ऋषभचरित्रवर्णनम् (Ṛṣabha-caritra-varṇanam) — “Account of Ṛṣabha’s Sacred Narrative”

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ चरितं शांकरं मुदा । रुद्रेण कथितं प्रीत्या ब्रह्मणे सुखदं सदा

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—ஓ அனைத்தும் அறிந்த சனத்குமாரரே! மகிழ்ச்சியுடன் நான் சங்கர-சரிதத்தை உரைப்பேன்; ருத்ரர் அன்புடன் பிரம்மாவுக்கு கூறியதும், எப்போதும் ஆனந்தம் தருவதுமாகும்.

Verse 2

शिव उवाच । सप्तमे चैव वाराहे कल्पे मन्वन्तराभिधे । कल्पेश्वरोऽथ भगवान्सर्वं लोकप्रकाशनः

சிவன் கூறினார்: ஏழாவது வராஹ கல்பத்தில், மன்வந்தர எனப்படும் காலத்தில், கல்பேசுவரனாகிய பகவான்—அனைத்து உலகங்களையும் வெளிப்படுத்தும் ஒளியாளர்—அப்போது வெளிப்பட்டார்.

Verse 3

मर्नोर्वैवस्वतस्यैव ते प्रपुत्रो भविष्यति । तदा चतुर्युगाश्चैव तस्मिन्मन्वन्तरे विधे

ஏ விதே! நீ வைவர்ஸ்வத மனுவின் பேரப்பேரனாக ஆவாய்; அந்த மன்வந்தரத்திலேயே நான்கு யுகங்களின் சக்கரம் ஒழுங்காக நடைபெறும்.

Verse 4

अनुग्रहार्थं लोकानां ब्राह्मणानां हिताय च । उत्पश्यामि विधे ब्रह्मन्द्वापराख्ययुगान्तिके

உலகங்களுக்கு அருள்புரிவதற்கும், பிராமணர்களின் நலனுக்குமாக, ஏ விதே, ஏ பிரம்மனே! துவாபர யுகத்தின் முடிவருகே நான் தானே வெளிப்படுகிறேன்.

Verse 5

युगप्रवृत्त्या च तदा तस्मिंश्च प्रथमे युगे । द्वापरे प्रथमे ब्रह्मन्यदा व्यासः स्वयंप्रभुः

யுகச் சுழற்சி தொடங்கியபோது அந்த முதல் யுகத்தில்; மேலும், ஏ பிரம்மனே! துவாபர யுகத்தின் தொடக்கத்திலும், தன்னொளியால் விளங்கும் வியாசர் தம் தெய்வீக சக்தியால் தோன்றினார்.

Verse 6

तदाहं ब्राह्मणार्थाय कलौ तस्मिन्युगान्तिके । भविष्यामि शिवायुक्तः श्वेतो नाम महामुनिः

ஆகவே பிராமணர்களின் நலனுக்காக, கலியுகத்தின் அந்த யுகாந்தச் சந்தியில், நான் சிவனோடு ஒன்றியவனாய் ‘ச்வேத’ என்னும் மகாமுனியாக வெளிப்படுவேன்.

Verse 7

हिमवच्छिखरे रम्ये छागले पर्वतोत्तमे । तदा शिष्याः शिखायुक्ता भविष्यन्ति विधे मम

ஹிமவத்தின் இனிய சிகரத்தில், ‘சாகல’ எனப்படும் அந்தச் சிறந்த மலையில், அப்போது—ஓ விதாதா—என் சீடர்கள் சிகை (சிகா) உடையவர்களாக இருப்பார்கள்.

Verse 8

श्वेतः श्वेतशिखश्चैव श्वेताश्वः श्वेतलोहितः । चत्वारो ध्यानयोगात्ते गमिष्यन्ति पुरं मम

ஸ்வேதன், ஸ்வேதசிகன், ஸ்வேதாஸ்வன், ஸ்வேதலோஹிதன்—இந்நால்வரும் தியானயோக ஒழுக்கத்தால் என் புரம், என் தெய்வீக வாசஸ்தலத்தை அடைவர்।

Verse 9

ततो भक्ता भविष्यन्ति ज्ञात्वा मां तत्त्वतोऽव्ययम् । जन्ममृत्युजराहीनाः परब्रह्मसमाधयः

பின்னர் என்னைத் தத்துவமாக அழியாத உண்மையென அறிந்து அவர்கள் பக்தர்களாவர். பிறப்பு-இறப்பு-மூப்பு அற்றவராய் பரப்ரஹ்மம்—மோக்ஷம் அருளும் பதி சிவன்—மேல் சமாதியில் நிலைபெறுவர்।

Verse 10

द्रष्टुं शक्यो नरैर्नाहमृते ध्यानात्पितामह । दानधर्मादिभिर्वत्स साधनैः कर्महेतुभिः

ஓ பிதாமஹா! தியானமின்றி மனிதர் என்னைத் தரிசிக்க இயலார். மகனே, தானம்-தர்மம் முதலிய கர்மக் காரணமான சாதனங்களால் என் சாட்சாத் தரிசனம் கிடையாது।

Verse 11

द्वितीये द्वापरे व्यासः सत्यो नाम प्रजापतिः । यदा तदा भविष्यामि सुतारो नामतः कलौ

இரண்டாம் துவாபர யுகத்தில் வியாசர் ‘சத்ய’ என்ற பெயருடைய பிரஜாபதியாக இருப்பார். கலியுகத்தில் அவ்வப்போது தேவையெழும்போது, நான் ‘சுதார’ என்ற நாமத்துடன் சூதராக வெளிப்படுவேன்.

Verse 12

तत्रापि मे भविष्यन्ति शिष्या वेदविदो द्विजाः । दुन्दुभिः शतरूपश्च हृषीकः केतुमांस्तथा

அங்கேயும் எனக்கு சீடர்கள் இருப்பர்—வேதங்களில் தேர்ந்த இருபிறப்பினர்: துந்துபி, சதரூபன், ஹ்ருஷீகன், மேலும் கேதுமானும்.

Verse 13

चत्वारो ध्यानयोगात्ते गमिष्यन्ति पुरं मम । ततो मुक्ता भविष्यन्ति ज्ञात्वा मां तत्त्वतोऽव्ययम्

அந்த நால்வரும் தியானயோக ஒழுக்கத்தால் என் திவ்ய நகரத்தை அடைவார்கள். பின்னர் என்னைத் தத்துவமாக அழியாத பரம்பொருளென அறிந்து முக்தி பெறுவார்கள்.

Verse 14

तृतीये द्वापरे चैव यदा व्यासस्तु भार्गवः । तदाप्यहं भविष्यामि दमनस्तु पुरान्तिके

மூன்றாம் துவாபர யுகத்தில் வியாசர் பார்கவராக இருப்பார்; அப்போது நானும் வெளிப்படுவேன்—நகரின் புறவட்டத்திற்கு அருகே ‘தமன்’ எனும் ரூபத்தில்.

Verse 15

तत्रापि च भविष्यन्ति चत्वारो मम पुत्रकाः । विशोकश्च विशेषश्च विपापः पापनाशनः

அங்கேயும் என் நான்கு புதல்வர்கள் தோன்றுவர்—விசோகன், விசேஷன், விபாபன், பாபநாசனன்; அவர்கள் துயரமற்றோர், தனித்த இயல்புடையோர், பாவநாசகர்கள்.

Verse 16

शिष्यैः साहाय्यं व्यासस्य करिष्ये चतुरानन । निवृत्तिमार्गं सुदृढं वर्त्तयिष्ये कलाविह

நான்முகப் பிரம்மனே, என் சீடர்களுடன் வ்யாசருக்கு நான் துணைபுரிவேன்; இக்கலியுகமெங்கும் நிவ்ருத்தி மார்க்கத்தை உறுதியாக நிலைநாட்டுவேன்।

Verse 17

चतुर्थे द्वापरे चैव यदा व्यासोंऽगिराः स्मृतः । तदाप्यहं भविष्यामि सुहोत्रो नाम नामतः

நான்காம் த்வாபர யுகத்திலும், வ்யாசர் ‘ஆங்கிரஸ’ என நினைக்கப்படும்போது, நானும் ‘சுஹோத்ரன்’ என்ற நாமத்தால் வெளிப்படுவேன்।

Verse 18

तत्रापि मम ते पुत्राश्चत्वारो योगसाधकाः । भविष्यंति महात्मानस्तन्नामानि ब्रुवे विधे

ஏ விதே (பிரம்மா), அங்கேயும் உன் நான்கு புதல்வர்கள்—யோக சாதனையில் ஈடுபட்ட மகாத்மாக்கள்—உண்டாவார்கள். இப்போது அவர்களின் பெயர்களை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 19

सुमुखो दुर्मुखश्चैव दुदर्भो दुरतिक्रमः । शिष्यैः साहाय्यं व्यासस्य करिष्येऽहं तदा विधे

சுமுகன், துர்முகன், துதர்பன், துரதிக்ரமன்—என் சீடர்களுடன்—அந்நேரம் வியாசருக்கு உதவி செய்வார்கள், ஏ விதே.

Verse 20

पञ्चमे द्वापरे चैव व्यासस्तु सविता स्मृतः । तदा योगी भविष्यामि कंको नाम महातपाः

ஐந்தாம் துவாபர யுகத்தில் வியாசர் ‘சவிதா’ என அறியப்படுவார். அப்போது நான் ‘கங்க’ எனும் மகாதபஸ்வி யோகியாக இருப்பேன்.

Verse 21

तत्रापि मम ते पुत्राश्चत्वारो योगसाधकाः । भविष्यन्ति महात्मानस्तन्नामानि शृणुष्व मे

அங்கேயும் என் நான்கு புதல்வர்கள் உன்னிடத்தில் பிறப்பார்கள்— யோக சாதனையில் நிறைவு பெற்ற மகாத்மாக்கள். இப்போது அவர்களின் பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 22

सनकः सनातनश्चैव प्रभुर्यश्च सनन्दनः । विभुः सनत्कुमारश्च निर्मलो निरहंकृतिः

சனகன், சனாதனன், பிரபு, சனந்தனன்; மேலும் விபு, சனத்குமாரன்— இவர்கள் தூய்மையான, அகங்காரமற்ற மகரிஷிகள்; சிவபக்தர்கள், சிவத்தத்துவம் அறிந்தோர்।

Verse 23

तत्रापि कंकनामाहं साहाय्यं सवितुर्विधे । व्यासस्य हि करिष्यामि निवृत्तिपथवर्द्धकः

அங்கேயும் நான் ‘கங்கணன்’ என்ற நாமத்துடன், சூரியனைப் போன்ற படைப்பாளர் விதாதா (பிரம்மா) அவர்க்கு துணை புரிவேன். மேலும் வியாசருக்காக நிவ்ருத்தி மார்க்கத்தை வளர்ப்பவனாகச் செயற்படுவேன்.

Verse 24

परिवर्ते पुनः षष्ठे द्वापरे लोककारकः । कर्ता वेदविभागस्य मृत्युर्व्यासो भविष्यति

மீண்டும் ஆறாம் பரிவர்த்தனையில், த்வாபர யுகத்தில், உலகை உருவாக்கும் கர்த்தா ‘ம்ருத்யு-வியாசன்’ என வெளிப்படுவான்; உயிர்களின் நலனுக்காக வேதங்களைப் பிரித்து ஒழுங்குபடுத்துவான்.

Verse 25

तदाऽप्यहं भविष्यामि लोकाक्षिर्नाम नामतः । व्यासस्य सुसाहा य्यार्थं निवृत्तिपथवर्द्धनः

அப்போதும் நான் ‘லோகாக்ஷி’ என்ற நாமத்துடன் வெளிப்படுவேன். வியாசருக்கு நற்கருணைத் துணையாக, நிவ்ருத்தி மார்க்கத்தை வளர்ப்பவனாக இருப்பேன்.

Verse 26

तत्रापि शिष्याश्चत्वारो भविष्यन्ति दृढव्रताः । सुधामा विरजाश्चैव संजयो विजयस्तथा

அங்கேயும் உறுதியான விரதம் கொண்ட நான்கு சீடர்கள் இருப்பர்—சுதாமா, விரஜா, ஸஞ்சயன், மேலும் விஜயன்।

Verse 27

सप्तमे परिवर्ते तु यदा व्यासः शतक्रतुः । तदाप्यहं भविष्यामि जैगीषव्यो विभुर्विधे

ஓ அனைத்திலும் வியாபித்த விதே (பிரம்மா)! ஏழாம் பரிவர்த்தனச் சுழற்சியில் வ்யாசர் சதக்ரது (இந்திரன்) ஆகும் போது, நானும் ‘ஜைகீஷவ்ய’ என்ற நாமத்தில் வெளிப்படுவேன்; தெய்வ ஒழுங்கு நிலைபெறும்படியாக।

Verse 28

योगं संद्रढयिष्यामि महायोगविचक्षणः । काश्यां गुहान्तरे संस्थो दिव्यदेशे कुशास्तरिः

மகாயோகத்தில் தேர்ந்த நான் இப்போது என் யோகத்தை உறுதியும் அசைவற்றதுமாகச் செய்வேன். காசியின் தெய்வீகப் பகுதியில் ஒரு குகையின் உள்ளே இருந்து, புனித குசாசனத்தில் அமர்ந்திருப்பேன்।

Verse 29

साहाय्यं च करिष्यामि व्यासस्य हि शतक्रतोः । उद्धरिष्यामि भक्तांश्च संसारभयतो विधे

நான் வியாசருக்கும் சதக்ரது (இந்திரன்) கும் உதவி செய்வேன். ஓ விதி (பிரம்மா), என் பக்தர்களையும் சம்சாரப் பயத்திலிருந்து மீட்டெடுப்பேன்।

Verse 30

तत्रापि मम चत्वारो भविष्यन्ति सुता युगे । सारस्वतश्च योगीशो मेघवाहः सुवाहनः

அந்த யுகத்திலும் அங்கே எனக்கு நான்கு புதல்வர்கள் இருப்பார்கள்—சாரஸ்வதன், யோகீசன், மேகவாஹன், சுவாஹனன்।

Verse 31

अष्टमे परिवर्ते हि वसिष्ठो मुनिसत्तमः । कर्त्ता वेदविभागस्य वेदव्यासो भविष्यति

உண்மையாக எட்டாவது பரிவர்த்தத்தில் முனிவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டர் வேதங்களைப் பிரித்து ஒழுங்குபடுத்தும் வேதவ்யாசராக ஆவார்।

Verse 32

तत्राप्यहं भविष्यामि नामतो दधिवाहनः । व्यासस्य हि करिष्यामि साहाय्यं योगवित्तम

அங்கேயும் நான் ‘ததிவாஹனன்’ என்ற நாமத்துடன் தோன்றி, யோகத்தை அறிந்த வ்யாசரின் பணியில் உறுதியாக உதவி செய்வேன்।

Verse 33

कपिलश्चासुरिः पञ्चशिखः शाल्वलपूर्वकः । चत्वारो योगिनः पुत्रा भविष्यन्ति समा मम

கபிலன், ஆசுரி, பஞ்சசிகன், சால்வலன்—இந்நால்வரும் என் புதல்வர்கள் ஆவர்; யோகிகளாய் சாதனைச் சித்தியில் எனக்கு ஒப்பாவர்.

Verse 34

नवमे परिवर्ते तु तस्मिन्नेव युगे विधे । भविष्यति मुनिश्रेष्ठो व्यासः सारस्वताह्वयः

ஏ விதாதா (பிரம்மா), அதே யுகத்தில், ஒன்பதாம் பரிவர்த்தனச் சுழலில், முனிவர்களில் சிறந்த வியாசர் தோன்றுவார்; ‘சாரஸ்வத’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவார்.

Verse 35

व्यासस्य ध्यायतस्तस्य निवृत्तिपथवृद्धये । तदाप्यहं भविष्यामि ऋषभो नामतः स्मृतः

வியாசர் தியானத்தில் நிலைத்திருக்கும் போது, அவரின் நிவிருத்தி-மார்க்கம் வளர்வதற்காக, அந்நேரமே நானும் வெளிப்படுவேன்—‘ரிஷப’ என்ற பெயரால் நினைக்கப்படுவேன்.

Verse 36

पराशरश्च गर्गश्च भार्गवो गिरिशस्तथा । चत्वारस्तत्र शिष्या मे भविष्यन्ति सुयोगिनः

பராசரன், கர்கன், பார்கவன், மேலும் கிரீசன்—இந்நால்வரும் அங்கே என் சீடர்களாவார்கள்; அவர்கள் சிறந்த யோகிகள்॥

Verse 37

तैः साकं द्रढयिष्यामि योगमार्गं प्रजापते । करिष्यामि साहाय्यं वै वेदव्यासस्य सन्मुने

அவர்களுடன் சேர்ந்து, ஓ பிரஜாபதே, யோக மார்க்கத்தை நான் உறுதியாக நிறுவுவேன்; மேலும், ஓ சன்முனியே, வேதவ்யாசருக்கு நிச்சயமாக உதவி செய்வேன்॥

Verse 38

तेन रूपेण भक्तानां बहूनां दुःखिनां विधे । उद्धारं भवतोऽहं वै करिष्यामि दयाकरः

ஏ விதே (பிரம்மா), அந்த வடிவிலேயே நான் பல துயருற்ற பக்தர்களை நிச்சயமாக மீட்பேன்; ஏனெனில் நான் இயல்பாகவே கருணைமிகுந்தவன்।

Verse 39

सोऽवतारो विधे मे हि ऋषभाख्यस्सुयोगकृत् । सारस्वतव्यासमनः कर्त्ता नानोतिकारकः

ஏ விதே (பிரம்மா), என் அந்த அவதாரம் ‘ரிஷப’ எனப் புகழ்பெற்றது; அவர் பரம யோக ஒழுக்கத்தை நிறுவுகிறார். அவர் ‘சாரஸ்வத-வ்யாச’ மரபின் கர்த்தா; மனம் நிலைத்தவர், தீங்கு அல்லது மீறல் தரும் செயல்களில் ஈடுபடார்।

Verse 40

अवतारेण मे येन भद्रायुर्नृपबालकः । जीवितो हि मृतः क्ष्वेडदोषतो जनकोज्झितः

என் அந்த அவதாரத்தினால் அரசகுமாரக் குழந்தை பத்ராயு—விஷத் துன்பத்தால் மரணத்திற்குச் சமமாகி, தந்தையால் கைவிடப்பட்டிருந்தாலும்—உண்மையாகவே மீண்டும் உயிர் பெற்றான்।

Verse 41

प्राप्तेऽथ षोडशे वर्षे तस्य राजशिशोः पुनः । ययौ तद्वेश्म सहसा ऋषभः स मदात्मकः

அந்த அரசக் குழந்தை பதினாறாம் ஆண்டை அடைந்தபோது, அகந்தை மற்றும் ஆசையால் நிறைந்த ரிஷபன் திடீரென மீண்டும் அந்த இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 42

पूजितस्तेन स मुनिः सद्रूपश्च कृपानिधिः । उपादिदेश तद्धर्मान्राज्ययोगान्प्रजापते

அவனால் பூஜிக்கப்பட்ட அந்த முனிவர்—நற்குண வடிவமும் கருணைக் கடலும்—அப்போது பிரஜாபதிக்கு அவ்விதமான தர்மங்களையும் நீதியுடனான அரசயோக முறைகளையும் உபதேசித்தார்.

Verse 43

ततः स कवचं दिव्यं शंखं खङ्गं च भास्वरम् । ददौ तस्मै प्रसन्नात्मा सर्वशत्रुविनाशनम्

அப்போது அருள்மிகு மனத்துடன் அவர் அவனுக்கு தெய்வீக கவசம், சங்கம், ஒளிவீசும் வாள் ஆகியவற்றை அளித்தார்—அவை எல்லா பகைவரையும் அழிப்பவை।

Verse 44

तदङ्ग भस्मनामृश्य कृपया दीनवत्सलः । स द्वादशसहस्रस्य गजानां च बलं ददौ

பின்னர் துன்புற்றோர்க்கு அருள்புரியும் அவர் கருணையால் அவன் உடலைத் திருநீற்றால் தொட்டு, பன்னிரண்டு ஆயிரம் யானைகளின் வலிமையை அளித்தார்।

Verse 45

इति भद्रायुषं सम्यगनुश्वास्य समातृकम् । ययौ स्वैरगतस्तस्यां पूजितस्त्वृषभः प्रभुः

இவ்வாறு பத்திராயுஷனை அவன் தாயுடன் முறையாக ஆறுதல் கூறி, அங்கே வழிபடப்பட்ட வृषபப் பெருமான் தன் விருப்பப்படி புறப்பட்டுச் சென்றார்।

Verse 46

भद्रायुरपि राजर्षिर्जित्वा रिपुगणान्विधे । राज्यं चकार धर्मेण विवाह्य कीर्त्तिमालिनीम्

ஓ விதி (பிரம்மா)! அரசரிஷி பத்ராயுவும் பகைவர்களின் கூட்டத்தை வென்று, கீர்த்திமாலினியை மணந்து, தர்மப்படி அரசை ஆட்சி செய்தான்।

Verse 47

इत्थं प्रभावं ऋषभोऽवतारः शङ्करस्य मे । सतां गतिर्दीनबन्धुर्नवमः कथितस्तव

இவ்வாறு சங்கரனின் ரிஷப அவதாரத்தின் மகிமையை உனக்குச் சொன்னேன்; அவர் சத்புருஷர்களின் அடைக்கலம், துன்புற்றோரின் நண்பன்; அவர் ஒன்பதாம் அவதாரம் எனக் கூறப்படுகிறார்।

Verse 48

ऋषभस्य चरित्रं हि परमं पावनं महत् । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं श्रोतव्यं च प्रयत्नतः

஋ஷபரின் பரம புனிதமும் மாபெருமையும் உடைய சரிதம் சொர்க்கப் புண்ணியம், புகழ், நீண்ட ஆயுள் அளிக்கும்; ஆகையால் அதை முயன்று பக்தியுடன் கேட்க வேண்டும்।