Arjuna–Gaṇa Saṃvāda: Bāṇādhikāra, Tāpasa-veṣa, and the Ethics of Tapas (अर्जुन-गणसंवादः)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ शृणु लीलाम्परात्मनः । भक्तवात्सल्यसंयुक्तां तद्दृढत्वविदर्भिताम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அனைத்தையும் அறிந்த சனத்குமாரா, பரமாத்மாவின் தெய்வ லீலையை கேள்; அது பக்தவாத்ஸல்யம் நிறைந்தது, பக்தியின் உறுதியை வெளிப்படுத்துவது.

Verse 2

शिवोप्यथ स्वभृत्यं वै प्रेषयामास स द्रुतम् । बाणार्थे च तदा तत्रार्जुनोपि समगात्ततः

அப்போது சிவனும் தன் பணியாளனை விரைவாக அனுப்பினார்; அதே நேரத்தில் அம்புகளை நாடி அர்ஜுனனும் அங்கே வந்தடைந்தான்।

Verse 3

एकस्मिन् समये प्राप्तौ बाणार्थं तद्गणार्जुनौ । अर्जुनस्तं पराभर्त्स्य स्वबाणं चाग्रहीत्तदा

ஒரு வேளையில் அம்புகளுக்காக அந்த கணனும் அர்ஜுனனும் இருவரும் வந்தனர்; அப்போது அர்ஜுனன் அவனை கண்டித்து உடனே தன் அம்புகளை எடுத்துக் கொண்டான்।

Verse 4

गण प्रोवाच तं तत्र किमर्थं गृह्यते शरः । बाणश्चैवास्मदीयो वै मुच्यतां ऋषिसत्तम

கணர்கள் அவனிடம் அங்கே கூறினர்—“இந்த அம்பை எதற்காக எடுக்கிறாய்? இது நம் பக்கத்தினரான பாண வீரனுடையதே. ஓ முனிவர்சிறந்தவரே, இதை விடுவி (வைத்துவிடு).”

Verse 5

इत्युक्तस्तेन भिल्लस्य गणेन मुनिसत्तमः । सोर्जुनः शंकरं स्मृत्वा वचनं च तमब्रवीत्

அந்த பில்லர் கூட்டம் இவ்வாறு கூறியபோது, முனிவர்களில் சிறந்த அர்ஜுனன் சங்கரனை நினைந்து, அவனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 6

अर्जुन उवाच । अज्ञात्वा किंच वदसि मूर्खोसि त्वं वनेचर । बाणश्च मोचितो मेऽद्य त्वदीयश्च कथं पुनः

அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ வனவாசி மூடனே! உண்மை அறியாமல் ஏன் பேசுகிறாய்? இன்று விடப்பட்ட அம்பு என்னுடையதே; அது மீண்டும் உன்னுடையது என்று எப்படி சொல்வது?

Verse 7

रेखारूपं च पिच्छानि मन्नामांकित एव च । त्वदीयश्च कथं जातः स्वभावो दुस्त्यजस्तव

இந்த கோடு போன்ற குறிகளும், இந்த இறகுகளும் என் நாமத்தால் குறியிடப்பட்டவையே. ஆயினும், நீ விட்டு விட இயலாத இந்த இயல்பு எவ்வாறு ‘உன்னுடையதே’ ஆகிவிட்டது?

Verse 8

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवन्तद्वचः श्रुत्वा विहस्य स गणेश्वरः । अर्जुनं ऋषिरूपं तं भिल्लो वाक्यमुपाददे

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் கணேஸ்வரர் சிரித்தார். பின்னர் பில்லன் (வேடன்) வடிவம் கொண்டு, முனிவர் வடிவில் இருந்த அர்ஜுனனை நோக்கி உரையாடினார்.

Verse 9

तापस श्रूयतां रे त्वं न तपः क्रियते त्वया । वेषतश्च तपस्वी त्वं न यथार्थं छलायते

ஓ தாபஸா, கேள்! நீ உண்மையில் தவம் செய்கிறதில்லை. வெளிப்புற வேடத்தால் மட்டும் நீ தவசியாகத் தோன்றுகிறாய்; உள்ளத்தில் நீ வஞ்சகத்தில் ஈடுபட்டுள்ளாய், உண்மைத்தவத்தில் அல்ல.

Verse 10

तपस्वी च कथं मिथ्या भाषते कुरुते नरः । नैकाकिनं च मां त्वं च जानीहि वाहिनीपतिम्

ஒரு தவசி எவ்வாறு பொய் பேசவும் பொய்செயல்களும் செய்யவும் முடியும்? அறிந்துகொள்—நான் தனியன் அல்ல, நீயும் அல்ல; என்னை தேவர்களின் சேனைகளின் தலைவன் ‘வாஹினீபதி’ என உணர்க.

Verse 11

बहुभिर्वनभिल्लैश्च युक्तः स्वामी स आसत । समर्थस्सर्वथा कर्तुं विग्रहानुग्रहौ पुनः

அந்த ஆண்டவன் பல வனவாசிகளுடன் கூடி அங்கே இருந்தான். எல்லாவிதத்திலும் வல்லவன்; மீண்டும் எதிர்ப்பையும் அருளையும்—தர்மத்திற்கு எதிரானவர்களை அடக்கியும், பக்தர்களுக்கு அருள் வழங்கியும்—செய்யக் கூடியவன்.

Verse 12

वर्तते तस्य वाणीयं यो नीतश्च त्वयाधुना । अयं बाणश्च ते पार्श्वे न स्थास्यति कदाचन

அவனுடைய ஆணை இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது—நீ இப்பொழுதே அழைத்துச் சென்றவனைப் பற்றியது. மேலும் உன் இந்த அம்பு இனி ஒருபோதும் உன் அருகில் நிலைக்காது।

Verse 13

तपःफलं कथं त्वं च हातुमिच्छसि तापस । चौर्य्याच्छलार्द्यमानाच्च विस्मयात्सत्य भञ्जनात्

ஓ தவசியே! நீ உன் தவத்தின் பலனை எவ்வாறு கைவிட விரும்புகிறாய்? அது திருட்டும் வஞ்சகமும் தாக்க, மயக்கத்தால் சத்தியம் உடையும் நிலை ஏற்படுகிறது.

Verse 14

तपसा क्षीयते सत्यमेतदेव मया श्रुतम् । तस्माच्च तपसस्तेद्य भविष्यति फलं कुतः

“தவத்தால் சோர்வு உண்டாகும்—இதையே நான் கேட்டேன். ஆகவே, ஓ வணக்கத்திற்குரியவரே! அத்தகைய தவத்திலிருந்து பலன் எவ்வாறு பிறக்கும்?”

Verse 15

तस्माच्च मुच्यते बाणात्कृतघ्नस्त्वं भविष्यसि । ममैव स्वामिनो बाणस्तवार्थे मोचितो ध्रुवम्

ஆகவே நீ அம்பிலிருந்து விடுபடுவாய்; ஆனால் நிச்சயமாக நன்றிக்கெட்டவன் எனப் பெயர் பெறுவாய். என் ஆண்டவனின் அம்பு உறுதியாக உன் பொருட்டே செலுத்தப்பட்டது.

Verse 16

शत्रुश्च मारितस्तेन पुनर्बाणश्च रक्षितः । अत्यन्तं च कृतघ्नोसि तपोशुभकरस्तथा

அவன் பகையை அழித்தான்; மீண்டும் பாணனையும் காத்தான். இருந்தும் நீ மிகுந்த நன்றிக்கெட்டவன்; உன் தவம் நன்மை தரும், புண்ணியம் அளிக்கும் எனச் சொல்லப்பட்டாலும்.

Verse 17

सत्यं न भाषसे त्वं च किमतः सिद्धिमिच्छसि । प्रयोजनं चेद्बाणेन स्वामी च याच्यतां मम

நீ உண்மையைப் பேசவில்லை; அப்படியிருக்க இதனால் சித்தியை எவ்வாறு நாடுவாய்? பாணனைப் பற்றிய ஏதாவது நோக்கம் இருந்தால், என் ஸ்வாமி (சிவன்) இடமே அதை வேண்டிக்கொள்.

Verse 18

ईदृशांश्च बहून्बाणांस्तदा दातुं क्षमः स्वयम् । राजा च वर्तते मेऽद्य किं त्वेवं याच्यते त्वया

நானே இவ்வகை பல அம்புகளை அளிக்க வல்லவன். மேலும் இன்று அரசனும் என்னுடன் இருக்கிறான்—அப்படியிருக்க நீ என்னை இவ்வாறு ஏன் வேண்டுகிறாய்?

Verse 19

उपकारं परित्यज्य ह्यपकारं समीहसे । नैतद्युक्तं त्वयाद्यैव क्रियते त्यज चापलम्

உபகாரத்தை விட்டுவிட்டு நீ தீங்கு செய்ய முயல்கிறாய். இது உனக்குச் சரியல்ல—உடனே இந்த அவசரமும் நிலையற்றதுமான நடத்தை விட்டுவிடு.

Verse 20

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं वचनन्तस्य श्रुत्वा पार्थोर्जुनस्तदा । क्रोधं कृत्वा शिवं स्मृत्वा मितं वाक्यमथाब्रवीत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்ட பின் பார்த்தன் அர்ஜுனன் கோபமுற்றான்; ஆயினும் சிவபெருமானை நினைத்து அளவான சொற்களால் பேசினான்.

Verse 21

अर्जुन उवाच । शृणु भिल्ल प्रवक्ष्यामि न सत्यं तव भाषणम् । यथा जातिस्तथा त्वां च जानामि हि वनेचर

அர்ஜுனன் கூறினான்—கேள், ஓ பில்லா! உன் பேச்சு உண்மை அல்ல என்று நான் சொல்கிறேன். உன் பிறப்பின்படி நீயும் அப்படியே; ஓ வனவாசியே, உன்னை நான் அறிவேன்.

Verse 22

अहं राजा भवांश्चौरः कथं युद्धप्रयुक्तता । युद्धं मे सबलैः कार्यं नाधमैर्हि कदाचन

நான் அரசன்; நீ திருடன். நம்மிடையே போர் எவ்வாறு உரியதாகும்? நான் போரிட வேண்டுமெனில், அது வலிமையுள்ளோருடனே; எந்நாளும் தாழ்ந்தோருடன் அல்ல.

Verse 23

तस्मात्ते च तथा स्वामी भविष्यति भवादृशः । दातारश्च वयं प्रोक्ताश्चौरा यूयं वनेचराः

ஆகையால் உங்கள்மேலும் உங்களைப் போன்ற ஒரு ஆண்டவன் இருப்பான். நாங்கள் தானம் அளிப்போர் எனக் கூறப்படுகிறோம்; நீங்கள் வனவாசிகள் திருடர்கள் எனப் புகழப்படுகிறீர்கள்.

Verse 24

कथं याच्यो मया भिल्लराज एवं च साम्प्रतम् । त्वमेव याचसे नैव बाणं मां किं वनेचरः

ஓ பில்ல அரசனே, இந்நேரத்தில் நான் உன்னிடம் எவ்வாறு யாசிக்க முடியும்? மாறாக நீயே என்னிடமே கேட்கிறாய். ஓ வனவாசியே, என்னிடம் ஏன் அம்பை வேண்டுகிறாய்?

Verse 25

ददामि ते तथा बाणान्सन्ति मे बहवो ध्रुवम् । राजा च ग्रहणं चैव न दास्यति तथा भवेत्

நான் உனக்கும் அதுபோல அம்புகளை அளிப்பேன்; நிச்சயமாக என்னிடம் பல அம்புகள் உள்ளன. அதேபோல் அரசனும் ஏற்றுக்கொள்ள அனுமதிக்கமாட்டான்—அப்படியே ஆகும்.

Verse 26

किम्पुनश्च तथा बाणान्प्रयच्छामि वनेचर । यदि मे या चिकीर्षा स्यात्कथं नागम्यतेऽधुना

மேலும், ஓ வனவாசியே, நான் ஏன் இப்படிப்பட்ட அம்புகளை உனக்குக் கொடுக்க வேண்டும்? எனக்கு உண்மையில் ஏதாவது செய்ய வேண்டிய நோக்கம் இருந்தால், அது இப்போதே ஏன் நிறைவேறாது?

Verse 27

यथागच्छतु ते भर्ता किमर्थं भाषतेऽधुना । आगत्य च मया सार्द्धं जित्वा युद्धे च माम्पुनः

உன் கணவன் விரும்பினபடி வரட்டும்—இப்போது நீ ஏன் இப்படிப் பேசுகிறாய்? அவன் வந்து என்னுடன் போரிட்டு மீண்டும் என்னை வெல்லட்டும்.

Verse 28

नीत्वा बाणमिमं भिल्ल स्वामी ते वाहिनीपतिः । निजालयं सुखं यातु विलंबः क्रियते कथम्

ஓ பில்லா, இந்த அம்பை எடுத்துச் செல். உன் தலைவர், படைத்தலைவன், தன் இல்லத்திற்கு இன்பமாய் செல்லட்டும்—தாமதம் ஏன் செய்யப்படுகிறது?

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । महेश्वरकृपाप्राप्तसद्बलस्यार्जुनस्य हि । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा भिल्लो वाक्यमथाब्रवीत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—மஹேஸ்வரன் அருளால் உண்மைப் பலம் பெற்ற அர்ஜுனனின் இவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்து, பில்லன் அப்போது பதிலுரைத்தான்.

Verse 30

भिल्ल उवाच । अज्ञोसि त्वं ऋषिर्नासि मरणं त्वीहसे कथम् । देहि बाणं सुखन्तिष्ठ त्वन्यथा क्लेशभाग्भवेः

பில்லன் சொன்னான்—நீ அறியாதவன்; நீ ரிஷி அல்ல. இங்கே மரணத்தை எப்படிக் கேட்கிறாய்? அம்பை கொடு, நிம்மதியாய் இரு; இல்லையெனில் துன்பத்தின் பங்காளி ஆவாய்.

Verse 31

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्तेन भिल्लेन शिवसच्छक्तिशोभिना । गणेन पाण्डवस्तं च प्राह स्मृत्वा च शङ्करम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அந்த பில்லன் இவ்வாறு சொன்னபோது, சிவனின் உண்மைப் பேராற்றலால் ஒளிரும் கணங்களுடன் பாண்டவன், சங்கரனை நினைத்து அவனுக்குப் பதிலுரைத்தான்.

Verse 32

अर्जुन उवाच । मद्वाक्यन्तत्त्वतो भिल्ल शृणु त्वं च वनेचर । आगमिष्यति ते स्वामी दर्शयिष्ये फलन्तदा

அர்ஜுனன் கூறினான்—ஓ பில்லா, வனவாசியே! என் சொற்களின் உண்மைப் பொருளை கேள். உன் தலைவர் விரைவில் வருவான்; அப்போது இதன் பலனை நான் உனக்குக் காட்டுவேன்.

Verse 33

न शोभते त्वया युद्धं करिष्ये स्वामिना तव । उपहासकरं ज्ञेयं युद्धं सिंहसृगालयोः

இந்தப் போர் உனக்குப் பொருந்தாது; நான் உன் தலைவருடன் போரிடுவேன். சிங்கமும் நரியும் போரிடுவது கேலிக்குரியதே என்று அறிந்துகொள்.

Verse 34

श्रुतं च मद्वचस्तेऽद्य द्रक्ष्यसि त्वं महाबलम् । गच्छ स्वस्वामिनं भिल्ल यथेच्छसि तथा कुरु

இன்று நீ என் வாக்கை கேட்டாய்; இனி நீ மகாபலத்தை காண்பாய். ஓ பில்லா, உன் சொந்த ஆண்டவனிடம் சென்று, உன் விருப்பம்போல் செய்.

Verse 35

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्तु गतस्तत्र भिल्लः पार्थेन वै मुने । शिवावतारो यत्रास्ते किरातो वाहिनीपतिः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே, இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த பில்லன் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) ஆணையின்படி அங்கே சென்றான்; அங்கே படைத்தலைவன் கீராத ரூபத்தில் சிவாவதாரம் தங்கியிருந்தார்.

Verse 36

अथार्जुनस्य वचनं भिल्लनाथाय विस्तरात् । सर्वं निवेदयामास तस्यै भिल्लपरात्मने

பின்னர் அவன் பில்லர்களின் தலைவனிடம் அர்ஜுனனின் சொற்களை விரிவாக அறிவித்தான்; உள்ளத்தால் பரமேஸ்வரன் சிவனுக்கு பக்தனான அந்த பில்லத் தலைவனுக்கு அனைத்தையும் எடுத்துரைத்தான்.

Verse 37

स किरातेश्वरः श्रुत्वा तद्वचो हर्षमागतः । आजगाम स्वसैन्येन शंकरो भिल्लरूपधृक्

அவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்து கிராதேஸ்வரர் பேரானந்தம் கொண்டார். பின்னர் பில்லன் வடிவம் தாங்கிய சங்கரர் தம் கணப் படையுடன் அங்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 38

अर्जुनश्च तदा सेनां किरातस्य च पाण्डवः । दृष्ट्वा गृहीत्वा सशरन्धनुः सन्मुख आययौ

அப்போது பாண்டவன் அர்ஜுனன் கிராதனின் படையைக் கண்டு, அம்புகளுடன் வில்லை எடுத்துக்கொண்டு, நேருக்கு நேர் முன்னே சென்றான்.

Verse 39

अथो किरातश्च पुनः प्रेषयामास तं चरम् । तन्मुखेन जगौ वाक्यम्भारताय महात्मने

அப்போது கிராதன் மீண்டும் அந்த உளவுத் தூதனை அனுப்பினான்; அவன் வாயிலாக மகாத்மா பாரதன் (அர்ஜுனன்)க்கு செய்தியை உரைத்தான்।

Verse 40

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायाम किरातावतारवर्णने भिल्लार्जुनसंवादोनाम चत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ர ஸம்ஹிதையில், சிவனின் கிராத அவதார வர்ணனையில் ‘பில்லன்–அர்ஜுனன் உரையாடல்’ எனும் நாற்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 41

भ्रातरस्तव दुःखार्त्ताः कलत्रं च ततः परम् । पृथिवी हस्ततस्तेद्य यास्यतीति मतिर्मम

உன் சகோதரர்கள் துயரால் வாடுகின்றனர்; அவர்களுக்குப் பின் உன் மனைவியும். இன்று பூமியே உன் கையிலிருந்து வழுந்து போகும்—இதுவே என் உறுதி.

Verse 42

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तं परमेशेन पार्थदार्ढ्यपरीक्षया । सर्वथार्जुनरक्षार्थं धृतरूपेण शंभुना

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—பார்த்தனின் உறுதியைச் சோதிக்கவே பரமேஸ்வரன் இவ்வாறு சொன்னார். அர்ஜுனனை முழுமையாகக் காக்கவே சம்பு தக்க ரூபம் ஏற்று இப்படிப் பேசினார்.

Verse 43

इत्युक्तस्तु तदागत्य सगणश्शंकरश्च तत् । विस्तराद्वृत्तमखिलमर्जुनाय न्यवेदयत्

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், கணங்களுடன் சங்கரர் அங்கே வந்து, நடந்த அனைத்தையும் விரிவாக அர்ஜுனனுக்கு அறிவித்தார்।

Verse 44

तच्छ्रुत्वा तु पुनः प्राह प्रार्थस्तं दूतमागतम् । वाहिनीपतये वाच्यम्विपरीतम्भविष्यति

அதை கேட்டதும், வேண்டுகோளுடன் வந்த தூதனிடம் மீண்டும் கூறினான்—“உன் படைத்தலைவனிடம் சொல்; எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாகவே முடிவு வரும்.”

Verse 45

यद्यहं चैव ते बाणं यच्छामि च मदीयकम् । कुलस्य दूषणं चाहं भविष्यामि न संशयः

“நான் உனக்கு என் சொந்த அம்பை அளித்தால், நிச்சயமாக என் குலத்திற்கு களங்கமாகி விடுவேன்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 46

भ्रातरश्चैव दुखार्ताः भवन्तु च तथा ध्रुवम् । विद्याश्च निष्फलाः स्युस्तास्तस्मादागच्छ वै ध्रुवम्

உன் சகோதரர்களும் நிச்சயமாக துயரால் வாடட்டும். அவர்களின் கல்வியும் பயனற்றதாகட்டும்; ஆகவே உறுதியாக உடனே திரும்பி வா.

Verse 47

सिंहश्चैव शृगालाद्वा भीतो नैव मया श्रुतः । तथा वनेचराद्राजा न बिभेति कदाचन

சிங்கம் நரியைப் பயப்படுவதாக நான் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை. அதுபோல வனவாசிகளின் அரசன் எந்நேரமும் அஞ்சான்.

Verse 48

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्तं पुनर्गत्वा स्वामिनं पाण्डवेन सः । सर्वं निवेदयामास तदुक्तं हि विशेषतः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்டதும் அவன் மீண்டும் தன் ஆண்டவரிடம் சென்று, பாண்டவன் சொன்ன செய்தியைச் சிறப்பாகக் குறிப்பிட்டு அனைத்தையும் தெரிவித்தான்.

Verse 49

अथ सोपि किराताह्वो महादेवस्ससैन्यकः । तच्छ्रुत्वा सैन्यसंयुक्तो ह्यर्जुनं चागमत्तदा

அப்போது வேடன் (கிராதன்) எனப் பெயர்பெற்ற மகாதேவன் தன் கணங்களும் படைகளும் உடன் இதைக் கேட்டு, சேனையுடன் உடனே முன்னேறி அர்ஜுனனிடம் வந்தடைந்தான்।