Arjuna’s Mantra-Empowerment and the Pāṇḍavas’ Separation (Śiva-rūpa through Mantra)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अर्जुनोपि तदा तत्र दीप्यमानो व्यदृश्यत । मन्त्रेण शिवरूपेण तेजश्चातुलमावहत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அப்போது அங்கே அர்ஜுனனும் ஒளிவீசும் நிலையில் காணப்பட்டான்; மந்திர வலிமையால் சிவரூபம் ஏற்று, அளவற்ற தேஜஸைத் தாங்கி விளங்கினான்।

Verse 2

ते सर्वे चार्जुनन्दृष्ट्वा पाण्डवा निश्चयं गताः । जयोऽस्माकं धुवञ्जातन्तेजश्च विपुलं यतः

அர்ஜுனனை கண்டதும் பாண்டவர்கள் அனைவரும் உறுதியடைந்தனர்—“எங்களுக்குப் வெற்றி நிச்சயம்; ஏனெனில் அவனிடமிருந்து பேரொளியும் வலிமையும் எழுந்துள்ளன।”

Verse 3

इदङ्कार्य्यन्त्वया साध्यन्नान्येन च कदाचन । व्यासस्य वचनाद्भाति सफलं कुरु जीवितम्

“இந்தப் பணியை நீயே நிறைவேற்ற வேண்டும்—எப்போதும் வேறு யாராலும் அல்ல. வியாசரின் வாக்கால் இது தெளிவாகிறது; ஆகவே உன் வாழ்வை பயனுள்ளதாகச் செய்।”

Verse 4

इति प्रोच्यार्जुनन्ते वै विरहौत्सुक्यकातराः । अनिच्छन्तोपि तत्रैव प्रेषयामासुरादरात्

இவ்வாறு அர்ஜுனனிடம் கூறி, பிரிவால் எழும் ஏக்கத்தால் துயருற்ற அவர்கள்—விருப்பமில்லையாயினும்—அதே இடத்திலிருந்து மரியாதையுடன் அவனை முன்னே அனுப்பினர்.

Verse 5

द्रौपदी दुःखसंयुक्ता नेत्राश्रूणि निरुध्य च । प्रेषयन्ती शुभं वाक्यन्तदोवाच पतिव्रता

துயரால் நிறைந்த த்ரௌபதி கண்களில் வந்த கண்ணீரை அடக்கி, அந்தப் பதிவிரதை பின்னர் மங்களமான வார்த்தைகளைச் சொல்லி அவனை அனுப்பினாள்.

Verse 6

द्रौपद्युवाच । व्यासोपदिष्टं यद्राजंस्त्वया कार्यं प्रयत्नतः । शुभप्रदोऽस्तु ते पन्थाश्शंकरश्शंकरोस्तु वै

த்ரௌபதி கூறினாள்—அரசே, வ்யாசர் உனக்குக் கூறிய உபதேசத்தை முழு முயற்சியுடன் நீ செய். உன் பாதை மங்களம் தருவதாக இருக்கட்டும்; நன்மை அருளும் சங்கரன் நிச்சயமாக உனக்குக் காவலனாக இருப்பானாக.

Verse 7

ते सर्वे चावसंस्तत्र विसृज्यार्जुनमादरात् । अत्यन्तदुःखमापन्ना मिलित्वा पञ्च एव च

அர்ஜுனனை மரியாதையுடன் அனுப்பிவிட்டு அவர்கள் அனைவரும் அங்கேயே தங்கினர்; பின்னர் அந்த ஐவரும் ஒன்றுகூடி மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 8

स्थितास्तत्र वदन्ति स्म श्रूयतामृषिसत्तम । दुःखेपि प्रियसंगो वै न दुःखाय प्रजायते

அங்கேயே நின்று அவர்கள் கூறினர்—“முனிவரிற் சிறந்தவரே, கேளும். துயரத்திலும் பிரியமானவரின் சங்கம் துயராகப் பிறவாது; அது வேதனைக்குக் காரணமல்ல.”

Verse 9

वियोगे द्विगुणन्तस्य दुःखम्भवति नित्यशः । तत्र धैर्य्यधरस्यापि कथन्धैर्य्यम्भवेदिह

பிரிவில் அவனுடைய துயரம் ஒவ்வொரு கணமும் இரட்டிப்பாகிறது. அந்நிலையில் பொறுமை உடையவர்க்கும் இங்கே மனத் திட்மை எவ்வாறு நிலைக்கும்?

Verse 10

नन्दीश्वर उवाच । कुर्वतस्त्वेव तदा दुःखम्पाण्डवेषु मुनीश्वरः । कृपासिंधुश्च स व्यास ऋषिवर्य्यस्समागत

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—“அப்போது பாண்டவர்களிடையே துயரம் எழுந்தது. அந்நேரம் கருணைக் கடலான, முனிவரிற் சிறந்த மகரிஷி வியாசர் அங்கே வந்தடைந்தார்.”

Verse 11

तन्तदा पाण्डवास्ते वै नत्वा सम्पूज्य चादरात् । दत्त्वासनं हि दुःखाढ्याः करौ बद्ध्वा वचोऽब्रुवन्

அப்போது துயரால் நிறைந்த அந்தப் பாண்டவர்கள் அவரை வணங்கி, மரியாதையுடன் பூஜித்து, ஆசனம் அளித்து, கைகூப்பி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 12

पाण्डवा ऊचुः । श्रूयतामृषभश्रेष्ठ दुःखदग्धा वयम्प्रभो । दर्शनन्तेऽद्य सम्प्राप्य ह्यानन्दं प्राप्नुमो मुने

பாண்டவர்கள் கூறினர்—ஓ ரிஷிகளில் சிறந்தவரே, ஓ பிரபுவே, எங்கள் வேண்டுகோளை கேளுங்கள். துயரால் எரிந்திருந்த நாங்கள் இன்று உங்கள் புனித தரிசனத்தைப் பெற்று, ஓ முனிவரே, உண்மையிலே ஆனந்தம் நிறைந்தோம்.

Verse 13

कियत्कालं वसात्रैव दुःखनाशाय नः प्रभो । दर्शनात्तव विप्रर्षेस्सर्वं दुःखं विलीयते

ஓ பிரபுவே, எங்கள் துயர் நாசத்திற்காக நீங்கள் இங்கே எத்தனை காலம் தங்குவீர்? ஓ பிராமண ரிஷியே, உங்கள் தரிசனம் மட்டுமே எல்லாத் துயரையும் கரைத்துவிடுகிறது.

Verse 14

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्स ऋषिश्रेष्ठो न्यवसत्तत्सुखाय वै । कथाभिर्विविधाभिश्च तद्दुःखं नोदयंस्तदा

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு வேண்டப்பட்டபோது அந்த ரிஷிகளில் சிறந்தவர் அவர்களின் மகிழ்ச்சிக்காக அங்கேயே தங்கினார்; பின்னர் பலவகை புனிதக் கதைகளைச் சொல்லி அந்தத் துயரம் மீண்டும் எழாமல் செய்தார்.

Verse 15

वार्तायां क्रियमाणायान्तेन व्यासेन सन्मुने । सुप्रणम्य विनीतात्मा धर्मराजोऽब्रवीदिदम्

ஓ நற்குண முனிவரே, அந்த வியாசர் உரையாடலை நடத்திக் கொண்டிருந்தபோது, பணிவுள்ள மனத்துடன் தர்மராஜன் ஆழ்ந்து வணங்கி இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 16

धर्मराज उवाच । शृणु त्वं हि ऋषिश्रेष्ठ दुःखशान्तिर्मता मम । पृच्छामि त्वां महाप्राज्ञ कथनीयन्त्वया प्रभो

தர்மராஜன் கூறினான்—ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவனே, கேள். என் கருத்தில் துயரத்தின் உண்மையான சாந்தி இதிலேயே உள்ளது. ஓ மிகுந்த ஞானமுடைய பிரபுவே, நான் உம்மை வினவுகிறேன்—சொல்லத்தக்கதை அருளுடன் சொல்லுங்கள்.

Verse 17

ईदृशं चैव दुःखं च पुरा प्राप्तश्च कश्चन । वयमेव परं दुःखं प्राप्ता वै नैव कश्चन

முன்னாளில் யாருக்காவது இத்தகைய துயரம் ஏற்பட்டதுண்டா? இல்லை—நாமே மிகுந்த துயரத்தில் வீழ்ந்தோம்; வேறு யாருமில்லை.

Verse 18

व्यास उवाच । राज्ञस्तु नलनाम्नो वै निषधाधिपतेः पुरा । भवद्दुःखाधिकं दुःखं जातन्तस्य महात्मनः

வியாசர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் நிஷதத்தின் அதிபதியான மகாத்மா நள அரசனுக்கு, நீ அனுபவிக்கும் துயரத்தைவிடவும் மிகுந்த துயரம் ஏற்பட்டது.

Verse 19

हरिश्चन्द्रस्य नृपतेर्जातं दुःखम्महत्तरम् । अकथ्यन्तद्विशेषेण परशोकावहन्तथा

அரசன் ஹரிச்சந்திரனுக்கு அளவற்ற பெருந்துயரம் ஏற்பட்டது; அதன் சிறப்பான விவரங்கள் சொல்ல இயலாதவை; அது பிறருக்கும் ஆழ்ந்த சோகத்தைத் தருவதாக இருந்தது.

Verse 20

दुःखम्तथैव विज्ञेयं रामस्याप्यथ पाण्डव । यच्छ्रुत्वा स्त्रीनराणां च भवेन्मोहो महत्तरः

ஓ பாண்டவா, ஸ்ரீராமனுக்கும் அத்தகைய துயரம் ஏற்பட்டதை அறிந்துகொள்; அதை கேட்டால் பெண்களும் ஆண்களும் மனத்தில் இன்னும் பெரும் மயக்கம் எழுகிறது.

Verse 21

तस्माद्वर्णयितुन्नैव शक्यते हि मया पुनः । शरीरं दुःखराशिं च मत्वा त्याज्यन्त्वयाधुना

ஆகையால் அதை மேலும் விவரிக்க நான் இயலேன். உடலைத் துயரக் குவியலென அறிந்து, இப்போது வைராக்யத்துடன் அதனைத் துறந்து, முக்தி அளிக்கும் பரமன் சிவனின் சரணடை.

Verse 22

येनेदञ्च धृतन्तेन व्याप्तमेव न संशयः । प्रथमम्मातृगर्भे वै जन्म दुःखस्य कारणम्

யார் இந்த முழு உலகையும் தாங்குகின்றாரோ, அவராலேயே இது எங்கும் நிறைந்துள்ளது—இதில் ஐயமில்லை. முதலில் தாயின் கருவில் பிறப்பதே துன்பத்தின் காரணமாகிறது.

Verse 23

कौमारेऽपि महादुःखं बाललीलानुसारि यत् । ततोपि यौवने कामान्भुन्जानो दुःखरूपिणः

குழந்தைப் பருவத்திலும் குழந்தை விளையாட்டின் பின்னே பெருந்துயரம் தொடர்கிறது; அதைவிடவும் இளமையில் அனுபவிக்கும் இன்பவிஷயங்கள் உண்மையில் துயரரூபமே.

Verse 24

गतागतैर्दिनानां हि कार्यभारैरनेकशः । आयुश्च क्षीयते नित्यं न जानाति ह तत्पुनः

நாட்கள் வந்து போக, எண்ணற்ற காரியச் சுமைகளால் மீண்டும் மீண்டும் அழுத்தப்பட்டபடி, ஆயுள் நாள்தோறும் குறைகிறது; ஆனால் அதை அவன் மீண்டும் மீண்டும் உணர்வதில்லை.

Verse 25

अन्ते च मरणं चैव महादुःखमतः परम् । नानानरकपीडाश्च भुज्यंतेज्ञैर्नरैस्सदा

இறுதியில் மரணம் வருகிறது—அது எல்லாவற்றையும் விடப் பெருந்துயரம். அதன் பின் அறியாமையுடையோர் பல நரக வேதனைகளை எப்போதும் அனுபவிக்கின்றனர்.

Verse 26

तस्मादिदमसत्यं च त्वन्तु सत्यं समाचर । येनैव तुष्यते शम्भुस्तथा कार्यं नरेण च

ஆகையால் இது அனைத்தும் பொய்; நீயோ உண்மையைப் பின்பற்று. சம்பு (பகவான் சிவன்) திருப்தியடையும் வகையிலேயே மனிதன் செயல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

नन्दीश्वर उवाच । एवं विविधवार्ताभिः कालनिर्यापणन्तदा । चक्रुस्ते भ्रातरः सर्वे मनोरथपथैः पुनः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அந்நேரத்தில் அவர்கள் பலவகை உரையாடல்களால் காலத்தை கழித்தனர். அந்த சகோதரர்கள் அனைவரும் மீண்டும் தத்தம் மனோரதங்களும் திட்டங்களும் செல்லும் பாதைகளில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 28

अर्जुनोपि स्वयं गच्छन्दुर्गाद्रिषु दृढव्रतः । यक्षं लब्ध्वा च तेनैव दस्यून्निघ्नन्ननेकशः

அர்ஜுனனும் உறுதியான விரதத்துடன் தனியாகக் கடினமான மலைக் கோட்டைகளுக்குச் சென்றான். அங்கே யக்ஷனைப் பெற்றபின், அதே வல்லமையால் பலமுறை பல கொள்ளையர்களை வீழ்த்தினான்.

Verse 29

मनसा हर्षसंयुक्तो जगामाचलमुत्तमम् । तत्र गत्वा च गंगायास्समीपं सुन्दरं स्थलम्

மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனத்துடன் அவன் அந்தச் சிறந்த மலையினை நோக்கிச் சென்றான். அங்கே சென்று கங்கையின் அருகிலுள்ள அழகிய இடத்தை அடைந்தான்.

Verse 30

अशोककाननं यत्र तिष्ठति स्वर्ग उत्तमः । तत्र तस्थौ स्वयं स्नात्वा नत्वा च गुरुमुत्तमम्

அசோக வனம் நிற்கும் இடம்—அது சிறந்த சொர்க்கம் போல—அங்கேயே அவன் தங்கினான். அங்கே தானே நீராடி, உத்தம குருவை வணங்கி அங்கே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 31

यथोपदिष्टं वेषादि तथा चैवाकरोत्स्वयम् । इन्द्रियाण्यपकृष्यादौ मनसा संस्थितोऽभवत्

உபதேசிக்கப்பட்டபடியே ஆடை முதலியவற்றை அவன் தானே ஒழுங்குபடுத்தினான். பின்னர் தொடக்கத்திலேயே புலன்களை அடக்கி, மனத்தில் உறுதியாக நிலைத்தான்—சிவஸ்மரணத்தில் நிஷ்டையுடன்.

Verse 32

पुनश्च पार्थिवं कृत्वा सुन्दरं समसूत्रकम् । तदग्रे प्रणिदध्यौ स तेजोराशिमनुत्तमम्

மீண்டும் ஒரு அழகான, சீரான மண் லிங்கத்தைச் செய்து, அதன் முன்னே அந்த ஒப்பற்ற ஒளிப்பிழம்பான சிவபெருமானைத் தியானித்தார்.

Verse 33

त्रिकालं चैव सुस्नातः पूजनं विविधं तदा । चकारोपासनन्तत्र हरस्य च पुनः पुनः

மூன்று காலங்களிலும் நன்னீராடி, அங்கு சிவபெருமானுக்குப் பலவிதமான வழிபாடுகளையும் மீண்டும் மீண்டும் உபாசனையையும் செய்தார்.

Verse 34

तस्यैव शिरसस्तेजो निस्सृतन्तच्चरास्तदा । दृष्ट्वा भयं समापन्नाः प्रविष्टश्च कदा ह्ययम्

அதே தலைப்பகுதியிலிருந்து எரியும் ஒளித்தேஜம் புறப்பட்டு வந்தது. அதை கண்ட உளவாளர்கள் அச்சமடைந்து—“இவன் இங்கே எப்போது நுழைந்தான்?” என்று வியந்தனர்.

Verse 35

पुनस्ते च विचार्यैवं कथनीयं बिडौजसे । इत्युक्त्वा तु गतास्ते वै शक्रस्यान्तिकमञ्जसा

மீண்டும் இவ்வாறு சிந்தித்து அவர்கள்—“இதை பிḍௌஜஸ் (இந்திரன்) அவர்களுக்கு அறிவிக்க வேண்டும்” என்று முடிவு செய்தனர். அப்படிச் சொல்லி அவர்கள் விரைவாக ஶக்ரன் (இந்திரன்) அருகே சென்றனர்.

Verse 36

चरा ऊचुः । देवो वाऽथ ऋषिश्चैव सूर्यो वाथ विभावसुः । तपश्चरति देवेश न जानीमो वने च तम्

உளவாளர்கள் கூறினர்—“தேவேசா! காட்டில் தவம் செய்கிற அவன் யார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது—தேவனா, ரிஷியா, சூரியனா, அல்லது விபாவசு (அக்னி)யா?”

Verse 37

तस्यैव तेजसा दग्धा आगतास्तव सन्निधौ । निवेदितञ्चरित्रं तत्क्रियतामुचितन्तु यत्

அவனுடையதேஜஸால் எரிந்தவர்களாய் நாங்கள் உங்கள் சன்னிதிக்கு வந்தோம். எங்கள் நிகழ்வுரை சமர்ப்பிக்கப்பட்டது; இப்போது உரியதும் பொருத்தமானதும் எதுவோ அதையே செய்யுங்கள்.

Verse 38

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां किरातावतारवर्णनप्रसंगेऽर्जुनतपोवर्णनं नामाष्टत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ரஸம்ஹிதையில், கிராத அவதார வர்ணனப் பிரசங்கத்தில், “அர்ஜுனன் தவத்தின் வர்ணனை” எனும் முப்பத்தெட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 39

स वृद्धब्राह्मणो भूत्वा ब्रह्मचारी शचीपतिः । जगाम तत्र विप्रेन्द्र परीक्षार्थं हि तस्य वै

ஓ விப்ரேந்திரா! சசீபதி இந்திரன் முதிய பிராமணனாகவும் பிரம்மச்சாரியாகவும் உருவெடுத்து, அவனைச் சோதிக்கவே அங்கே சென்றான்.

Verse 40

तमागतन्तदा दृष्ट्वाकार्षीत्पूजाश्च पाण्डवः । स्थितोग्रे च स्तुतिं कृत्वा क्वायातोसि वदाधुना

அவன் வந்ததை அப்போது கண்ட பாண்டவன் முறையாகப் பூஜை செய்தான். பின்னர் முன் நின்று ஸ்துதி செய்து—“நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தீர்கள்? இப்போது சொல்லுங்கள்” என்றான்.

Verse 41

इत्युक्तस्तेन देवेशो धैर्य्यार्थन्तस्य प्रीतितः । परीक्षागर्वितं वाक्यं पाण्डवन्तं ततोऽब्रवीत्

அவன் இவ்வாறு கூறியபோது தேவர்களின் ஈசன் மகிழ்ந்து, அவனுடைய தைரிய நிலைத்தன்மையைச் சோதிக்க எண்ணி, பாண்டுவின் புதல்வனிடம் சோதனை நிறைந்த வாக்குகளை உரைத்தான்।

Verse 42

ब्राह्मण उवाच । नवे वयसि वै तात किन्तपस्यसि साम्प्रतम् । मुक्त्यर्थं वा जयार्थं किं सर्वथैतत्तपस्तव

பிராமணன் கூறினான்—அன்புக் குழந்தையே, நீ இன்னும் இளமைத் தழுவலில் இருக்கிறாய்; இப்போது ஏன் தவம் செய்கிறாய்? இது மோட்சத்திற்காகவா, அல்லது வெற்றி மற்றும் உலகியலான பெறுபேறுகளுக்காகவா? உண்மையில் உன் தவத்தின் நோக்கம் என்ன?

Verse 43

नन्दीश्वर उवाच । इति पृष्टस्तदा तेन सर्वं संवेदितम्पुनः । तच्छ्रुत्वा स पुनर्वाक्यमुवाच ब्राह्मणस्तदा

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவன் கேட்டபோது அனைத்தும் மீண்டும் முழுமையாக விளக்கப்பட்டது. அதை கேட்ட பிராமணன் அப்போது மறுபடியும் பேசினான்।

Verse 44

ब्राह्मण उवाच । युक्तं न क्रियते वीर सुखं प्राप्तुं च यत्तपः । क्षात्रधर्मेण क्रियते मुक्त्यर्थं कुरुसत्तम

பிராமணன் கூறினான்—வீரனே, வெறும் இன்பப் பெறுதற்காகச் செய்யப்படும் தவம் உரியது அல்ல. ஆனால் க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் வழி, மோட்சத்திற்காகச் செய்யப்படும் அதே ஒழுக்கம், குருகுலச் சிறந்தவனே, நியாயமானதாகும்।

Verse 46

इन्द्रस्तु सुखदाता वै मुक्तिदाता भवेन्न हि । तस्मात्त्वं सर्वथा श्रेष्ठ कर्तुमर्हसि सत्तपः । नन्दीश्वर उवाच । इदन्तद्वचनं श्रुत्वा क्रोधं चक्रेऽर्जुनस्तदा । प्रत्युवाच विनीतात्मा तदनादृत्य सुव्रतः

“இந்திரன் உலகியலான இன்பங்களை அளிப்பவன்; ஆனால் விடுதலை (மோட்சம்) அளிப்பவன் அல்ல. ஆகவே நீ எல்லாவிதத்திலும் உயர்ந்தவன்; நற்கடும்தவம் உடையவனே, நீ உண்மையான தவத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும் (சிவப்ராப்திக்கானது).” நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் அர்ஜுனன் அப்போது கோபமுற்றான்; எனினும் அடக்கமுடைய, பணிவான உள்ளத்துடன், நல்விரதன் ஆகி, அந்தக் கூறலைப் பொருட்படுத்தாமல் பதிலுரைத்தான்।

Verse 47

अर्जुन उवाच । राज्यार्थं न च मुक्त्यर्थ किमर्थं भाषसे त्विदम् । व्यासस्य वचनेनैव क्रियते तप ईदृशम्

அர்ஜுனன் கூறினான்—இந்தத் தவம் அரசுக்காகவும் அல்ல, முக்திக்காகவும் அல்ல; அப்படியிருக்க நீ ஏன் இப்படிச் சொல்கிறாய்? இத்தகைய தவம் வியாசரின் கட்டளையின்படியே செய்யப்படுகிறது।

Verse 48

इतो गच्छ ब्रह्मचारिन्मा पातयितुमिच्छसि । प्रयोजनं किमत्रास्ति तव वै ब्रह्मचारिणः

இங்கிருந்து போ, ஓ பிரம்மச்சாரி; என்னை என் விரதத்திலிருந்து வீழச் செய்ய விரும்பாதே. உனக்கு இங்கே என்ன பயன் உள்ளது, ஓ பிரம்மச்சாரி?

Verse 49

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तः स प्रसन्नोभूत्सुन्दरं रूपमद्भुतम् । स्वोपस्करणसंयुक्तं दर्शयामास वै निजम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவர் மகிழ்ந்து, தம் தெய்வீக உபகரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அதிசயமான அழகிய தமது சொந்த ரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 50

शक्ररूपन्तदा दृष्ट्वा लज्जितश्चार्जुनस्तदा । स इन्द्रस्तं समाश्वास्य पुनरेव वचोब्रवीत्

அப்போது சக்கிரன் (இந்திரன்) எனும் அந்த ரூபத்தைப் பார்த்த அர்ஜுனன் வெட்கமுற்றான். இந்திரன் அவனைத் தேற்றித் திரும்பவும் சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 51

इंद्र उवाच । वरं वृणीष्व हे तात धनंजय महामते । यदिच्छसि मनोभीष्टन्नादेयं विद्यते तव

இந்திரன் கூறினான்—ஹே தாதா, மகாமதி தனஞ்சயா, ஒரு வரம் தேர்ந்தெடு. நீ விரும்புவது எதுவாயினும், மனம் நாடியதாயினும், உனக்குக் கொடுக்க இயலாதது ஒன்றுமில்லை।

Verse 52

तच्छ्रुत्वा शक्रवचनम्प्रत्युवाचार्जुनस्तदा । विजयन्देहि मे तात शत्रुक्लिष्टस्य सर्वथा

இந்திரனின் சொற்களை கேட்ட அர்ஜுனன் உடனே பதிலளித்தான்—“வணக்கத்திற்குரிய தந்தையே, பகைவரால் முற்றிலும் துன்புறும் எனக்கு முழு வெற்றியை அருளுங்கள்.”

Verse 53

शक्र उवाच । बलिष्ठाश्शत्रवस्ते च दुर्योधनपुरःसराः । द्रोणो भीमश्च कर्णश्च सर्वे ते दुर्जया धुवम्

சக்ரன் கூறினான்—உன் பகைவர்கள் மிகுந்த வலிமையுடையோர்; துரியோதனன் அவர்களின் முன்னணித் தலைவர். துரோணன், பீமன், கர்ணன்—அனைவரும் நிச்சயமாக வெல்ல அரியவர்கள்.

Verse 54

अश्वत्थामा द्रोणपुत्रो रौद्रोंशो दुर्जयोऽति सः । मया साध्या भवेयुस्ते सर्वथा स्वहितं शृणु

அவன் துரோணனின் புதல்வன் அஸ்வத்தாமா—ரௌத்ர சக்தியின் அம்‌சம், மிகத் துர்ஜெயன். என் மூலம் உன் நோக்கங்கள் எல்லாவிதமாக நிறைவேறும்; உன் நலத்திற்கானதை கேள்.

Verse 55

एतद्वीर जपं कर्तुं न शक्तः कश्चनाधुना । वर्तते हि शिवोवर्यस्तस्माच्छम्भोर्जयोऽ धुना

வீரனே, இக்காலத்தில் இந்த வீர-ஜபத்தை முழு வல்லமையுடன் செய்ய யாரும் இயலார். ஏனெனில் உத்தம சிவன் தாமே இங்கு உள்ளார்; ஆகவே இப்போதும் வெற்றி சம்புவுக்கே.

Verse 56

शंकरः सर्वलोकेशश्चराचरपतिः स्वराट् । सर्वं कर्तुं समर्थोस्ति भुक्तिमुक्तिफलप्रदः

சங்கரன் எல்லா உலகங்களின் ஈசன்; அசையும் அசையாத அனைத்தின் அதிபதி, சுயசார்வன். அவர் அனைத்தையும் செய்ய வல்லவர்; போகம் (புக்தி) மற்றும் முக்தி—இரண்டின் பயனையும் அருள்வார்.

Verse 57

अहं मन्ये च ब्रह्माद्या विष्णुः सर्ववरप्रदः । अन्ये जिगीषवो ये च ते सर्वे शिवपूजकाः

நான் கருதுவது: பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், எல்லா வரங்களையும் அருளும் விஷ்ணுவும், மேலும் வெற்றியை நாடுவோர் அனைவரும்—உண்மையில் சிவபூஜகர்களே.

Verse 58

अद्यप्रभृति तन्मन्त्रं हित्वा भक्त्या शिवं भज । पार्थिवेन विधानेन ध्यानेनैव शिवस्य च

இன்றுமுதல் அந்த (வேறு) மந்திரத்தை விட்டு, பக்தியுடன் சிவனை வழிபடு; பார்திவ லிங்க விதிப்படி பூஜை செய்து, சிவனையே தியானம் செய்.

Verse 59

उपचारैरनेकैश्च सर्वभावेन भारत । सिद्धिः स्यादचला तेद्य नात्र कार्या विचारणा

ஓ பாரதா, பல உபசாரங்களாலும் முழு மனப்பாங்காலும் வழிபட்டால், இன்று உனக்கு அசையாத சித்தி கிடைக்கும்; இதில் ஐயம் கொள்ளத் தேவையில்லை.

Verse 60

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा च चरान्सर्वान्समाहूयाब्रवीदिदम् । सावधानेन वै स्थेयमेतत्संरक्षणे सदा

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, எல்லா உளவாளர்களையும் அழைத்து: ‘இதன் பாதுகாப்பில் எப்போதும் விழிப்புடன் இருங்கள்’ என்று கூறினார்.

Verse 61

प्रबोध्य स्वचरानिन्द्रोऽर्जुनसंरक्षणादिकम् । वात्सल्यपूर्णहृदयः पुनरूचे कपिध्वजम्

இந்திரன் தன் பணியாளர்களை எழுப்பி, அர்ஜுனனின் பாதுகாப்பு முதலிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தான்; அன்பு நிறைந்த இதயத்துடன் மீண்டும் கபித்வஜன் அர்ஜுனனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 62

इन्द्र उवाच । राज्यं त्वया प्रमादाद्वै न कर्तव्यं कदाचन । श्रेयसे भद्र विद्येयं भवेत्तव परन्तप

இந்திரன் கூறினான்—ஓ பரந்தபா! அலட்சியத்தால் அரசாட்சிக் காரியங்களில் எந்நாளும் கவனக்குறைவு செய்யாதே. ஓ நற்குணனே! உன் நலனுக்காக இதை அறிந்து உறுதியாகக் கொள்.

Verse 63

धैर्यं धार्य साधकेन सर्वथा रक्षकः शिवः । संपत्तीश्च फलन्तुल्यं दास्यते नात्र संशयः

சாதகர் எப்போதும் திடமான தைரியத்தைத் தாங்க வேண்டும்; ஏனெனில் எல்லாவிதத்திலும் சிவனே பாதுகாவலன். சாதனைக்கு ஏற்ற செல்வமும் பலனும் அவர் நிச்சயமாக அளிப்பார்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 64

नन्दीश्वर उवाच । इति दत्त्वा वरन्तस्य भारतस्य सुरेश्वरः । स्मरञ्छिवपदाम्भोजञ्जगाम भवनं स्वकम्

நந்தீஸ்வரன் கூறினான்—இவ்வாறு பாரதனுக்கு வரம் அளித்த பின், தேவர்களின் அதிபதி (இந்திரன்) சிவபெருமானின் திருவடித் தாமரைகளை நினைத்தவாறே தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 65

अर्जुनोपि महावीरस्सुप्रणम्य सुरेश्वरम् । तपस्तेपे संयतात्मा शिवमुद्दिश्य तद्विधम्

அர்ஜுனனும் அந்த மகாவீரன், தேவர்களின் அதிபதியை ஆழ்ந்து வணங்கி, கட்டுப்பட்ட மனத்துடன், சிவபெருமானை நோக்கி விதிப்படி தவம் செய்தான்.