Kirātāvatāra, Durvāsā-upākhyāna, and the Logic of Divine Rescue (Kirātākhyam-avatāra; Pāṇḍava-prasaṅga)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु प्राज्ञ किराताख्यमवतारम्पिनाकिनः । मूकं च हतवान्प्रीतो योऽर्जुनाय वरन्ददौ

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அறிவாளனே, பினாகதாரி (சிவன்) ‘கிராத’ எனப்படும் அவதாரத்தை கேள்; அவர் மகிழ்ந்து மூகனை வதைத்து, அர்ஜுனனுக்கு வரம் அளித்தார்।

Verse 2

सुयोधनजितास्ते वै पाण्डवाः प्रवराश्च ते । द्रौपद्या च तया साध्व्या द्वैताख्यं वनमाययुः

சுயோதனனால் வெல்லப்பட்ட அந்தச் சிறந்த பாண்டவர்கள், சாத்வியான த்ரௌபதியுடன், த்வைதம் எனப்படும் வனத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 3

तत्रैव सूर्य्यदत्तां वै स्थालीं चाश्रित्य ते तदा । कालं च वाहयामासुस्सुखेन किल पाण्डवाः

அங்கேயே சூரியன் அளித்த பாத்திரத்தைச் சார்ந்து பாண்டவர்கள் காலத்தை இனிதாகக் கழித்தனர்.

Verse 4

छलार्थं प्रेरितस्तेन दुर्वासा मुनिपुङ्गवः । सुयोधनेन विप्रेन्द्र पाण्डवान्तिकमादरात्

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! வஞ்சனை நோக்கில் சுயோதனனால் அனுப்பப்பட்ட முனிவருள் தலைவன் துர்வாசர் மரியாதையுடன் பாண்டவரிடம் வந்தார்.

Verse 5

छात्रैः स्वैर्वायुतैस्सार्द्धं ययाचे तत्र तान्मुदा । भोज्यं चित्तेप्सितं वै स तेभ्यश्चैव समागतः

அவர் தம் சீடர்களும் பணியாளர்களும் உடன் அங்கே மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களிடம் வேண்டினார்; மனம் விரும்பிய உணவும் அவர்களிடமிருந்தே கிடைத்தது.

Verse 6

स्वीकृत्य पाण्डवैस्तैस्तैः स्नानार्थं प्रेषितास्तदा । दुर्वासःप्रमुखाश्चैव मुनयश्च तपस्विनः

பாண்டவர்கள் உரிய மரியாதைகளுடன் அவர்களை முறையாக வரவேற்றனர்; பின்னர் துர்வாசர் முதலிய தவமுனிவர்களை நீராடச் செல்லுமாறு அனுப்பினர்.

Verse 7

अथ ते पाण्डवाः सर्वे अन्नाभावान्मुनीश्वर । दुःखिताश्च तदा प्राणांस्त्यक्तुं चित्ते समादधुः

அப்போது, முனிவரே, உணவின்மையால் துயருற்ற அந்தப் பாண்டவர்கள் அனைவரும் அந்த நேரத்தில் உயிரைத் துறக்க மனத்தில் தீர்மானித்தனர்.

Verse 8

द्रौपद्या च स्मृतः कृष्ण आगतस्तत्क्षणादपि । शाकं च भक्षयित्वा तु तेषां तृप्तिं समादधत्

த்ரௌபதி கிருஷ்ணனை நினைத்தவுடனே அவர் அந்தக் கணமே வந்தார்; அந்தக் கீரை உணவை உண்டு, அனைவருக்கும் நிறைவு தೃப்தியை அளித்தார்.

Verse 9

दुर्वासाश्च तदा शिष्यांस्तृप्ताञ्ज्ञात्वा ययौ पुनः । पाण्डवाः कृच्छ्रनिर्मुक्ताः कृष्णस्य कृपया तदा

அப்போது துர்வாசர், தம் சீடர்கள் திருப்தியடைந்ததை அறிந்து மீண்டும் புறப்பட்டார்; அந்த நேரத்தில் கிருஷ்ணரின் அருளால் பாண்டவர்கள் அந்தக் கடும் ஆபத்திலிருந்து விடுபட்டனர்.

Verse 10

अथ ते पाण्डवाः कृष्णं पप्रच्छुः किम्भविष्यति । बलवाञ्छत्रुरुत्पन्नः किं कार्य्यन्तद्वद प्रभो

அப்போது பாண்டவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வினவினர்—“இப்போது என்ன ஆகும்? வலிமைமிக்க பகைவன் எழுந்தான்; என்ன செய்ய வேண்டும்? ஆண்டவனே, கூறுவாயாக.”

Verse 11

नन्दीश्वर उवाच । इति पृष्ठस्तदा तैस्तु श्रीकृष्णः पाण्डवैर्मुने । स्मृत्वा शिवपदाम्भोजौ पाण्डवानिदमब्रवीत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே! அப்போது பாண்டவர்கள் இவ்வாறு கேட்டபோது, ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சிவபெருமானின் திருப்பாதத் தாமரைகளை மனத்தில் நினைத்து, பாண்டவர்களிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 12

श्रीकृष्ण उवाच । श्रूयतां पाण्डवाः श्रेष्ठाः श्रुत्वा कर्तव्यमेव हि । मद्वृत्तान्तं विशेषेण शिवसेवासमन्वितम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்—பாண்டவர்களில் சிறந்தவர்களே, கேளுங்கள்; கேட்டபின் அதை நிச்சயமாக நடைமுறையில் கொண்டுவர வேண்டும். சிவபெருமானின் சேவை-பூஜையுடன் இணைந்த என் வரலாற்றை நான் சிறப்பாக உரைக்கிறேன்.

Verse 13

द्वारकां च मया गत्वा शत्रूणां विजिगीषया । विचार्य्य चोपदेशांश्च उपमन्योर्महात्मनः

நான் துவாரகைக்கு சென்று, பகைவர்களை வெல்லும் எண்ணத்துடன்; மகாத்மா உபமன்யுவின் புனித உபதேசங்களை சிந்தித்து, அதன்படியே முன்னே சென்றேன்।

Verse 14

मया ह्याराधितः शम्भुः प्रसन्नः परमेश्वरः । बटुके पर्वतश्रेष्ठे सप्तमासं सुसेवितः

நான் உண்மையாகவே சம்புவை ஆராதித்தேன்; பரமேஸ்வரன் प्रसன்னனானார். மலைகளில் சிறந்த படுக மலையில் நான் ஏழு மாதங்கள் நன்றாகச் சேவை செய்தேன்।

Verse 15

इष्टान्कामानदान्मह्यं विश्वेशश्च स्वयं स्थितः । तत्प्रभावान्मया सर्वसामर्थ्यं लब्धमुत्तमम्

விச்வேசன் தாமே அருகில் இருந்து எனக்கு என் விருப்பமான ஆசைகளை அருளினார். அவரது அருள்-பிரபாவத்தால் நான் எல்லாவிதத்திலும் உத்தமமான திறனை அடைந்தேன்।

Verse 16

इदानीं सेव्यते देवो भुक्तिमुक्ति फलप्रदः । यूयं सेवत तं शम्भुमपि सर्वसुखावहम्

இப்போது புக்க்தி-முக்தி இரண்டின் பலனையும் அளிக்கும் தேவனைச் சேவியுங்கள்; நீங்களும் எல்லாச் சுகங்களையும் தரும் சம்புவை வழிபடுங்கள்।

Verse 17

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वान्तर्दधे कृष्ण आश्वास्याथ च पाण्डवान् । द्वारकामगमच्छीघ्रं स्मरच्छिवपदाम्बुजम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி கிருஷ்ணர் மறைந்தார். பின்னர் பாண்டவர்களை ஆறுதல் கூறி, சிவபாதத் தாமரைகளை நினைத்தபடியே விரைவாக த்வாரகைக்கு சென்றார்।

Verse 18

पाण्डवा अथ भिल्लं च प्रेषयामासुरोजसा । गुणानां च परीक्षार्थं तस्य दुर्योधनस्य च

அப்போது பாண்டவர்கள் உறுதியான முயற்சியுடன் பில்லனைத் தூதனாக அனுப்பினர்; துரியோதனனின் குணங்களும் நோக்கமும் சோதித்து அறியவேண்டும் என்பதற்காக।

Verse 19

सोपि सर्वं च तत्रत्यन्दुर्योधनगुणोदयम् । समीचीनं च तज्ज्ञात्वापुनः प्राप प्रभून्प्रति

அவனும் அங்கே துரியோதனனின் குணங்கள் வெளிப்படுவதையெல்லாம் கவனித்தான்; அது முறையானதே என அறிந்து மீண்டும் தன் தலைவர்களிடம் திரும்பினான்।

Verse 20

तदुक्तन्ते निशम्यैवं दुखम्प्रापुर्मुनीश्वर । परस्परं समूचुस्ते पाण्डवा अतिदुःखिताः

முனிவரே! அந்தச் செய்தியை முடிவுவரை கேட்டதும் பாண்டவர்கள் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்; மிகுந்த வேதனையுடன் அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்।

Verse 21

किङ्कर्तव्यं क्व गन्तव्यमस्माभिरधुना युधि । समर्था अपि वै सर्वे सत्यपाशेन यन्त्रिताः

இப்போது இந்தப் போரில் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும், எங்கே செல்ல வேண்டும்? நாம் அனைவரும் வல்லவர்களாயினும், சத்தியத்தின் பாசத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளோம்.

Verse 22

नन्दीश्वर उवाच । एतस्मिन्समये व्यासो भस्मभूषितमस्तकः । रुद्राक्षाभरणश्चायाज्जटाजूटविभूषितः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அந்நேரத்தில் வியாசர் வந்தார்; அவரது தலை பஸ்மத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, ருத்ராட்ச ஆபரணங்களை அணிந்திருந்தார், ஜடாஜூடத்தால் மேலும் அழகுபெற்றிருந்தார்.

Verse 23

पञ्चाक्षरं जपन्मंत्रं शिवप्रेमसमाकुलः । तेजसां च स्वयंराशिस्साक्षाद्धर्म इवापरः

சிவப்ரேமத்தில் மூழ்கி அவர் பஞ்சாட்சரி மந்திரத்தை இடையறாது ஜபித்தார்; அவர் தானே வெளிப்பட்ட ஒளித் தொகையாகி—வேறொரு வடிவில் கண்முன் தோன்றிய தர்மம் போல ஆனார்।

Verse 24

तन्दृष्ट्वा ते तदा प्रीता उत्थाय पुरतः स्थिताः । दत्त्वासनं तदा तस्मै कुशाजिनसुशोभितम्

அவரைக் கண்டதும் அவர்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர். உடனே எழுந்து அவர் முன் நின்று, குசா புல்லும் மான் தோலும் அலங்கரித்த ஆசனத்தை அவருக்கு அளித்தனர்।

Verse 25

तत्रोपविष्टं तं व्यासं पूजयन्ति स्म हर्षिताः । स्तुतिं च विविधां कृत्वा धन्याः स्म इति वादिनः

அங்கே ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த வியாசரைப் பார்த்து அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வழிபட்டனர். பலவகைத் துதிகளைச் செய்து, “நாங்கள் பாக்கியவான்கள்” என்று கூறினர்।

Verse 26

तपश्चैव सुसन्तप्तं दानानि विविधानि च । तत्सर्वं सफलं जातं तृप्तास्ते दर्शनात्प्रभो

பிரபுவே! நாம் மிகுந்த தீவிரத்துடன் தவம் செய்தோம்; பலவகை தானங்களையும் அளித்தோம்—அவை அனைத்தும் இப்போது பலனடைந்தன. உமது தரிசனமாத்திரத்தாலே நாங்கள் நிறைவு பெற்று திருப்தியடைந்தோம்.

Verse 27

दुःखं च दूरतो जातन्दर्शनात्ते पितामह । दुष्टैश्चैव महादुःखं दत्तं नः क्रूरकर्मभिः

பிதாமஹரே! உமது தரிசனத்தால் எங்கள் துயரம் தொலைந்தது; ஆயினும் தீயோர் தங்கள் கொடிய செயல்களால் எங்களுக்கு மிகுந்த துன்பத்தை அளித்தனர்.

Verse 28

श्रीमतान्दर्शने जाते दुःखं चैव गमिष्यति । कदाचिन्न गतं तत्र निश्चयोयं विचारितः

திருமிகு பகவான் சிவனின் தரிசனம் கிடைத்தால் துயரம் நிச்சயமாக நீங்கும். அந்த நிலையில் அது எந்நேரமும் தவறாது—ஆழ்ந்து சிந்தித்த முடிவு இதுவே.

Verse 29

महतामाश्रमे प्राप्ते समर्थे सर्वकर्मणि । यदि दुःखं न गच्छेतु दैवमेवात्र कारणम्

மகாத்மாக்களின் ஆசிரமத்தை அடைந்தபினும்—அங்கு எல்லாச் சாதனைகளும் துணை நிற்கும் நிலையில்—துயரம் நீங்காவிடில், இங்கு காரணம் தைவமே; அதாவது முன்வினையின் பரிபாகம்.

Verse 30

निश्चयेनैव गच्छेतु दारिद्यं दुःखकारणम् । महतां च स्वभावोयं कल्पवृक्षसमो मतः

துன்பத்திற்குக் காரணமான வறுமை உறுதியான நிச்சயத்தால் நிச்சயமாக அகலும். மகாத்மர்களின் இயல்பு இதுவே—அவர்கள் கற்பவிருட்சம் போன்றவர்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 31

तद्गुणानेव गणयेन्महतो वस्तुमात्रतः । आश्रयस्य वशादेव पुंसो वै जायते प्रभो

ஓ பிரபுவே! மகத்தான பரமத்தத்துவத்தை வரையறுக்கப்பட்ட அறிவால் எவ்வளவு வரை உணர முடிகிறதோ அவ்வளவிற்கே அதன் குணங்களை எண்ண வேண்டும். ஜீவனின் ‘இருத்தல்’ மற்றும் ‘ஆகுதல்’ என்பது முழுவதும் ஆதாரமான பரமசரண் சிவனின் வல்லமையாலேயே உண்டாகிறது.

Verse 32

लघुत्वं च महत्त्वं च नात्र कार्य्या विचारणा । उत्तमानां स्वभावोयं यद्दीनप्रतिपालनम्

சிறியவர் ஆகட்டும் பெரியவர் ஆகட்டும்—இங்கே ஆராய்ச்சி தேவையில்லை. உயர்ந்தோரின் இயல்பே இதுதான்: துன்புற்ற ஏழைகளைப் பாதுகாத்து பேணுதல்.

Verse 33

रंकस्य लक्षणं लोके ह्यतिश्रेयस्करं मतम् । पुरोऽस्य परयत्नो वै सुजनानां च सेवनम्

இந்த உலகில் உண்மையான தாழ்மையுடையவரின் அடையாளம் மிகுந்த நன்மை தருவதாகக் கருதப்படுகிறது—அவரில் முதன்மையாக இருப்பது தீவிர முயற்சியும் நற்குணமுடையோரின் சேவை-சங்கமுமாகும்.

Verse 34

अतः परं च भाग्यं वै दोषश्चैव न दीयताम् । एतस्मात्कारणात्स्वामिंस्त्वयि दृष्टो शुभन्तदा

ஆகையால் இனிமேல் ‘பாக்கியம்’ என்றும் ‘குற்றம்’ என்றும் எவர்மீதும் சுமத்த வேண்டாம். ஓ ஸ்வாமியே! இதே காரணத்தினால்தான் அப்போது மங்களம் உன்னிடமே நிலைத்திருப்பதாகக் காணப்பட்டது.

Verse 35

त्वदागमनमात्रेण सन्तुष्टानि मनांसि नः । दिशोपदेशं येनाशु दुःखं नष्टम्भवेच्च नः

உன் வருகை மட்டுமே எங்கள் மனங்களை நிறைவு செய்தது. தயை செய்து எங்களுக்கு வழிகாட்டும் உபதேசத்தை அருள்வாயாக; அதனால் எங்கள் துயரம் விரைவில் அழியட்டும்.

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा पाण्डवानां महामुनिः । प्रसन्नमानसो भूत्वा व्यासश्चैवाब्रवीदिदम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—பாண்டவர்களின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட மகாமுனி வியாசரின் மனம் மகிழ்ந்து அமைதியடைந்தது; பின்னர் வியாசர் இவ்வாறு சொன்னார்।

Verse 37

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां किरातावतारवर्णनप्रसंगेऽर्जुनाय व्यासोपदेशवर्णनं नाम सप्तत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ரஸம்ஹிதையில், கிராத அவதார வர்ணனையின் प्रसங்கத்தில், “அர்ஜுனனுக்கு வியாசரின் உபதேச வர்ணனை” எனும் முப்பத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 38

सुजनानां स्वभावोयं प्राणान्तेऽपि सुशोभनः । धर्मं त्यजन्ति नैवात्र सत्यं सफलभाजनम्

நல்லோரின் இயல்பு இதுவே; உயிரின் இறுதிவரை அது அழகாய் ஒளிரும். இங்கு அவர்கள் தர்மத்தை ஒருபோதும் விடார்; சத்தியமே பலன் தரும் பாத்திரமாகும்.

Verse 39

अस्माकं चैव यूयं च ते चापि समताङ्गताः । तथापि पक्षपातो वै धर्मिष्ठानां मतो बुधैः

நாம், நீங்கள், அவர்களும்—எல்லோரும் சமநிலையை அடைந்தோம். ஆயினும் ஞானிகள் கூறுவர்: தர்மநிஷ்டர்கள் பாகுபாடு காட்டுவர்—தர்மத்தின் பக்கமே நிற்பர்.

Verse 40

धृतराष्ट्रेन दुष्टेन प्रथमं च ह्यचक्षुषा । धर्मस्त्यक्तः स्वयं लोभाद्युष्माकं राज्यमाहृतम्

முதலில் அந்த தீயவன்—குருடனான த்ருதராஷ்டிரன்—பேராசையால் தானே தர்மத்தை விட்டு, உங்கள் அரசாட்சியைப் பறித்தான்।

Verse 41

तस्य यूयं च ते चापि पुत्रा एव न संशयः । पितर्य्युपरते बाला अनुकंप्या महात्मनः

நீங்களும் அவர்களும் சந்தேகமின்றி அவனுடைய மகன்களே. தந்தை மறைந்ததால், நீங்கள் குழந்தைகள் அந்த மகாத்மாவின் கருணைக்கு உரியவர்கள்।

Verse 42

पश्चात्पुत्रश्च तेनैव वारितो न कदाचन । अनर्थो नैव जायेत यच्चैवं च कृतन्तदा

பின்னர் அவனாலேயே கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மகனும் இனி எப்போதும் வேறுபடச் செயல்படமாட்டான். அப்போது காரியம் முறையாகத் தீர்மானிக்கப்பட்டதால் எந்தத் தீங்கும் எழாது।

Verse 43

अतः परं च यज्जातं तज्जातं नान्यथाभवेत् । अयन्दुष्टो भवन्तश्च धर्मिष्ठाः सत्यवादिनः

இனிமேல் எது எவ்வாறு பிறக்கிறதோ அது அப்படியே இருக்கும்; விதிக்கப்பட்ட இயல்பிலிருந்து விலகல் இல்லை. நீங்கள் தீயவராக மாறமாட்டீர்கள்; தர்மத்தில் நிலைத்து, சொல்லில் சத்தியநிஷ்டராய் இருப்பீர்கள்।

Verse 44

तस्मादन्ते च तस्यैवाशुभं हि भविता धुवम् । यच्चैव वापितं बीजं तत्प्ररोहो भवेदिह

ஆகையால் இறுதியில் அந்த மனிதனுக்கே நிச்சயமாகத் தீய விளைவு வரும். ஏனெனில் விதைத்த விதையின் முளை இவ்வாழ்விலேயே உறுதியாக எழுகிறது।

Verse 45

तस्माद्दुःखं न कर्तव्यं भवद्भिः सर्वथा ध्रुवम् । भविष्यति शुभं वो हि नात्र कार्य्या विचारणा

ஆகையால் நீங்கள் எவ்விதத்திலும் துயரப்பட வேண்டாம்—இது உறுதி. உங்களுக்கு நிச்சயமாக நன்மை உண்டாகும்; இதில் மேலும் ஐயமோ ஆலோசனையோ தேவையில்லை।

Verse 46

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा पाण्डवाः सर्वे तेन व्यासेन प्रीणिताः । युधिष्ठिरमुखास्ते च पुनरेवाब्रुवन्वचः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லியபின், அந்த வியாச முனிவால் எல்லா பாண்டவரும் மகிழ்ந்தனர்; யுதிஷ்டிரரை முன்னிலையாகக் கொண்டு அவர்கள் மீண்டும் சொற்களை உரைத்தனர்।

Verse 47

पाण्डवा ऊचुः । सत्यमुक्तन्त्वया नाथ दुष्टैर्दुःखं निरंतरम् । दुष्टात्मभिर्वने चापि दीयते हि मुहुर्मुहुः

பாண்டவர்கள் கூறினர்—ஓ நாதா, நீர் உரைத்தது உண்மையே. தீயவர்களிடமிருந்து துயரம் இடையறாது வருகிறது; காட்டிலும் தீய மனத்தார் மீண்டும் மீண்டும் வேதனை அளிக்கின்றனர்.

Verse 48

तन्नाशयाशुभम्मेद्य किंचिद्देयं शुभं विभो । कृष्णेन कथितं पूर्वमाराध्यश्शङ्करस्सदा

அந்த அசுபத்தை அழிக்க, ஓ விபோ, தூயதும் மங்களகரமுமான காணிக்கை ஒன்றை அளிக்க வேண்டும். இதை முன்பு கிருஷ்ணன் கூறினார்—ஆகவே சங்கரனை எப்போதும் ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 49

प्रमादश्च कृतोऽस्माभिस्तद्वचश्शिथिलीकृतम् । स देवमार्गस्तु पुनरिदानीमुपदिश्यताम्

நாங்கள் அலட்சியம் செய்தோம்; உங்கள் வாக்கை தளர்வாகக் கொண்டோம். ஆகவே அந்த தெய்வமார்க்கத்தை இப்போது மீண்டும் அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 50

नन्दीश्वर उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा व्यासो हर्षसमन्वितः । उवाच पाण्डवान्प्रीत्या स्मृत्वा शिवपदांबुजम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வசனங்களை கேட்டவுடன் வியாசர் பேரானந்தம் கொண்டார். சிவபெருமானின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து அன்புடன் பாண்டவர்களை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 51

व्यास उवाच । श्रूयतां वचनं मेद्य पांडवा धर्मबुद्धयः । सत्यमुक्तं तु कृष्णेन मया संसेव्यते शिवः

வியாசர் கூறினார்—தர்மபுத்தியுடைய பாண்டவர்களே, இன்று என் சொற்களை கேளுங்கள். கிருஷ்ணன் சொன்னது உண்மையே; ஏனெனில் நான் எப்போதும் சிவபெருமானை வழிபட்டு சேவிக்கிறேன்.

Verse 52

भवद्भिः सेव्यतां प्रीत्या सुखं स्यादतुलं सदा । सर्वदुःखं भवत्येव शिवाऽसेवात एव हि

ஆகையால் நீங்கள் அன்பு-பக்தியுடன் சிவபெருமானை வழிபட்டு சேவியுங்கள்; அப்பொழுது எப்போதும் ஒப்பற்ற இன்பம் உண்டாகும். உண்மையில், சிவசேவையை அலட்சியப்படுத்துவதாலேயே எல்லாத் துயரும் பிறக்கிறது.

Verse 53

नंदीश्वर उवाच । अथ पंचसु तेष्वेव विचार्य्य शिवपूजने । अर्जुनं योग्यमुच्चार्य व्यासो मुनिवरस्तथा

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—பின்னர் அந்த ஐவரிடையே சிவபூஜை குறித்து ஆலோசித்து, முனிவரசர் வியாசர் அர்ஜுனனே தகுதியானவன் என்று அறிவித்தார்.

Verse 54

तपःस्थानं विचार्य्यैवं ततस्स मुनिसत्तमः । पाण्डवान्धर्मसन्निष्ठान्पुनरेवाब्रवीदिदम्

இவ்வாறு தவத்திற்குரிய இடத்தை ஆராய்ந்து, முனிவரசர் தர்மத்தில் நிலைத்திருந்த பாண்டவர்களிடம் மீண்டும் இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 55

व्यास उवाच । श्रूयताम्पाण्डवास्सर्वे कथयामि हितं सदा । शिवं सर्वं परं दृष्ट्वा परं ब्रह्म सताङ्गतिम्

வியாசர் கூறினார்—ஓ பாண்டவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் கேளுங்கள்; நான் எப்போதும் நன்மை தரும் உரையையே சொல்கிறேன். சிவனை அனைத்துமாகவும் பரமனாகவும் உணர்ந்து அறியுங்கள்—அவரே பரபிரம்மம்; சத்புருஷர்களின் உன்னத அடைக்கலம், இறுதி இலக்கு.

Verse 56

ब्रह्मादित्रिपरार्द्धान्तं यत्किंचिद्दृश्यते जगत् । तत्सर्वं शिवरूपं च पूज्यन्ध्येयं च तत्पुनः

பிரம்மா முதலாக திரிபரார்த்தத்தின் முடிவு வரை உலகில் காணப்படுவது எதுவாயினும்—அனைத்தும் சிவஸ்வரூபமே; ஆகவே அதையே மீண்டும் மீண்டும் சிவனாகப் பூஜித்து தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 57

सर्वेषां चैव सेष्योसौ शङ्करस्सर्वदुःखहा । शिवः स्वल्पेन कालेन संप्रसीदति भक्तितः

சங்கரன் அனைவருக்கும் உன்னத அடைக்கலம்; எல்லாத் துயரங்களையும் அகற்றுபவன். பக்தியினாலேயே ஆண்டவன் சிவன் குறுகிய காலத்திலே முழுமையாக அருள்புரிவான்.

Verse 58

सुप्रसन्नो महेशो हि भक्तेभ्यः सकलप्रदः । भुक्तिं मुक्तिमिहामुत्र यच्छतीति सुनिश्चितम्

மகேசன் மிகுந்த திருப்தியடைந்தால், பக்தர்களுக்கு எல்லா வரங்களையும் அளிப்பான். இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் தருவான் என்பது உறுதி.

Verse 59

तस्मात्सेव्यस्सदा शभ्भुर्भुक्तिमुक्तिफलेप्सुभिः । पुरुषश्शङ्करः साक्षाद्दुष्टहन्ता सतांगतिः

ஆகையால் போகமும் மோட்சமும் ஆகிய இரு பலன்களையும் நாடுவோர் எப்போதும் சம்புவைச் சேவித்து வழிபட வேண்டும். ஏனெனில் சங்கரன் சாட்சாத் பரமபுருஷன்—துஷ்டர்களை அழிப்பவன், சத்புருஷர்களின் உறுதியான அடைக்கலம் மற்றும் இலக்கு.

Verse 60

परन्तु प्रथमं शक्रविद्यां दृढमना जपेत् । क्षत्रियस्य पराख्यस्य चेदमेव समाहितम्

ஆனால் முதலில் உறுதியான, ஒருமுகமான மனத்துடன் சக்ர-வித்யையை ஜபிக்க வேண்டும். புகழ்பெற்ற க்ஷத்திரியன் (அரசப் போர்வீரன்) க்கான நிலையான விதி இதுவே என்று இங்கு கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 61

अतोर्जुनश्च प्रथमं शक्रविद्यां जपेद्दृढः । करिष्यति परीक्षाम्प्राक् संतुष्टस्तद्भविष्यति

ஆகையால் அர்ஜுனனும் முதலில் உறுதியான தீர்மானத்துடன் சக்ர-வித்யையை ஜபிக்க வேண்டும். சோதனைக்கு முன்பே அவன் திருப்தியடைந்து நிலைபெறுவான்—அவ்வாறே நிகழும்.

Verse 62

सुप्रसन्नश्च विघ्नानि संहरिष्यति सर्वदा । पुनश्चैवं शिवस्यैव वरं मन्त्रं प्रदास्यति

மிகவும் பிரசன்னமடைந்து, அவன் எப்போதும் எல்லா தடைகளையும் அழிப்பான். பின்னர் இதே முறையில் மீண்டும் பரமேஸ்வரன் சிவனின் சிறந்த வரமந்திரத்தை அருள்வான்.

Verse 63

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वार्जुनमाहूयोपेन्द्रविद्यामुपादिशत् । स्नात्वा च प्राङ्मुखो भूत्वा जग्राहार्जुन उग्रधीः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவர் அர்ஜுனனை அழைத்து உபேந்திர-வித்யையை உபதேசித்தார். பின்னர் உறுதியான மனத்தையுடைய அர்ஜுனன் நீராடி கிழக்குநோக்கி நின்று அந்த வித்யையை ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 64

पार्थिवस्य विधानं च तस्मै मुनिवरो ददौ । प्रत्युवाच च तं व्यासो धनंजयमुदारधीः

அந்த சிறந்த முனிவர் அவனுக்கு பார்திவ (மண்ணால்) சிவபூஜையின் முறையை உபதேசித்தார். பின்னர் உயர்ந்த மனத்தையுடைய வியாசர் தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்)ிடம் பதிலுரைத்தார்.

Verse 65

व्यास उवाच । इतो गच्छाधुना पार्थ इन्द्रकीले सुशोभने । जाह्नव्याश्च समीपे वै स्थित्वा सम्यक् तपः कुरु

வ்யாசர் கூறினார்—ஓ பார்த்தா! இப்போது இங்கிருந்து புறப்பட்டு, அழகுற விளங்கும் இந்திரகீல மலைக்கு செல். அங்கே ஜாஹ்னவி (கங்கை) அருகில் தங்கி, முழு ஒழுக்கத்துடன் முறையாகத் தவம் செய்.

Verse 66

अदृश्या चैव विद्या स्यात्सदा ते हितकारिणी । इत्याशिषन्ददौ तस्मै ततः प्रोवाच तान्मुनिः

“உனக்கு மறைவாகும் (அதೃश्य) வித்யை உண்டாகுக; அந்த அறிவு எப்போதும் உனக்கு நன்மை செய்யட்டும்.” என்று ஆசீர்வதித்து, முனிவர் பின்னர் மேலும் கூறினார்.

Verse 67

धर्म्ममास्थाय सर्वं वै तिष्ठन्तु नृपसत्तमाः । सिद्धिः स्यात्सर्वथा श्रेष्ठा नात्र कार्या विचारणा

அனைத்து சிறந்த அரசர்களும் தர்மத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருப்பார்களாக. அப்பொழுது எல்லாவிதத்திலும் உயர்ந்த சித்தி நிச்சயமாகக் கிடைக்கும்—இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 68

नन्दीश्वर उवाच । इति दत्त्वाशिषन्तेभ्यः पाण्डवेभ्यो मुनीश्वरः । स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं व्यासश्चान्तर्दधे क्षणात्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு ஆசீர்வாதம் பெறும் பாண்டவர்களுக்கு அருள்வாக்கு அளித்த முனிவர்தலைவன் வியாசர், சிவபாத கமலங்களை நினைந்து, கணநேரத்தில் அவர்களின் பார்வையிலிருந்து மறைந்தார்।