Śiva–Arjuna Yuddha and the Subjugation of Pride (Śiva-parīkṣā)

Verse 1

तमागतन्ततो दृष्ट्वा ध्यानं कृत्वा शिवस्य सः । गत्वा तत्रार्जुनस्तेन युद्धं चक्रे सुदारुणम्

அவன் வருவதைப் பார்த்த அர்ஜுனன், முதலில் சிவபெருமானைத் தியானித்தான்; பின்னர் அங்கே சென்று அவனுடன் மிகக் கடுமையான போரில் ஈடுபட்டான்।

Verse 2

गणैश्च विविधैस्तीक्ष्णैरायुधैस्तं न्यपीडयत् । तैस्तदा पीडितः पार्थः सस्मार स्वामिनं शिवम्

அப்போது பலவகை கூரிய ஆயுதங்களுடன் வந்த கணங்கள் அவனை நெருக்கி வதைத்தன; அவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட பார்த்தன் அந்தக் கணமே தன் ஆண்டவன் சிவனை நினைத்தான்.

Verse 3

अर्जुनश्च तदा तेषां बाणावलिमथाच्छिनत् । यदायुद्धं च तैः क्षिप्तं ततः शर्वं परामृशत्

அப்போது அர்ஜுனன் அவர்களின் அம்புத் தொடர்களை வெட்டி வீழ்த்தினான்; அவர்கள் எறிந்த ஆயுதங்கள் தடுக்கப்பட்டபோது, அவன் பின்னர் சர்வனாகிய சிவபெருமானை நோக்கி மனம் திருப்பினான்.

Verse 4

पीडितास्ते गणास्तेन ययुश्चैव दिशो दश । गणेशा वारितास्ते च नाजग्मुस्स्वामिनम्प्रति

அவனால் வதைக்கப்பட்ட அந்தக் கணங்கள் பத்து திசைகளிலும் ஓடின; கணேசன் தடுத்தும் அவர்கள் தம் ஆண்டவனிடம் திரும்பிச் செல்லவில்லை.

Verse 5

शिवश्चैवार्जुनश्चैव युयुधाते परस्परम् । नानाविधैश्चायुधैर्हि महाबलपराक्रमौ

சிவனும் அர்ஜுனனும் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டனர். பலவகை ஆயுதங்களால், இருவரும் மகாபலமும் பராக்கிரமமும் கொண்டு சமரில் மோதினர்.

Verse 6

शिवोऽपि मनसा नूनं दयां कृत्वार्जुनं ह्यगात् । अर्जुनश्च दृढं तत्र प्रहारं कृतवांस्तदा

சிவனும் நிச்சயமாக மனத்தில் கருணை கொண்டு அர்ஜுனனை நோக்கி சென்றார். அப்போது அர்ஜுனன் அங்கே உறுதியாக நின்று வலிமையான தாக்குதலை செய்தான்.

Verse 7

आयुधानि शिवस्सो वै ह्यर्जुनस्याच्छिनत्तदा । कवचानि च सर्वाणि शरीरं केवलं स्थितम्

அப்போது ஆண்டவன் சிவன் அர்ஜுனனின் ஆயுதங்களை வெட்டி, அவனுடைய எல்லாக் கவசங்களையும் அகற்றினார்; உடல் மட்டும் நின்றது।

Verse 8

तदार्जुनः शिवं स्मृत्वा मल्लयुद्धं चकार सः । वाहिनीपतिना तेन भयात्क्लिष्टोपि धैर्यवान्

அப்போது அர்ஜுனன் சிவபெருமானை நினைத்து மல்லயுத்தத்தில் இறங்கினான். அந்த சேனாதிபதியின் அச்சத்தால் துன்புற்றாலும், அவன் தைரியமும் உறுதியும் குன்றவில்லை।

Verse 9

तद्युद्धेन मही सर्वा चकंपे ससमुद्रका । देवा दुःखं समापन्नः किं भविष्यति वा पुनः

அந்த கடும் போரால் கடல்களுடன் கூடிய முழு பூமியும் நடுங்கியது. தேவர்கள் துயரத்தில் ஆழ்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் “இனி என்ன ஆகும்?” என்று எண்ணினர்।

Verse 10

एतस्मित्रंतरे देवः शिवो गगनमास्थितः । युद्धं चकार तत्रस्थस्सोर्जुनश्च तथाऽकरोत्

அந்நேரத்தில் தேவாதிதேவன் ஸ்ரீசிவன் ஆகாயத்தில் நிலைபெற்று போரிட்டான்; அங்கே நின்ற அர்ஜுனனும் அதேபோல் போரிட்டான்।

Verse 11

उड्डीयोड्डीय तौ युद्धं चक्रतुर्देवपार्थिवौ । देवाश्च विस्मयं प्रापू रणं दृष्ट्वा तदाद्भुतम्

மீண்டும் மீண்டும் தாவித் தாவி அந்த தெய்வீகமும் அரசருமான வீரர்கள் போரிட்டனர். அந்த அதிசயப் போரைக் கண்டு தேவர்கள் வியப்புற்றனர்।

Verse 12

अथार्जुनोत्तरे ज्ञात्वा स्मृत्वा शिवपदांबुजम् । दधार पादयोस्तं वै तद्ध्यानादाप्तसद्बलः

அப்போது அர்ஜுனன் நிலையை உணர்ந்து ஸ்ரீசிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைத்தான்; அந்தத் தியானத்தால் பெற்ற வலிமையால் அவனைத் தன் காலடியில் உறுதியாகப் பிடித்தான்।

Verse 13

धृत्वा पादौ तदा तस्य भ्रामयामास सोर्जुनः । विजहास महादेवो भक्तवत्सल ऊतिकृत्

அப்போது அர்ஜுனன் அவரின் திருவடிகளைப் பிடித்து அவரைச் சுழற்றத் தொடங்கினான். பக்தவத்ஸலனும் நன்மை செய்பவனுமான மகாதேவன் புன்னகையுடன் சிரித்தான்।

Verse 14

दातुं स्वदासतां तस्मै भक्तवश्यतया मुने । शिवेनैव कृतं ह्येतच्चरितन्नान्यथा भवेत्

முனிவரே, பக்தியால் வசப்பட்டு அவனுக்கு தன் தாசத்துவத்தை அளிக்க இந்தச் செயலைச் சிவனே செய்தான்; இல்லையெனில் இது நிகழவே முடியாது।

Verse 15

पश्चाद्विहस्य तत्रैव शंकरो रूपम द्भुतम् । दर्शयामास सहसा भक्तवश्यतया शुभम्

பின்னர் அங்கேயே புன்னகைத்து, பக்தியால் வசப்பட்ட சங்கரன் திடீரென தன் அதிசயமான, மங்களமான ரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 16

यथोक्तं वेदशास्त्रेषु पुराणे पुरुषोत्तमम् । व्यासोपदिष्टं ध्यानाय तस्य यत्सर्वसिद्धिदम्

வேத-சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் கூறப்பட்டபடி, தியானத்திற்காக வியாசர் உபதேசித்த அந்த புருஷோத்தமன் தியானிப்பவர்க்கு எல்லா சித்திகளையும் அருள்வான்।

Verse 17

तद्दृष्ट्वा सुंदरं रूपं ध्यानप्राप्तं शिवस्य तु । बभूव विस्मितोतीव ह्यर्जुनो लज्जितः स्वयम्

தியானத்தின் வல்லமையால் வெளிப்பட்ட பகவான் சிவனின் அந்த மிக அழகிய ரூபத்தைப் பார்த்த அர்ஜுனன் பேரதிர்ச்சியடைந்து, தானே உள்ளத்தில் வெட்கமும் பணிவும் கொண்டான்।

Verse 18

अहो शिवश्शिवस्सोय यो मे प्रभुतया वृतः । त्रिलोकेशः स्वयं साक्षाद्धा कृतं किं मयाऽधुना

அஹோ! இவரே சிவன்—சிவனே—தன் ஆண்டவத் திருக்கருணையால் என்னை ஏற்றுக் கொண்டவர். திரிலோகேஸ்வரர் நேரில் முன் நிற்கிறார்; இனி நான் செய்ய வேண்டியது என்ன?

Verse 19

प्रभोर्बलवती माया मायिनामपि मोहिनी । किं कृतं रूपमाच्छाद्य प्रभुणा छलितो ह्यहम्

பிரபுவின் மாயை மிக வலிமையானது; அது மாயை வல்லவர்களையும் மயக்குகிறது. எந்தக் கற்பித ரூபத்தை மறையாகக் கொண்டு பிரபு என்னை எவ்வாறு மயக்கினார்—நான் எப்படித் தப்புணர்ந்தேன்?

Verse 20

धियेति संविचार्य्यैव साञ्जलिर्नतमस्तकः । प्रणनाम प्रभुं प्रीत्या तदोवाच स खिन्नधीः

‘இது புத்தி-விவேகத்தின் வல்லமையாலே’ என்று உள்ளத்தில் சிந்தித்து, கைகூப்பி தலை தாழ்த்தி நின்றான். பக்தியுடன் பிரபுவுக்கு வணங்கி, மனம் இன்னும் கலங்கிய நிலையில் பேசினான்।

Verse 21

अर्जुन उवाच देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । ममापराधः सर्वेश क्षन्तव्यश्च त्वया पुनः

அர்ஜுனன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணாகர ஶங்கரனே! சர்வேஸ்வரனே, என்னால் நிகழ்ந்த எந்த அபராதமும் நீர் மீண்டும் நிச்சயமாக மன்னிக்க வேண்டும்.

Verse 22

किं कृतं रूपमाच्छाद्य च्छलितोऽस्मि त्वयाधुना । धिङ् मां समरकर्तारं स्वामिना भवता प्रभो

நீங்கள் என்ன செய்தீர்—உங்கள் உண்மை ரூபத்தை மறைத்து இப்பொழுது என்னை ஏமாற்றினீர்? இந்தப் போரின் கர்த்தனான என்னை நிந்திக்க வேண்டும்; ஓ பிரபுவே, என் சொந்த ஆண்டவரே என்னை வென்றார்.

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं पाण्डवस्सोथ पश्चात्तापमवाप सः । पादयोर्निपपाताशु शंकरस्य महाप्रभोः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: இவ்வாறு அந்தப் பாண்டவன் பச்சாத்தாபத்தில் ஆழ்ந்து, உடனே மகாபிரபு சங்கரரின் திருவடிகளில் விழுந்தான்.

Verse 24

अथेश्वरः प्रसन्नात्मा प्रत्युवाचार्जुनं च तम् । समाश्वास्येति बहुशो महेशो भक्तवत्सलः

பின்னர் அருள்மிகு மனத்துடன் இருந்த ஈசன் அந்த அர்ஜுனனுக்கு பதில் கூறினார். பக்தவத்ஸலன் மகேசன் அவனை மீண்டும் மீண்டும் ஆறுதல் கூறி உறுதிப்படுத்தினார்.

Verse 25

शंकर उवाच । न खिद्य पार्थ भक्तोसि मम त्वं हि विशेषतः । परीक्षार्थं मया तेऽद्य कृतमेवं शुचञ्जहि

சங்கரன் கூறினான்— ஹே பார்த்தா, வருந்தாதே. நீ என் பக்தன்; சிறப்பாக எனக்கு அன்பானவன். இன்று உன்னைச் சோதிக்கவே நான் இவ்வாறு செய்தேன்; ஆகவே துயரை விடு.

Verse 26

नंदीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तं स्वहस्ताभ्यामुत्थाप्य प्रभुरर्जुनम् । विलज्जं कारयामास गणैश्च स्वामिनो गणैः

நந்தீஸ்வரன் கூறினான்— இவ்வாறு சொல்லி, ஆண்டவன் தன் இரு கரங்களாலும் அர்ஜுனனை எழுப்பினார்; மேலும் தம் ஸ்வாமியின் கணங்களால் அவனைத் தாழ்மையும் வெட்கமும் அடையச் செய்தார்.

Verse 27

पुनश्शिवोऽर्जुनम्प्राह पाण्डवं वीरसम्मतम् । हर्षयन् सर्वथा प्रीत्या शंकरो भक्तवत्सलः

மீண்டும் பக்தவத்ஸலனான சங்கரன், வீரர்களில் புகழ்பெற்ற பாண்டவ அர்ஜுனனிடம் உரைத்தான்; அன்புக் கருணையால் அவனை எல்லாவிதமாகவும் மகிழ்வித்தான்.

Verse 28

शिव उवाच । हे पार्थ पाण्डवश्रेष्ठ प्रसन्नोस्मि वरं वृणु । प्रहारैस्ताडनैस्तेऽद्य पूजनम्मानितम्मया

சிவன் கூறினான்—ஏ பார்தா, பாண்டவர்களில் சிறந்தவனே, நான் प्रसன்னன்; வரம் கேள். இன்று உன் அடிகளும் தாக்குதல்களும் வழியாக நிகழ்ந்த பூஜை எனால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு மதிக்கப்பட்டது.

Verse 29

इच्छया च कृतं मेऽद्य नापराधस्तवाधुना । नादेयं विद्यते तुभ्यं यदिच्छसि वृणीष्व तत्

இன்று நான் செய்தது என் இச்சையாலேயே; ஆகவே இப்போது உனக்கு குற்றம் இல்லை. உனக்குக் கொடுக்க முடியாதது ஒன்றுமில்லை—நீ விரும்புவதைத் தேர்ந்தெடு.

Verse 30

ते शत्रुषु यशोराज्यस्थापनाय शुभं कृतम् । एतद्दुःखं न कर्तव्यं वैक्लव्यं च त्यजाखिलम्

பகைவர்களை அடக்கி புகழும் நீதியான அரசாட்சியும் மீண்டும் நிலைபெற இச்சுபக் காரியம் செய்யப்பட்டது. ஆகவே துயரப்படாதே; எல்லா மனச்சோர்வும் இதயத் தளர்வும் முழுதும் விட்டு விடு।

Verse 31

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्त्वर्जुनस्तेन प्रभुणा शंकरेण सः । उवाच शंकरं भक्त्या सावधानतया स्थितः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு ஆண்டவன் சங்கரன் உரைத்தபோது, அர்ஜுனன் கவனத்துடனும் அமைதியுடனும் நின்று, பக்தியால் சங்கரனுக்கு மறுமொழி கூறினான்।

Verse 32

अर्जुन उवाच । भक्तप्रियस्य शम्भोस्ते सुप्रभो किं समीहितम् । वर्णनीयं मया देव कृपालुस्त्वं सदाशिव

அர்ஜுனன் கூறினான்—பக்தர்க்குப் பிரியமான சம்போ! ஒளிமிகு ஆண்டவனே, உமது விருப்பம் என்ன? தேவா, நான் எதைப் புகழ்ந்து உரைக்க வேண்டும்? நீர் கருணையாளர், சதாசிவா.

Verse 33

इत्युक्त्वा संस्तुतिं तस्य शंकरस्य महाप्रभोः । चकार पाण्डवस्सोथ सद्भक्तिं वेदसंमताम्

இவ்வாறு மகாபிரபு சங்கரனைப் போற்றி ஸ்துதி உரைத்த பாண்டவன் (அர்ஜுனன்), பின்னர் வேதம் ஒப்புக்கொண்ட உண்மைப் பக்தியை ஆற்றினான்.

Verse 34

अर्जुन उवाच । नमस्ते देवदेवाय नमः कैलासवासिने । सदाशिव नमस्तुभ्यं पञ्चवक्त्राय ते नमः

அர்ஜுனன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, உமக்கு வணக்கம்; கைலாச வாசனே, உமக்கு வணக்கம். சதாசிவா, உமக்கு வணக்கம்; உமது பஞ்சவக்த்ர ரூபத்திற்கும் வணக்கம்.

Verse 35

कपर्दिने नमस्तुभ्यन्त्रिनेत्राय नमोऽस्तु ते । मनः प्रसन्नरूपाय सहस्रवदनाय च

கபர்தினே (ஜடாதாரியே) உமக்கு வணக்கம்; திரிநேத்ரனே உமக்கு நமஸ்காரம். மனத்தை மகிழ்விக்கும் ரூபனே, ஸஹஸ்ரவதனனே—உமக்கும் வணக்கம்.

Verse 36

नीलकंठ नमस्तेस्तु सद्योजाताय वै नमः । वृषध्वज नमस्तेस्तु वामांगगिरिजाय च

நீலகண்டா, உமக்கு நமஸ்காரம்; சத்யோஜாத ரூபத்திற்கும் நமஸ்காரம். வृषத்வஜா, உமக்கு நமஸ்காரம்; இடப்புறத்தில் கிரிஜை அமர்ந்திருக்கும் சிவனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 37

दशदोष नमस्तुभ्यन्नमस्ते परमात्मने । डमरुकपालहस्ताय नमस्ते मुण्डमालिने

பத்து தோஷங்களை நீக்கும் உமக்கு நமஸ்காரம்; பரமாத்மனே, உமக்கு நமஸ்காரம். டமரு மற்றும் கபாலம் தாங்கிய கரங்களையுடைய உமக்கு நமஸ்காரம்; முண்டமாலையணிந்த உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 38

शुद्धस्फटिकसंकाशशुद्धकर्पूरवर्ष्मणे । पिनाकपाणये तुभ्यन्त्रिशूलवरधारिणे

தூய ஸ்படிகம்போல் ஒளிரும், தூய கற்பூரம்போல் நிர்மலமான திருமேனியுடைய உமக்கு நமஸ்காரம். பினாகத்தை கையில் தாங்கியவனே, சிறந்த திரிசூலதாரியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 39

व्याघ्रचर्मोत्तरीयाय गजाम्बरविधारिणे । नागांगाय नमस्तुभ्यं गंगाधर नमोस्तु ते

புலிச்சர்மத்தை மேலாடையாக அணிந்தவனே, யானைச்சர்ம ஆடையணிந்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். நாகங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அங்கங்களையுடையவனே, கங்காதரனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 40

सुपादाय नमस्तेऽस्तु आरक्तचरणाय च । नन्द्यादिगणसेव्याय गणेशाय च ते नमः

அழகிய பாதங்களையுடைய உமக்கு நமஸ்காரம்; செம்மை நிறச் சரணங்களையுடைய உமக்கு நமஸ்காரம். நந்தி முதலிய கணங்களால் சேவிக்கப்படும் கணேசனுக்கும் என் வணக்கம்.

Verse 41

इत्यष्टाशीत्यवताराः । इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां किरातेश्वरावतारवर्णनं नामैकचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு பகவான் சிவனின் எண்பத்தெட்டு அவதாரங்கள் (வெளிப்பாட்டு வடிவங்கள்) வர்ணிக்கப்பட்டன. ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் மூன்றாம் ஷதருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘கிராதேஸ்வர அவதார வர்ணனம்’ எனும் நாற்பத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 42

अगुणाय नमस्तेस्तु सगुणाय नमोनमः । अरूपाय सरूपाय सकलायाकलाय च

நிர்குணனாகிய உமக்கு நமஸ்காரம்; சகுணனாகிய உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். அரூபனாகிய உமக்கு நமஸ்காரம், சரூபனாகிய உமக்கு நமஸ்காரம்; சகல (வெளிப்பட்ட) உமக்கும், அகல (அவ்யக்த) உமக்கும் நமஸ்காரம்।

Verse 43

नमः किरातरूपाय मदनुग्रहकारिणे । युद्धप्रियाय वीराणां नानालीलानुकारिणे

கிராதரூபம் தாங்கி என்மேல் அருள்புரியும் ஆண்டவருக்கு நமஸ்காரம். தர்மயுத்தத்தில் விருப்பமுடையவரே, வீரர்களின் நலனுக்காக பலவகை தெய்வ லீலைகளை நிகழ்த்துபவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 44

यत्किंचिद्दृश्यते रूपन्तत्तेजस्तावकं स्मृतम् । चिद्रूपस्त्वं त्रिलोकेषु रमसेन्वयभेदतः

எங்கு எத்தகைய வடிவம் காணப்பட்டாலும் அது அனைத்தும் உமது தெய்வீகத் தேஜஸே என அறியப்படுகிறது. நீர் தூய சைதன்ய-சொரூபன்; மூவுலகிலும் உறவு-வம்ச வேறுபாடுகளின்படி பலவகையாக வெளிப்பட்டு லீலை புரிகிறீர்.

Verse 45

गुणानान्ते न संख्यास्ति यथा भूरजसामिह । आकाशे तारकाणां हि कणानां वृष्ट्यपामपि

பரமனின் குணங்களுக்கு முடிவில்லை; அவற்றை எண்ண இயலாது. பூமியின் தூசுத் துகள்கள், ஆகாயத்தின் நட்சத்திரங்கள், மழையின் நீர்த்துளிகள் போல அனைத்தும் எண்ணற்றவை.

Verse 46

न ते गुणास्तु संख्यातुं वेदा वै सम्भवन्ति हि । मन्दबुद्धिरहं नाथ वर्णयामि कथम्पुनः

உமது குணங்களை எண்ணுவதற்கு வேதங்களுக்கே இயலாது. ஓ நாதா, என் அறிவு குறைவு—அப்படியிருக்க நான் உம்மை எவ்வாறு வர்ணிப்பேன்?

Verse 47

सोसि योसि नमस्तेऽस्तु कृपां कर्तुमिहार्हसि । दासोहं ते महेशान स्वामी त्वं मे महेश्वर

நீங்களே அது; நீங்களே இதுவும்—உமக்கு நமஸ்காரம். இங்கே இப்போதே அருள் செய்ய வேண்டும். ஓ மகேசானா, நான் உமது அடியேன்; ஓ மகேசுவரா, நீரே என் ஒரே ஆண்டவன்।

Verse 48

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य पुनः प्रोवाच शंकर । सुप्रसन्नतरो भूत्वा विहसन्प्रभुरर्जुनम्

நந்தீசுவரர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டுச் சங்கரன் மீண்டும் உரைத்தார். மேலும் அருள்மிகுந்தவராய், ஆண்டவன் புன்னகைத்து அர்ஜுனனை நோக்கி பேசினார்।

Verse 49

शंकर उवाच । वचसा किम्बहूक्तेन शृणुष्व वचनम्मम । शीघ्रं वृणु वरम्पुत्र सर्वन्तच्च ददामि ते

சங்கரன் கூறினார்—பல சொற்கள் எதற்கு? என் வாக்கை கேள். அன்புப் புதல்வா, விரைவில் வரம் தேர்ந்தெடு; நீ வேண்டிய அனைத்தையும் நான் உனக்கு அருள்வேன்.

Verse 50

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तश्चार्जुनस्तेन प्रणिपत्य सदाशिवम् । साञ्जलिर्नतकः प्रेम्णा प्रोवाच गद्गदाक्षरम्

நந்தீஸ்வரன் கூறினார்—அவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அர்ஜுனன் சதாசிவனை வணங்கி விழுந்தான். கைகளை கூப்பி, தலை தாழ்த்தி, அன்பால் நிறைந்து, உணர்ச்சியால் தளறும் சொற்களுடன் பேசினான்.

Verse 51

अर्जुन उवाच । किं ब्रूयां त्वं च सर्वेषामन्तर्यामितया स्थितः । तथापि वर्णितं मेऽद्य श्रूयतां च त्वया विभो

அர்ஜுனன் கூறினான்— நான் என்ன சொல்ல முடியும்? நீர் எல்லோருள்ளும் அந்தர்யாமியாக நிலைகொண்டிருக்கிறீர். ஆயினும், ஹே விபோ, இன்று நான் இயன்றவரை கூறியதை நீர் கேட்டு ஏற்றருள வேண்டும்.

Verse 52

शत्रूणां संकटं यच्च तद्गतन्दर्शनात्तव । ऐहिकीं च परां सिद्धिम्प्राप्नुयां वै तथा कुरु

உமது தரிசனமட்டுமே என் பகைவர்களுக்கு ஏற்பட்ட துன்பத்தை நீக்கட்டும். மேலும் நான் உலகியலான வெற்றியும் பரம சித்தியும் இரண்டையும் அடையும்படி அருள்புரிவீராக.

Verse 53

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तं नमस्कृत्य शंकरम्भक्तवत्सलम् । नतस्कन्धोऽर्जुनस्तत्र बद्धाञ्जलिरुपस्थितः

நந்தீஸ்வரன் கூறினான்— இவ்வாறு சொல்லி, அர்ஜுனன் பக்தவத்ஸலனான சங்கரனை வணங்கினான். தோள்களைத் தாழ்த்தி, கைகளை கூப்பி, அங்கே பக்தியுடன் நின்றான்.

Verse 54

शिवोपि च तथाभूतञ्ज्ञात्वा पाण्डवमर्जुनम् । निजभक्तवरं स्वामी महातुष्टो बभूव ह

சிவனும் பாண்டவர் அர்ஜுனனை அத்தகையவனென அறிந்து, அவனைத் தன் தலைசிறந்த பக்தனெனக் கருதி, அந்த ஆண்டவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்।

Verse 55

अस्त्रम्पाशुपतं स्वीयन्दुर्जयं सर्वदाखिलैः । ददौ तस्मै महेशानो वचनश्चेदमब्रवीत्

அப்போது மகேசானன் தன் பாசுபத ஆயுதத்தை—எல்லோராலும் எந்நாளும் வெல்ல இயலாததை—அவனுக்கு அருளி, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 56

शिव उवाच । स्वं महास्त्रम्मया दत्तन्दुर्जयस्त्वम्भविष्यति । अनेन सर्वशत्रूणां जयकृत्यमवाप्नुहि

சிவன் கூறினார்—என் சொந்த மகாஸ்திரத்தை நான் உனக்கு அளித்தேன்; நீ அஜேயனாவாய். இதனால் எல்லா பகைவர்களையும் வென்று வெற்றிக் காரியத்தை நிறைவேற்று.

Verse 57

कृष्णं च कथयिष्यामि साहाय्यन्ते करिष्यति । स वै ममात्मभूतश्च मद्भक्तः कार्य्यकारकः

கிருஷ்ணனைப் பற்றியும் நான் கூறுகிறேன்—அவன் உனக்கு துணை செய்வான். அவன் என் ஆத்மசமமானவன், என் பக்தன், காரியத்தை நிறைவேற்ற வல்லவன்.

Verse 58

मत्प्रभावान्भारत त्वं राज्यन्निकण्टकं कुरु । धर्म्यान्नानाविधान्भ्रात्रा कारय त्वं च सर्वदा

ஓ பாரதா, என் தெய்வீகப் பிரபாவத்தால் உன் அரசை முள்ளற்றதாக—இடையூறு, எதிர்ப்பு அற்றதாக—ஆக்கு. மேலும் உன் சகோதரர்களால் பலவகை தர்மக் காரியங்களை எப்போதும் நடத்தச் செய்.

Verse 59

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा निजहस्तं च धृत्वा शिरसि तस्य सः । पूजितो ह्यर्जुनेनाशु शंकरोन्तरधीयत

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, பகவான் சங்கரர் தமது கரத்தை அர்ஜுனனின் தலைமேல் வைத்தார். பின்னர் அர்ஜுனன் முறையாக வழிபட்டதும், அவர் உடனே அந்தர்தானமாயினார்.

Verse 60

अथार्जुनः प्रसन्नात्मा प्राप्यास्त्रं च वरं प्रभोः । जगाम स्वाश्रमे मुख्यं स्मरन्भक्त्या गुरुं शिवम्

அப்போது அர்ஜுனனின் உள்ளம் அமைதியடைந்தது. ஆண்டவரிடமிருந்து தெய்வ ஆயுதமும் வரமும் பெற்றுத் தன் முதன்மை ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்—பக்தியுடன் குருவான சிவனை நினைத்தவாறே.

Verse 61

सर्व्वे ते भ्रातरः प्रीतास्तन्वः प्राणमिवागतम् । मिलित्वा तं सुखं प्रापुर्द्रौपदी चाति सुव्रता

அந்த சகோதரர்கள் அனைவரும் உடலுக்கு உயிர் மீண்டதுபோல் மகிழ்ந்தனர். அவனை மீண்டும் சந்தித்து பேரின்பம் அடைந்தனர்; அத்துடன் மிகுந்த விரதநிலையுடைய த்ரௌபதியும் அளவிலா மகிழ்ச்சி கொண்டாள்।

Verse 62

शिवं परं च सन्तुष्टम्पाण्डवाः सर्व एव हि । नातृप्यन्सर्ववृत्तान्तं श्रुत्वा हर्षमुपागताः

அனைத்து பாண்டவரும் பரமசிவனில் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்திருந்தனர்; ஆயினும் முழு நிகழ்வையும் கேட்டபின் அவர்களுக்கு நிறைவு ஏற்படவில்லை, மாறாக பேரானந்தம் பெருகியது।

Verse 63

आश्रमे पुष्पवृष्टिश्च चन्दनेन समन्विता । पपात सुकरार्थं च तेषाञ्चैव महात्मनाम्

ஆசிரமத்தில் சந்தன மணம் கலந்த மலர்மழை பொழிந்தது; அது அந்த மகாத்மாக்களுக்கு மங்களமும் சுகமும் நலனும் அளித்தது।

Verse 64

धन्यं च शंकरं चैव नमस्कृत्य शिवम्मुदा । अवधिं चागतं ज्ञात्वा जयश्चैव भविष्यति

பாக்கியமிக்க சங்கரன்—சாட்சாத் சிவன்—அவரை மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கி, விதிக்கப்பட்ட எல்லை (சோதனையின் முடிவு) வந்துவிட்டதென அறிந்து, நிச்சயமாக வெற்றி நிகழும்।

Verse 65

एतस्मिन्नन्तरे कृष्णश्श्रुत्वार्जुनमथागतम् । मेलनाय समायातश्श्रुत्वा सुखमुपागतः

அந்நேரத்தில் அர்ஜுனன் வந்தடைந்தான் என்று கிருஷ்ணன் கேட்டு, அவனைச் சந்திக்க அங்கே வந்தார்; அந்தச் செய்தி கேட்டவுடனே மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தார்।

Verse 66

अतश्चैव मयाख्यातः शंकरः सर्वदुःखहा । स सेव्यते मया नित्यं भवद्भिरपि सेव्यताम्

ஆகையால் சங்கரன் எல்லாத் துயரங்களையும் நீக்குபவன் என்று நான் அறிவித்தேன். நான் தினமும் அவரை வழிபடுகிறேன்; நீங்களும் அவரையே வழிபடுங்கள்.

Verse 67

इत्युक्तस्ते किराताह्वोवतारश्शंकस्य वै । तं श्रुत्वा श्रावयन्वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

இவ்வாறு சங்கரனின் ‘கிராத’ எனப்படும் அவதார வரலாறு கூறப்பட்டது. இதை கேட்பவனும், பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவனும், எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவை அடைவான்.