक्रस्तुष्टोऽस्मि तेऽनघ । तेन त्वं मुनिशार्दूल वरयस्व वरानिति

அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) சிலாதரிடம் அன்புடன் கூறினார்—பாவமற்றவனே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். ஆகவே, முனிவர்களில் புலியே, நீ விரும்பும் வரங்களைத் தேர்ந்தெடு।

Verse 8

ततः प्रणम्य देवेशं स्तुत्वा स्तुतिभिरादरात् । शिलादो मुनिशार्दूलस्तमाह सुकृताञ्जलिः

பின்பு தேவேசனை வணங்கி, பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றி, முனிவர்களில் சிறந்த சிலாதர் கைகூப்பி அவரை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 9

शिलाद उवाच । शतक्रतो सुरेशान सन्तुष्टो यदि मे प्रभो । अयोनिजं मुत्युहीनं पुत्रमिच्छामि सुव्रतम्

சிலாதர் கூறினார்—ஓ சதக்ரது, ஓ சுரேசா! ஆண்டவா, நீர் என்மேல் திருப்தியாயின், அயோனிஜனாகவும் மரணமற்றவனாகவும் உள்ள தூய விரதமுடைய மகனை நான் வேண்டுகிறேன்।

Verse 10

शक्र उवाच । पुत्रं दास्यामि पुत्रार्थिन्योनिजं मृत्युसंयुतम् । अन्यथा ते न दास्यामि मृत्युहीना न सन्ति वै

சக்ரன் கூறினார்—மகனை வேண்டி நிற்கும் பெண்ணின் கருவில் பிறந்து, மரணத்திற்குட்பட்ட மகனை நான் அளிப்பேன். இல்லையெனில் அளிக்கமாட்டேன்; உண்மையில் மரணமற்றோர் இல்லை.

Verse 11

न दास्यामि सुतं तेऽहं मृत्युहीनमयोनिजम् । हरिर्विधिश्च भगवान्किमुतान्यो महामुने

மரணமற்றதும் அயோனிஜனுமான மகனை நான் உனக்குக் கொடுக்கமாட்டேன். பகவான் ஹரியும் பகவான் விதியும் (பிரம்மா) இதற்கு அப்பாற்பட்டவர் அல்லர்—அப்படியிருக்க மற்றவர் யார், மகாமுனியே?

Verse 12

तावपि त्रिपुरार्यंगसम्भावौ मरणान्वितौ । तयोरप्यायुषा मानं कथितं निगमे पृथक्

அந்த இருவரும்—திரிபுரன், ஆர்யங்கன்—உயர்ந்த தோற்றமுடையவர்களாயினும் மரணத்துடன் கட்டுப்பட்டவர்களே. அவரவர் ஆயுளின் அளவு நிகமங்களில் தனித்தனியாக கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 13

तस्मादयोनिजे पुत्रे मृत्युहीने प्रयत्नतः । परित्यजाशां विप्रेन्द्र गृहाणात्मक्षमं सुतम्

ஆகையால், ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, முயற்சியுடன் மரணமற்ற அயோனிஜப் புதல்வனைப் பெறுக. உலக ஆசையைத் துறந்து, ஆத்மாவிற்கு ஏற்றதும் மோட்சப் பாதை காட்டவல்லதும் ஆன அந்தப் புதல்வனை ஏற்றுக் கொள்க.

Verse 14

किन्तु देवेश्वरो रुद्रः प्रसीदति महेश्वरः । सुदुर्लभो मृत्युहीनस्तव पुत्रो ह्ययोनिजः

ஆனால் தேவர்களின் ஈசனான ருத்ரன், மகேஸ்வரன் அருள்புரிந்தான். ஆகவே உனக்கு நிச்சயமாகப் புதல்வன் கிடைப்பான்—மிக அரிதானவன், மரணமற்றவன், அயோனிஜன்.

Verse 15

अहं च विष्णुर्भगवान्द्रुहिणश्च महामुने । अयोनिजं मृत्युहीनं पुत्रं दातुं न शक्नुमः

ஓ மகாமுனியே, நான் கூட, பகவான் விஷ்ணுவும், த்ருஹிணன் (பிரம்மாவும்) கூட—அயோனிஜனாகவும் மரணமற்றவனாகவும் உள்ள புதல்வனை அளிக்க இயலாது.

Verse 16

आराधय महादेवं तत्पुत्रविनिकाम्यया । सर्वेश्वरो महाशक्तः स ते पुत्रं प्रदास्यति

அந்த மகனை வேண்டி மகாதேவனை ஆராதனை செய். அவர் அனைத்திற்கும் ஆண்டவன், பேராற்றலுடையவன்; அவர் உனக்கு மகனை அருள்வான்.

Verse 17

नन्दीश्वर उवाच । एवं व्याहृत्य विप्रेन्द्रमनुगृह्य च तं घृणी । देवैर्वृतः सुरेशानस्स्वलोकं समगान्मुने

நந்தீசுவரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, கருணைமிகு தேவேசன் அந்தச் சிறந்த பிராமணனை அருளால் ஆசீர்வதித்தான். பின்னர் தேவர்களால் சூழப்பட்ட சுரேசுவரன், ஓ முனிவரே, தன் உலகிற்குச் சென்றான்.

Verse 18

गते तस्मिंश्च वरदे सहस्राक्षे शिलाशनः । आराधयन्महादेवं तपसातोषयद्भवम्

வரம் அளிக்கும் ஆயிரக்கண் உடையவன் சென்றபின், கல்லின் மேல் அமர்ந்த அந்த முனிவர் மகாதேவனை இடைவிடாது ஆராதித்து, தமது தவத்தால் பவனாகிய (சிவனை) மகிழ்வித்தார்।

Verse 19

अथ तस्यैवमनिशन्तत्परस्य द्विजस्त वै । दिव्यम्वर्षसहस्रं तु गतं क्षणमिवाद्भुतम्

பின்னர், ஒருமுக பக்தியுடன் இடையறாது தியானித்த அந்த அந்தணருக்கு, வியப்பாக ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் ஒரு கணம் போலக் கடந்தன।

Verse 20

वल्मीकेन वृतांगश्च लक्षकोटगणैर्मुनिः । सूचीमुखैश्चान्यै रक्तभुग्भिश्च सर्वतः

அந்த முனிவரின் உடல் வல்மீகம் (எறும்புப் புற்று) மூடி விட்டது; மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் எண்ணற்ற கூட்டங்களாக ஊசி-வாய் பூச்சிகளும் பிற இரத்தம் உறிஞ்சும் உயிர்களும் சூழ்ந்தன।

Verse 21

निर्मांसरुधिर त्वग्वै बिले तस्मिन्नवस्थितः । अस्थिशेषोभवत्पश्चाच्छिलादो मुनिसत्तमः

அந்த குகையிலேயே தங்கியிருந்த முந்திய முனிவர் சிலாதர், மாம்சம், இரத்தம், தோல் இவற்றின்றி ஆனார்; பின்னர் எலும்புச் சிதைவே மட்டும் மீந்தது.

Verse 22

तुष्टः प्रभुस्तदा तस्मै दर्शयामास स्वां तनुम् । दिव्यां दिव्यगुणैर्युक्तामलभ्यां वामबुद्धिभिः

அப்போது ஆண்டவன் திருப்தியடைந்து அவனுக்கு தமது சொந்த திருமேனியை வெளிப்படுத்தினார்—தெய்வீகமானது, தெய்வீக குணங்களால் நிறைந்தது, வஞ்சக புத்தியுடையோர்க்கு எட்டாதது.

Verse 23

दिव्यवर्षसहस्रेण तप्यमानाय शूलधृक् । सर्वदेवाधिपस्तस्मै वरदोस्मीत्यभाषत

ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் தவம் செய்த அவனிடம், திரிசூலதாரி, எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அதிபதியான சிவன் கூறினார்—“நான் உனக்கு வரம் அளிப்பவன்.”

Verse 24

महासमाधिसंलीनस्स शिलादो महामुनिः । नाशृणोत्तद्गिरं शम्भोर्भक्त्यधीनरतस्य वै

மகாசமாதியில் லயித்திருந்த மகாமுனி சிலாதர், சம்புவின் அந்த உரையை கேளவில்லை; ஏனெனில் அவரது மனம் பக்தியின் ஆளுமையில் முழுதும் ஈடுபட்டிருந்தது.

Verse 25

यदा स्पृष्टो मुनिस्तेन करेण त्रिपुरारिणा । तदैव मुनिशार्दूल उत्ससर्ज तपःक्रमम्

திரிபுராரியான சிவன் தன் கரத்தால் அந்த முனிவரைத் தொட்டபோது, அக்கணமே முனிவர்களில் புலியான அவர் தவத்தின் ஒழுங்கை விட்டு நீங்கினார்.

Verse 26

अथोन्मील्य मुनिर्नेत्रे सोमं शंभुं विलोकयन् । द्रुतं प्रणम्य स मुदा पादयोर्न्यपतन्मुने

அப்போது முனிவர் கண்களைத் திறந்து, சோமராகிய—சம்புவையே தரிசித்தார். மகிழ்ச்சியுடன் விரைவாக வணங்கி, பக்தியோடு ஆண்டவரின் திருவடிகளில் விழுந்தார்.

Verse 27

हर्षगद्गदया वाचा नतस्कंधः कृताञ्जलिः । प्रसन्नात्मा शिलादस्स तुष्टाव परमेश्वरम्

மகிழ்ச்சியால் குரல் தடைபட்டு, தோள்கள் தாழ்ந்து, கைகூப்பி, அமைதியான உள்ளத்துடன் சிலாதர் அப்போது பரமேசுவரன்—பகவான் சிவனைப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் செய்தார்.

Verse 28

ततः प्रसन्नो भगवान्देवदेवस्त्रिलोचनः । वरदोऽस्मीति तम्प्राह शिलादं मुनिपुंगवम्

அப்போது தேவர்களின் தேவன், மும்முகக் கண்களையுடைய பகவான் சிவன் மகிழ்ந்து முனிவருள் சிறந்த சிலாதரிடம் கூறினார்— “நான் வரதன்; உனக்கு வரம் அளிக்கிறேன்।”

Verse 29

तपसानेन किं कार्यं भवते हि महा मते । ददामि पुत्रं सर्वज्ञं सर्वशास्त्रार्थपारगम्

ஹே மகாமதி! உனக்கு இத்தவத்தால் இன்னும் என்ன பயன்? நான் உனக்கு ஒரு புதல்வனை அருள்வேன்— அனைத்தும் அறிந்தவன், எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளில் தேர்ந்தவன்।

Verse 30

ततः प्रणम्य देवेशं तच्छ्रुत्वा च शिलाशनः । हर्षगद्गदया वाचोवाच सोमविभूषणम्

அப்போது சிலாஸனன் தேவேசனை வணங்கி, அவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும் ஆனந்தத்தால் குரல் தடுக்க, சந்திரபூஷணனான ஆண்டவன் சிவனிடம் உரைத்தான்।

Verse 31

शिलाद उवाच । महेश यदि तुष्टोऽसि यदि वा वरदश्च मे । इच्छामि त्वत्समं पुत्रं मृत्युहीनमयोनिजम्

சிலாதர் கூறினார்—ஓ மகேசா! நீங்கள் திருப்தியடைந்து எனக்கு வரம் அளிப்பவராயின், உமக்கு ஒப்பான புதல்வனை நான் வேண்டுகிறேன்—மரணமற்றவனாகவும், யோனியிலிருந்து பிறவாதவனாகவும்।

Verse 32

नंदीश्वर उवाच । एवमुक्तस्ततो देवस्त्र्यम्बकस्तेन शङ्करः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा शिलादं मुनिसत्तमम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு வேண்டப்பட்டபோது, திர்யம்பகனாகிய சங்கரன் அமைதியும் அருளும் நிறைந்த உள்ளத்துடன் முனிவர்களில் சிறந்த சிலாதருக்கு மறுமொழி அளித்தான்।

Verse 33

शिव उवाच । पूर्वमाराधितो विप्र ब्रह्मणाहं तपोधन । तपसा चावतारार्थं मुनिभिश्च सुरोत्तमैः

சிவன் கூறினான்—ஓ பிராமணா, ஓ தவநிதியே! முன்னர் பிரம்மா என்னை ஆராதித்தான்; மேலும் உயர்ந்த தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் தவத்தினால் என் அவதாரப் பிரகடனத்திற்காகவே என்னை வழிபட்டனர்।

Verse 34

तव पुत्रो भविष्यामि नन्दी नाम्ना त्वयोनिजः । पिता भविष्यसि मम पितुर्वै जगतां मुने

நான் உன் மகனாக இருப்பேன்—நந்தி என்ற நாமத்துடன்—கருப்பையிலிருந்து பிறவாத அயோனிஜனாக. ஓ முனிவரே, நீ என் தந்தையாக இருப்பாய்; உலகங்களின் தந்தைக்கும் தந்தைபோல்।

Verse 35

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्त्वा मुनिं प्रेक्ष्य प्रणिपत्यास्थितं घृणी । सोमस्तूर्णं तमादिश्य तत्रैवान्तर्दधे हरः

நந்தீஸ்வரன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி, கருணைமிகு ஹரன் (சிவன்) வணங்கி நின்ற முனிவரை நோக்கிப் பார்த்தான். பின்னர் சோமன் உடனே அவனுக்கு ஆணையிட்டான்; அங்கேயே ஆண்டவன் மறைந்தான்।

Verse 36

गते तस्मिन्महादेवे स शिलादो महामुनिः । स्वमाश्रयमुपागम्य ऋषिभ्योऽकथयत्ततः

அந்த மகாதேவன் புறப்பட்டபின், மகாமுனி சிலாதன் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பி, பின்னர் அங்கு கூடியிருந்த ரிஷிகளுக்கு அந்த நிகழ்வை அனைத்தும் எடுத்துரைத்தான்.

Verse 37

कियता चैव कालेन तदासौ जनकः स मे । यज्ञांगणं चकर्षाशु यज्ञार्थं यज्ञवित्तमः

சில காலம் கடந்தபின், யாகவித்யையும் யாகச் சாதனங்களிலும் மிக நிபுணரான என் தந்தை, யாகத்திற்காக விரைவில் யாகமண்டபத்தை அமைத்தார்।

Verse 38

ततः क्षणादहं शंभोस्तनुजस्तस्य चाज्ञया । स जातः पूर्व्वमेवाहं युगान्ताग्निसमप्रभः

பின்பு ஒரு கணத்தில், ஶம்புவின் ஆணையால் நான் அவருடைய புதல்வனானேன்; உண்மையில் நான் முன்பே யுகாந்தத் தீயைப் போல ஒளிவீசித் தோன்றியிருந்தேன்।

Verse 39

अवर्षंस्तदा पुष्करावर्तकाद्या जगुः खेचराः किन्नराः सिद्धसाध्या । शिलादात्मजत्वं गते मय्यृषीन्द्रास्समन्ताच्च वृष्टिं व्यधुः कौसुमीं ते

அப்போது புஷ்கராவர்த்த முதலிய மேகங்கள் மழை பொழிந்தன; கேசரர், கின்னரர், சித்தர், சாத்யர் ஆகாயத்தில் ஸ்தோத்திரம் பாடினர். நான் ஶிலாதனின் புதல்வனானபோது, சுற்றிலும் இருந்த முனிவர்தலைவர்கள் மலர்மழை பொழியச் செய்தனர்।

Verse 40

अथ ब्रह्मादयो देवा देवपल्यश्च सर्वशः । तत्राजग्मुश्च सुप्रीत्या हरिश्चैव शिवोऽम्बिका

அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், எல்லா தேவபத்னிகளும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே வந்தனர்; ஹரியும் வந்தார்—அத்துடன் பகவான் சிவனும் அம்பிகை (பார்வதி)யும் வந்தனர்।

Verse 41

तदोत्सवो महानासीन्ननृतुश्चाप्सरोगणाः । आदृत्य मां तथा लिंगं तुष्टुवुर्हर्षिताश्च ते

அவ்விழா மிகப் பெருமையடைந்தது; அப்சரைகள் குழு நடனமாடின. அவர்கள் பக்தியுடன் என்னையும் லிங்கத்தையும் போற்றி, மகிழ்ந்து புகழ்ந்தனர்.

Verse 42

सुप्रशस्य शिलादं तं स्तुत्वा च सुस्तवैः शिवौ । सर्वे जग्मुश्च धामानि शिवावप्यखिलेश्वरौ

சிலாதனை மிகப் புகழ்ந்து, சிறந்த ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றி, அனைத்திற்கும் ஈசர்களான சிவனும் தேவியும் புறப்பட்டனர். பின்னர் அனைவரும் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 43

शिलादोऽपि च मां दृष्ट्वा कालसूर्य्यानलप्रभम् । त्र्यक्षं चतुर्भुजं बालं जटामुकुटधारिणम्

சிலாதனும் என்னைக் கண்டான்—காலம், சூரியன், தீ போன்ற ஒளியுடன்; மூன்று கண்கள், நான்கு கரங்கள் கொண்ட சிறுவனாக, ஜடாமுடி முக்குடம் தரித்தவனாக.

Verse 44

त्रिशूलाद्यायुधं दीप्तं सर्वथा रुद्ररूपिणम् । महानन्दभरः प्रीत्या प्रणम्यं प्रणनाम च

திரிசூலம் முதலிய ஒளிவீசும் ஆயுதங்கள் அனைத்தும் ருத்ரஸ்வரூபமாகப் பிரகாசிப்பதை கண்ட அவர், பேரானந்தத்தில் நிறைந்து, அன்புடன் வணங்கி மீண்டும் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தார்।

Verse 45

शिलाद उवाच । त्वयाहं नन्दितो यस्मान्नन्दी नाम्ना सुरेश्वर । तस्मात्त्वां देवमानन्दं नमामि जगदीश्वरम्

சிலாதர் கூறினார்—தேவர்களின் ஈசனே! உம்மால் நான் ஆனந்தமடைந்தேன்; அதனால் (அவன்) ‘நந்தி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றான். ஆகவே, தெய்வானந்தமே, ஜகதீஸ்வரனே! உமக்கு வணங்குகிறேன்।

Verse 46

नन्दीश्वर उवाच । मया सह पिता हृष्टः सुप्रणम्य महेश्वरम् । उटजं स्वं जगामाशु निधिं लब्ध्वेव निर्धनः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: என்னுடன் என் தந்தை மகிழ்ந்து மஹேஸ்வரருக்கு ஆழ்ந்து வணங்கி, ஏழை ஒருவன் திடீரென நிதி பெற்றதுபோல் விரைவில் தன் குடிலாசிரமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 47

मानुष्यमास्थितं दृष्ट्वा पिता मे लोकपूजितः । विललापातिदुःखार्त्तः स्वजनैश्च समावृतः

என்னை மனித நிலையிலிருப்பதைக் கண்டு, உலகால் போற்றப்பட்ட என் தந்தை அளவற்ற துயரால் துடித்து, தம் உறவினரால் சூழப்பட்டபடி புலம்பினார்.

Verse 49

जातकर्मादिकान्येव सर्वाण्यपि चकार मे । शालंकायनपुत्रो वै शिलादः पुत्रवत्सलः

சாலங்காயனன் புதல்வனும் பிள்ளைமேல் பேரன்புடையவனுமான சிலாதன், எனக்காக ஜாதகர்மம் முதலான எல்லாச் சடங்குகளையும் செய்தான்.

Verse 50

वेदानध्यापयामास सांगोपांगानशेषतः । शास्त्राण्यन्यान्यपि तथा पञ्चवर्षे पिता च माम्

நான் ஐந்து வயதானபோது, என் தந்தை எனக்கு வேதங்களை—அவற்றின் அங்க-உபாங்கங்களுடன்—எந்த குறையும் இன்றி முழுமையாகக் கற்பித்தார்; அதுபோல மற்ற சாஸ்திரங்களையும் போதித்தார்।

Verse 51

सम्पूर्णे सप्तमे वर्षे मित्रावरुणसंज्ञकौ । मुनी तस्याश्रमं प्राप्तौ द्रष्टुं मां चाज्ञया विभोः

ஏழாம் ஆண்டு நிறைவுற்றபோது, ‘மித்ர’ ‘வருண’ என அழைக்கப்படும் இரு முனிவர்கள், எல்லாம் வல்ல இறைவனின் ஆணையால், அவனையும் என்னையும் காண அவன் ஆசிரமத்துக்கு வந்தனர்.

Verse 52

सत्कृतौ मुनिना तेन सूपविष्टो महामुनी । ऊचतुश्च महात्मानौ मां निरीक्ष्य मुहुर्मुहुः

அம்முனிவரால் மரியாதை பெற்ற மகாமுனி உரிய ஆசனத்தில் பணிவுடன் அமர்த்தப்பட்டார். அப்போது அந்த இரு மகாத்மாக்கள் என்னை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 53

मित्रावरुणावूचतुः । तात नंदीस्तवाल्पायुः सर्वशास्त्रार्थपारगः । न दृष्टमेव चापश्यं ह्यायुर्वर्षादतः परम्

மித்ரனும் வருணனும் கூறினர்—“குழந்தையே, உன் நந்தியின் ஆயுள் குறைவு; ஆயினும் அவன் எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் கடந்த பண்டிதன். இன்றிலிருந்து அவன் உயிர் ஒரு ஆண்டைத் தாண்டும் என நாங்கள் காணவில்லை.”

Verse 54

विप्रयोरित्युक्तवतोः शिलादः पुत्रवत्सलः । तमालिङ्ग्य च दुःखार्त्तो रुरोदातीव विस्वरम्

அந்த இரு பிராமணர்கள் இவ்வாறு சொன்னபோது, மகன்பாசம் கொண்ட சிலாதர் அவனை அணைத்துக் கொண்டார்; துயரால் வாடி, குரல் உடைந்ததுபோல் மிக உரக்க அழுதார்.

Verse 55

मृतवत्पतितं दृष्ट्वा पितरं च पितामहम् । प्रत्यवोचत्प्रसन्नात्मा स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम्

தந்தையும் பாட்டனும் இறந்தவர்போல் விழுந்திருப்பதைப் பார்த்து, அவன்—ஸ்ரீசிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து மனம் அமைதியடைந்து—பதில் கூறினான்.

Verse 56

केन त्वं तात दुःखेन वेपमानश्च रोदिषि । दुःखं ते कुत उत्पन्नं ज्ञातुमिच्छामि तत्त्वतः

அன்புக் குழந்தையே, எந்தத் துயரால் நடுங்கி அழுகிறாய்? உனக்கு இந்தச் சோகம் எங்கிருந்து எழுந்தது? அதன் உண்மையைத் துல்லியமாக அறிய விரும்புகிறேன்।

Verse 57

पितोवाच । तवाल्पमृत्युदुःखेन दुःखितोऽतीव पुत्रक । को मे दुःखं हरतु वै शरणं प्रयामि हि

தந்தை கூறினார்—மகனே, உனக்கு அகால மரணத்தின் அச்சமும் துயரமும் இருப்பதால் நான் மிகுந்த வேதனையில் உள்ளேன். என் துயரை யார் நீக்குவார்? நான் உண்மையாகவே சரணடைைகிறேன்।

Verse 58

पुत्र उवाच । देवो वा दानवो वापि यमः कालोथ वापि हि । ऋध्येयुर्यद्यपि ह्येते मामन्येपि जनास्तथा

மகன் கூறினான்—தேவராயினும் தானவராயினும், யமனாயினும் காலனே ஆனாலும்; இவர்கள் எல்லாரும் செழித்தால், என்னை எதிர்த்த பிறரும் அப்படியே செழிக்கலாம்.

Verse 59

अथापि चाल्पमृत्युर्मे न भविष्यति मां तुदः । सत्यं ब्रवीमि जनकं शपथन्ते करोम्यहम्

இருப்பினும் எனக்கு அகால மரணம் ஏற்படாது; அது என்னைத் தாக்கி வேதனைப்படுத்தாது. தந்தையே, நான் உண்மையே சொல்கிறேன்—உம்மைச் சாட்சியாக வைத்து இந்தத் திடமான சத்தியம் செய்கிறேன்.

Verse 60

पितोवाच । किं तपः किं परिज्ञानं को योगश्च प्रभुश्च ते । येन त्वं दारुणं दुःखं वञ्चयिष्यसि पुत्र मे

தந்தை கூறினார்—உன் தவம் என்ன? உன் பரிஞ்ஞானம் (உண்மை உணர்வு) என்ன? உன் யோகம் என்ன, உன் ஆண்டவனும் காப்பாளனும் யார்? என் மகனே, எந்த வழியால் நீ இந்தக் கொடிய துயரைத் தப்பித்துக் கொள்வாய்?

Verse 61

पुत्र उवाच । न तात तपसा मृत्युं वंचयिष्ये न विद्यया । महादेवस्य भजनान्मृत्युं जेष्यामि नान्यथा

மகன் கூறினான்—அப்பா! தவத்தாலும் மரணத்தை ஏமாற்றமாட்டேன்; வெறும் கல்வியாலும் அல்ல. மகாதேவனின் பக்திப் பூஜையாலேயே மரணத்தை வெல்வேன்; வேறு வழியில்லை।

Verse 62

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वाहं पितुः पादौ प्रणम्य शिरसा मुने । प्रदक्षिणीकृत्य च तमगच्छं वनमुत्तमम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே! இவ்வாறு சொல்லி, தந்தையின் திருவடிகளில் தலைவைத்து வணங்கினேன். பின்னர் அவரை வலம் வந்து, அந்தச் சிறந்த வனத்திற்குச் சென்றேன்।