एकोनविंशतिशिवावतारवर्णनम् (Description of the Nineteen Manifestations/Avatāras of Śiva)

Verse 1

शिव उवाच । दशमे द्वापरे व्यासस्त्रिधामा नामतो मुनि । हिमवच्छिखरे रम्ये भृगुतुंगे नगोत्तमे

சிவன் கூறினான்—பத்தாம் துவாபர யுகத்தில் ‘திரிதாமா’ எனப் பெயருடைய வியாச முனிவர் இருந்தார்; அவர் இமயத்தின் இனிய சிகரத்தில், மலைகளில் சிறந்த ப்ருகுதுங்கத்தில் வாசித்தார்।

Verse 2

तत्रापि मम पुत्राश्च भृग्वाद्याः श्रुतिसंमिताः । बलबन्धुर्नरामित्रः केतुशृंगस्तपोधनः

அங்கே என் புதல்வர்களும்—ப்ருகு முதலியோர்—வேதப் பிரமாணத்தோடு ஒத்தவர்களாய் இருந்தனர்; அவர்களில் பலபந்து, நராமித்ர, கேதுச்ருங்க, தபோதனன் ஆகியோர் இருந்தனர்।

Verse 3

एकादशे द्वापरे तु व्यासश्च त्रिवृतो यदा । गंगाद्वारे कलौ नाम्ना तपोऽहं भविता तदा

பதினொன்றாம் துவாபர யுகத்தில் வியாசர் ‘திரிவ்ருத’ எனப் புகழ்பெறும்போது, கலியுகத்தில் கங்காத்வாரத்தில் நான் ‘தபः’ என்ற நாமத்துடன் பிறப்பேன்।

Verse 4

लम्बोदरश्च लम्बाक्षः केशलम्वः प्रलम्बकः । तत्रापि पुत्राश्चत्वारो भविष्यन्ति दृढव्रताः

லம்போதரன், லம்பாக்ஷன், கேசலம்ப்வன், பிரலம்பகன்—இவை ருத்ரரூபங்கள்; அங்கேயும் நான்கு புதல்வர்கள் பிறப்பர், அவர்கள் உறுதியான விரதத்தினர்।

Verse 5

द्वादशे परिवर्त्ते तु शततेजाश्च वेदकृत् । तत्राप्यहं भविष्यामि द्वापरान्ते कलाविह

பன்னிரண்டாம் பரிவர்த்தனச் சுழற்சியில் (நான்) ‘சததேஜா’—வேதங்களை இயற்றியவன்—ஆவேன்; அங்கேயும் துவாபரத்தின் முடிவில், குறையற்றவனாய் நான் வெளிப்படுவேன்।

Verse 6

हेमकंचुकमासाद्य नाम्ना ह्यत्रिः परिप्लुतः । व्यासस्यैव साहाय्यार्थं निवृत्तिपथरोषणः

பொற்கவசத்தைப் பெற்றபின் ‘அத்ரி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்று, அவர் முழுமையாக வல்லமை பெற்றார்; வியாசருக்கு உதவுவதற்காக நிவ்ருத்தி மார்க்கத்தில் தீவிர ஈடுபாடு கொண்டார்।

Verse 7

सर्वज्ञः समबुद्धिश्च साध्यः शर्वसुयोगिनः । तत्रेति पुत्राश्चत्वारो भविष्यन्ति महामुने

மகாமுனியே, அவர்கள் அனைத்தறிவும் சமநிலையான மனமும் உடையவர்களாய், சாதனையில் நிறைவு பெற்றவர்களாய்—சர்வன் (சிவன்) மீது திளைக்கும் சித்த யோகிகளாய் இருப்பர்; அக்குலத்தில் நான்கு புதல்வர் பிறப்பர்.

Verse 8

त्रयोदशे युगे तस्मिन्धर्मो नारायणः सदा । व्यासस्तदाहं भविता बलिर्नाम महामुनिः

அந்த பதின்மூன்றாம் யுகத்தில் தர்மம் எப்போதும் நாராயணனாக இருக்கும்; அக்காலத்தில் நான் வியாசனாக ஆகுவேன்—‘பலி’ எனும் மகாமுனியாக.

Verse 9

बालखिल्याश्रमे गंधमादने पर्वतोत्तमे । सुधामा काश्यपश्चैव वसिष्ठो विरजाः शुभाः

பாலகில்ய முனிவர்களின் ஆசிரமத்தில், சிறந்த கந்தமாதன மலைமேல், சுபமான சுதாமா, காச்யபர், வசிஷ்டர் மற்றும் தூய விரஜா இருந்தனர்.

Verse 10

यदा व्यासस्तु रक्षाख्यः पर्याये तु चतुर्दशे । वंश आङ्गिरसे तत्र भविताहं च गौतमः

பதினான்காம் பரம்பரையில் ‘ரக்ஷ’ எனப்படும் வியாசர் தோன்றும் போது, அக்காலத்தில் ஆங்கிரஸ வம்சத்தில் நான் கௌதமனாகப் பிறப்பேன்.

Verse 11

तत्रापि मम ते पुत्रा भविष्यन्ति कलौ तदा । अत्रिर्दवशदश्चैव श्रवणोथ श्रविष्कटः

அங்கேயும், அந்நேரம் கலியுகத்தில், என் அந்தப் புதல்வர்கள் பிறப்பார்கள்—அத்ரி, தவசதச, மேலும் ஸ்ரவணன், பின்னர் ஸ்ரவிஷ்கடன்.

Verse 12

व्यासः पञ्चदशे त्रय्यारुणिर्वै द्वापरे यदा । तदाहं भविता वेदशिरा वेदशिरस्तथा

த்வாபர யுகத்தில் பதினைந்தாம் வியாசராகத் திரய்யாருணி இருப்பார்; அப்போது நான் வேதசிரா எனும் முனிவனாக ஆகுவேன்—வேதசிரன் என்றும் புகழ்பெறுவேன்.

Verse 13

महावीर्यं तदस्त्रं च वेदशीर्षश्च पर्वतः । हिमवत्पृष्ठमासाद्य सरस्वत्यास्तथोत्तरे

அந்த மகாவீரியமிக்க தெய்வ ஆயுதமும், வேதசீர்ஷம் எனும் மலையும்—ஹிமவானின் பின்சரிவுகளை அடைந்து, சரஸ்வதியின் வடபகுதியில் (அங்கே) நிலைபெற்றன.

Verse 14

तत्रापि मम चत्वारो भविष्यन्ति सुता दृढाः । कुणिश्च कुणिबाहुश्च कुशरीरः कुनेत्रकः

அங்கேயும் என் உறுதியான நான்கு புதல்வர்கள் பிறப்பர்—குணி, குணிபாஹு, குசரீர, குநேத்ரக।

Verse 15

व्यासो युगे षोडशे तु यदा देवो भविष्यति । तदा योगप्रदानाय गोकर्णो भविता ह्यहम्

பதினாறாம் யுகத்தில் தெய்வமுனி வியாசர் தோன்றும் போது, யோகத்தை அருளுவதற்காக நான் நிச்சயமாக கோகர்ணனாக ஆகுவேன்।

Verse 16

तत्रैव च सुपुण्यं च गोकर्णं नाम तद्वनम् । तत्रापि योगिनः पुत्र भविष्यंतित्यम्बुसंमिताः

அங்கேயே ‘கோகர்ண’ எனப்படும் மிகப் புண்ணியமான வனம் உள்ளது; அங்கே யோகிகளுக்கு நீரைப்போல் எண்ணற்ற புதல்வர்கள் பிறப்பர் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 17

काश्यपोप्युशनाश्चैव च्यवनोऽथ बृहस्पतिः । तेपि तेनैव मार्गेण गमिष्यन्ति शिवालयम्

காஷ்யபர், உஷனா (சுக்ரர்), ச்யவனர், ப்ருஹஸ்பதியும்—அவர்களும் அதே வழியிலே சென்று சிவாலயத்தை அடைவார்கள்.

Verse 18

परिवर्त्ते सप्तदशे व्यासो देवकृतंजयः । गुहावासीति नाम्नाहं हिमवच्छिखरे शुभे

பதினேழாம் பரிவர்த்தனச் சுழற்சியில் வ்யாசர் ‘தேவக்ருதஞ்ஜய’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றார்; மேலும் நான் ‘குஹாவாசி’ என்ற நாமத்துடன் புனித ஹிமவான் சிகரத்தில் வாசமிருந்தேன்.

Verse 19

महालये महोत्तुंगे शिवक्षेत्रं हिमाल यम् । उतथ्यो वामदेवश्च महायोगो महाबलः

மகாலயத்தின் மிக உயர்ந்த இமயப் பகுதியில் ஒரு புனித சிவக்ஷேத்திரம் உள்ளது. அங்கே உதத்யரும் வாமதேவரும்—மகாயோகிகள், மாபெரும் ஆன்மிக சக்தியும் பலமும் உடையோர்—வசிக்கின்றனர்.

Verse 20

परिवर्त्तेऽष्टादशे तु यदा व्यास ऋतंजयः । शिखाण्डीनामतोहं तद्धिमवच्छिखरे शुभे

பதினெட்டாம் பரிவர்த்தத்தில், ‘ருதஞ்சய’ என அழைக்கப்படும் வியாசர் தோன்றியபோது, நான் புனிதமான இமயச் சிகரத்தில் சிகாண்டிகளிடையே பிறந்தேன்.

Verse 21

सिद्धक्षेत्रे महापुण्ये शिखण्डी नाम पर्वतः । शिखण्डिनो वनं वापि यत्र सिद्धनिषेवितम्

மிகப் புண்ணியமான சித்தக்ஷேத்திரத்தில் ‘சிகாண்டி’ எனும் மலை உள்ளது; மேலும் சிகாண்டியின் வனமும் உள்ளது, அங்கு சித்தர்கள் எப்போதும் சேவித்து தங்குகின்றனர்.

Verse 22

वाचःश्रवा रुचीकश्च स्यावास्यश्च यतीश्वरः । एते पुत्रा भविष्यन्ति तत्रापि च तपोधनाः

அங்கேயும் வாசஃஷ்ரவா, ருசீக, ஷ்யாவாஸ்ய, யதீஸ்வரர்—இவர்கள் புதல்வர்களாகப் பிறப்பார்கள்; அனைவரும் தபோதனர்கள், தவத்தின் செல்வங்கள் ஆவர்.

Verse 23

एकोनविंशे व्यासस्तु भरद्वाजो महामुनिः । तदाप्यहं भविष्यामि जटी माली च नामतः

பத்தொன்பதாம் (சுழற்சியில்) வ்யாசர் மகாமுனி பரத்வாஜராவார்; அப்போதும் நான் பெயரால் ஜடீ என்றும் மாலீ என்றும் வெளிப்படுவேன்.

Verse 24

हिमवच्छिखरे तत्र पुत्रा मेऽम्बुधिसंहिताः । हिरण्यनामा कौशल्यो लोकाक्षी प्रधिमिस्तथा

இமவானின் சிகரத்தில் என் புதல்வர்கள் பெருங்கடல் போல் ஒன்றுகூடியிருந்தனர்—ஹிரண்யநாமா, கௌசல்யன், லோகாக்ஷீ, மேலும் பிரதிமியும்।

Verse 25

परिवर्त्ते विंशतिमे भविता व्यास गौतमः । तत्राट्टहासनामाहमट्टहासप्रिया नराः

இருபதாம் பரிவர்த்தனச் சுழற்சியில் வியாசர் கௌதமராக இருப்பார். அங்கே நான் ‘அட்டஹாச’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவேன்; அங்குள்ள மக்கள் அட்டஹாச-பிரியராக இருப்பார்கள்।

Verse 26

तत्रैव हिमवत्पृष्ठे अट्टहासो महागिरिः । देवमानुषयक्षेन्द्रसिद्धचारणसेवितः

அங்கேயே இமவானின் முதுகில் ‘அட்டஹாச’ எனப் புகழ்பெற்ற மகாபர்வதம் நிற்கிறது; தேவர்கள், மனிதர்கள், யக்ஷேந்திரர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் அதை வணங்கி அணுகுவர்।

Verse 27

तत्रापि मम ते पुत्रा भवि ष्यन्ति सुयोगिनः । सुमन्तुर्बबरिर्विद्वान् कबंधः कुशिकन्धरः

அங்கேயும் என் அந்தப் புதல்வர்கள் உன்னிடத்தில் பிறப்பார்கள்—சிறந்த யோகிகள்: சுமந்து, பபரி, கல்விமான் கபந்தன், மற்றும் குஷிகந்தரன்.

Verse 28

एकविंशे युगे तस्मिन् व्यासो वाचःश्रवा यदा । तदाहं दारुको नाम तस्माद्दारुवनं शुभम्

அந்த இருபத்தொன்றாம் யுகத்தில், வ்யாசர் வாசஃஶ்ரவா என இருந்தபோது, என் பெயர் தாருகன்; அந்தப் பெயராலேயே புனிதமான ‘தாருவனம்’ வனம் தோன்றிப் புகழ்பெற்றது.

Verse 29

तत्रापि मम ते पुत्रा भविष्यन्ति सुयोगिनः । प्लक्षो दार्भायणिश्चैव केतुमान् गौतमस्तथा

அங்கேயும் என் புதல்வர்கள் சித்த யோகிகளாகப் பிறப்பார்கள்—ப்லக்ஷன், தார்பாயணி, கேதுமான், மேலும் கௌதமன்.

Verse 30

द्वाविंशे परिवर्ते तु व्यासः शुष्मायणो यदा । तदाप्यहं भविष्यामि वाराणस्यां महामुनिः

இருபத்திரண்டாம் பரிவர்த்தனச் சுழற்சியில், வ்யாசர் ஶுஷ்மாயணராக இருப்பார்; அப்பொழுது நானும் வாராணசியில் மகாமுனியாகத் தோன்றுவேன்.

Verse 31

नाम्ना वै लांगली भीमो यत्र देवाः सवासवाः । द्रक्ष्यंति मां कलौ तस्मिन्भवं चैव हलायुधम्

அந்த கலியுகத்தில் அங்கே தேவர்கள் இந்திரனுடன் என்னை ‘லாங்கலீ பீமன்’ என்ற நாமத்தால் தரிசிப்பார்கள்; மேலும் பவனாகிய (சிவன்) அவரையும் ‘ஹலாயுதன்’—உழவுக் கலப்பை ஏந்தியவன்—என்று காண்பார்கள்.

Verse 32

तत्रापि मम ते पुत्रा भविष्यंति सुधार्मिकाः । भल्लवी मधुपिंगश्च श्वेतकेतुस्तथैव च

அங்கேயும் உன் மகன்கள் என் மகன்களாகவே பிறப்பார்கள்—மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடன்: பல்லவீ, மதுபிங்க, மேலும் ஸ்வேதகேது।

Verse 33

परिवर्ते त्रयोविंशे तृणबिन्दुर्यदा मुनिः । श्वेतो नाम तदाहं वै गिरौ कालंजरे शुभे

இருபத்துமூன்றாம் பரிவர்த்தத்தில், முனிவர் த்ருணபிந்து தோன்றியபோது, நான் ‘ஸ்வேத’ என்ற நாமத்துடன் புனிதமான காலஞ்சர மலைமேல் வெளிப்பட்டேன்।

Verse 34

तत्रापि मम ते पुत्रा भविष्यन्ति तपस्विनः । उशिको बृहदश्वश्च देवलः कविरेव च

அங்கேயும் உனக்குப் என் புதல்வர்கள் பிறப்பார்கள்—மகாதபஸ்விகள்: உசிகன், ப்ருஹதஸ்வன், தேவலன், கவியுமாம்।

Verse 35

परिवर्ते चतुर्विंशे व्यासो यक्षो यदा विभुः । शूली नाम महायोगी तद्युगे नैमिषे तदा

இருபத்துநான்காம் பரிவர்த்தத்தில், வல்லமைமிகு சிவன் யக்ஷர்களிடையே வ்யாசராகத் தோன்றியபோது, அந்த மகாயோகி ‘சூலீ’ எனப் பெயர்பெற்றார்; அதே யுகத்தில் நைமிஷத்திலும் வெளிப்பட்டார்।

Verse 36

तत्रापि मम ते शिष्या भविष्यन्ति तपस्विनः । शालिहोत्रोऽग्निवेशश्च युवनाश्वः शरद्वसुः

அங்கேயும் அந்தத் தபஸ்விகள் என் சீடர்களாவார்கள்—சாலிஹோத்ரன், அக்னிவேசன், யுவநாச்வன், சரத்வசுவும்।

Verse 37

पंचविंशे यदा व्यासः शक्तिर्नाम्ना भविष्यति । तदाप्यहं महायोगी दण्डी मुण्डीश्वरः प्रभुः

இருபத்தைந்தாம் யுகத்தில் வியாசர் ‘சக்தி’ என்ற நாமத்தால் அறியப்படும்போது, நானும் மகாயோகியாக வெளிப்படுவேன்—தண்டீ, முண்டீஸ்வரன் எனும் பரமப் பிரபு.

Verse 38

तत्रापि मम ते शिष्या भविष्यन्ति तपस्विनः । छगलः कुण्डकर्णश्च कुम्भाण्डश्च प्रवाहकः

அங்கேயும் அந்தத் தவசிகள் என் சீடர்களாவர்—சகலன், குண்டகர்ணன், கும்பாண்டன், பிரவாஹகன்.

Verse 39

व्यासः पराशरो यर्हि षड्विंशे भविताप्यहम् । पुरं भद्रवटं प्राप्य सहिष्णुर्नाम नामतः

இருபத்தாறாம் யுகத்தில் வியாசர்—பராசரர்—ஆகும்போது, நானும் வெளிப்படுவேன். பத்ரவடம் என்னும் நகரை அடைந்து ‘சஹிஷ்ணு’ என்ற நாமத்தால் அறியப்படுவேன்.

Verse 40

तत्रापि मम ते शिष्या भविष्यन्ति तपस्विनः । उलूको विद्युतश्चैव शम्बूको ह्याश्वलायनः

அங்கேயும் அந்தத் தவசிகள் என் சீடர்களாவர்—உலூகன், வித்யுத், சம்பூகன், மேலும் ஆஸ்வலாயனன்.

Verse 41

सप्तविंशे यदा व्यासो जातूकर्ण्यो भविष्यति । प्रभासतीर्थमाश्रित्य सोमशर्मा तदाप्यहम्

இருபத்தேழாம் முறையில் வ்யாசர் ஜாதூகರ್ಣ்யராக இருப்பார்; அப்போது நானும் சோமசர்மாவாகி புனிதப் பிரபாச தீர்த்தத்தைச் சரணடைந்து அங்கே வாசிப்பேன்।

Verse 42

इति द्विचत्वारिंशावताराः

இவ்வாறு பகவான் ருத்ர-சிவனின் நாற்பத்தி இரண்டு அவதாரங்கள் (வெளிப்பாட்டு வடிவங்கள்) நிறைவுற்றன।

Verse 43

अष्टाविंशे द्रापरे तु पराशरसुतो हरिः । यदा व्यासो भविष्यामि नाम्ना द्वैपायनः प्रमुः

இருபத்தெட்டாம் துவாபர யுகத்தில் பராசரன் புதல்வன் ஹரி தோன்றுவான்; அப்போது நான் வியாசனாகி, துவைபாயனன் என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவேன்।

Verse 44

तदा षष्ठेन चांशेन कृष्णः पुरुषसत्तमः । वसुदेवसुतः श्रेष्ठो वासुदेवो भविष्यति

அப்போது ஆறாம் அंशத்துடன் புருஷோத்தமன் கிருஷ்ணன், வசுதேவனின் சிறந்த புதல்வனாகப் பிறந்து ‘வாசுதேவன்’ எனப் பெயர்பெறுவான்।

Verse 45

तदाप्यहं भविष्यामि योगात्मा योगमायया । लोकविस्मापनार्थाय ब्रह्मचारिशरीरकः

அப்போதும் என் யோகமாயையால் யோகஸ்வரூபனாகி, உலகங்களை மயக்குவதற்காக பிரம்மச்சாரி உடலை ஏற்றுக்கொள்வேன்।

Verse 46

श्मशाने मृतमुत्सृज्य दृष्ट्वा कायमनामयम् । ब्राह्मणानां हितार्थाय प्रविष्टो योगमायया

சுடுகாட்டில் இறந்த உடலைத் துறந்து, நோயற்ற உடலைக் கண்டு, பிராமணர்களின் நலனுக்காக யோகமாயையால் அதில் புகுந்தான்।

Verse 47

दिव्यां मेरुगुहां पुण्यां त्वया सार्द्धं च विष्णुना । भविष्यामि तदा ब्रह्मंल्लकुली नामनामतः

ஓ பிரம்மனே! அப்போது நான் உன்னுடனும் விஷ்ணுவுடனும் சேர்ந்து அந்த தெய்வீகமான புனித மேரு குகையில் நுழைந்து, அங்கே ‘லகுலீ’ என்ற நாமத்துடன் வெளிப்படுவேன்।

Verse 48

कायावतार इत्येवं सिद्धक्षेत्रं परं तदा । भविष्यति सुविख्यातं यावद्भूमिर्धरिष्यति

இவ்வாறு அந்த உன்னத சித்தக்ஷேத்திரம் அப்போது ‘காயாவதாரம்’ என்ற பெயரால் மிகப் புகழ்பெற்று, பூமி நிலைக்கும் வரை புகழுடன் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 49

तत्रापि मम ते शिष्या भविष्यन्ति तपस्विनः । कुशिकश्चैव गर्गश्च मित्रः कौरुष्य एव च

அங்கேயும் அந்தத் தவசிகள் என் சீடர்களாவார்கள்—குஷிகன், கார்கன், மித்ரன், மேலும் கௌருஷ்யனும்.

Verse 50

योगिनो ब्राह्मणा वेदपारगा ऊर्द्ध्वरेतसः । प्राप्य माहेश्वरं योगं गमिष्यंति शिवं पुरम्

வேதங்களைத் தாண்டி அறிந்தும் ஊர்த்வரேதஸாகவும் உள்ள யோகி பிராமணர்கள், மஹேஸ்வர யோகத்தை அடைந்து சிவனின் நகரம் (தாமம்) செல்வார்கள்.

Verse 51

वैवस्वतेऽन्तरे सम्यक् प्रोक्ता हि परमात्मना । योगेश्वरावताराश्च सर्वावर्तेषु सुव्रताः

வைவஸ்வத மந்வந்தரத்தில் பரமாத்மா இத்தத்துவங்களைத் தெளிவாகச் சரிவர உபதேசித்தார்; மேலும் ஒவ்வொரு கல்பச் சுழற்சியிலும் புனித விரதமுடைய யோகேஸ்வர அவதாரங்கள் வெளிப்படுகின்றனர்।

Verse 52

व्यासाश्चैवाष्टविंशत्का द्वापरेद्वापरे विभो । योगेश्वरावतारश्च प्रारंभे च कलौ कलौ

ஓ விபோ! ஒவ்வொரு த்வாபர யுகத்திலும் இருபத்தெட்டு வியாசர்கள் இருப்பர்; மேலும் ஒவ்வொரு கலியுகத்தின் தொடக்கத்திலும் யோகேஸ்வரனின் அவதாரமும் வெளிப்படும்।

Verse 53

योगेश्वरावताराणां योगमार्गप्रवर्द्धकाः । महाशैवाश्च चत्वारः शिष्याः प्रत्येकमव्यया

யோகேஸ்வரன் (சிவன்) அவதாரங்களுக்கு, யோக மார்க்கத்தை வளர்த்துப் பரப்பும் நான்கு மகாசைவ சீடர்கள் உள்ளனர்—ஒவ்வொருவரும் அழிவிலாதவர்।

Verse 54

एते पाशुपताः शिष्या भस्मोद्धूलितविग्रहाः । रुद्राक्षमालाभरणास्त्रिपुण्ड्रांकितमस्तकाः

இவர்கள் பாசுபத சீடர்கள்—திருநீற்றால் உடல் பூசப்பட்டவர்கள், ருத்ராட்ச மாலைகளை அணிந்தவர்கள், மேலும் நெற்றியில் திரிபுண்ட்ரச் சின்னம் தாங்கியவர்கள்।

Verse 55

शिष्या धर्मरताः सर्वे वेदवेदांगपारगाः । लिंगार्चनरता नित्यं बाह्याभ्यन्तरतः स्थिताः

அனைத்து சீடர்களும் தர்மத்தில் நிலைத்தவர்கள்; வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவர்கள். அவர்கள் எப்போதும் சிவலிங்க ஆராதனையில் ஈடுபட்டு, வெளிப்புற நடையிலும் உள்ளத்திலும் உறுதியாக இருந்தனர்.

Verse 56

भक्त्या मयि च योगेन ध्याननिष्ठा जितेन्द्रियाः । संख्यया द्वादशाधिक्य शतं च गणिता बुधैः

என்னிடத்தில் பக்தியுடன், யோகத்தின் வழி தியானத்தில் நிலைத்திருந்து, இந்திரியங்களை வென்றவர்கள்—அவர்களின் எண்ணிக்கை நூற்று பன்னிரண்டு என ஞானிகள் கணித்துள்ளனர்।

Verse 57

इत्येतद्वै मया प्रोक्तमवतारेषु लक्षणम् । मन्वादिकृष्णपर्यन्तमष्टाविंशद्युगक्रमात्

இவ்வாறு தெய்வ அவதாரங்களின் இலக்கணங்களை நான் உரைத்தேன். இருபத்தெட்டு யுகங்களின் ஒழுங்கான வரிசைப்படி, இந்த விவரம் மனு-காலம் முதல் கிருஷ்ணன் வரையிலாகும்।

Verse 58

तत्र श्रुतिसमूहानां विधानं ब्रह्मलक्षणम् । भविष्यति तदा कल्पे कृष्णद्वैपायनो यदा

அங்கே ஸ்ருதிகளின் பெருந்தொகுதியின் ஒழுங்கான அமைப்பு—பிரம்மலட்சணமுடையது—அந்த கல்பத்தில் அப்போது நிகழும்; கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்) தோன்றும் போது।

Verse 59

इत्येवमुक्त्वा ब्रह्माणमनुगृह्य महेश्वरः । पुनः संप्रेक्ष्य देवेशस्तत्रैवान्तरधीयत

இவ்வாறு கூறி மகேஸ்வரன் பிரம்மாவுக்கு அருள் செய்தான். பின்னர் தேவேசன் மீண்டும் நோக்கி, அங்கேயே மறைந்து போனான்.