साधुवेषद्विजाह्वयावतारकथनम् | Account of the ‘Sādhu-veṣa’ Brahmin-Named Incarnation (Prelude)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ शिवस्य परमात्मनः । अवतारं शृणु विभोस्साधुवेषद्विजाह्वयम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அனைத்தும் அறிந்த சனத்குமாரரே, வல்லவனே, பரமாத்மா சிவனின் அவதாரத்தை கேள்; அவர் சாதுவின் வேடத்தில் தோன்றி, பிராமணன் என்ற பெயரால் அறியப்பட்டார்.

Verse 2

मेनाहिमालयोर्भक्तिं शिवे ज्ञात्वा महोत्तमाम् । चिन्तामापुस्तुरास्सर्वे मन्त्रयामासुरादरात्

மேனா மற்றும் இமாலயரின் சிவபக்தி மிக உயர்ந்தது என அறிந்து, எல்லா அரசர்களும் கவலையடைந்து, மரியாதையுடன் ஆலோசிக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 3

एकान्तभक्त्या शैलश्चेत्कन्यां दास्यति शम्भवे । ध्रुवं निर्वाणतां सद्यः सम्प्राप्स्यति शिवस्य वै

மலைராஜன் (சைலன்) ஒருமுக பக்தியுடன் சம்புவுக்கு தன் மகளைக் கொடுத்தால், அவன் நிச்சயமாக உடனே நிர்வாண நிலை—சிவனின் விடுதலை அருள்—அடைவான்।

Verse 4

अनन्तरत्नाधारोऽसौ चेत्प्रयास्यति मोक्षताम् । रत्नगर्भाभिधा भूमिर्मिथ्यैव भविता ध्रुवम्

அனந்த ரத்தினங்களின் ஆதாரமான அந்த (மலை) மோட்சத்திற்குச் சென்றுவிட்டால், ‘ரத்னகர்பா’ எனப் புகழ்பெற்ற இந்தப் பூமி நிச்சயமாக வெறும் பொய்ப் பெயராகிவிடும்।

Verse 5

अस्थिरत्वम्परित्यज्य दिव्यरूपं विधाय सः । कन्यां शूलभृते दत्त्वा शिवालोकं गमिष्यति

அவன் முன் இருந்த நிலையின்மையைத் துறந்து தெய்வீக ரூபம் எடுத்து, சூலதாரியான பரமசிவனுக்கு அந்தக் கன்னியை அர்ப்பணித்து சிவலோகத்திற்குச் செல்வான்.

Verse 6

महादेवस्य सारूप्यं प्राप्य शम्भोरनुग्रहात् । तत्र भुक्त्वा महाभोगांस्ततो मोक्षमवाप्स्यति

சம்புவின் அருளால் அவன் மகாதேவனின் சாரூப்யத்தை அடைகிறான்; அங்கே மகத்தான தெய்வீக இன்பங்களை அனுபவித்து பின்னர் மோட்சத்தைப் பெறுகிறான்.

Verse 7

इत्यालोच्य सुरास्सर्वे जग्मुर्गुरुगृहं मुने । चक्रुर्निवेदनं गत्वा गुरवे स्वार्थसाधकाः

முனிவரே, இவ்வாறு ஆலோசித்து எல்லாத் தேவர்களும் குருவின் இல்லத்திற்குச் சென்றனர்; தங்கள் நோக்கம் நிறைவேற வேண்டி குருவை அணுகி விண்ணப்பம் செய்தனர்।

Verse 8

देवा ऊचुः । गुरो हिमालयगृहं गच्छास्मत्कार्य्यसिद्धये । कृत्वा निंदां महेशस्य गिरिभक्तिं निवारय

தேவர்கள் கூறினர்— குருவே, எங்கள் காரியம் நிறைவேற ஹிமாலயனின் இல்லத்திற்குச் செல்லுங்கள்; மகேசனை நிந்தித்து மலைமன்னனின் (சிவபக்தியை) தடுத்து நிறுத்துங்கள்।

Verse 9

स्वश्रद्धया सुतां दत्त्वा शिवाय स गिरिर्गुरो । लभेत मुक्तिमत्रैव धरण्यां स हि तिष्ठतु

ஓ போற்றத்தக்க குருவே! அந்த கிறிராஜன் இமயன் தன் உள்ளார்ந்த பக்தியால் தன் மகளைக் சிவனுக்குக் கையளித்து, அங்கேயே முக்தியை அடைந்தான்; மேலும் அவன் பூமியில் உலகின் ஆதாரமாக நிலைத்திருக்கிறான்.

Verse 10

इति देववचः श्रुत्वा प्रोवाच च विचार्य्य तान्

தேவர்களின் சொற்களை கேட்டபின், அவற்றை சிந்தித்து, பின்னர் அவர்களின் நலனுக்காக பதிலுரைத்தான்.

Verse 11

गुरुरुवाच । कश्चिन्मध्ये च युष्माकं गच्छेच्छैलान्तिकं सुराः । सम्पादयेत्स्वाभिमतमहं तत्कर्तुमक्षमः

குரு கூறினார்—ஓ தேவர்களே! உங்களில் ஒருவர் மலையின் அருகே சென்று வேண்டிய காரியத்தை நிறைவேற்றட்டும்; அந்தப் பணியைச் செய்ய நான் இயலாதவன்.

Verse 12

अथवा गच्छत सुरा ब्रह्मलोकं सवासवाः । तस्मै वृत्तं कथय स्वं स वः कार्यं करिष्यति

அல்லது, ஓ தேவர்களே! இந்திரனுடன் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்லுங்கள்; நிகழ்ந்த செய்தியைக் அவரிடம் தெரிவியுங்கள்—அவர் உங்கள் காரியத்தை நிறைவேற்றுவார்.

Verse 13

नन्दीश्वर उवाच । तच्छ्रुत्वा ते समालोच्य जग्मुर्विधिसभां सुराः । सर्वं निवेदयामासुस्तद्वृत्तं पुरतो विधेः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அதைக் கேட்ட தேவர்கள் ஒன்றுகூடி ஆலோசித்து விதாதா (பிரம்மா) அவர்களின் சபைக்குச் சென்று, பிரம்மாவின் முன்னிலையில் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் முழுமையாக அறிவித்தனர்.

Verse 14

अवोचत्तान्विधिः श्रुत्वा तद्वचः सुविचिंत्य वै । नाहं करिष्ये तन्निंदां दुःखदां कहरां सदा

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட விதி (பிரம்மா) ஆழ்ந்து சிந்தித்து கூறினார்—“எப்போதும் துயரமளித்து அழிவைத் தரும் அந்த நிந்தையை நான் ஒருபோதும் செய்யமாட்டேன்।”

Verse 15

सुरा गच्छत कैलासं संतोषयत शङ्करम् । प्रस्थापयत तं देवं हिमालयगृहं प्रति

“தேவர்களே, கைலாசத்திற்குச் சென்று சங்கரரை மகிழ்வியுங்கள். பின்னர் அந்த தேவனை உடனழைத்து இமாலயத்தின் இல்லத்திற்குத் திசைதிருப்பி அனுப்புங்கள்।”

Verse 16

स गच्छेदथ शैलेशमात्मनिन्दां करोतु वै । परनिन्दा विनाशाय स्वनिन्दा यशसे मता

அப்போது அவன் சைலேசன் (மலைநாதன் சிவன்) அருகே சென்று உண்மையாகத் தன்னைத் தானே ஆராய்ந்து குறை கூறும் பண்பை மேற்கொள்ள வேண்டும். பிறரை நிந்திப்பது அழிவைத் தரும்; தன்னையேத் தாழ்த்தி திருத்திக் கொள்வது உண்மையான புகழுக்குக் காரணம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 17

नन्दीश्वर उवाच । ततस्ते प्रययुः शीघ्रं कैलासं निखिलास्सुराः । सुप्रणम्य शिवं भक्त्या तद्द्रुतं निखिला जगुः

நந்தீஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர் அந்த எல்லா தேவர்களும் விரைவாக கைலாசத்திற்குச் சென்றனர். பக்தியுடன் சிவனை நன்கு வணங்கி, அங்கே அனைவரும் உடனே ஸ்தோத்திரம் பாடினர்।

Verse 18

तच्छ्रुत्वा देववचनं स्वीचकार महेश्वरः । देवान्सुयापयामास तानाश्वास्य विहस्य सः

தேவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட மகேஸ்வரன் அவர்களின் வேண்டுதலை ஏற்றுக் கொண்டான். பின்னர் புன்னகையுடன் அவர்களை ஆறுதல் கூறி அமைதியுடன் அனுப்பிவைத்தான்।

Verse 19

ततः स भगवाञ्छम्भुर्महेशो भक्तवत्सलः । गन्तुमैच्छच्छैलमूलं मायेशो न विकारवान्

பின்னர் பக்தர்களை அருளும் பகவான் சம்பு—மகேசன்—மலையின் அடிவாரத்திற்குச் செல்ல விரும்பினான். மாயையின் ஆண்டவனாக இருந்தும் அவன் மாற்றமற்றவன்।

Verse 20

दण्डी छत्री दिब्यवासा बिभ्रत्तिलकमुज्ज्वलम् । करे स्फटिकमालां च शालग्रामं गले दधत्

அவர் தண்டு மற்றும் குடை ஏந்தி, ஒளிவீசும் தெய்வீக ஆடைகள் அணிந்து, பிரகாசமான திலகத்தால் நெற்றி ஒளிரத் துறவுருவில் தோன்றினார். கையில் ஸ்படிக மாலை, கழுத்தில் சாலகிராமம் அணிந்து, பக்தர்களுக்காகத் தெளிவான ரூபம் எடுத்தார்.

Verse 21

जपन्नाम हरेर्भक्त्या साधुवेषधरो द्विजः । हिमाचलं जगामाशु बन्धुवर्गेस्समन्वितम्

இருமுறை பிறந்த அந்தப் பிராமணன் துறவுக் கோலம் பூண்டு, பக்தியுடன் ஹரிநாமம் ஜபித்தபடியே, உறவினருடன் விரைவாக ஹிமாசலத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 22

तं च दृष्ट्वा समुत्तस्थौ सगणोऽपि हिमालयः । ननाम दण्डवद्भूमौ साष्टाङ्गं विधिपूर्वकम्

அவரைக் கண்டதும், ஹிமாலயம் தன் பரிவாரங்களுடன் உடனே எழுந்தான். பின்னர் விதிப்படி பூமியில் தண்டவத் போல விழுந்து அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தான்.

Verse 23

ततः पप्रच्छ शैलेशस्तं द्विजं को भवानिति । उवाच शीघ्रं विप्रेन्द्रस्स योग्यद्रिम्महादरात्

பின்னர் ஷைலேசன் அந்த இருபிறப்பாளனை நோக்கி, “நீ யார்?” என்று கேட்டான். உடனே விவேகமிக்க பிராமணச் சிறந்தவன் மிகுந்த மரியாதையுடன் பதிலளித்தான்.

Verse 24

साधुद्विज उवाच । साधु द्विजाह्वः शैलाहं वैष्णवः परमार्थदृक् । परोपकारी सर्वज्ञः सर्वगामी गुरोर्बलात्

சாதுத்விஜன் கூறினான்—நான் ‘சாது’ எனப்படும் மலை; ‘த்விஜாஹ்வ’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறேன். நான் வைஷ்ணவன்; பரமார்த்தத் தத்துவத்தை உணரும் த்ருஷ்டா. பிறர்நலன் நாடுபவன், அனைத்தையும் அறிந்தவன், எங்கும் செல்ல வல்லவன்—குருவின் வலமும் அருளும் காரணமாக.

Verse 25

मया ज्ञातं स्वविज्ञानात्स्वस्थाने शैलसत्तम । तच्छृणु प्रीतितो वच्मि हित्वा दम्भन्तवांतिकम्

மலைச்சிறந்தவனே! என் இயல்புநிலையில் நிலைத்து, உள்ளுணர்வால் இதை நான் அறிந்தேன். இப்போது கேள்—உன் முன்னிலையில் அகந்தை, பாசாங்கு நீக்கி அன்புடன் நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 26

शङ्कराय सुतान्दातुन्त्वमिच्छसि निजोद्भवाम् । इमाम्पद्मासमां रम्यामज्ञातकुलशीलिने

நீ சங்கரனுக்கு உன் மகளையே அளிக்க விரும்புகிறாய்—பத்மா (லக்ஷ்மி) போன்ற இவ்வழகிய கன்னியை—அவரின் குலமும் நடத்தையும் அறியப்படாதபோதிலும்.

Verse 27

इयं मतिस्ते शैलेन्द्र न युक्ता मङ्गलप्रदा । निबोध ज्ञानिनां श्रेष्ठ नारायणकुलोद्भव

மலைநாதனே! உன் இந்த கருத்து பொருத்தமல்ல; இது மங்களம் தருவதுமில்லை. ஞானிகளில் சிறந்தவனே, நாராயண குலத்தில் பிறந்தவனே, இதை நன்கு உணர்க.

Verse 28

पश्य शैलाधिपत्वं च न तस्यैकोऽस्ति बान्धवः । बान्धवान्स्वान्प्रयत्नेन पृच्छ मेनां च स्वप्रियाम्

பார், மலைகளின் அதிபதியாக இருந்தும் அவனுக்கு ஒருவரும் உறவினர் இல்லை. ஆகவே முயன்று அவனுடைய சொந்த உறவுகளைப் பற்றி விசாரி; உன் அன்புத் துணை மேனாவிடமும் கேள்.

Verse 29

सर्वान्संपृच्छ यत्नेन मेनादीन्पा र्वती विना । रोगिणे नौषधं शैल कुपथ्यं रोचते सदा

ஓ மலைமன்னன் இமயா! மேனா முதலிய அனைவரையும் கவனமாகக் கேள்; ஆனால் பார்வதியைச் சேர்க்காதே. நோயாளிக்கு மருந்து எப்போதும் இனிக்காது; தீய உணவே அவனுக்கு எப்போதும் விருப்பமாகத் தோன்றும்.

Verse 30

न ते पात्रानुरूपश्च पार्वतीदानकर्म्मणि । महाजनः स्मेरमुखः श्रुति मात्राद्भविष्यति

பார்வதியின் பெயரில் தானம் செய்யும் செயலில் உனக்கு ஏற்ற பாத்திரன் உண்மையில் இல்லை. மக்கள் எல்லாம் கேள்வியால் மட்டுமே புன்னகையுடன் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 31

निराश्रयस्सदासङ्गो विरूपो निगुर्णोऽव्ययः । स्मशानवासी विकटो व्यालग्राही दिगम्बरः

அவர் ஆதாரமற்றவர், எப்போதும் பற்றற்றவர், ரூபத்தைத் தாண்டியவர், நிர்குணன், அழியாதவன். அவர் சுடுகாட்டில் வாசிப்பவன், அச்சமூட்டும் தோற்றமுடையவன், பாம்புகளை அடக்கும் வல்லவன், திகம்பரப் பெருமான்.

Verse 32

विभूतिभूषणो व्यालवरावेष्टितमस्तकः । सर्वाश्रमपरिभ्रष्टस्त्वविज्ञातगतिस्सदा

விபூதியை அணிகலனாகக் கொண்டு, உயர்ந்த பாம்பு தலைசுற்றி வளையமாக இருக்க; அவர் எல்லா ஆசிரம முறைகளையும் கடந்தவர்—எப்போதும் சாதாரணர்க்கு அறியாத நடையுடையவர்.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इत्याद्युक्त्वा वचस्तथ्यं शिवनिन्दापरं स हि । जगाम स्वालयं शीघ्रन्नाना लीलाकरः शिवः

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு சொன்ன அந்த வார்த்தைகள்—உண்மையில் சிவநிந்தையை நோக்கியவையே—என்று கூறி அவன் விரைவில் தன் தாமத்திற்குச் சென்றான். இவ்விதம் பல லீலைகளை நிகழ்த்தும் சிவன் இதை நடத்தினான்.

Verse 34

तच्छ्रुत्वा विप्रवचनमभूताञ्च तनू तयोः । विपरीतानर्थपरे किं करिष्यावहे ध्रुवम्

அந்தப் பிராமணனின் சொற்களை கேட்டதும் அவர்கள் இருவரும் மனம் தளர்ந்தனர். “பொருள் எதிர்மாறாகி தீங்கானதாகிவிட்டபோது, இப்போது நிச்சயமாக நாம் என்ன செய்ய முடியும்?” என்றனர்.

Verse 35

ततो रुद्रो महोतिं च कृत्वा भक्तमुदावहाम् । विवाहयित्वा गिरिजां देवकार्य्यं चकार सः

பின்னர் ருத்ரன் மகா அனுஷ்டானம் செய்து, தன் பக்தனை முறையாகப் போற்றி மதித்தான். அதன் பின் கிரிஜையை மணந்து, தேவர்களின் நலனுக்கான தெய்வப் பணியை நிறைவேற்றினான்.

Verse 36

इति प्रोक्तस्तु ते तात साधुवेषो द्विजाह्वयः । शिवावतारो हि मया देवकार्य्यकरः प्रभो

அன்பு மகனே, துறவி வேடம் கொண்ட ‘த்விஜாஹ்வய’ என அழைக்கப்பட்டவரைப் பற்றி நான் உனக்குச் சொன்னேன். ஓ பிரபுவே, அவர் என் மூலம் வெளிப்பட்ட சிவாவதாரம்; தேவர்களின் பணியை நிறைவேற்றுபவர்.

Verse 37

इदमाख्यानमनघं स्वर्ग्यमायुष्यमुत्तमम् । यः पठेच्छृणुयाद्वापि स सुखी गतिमाप्नुयात्

இந்தக் குற்றமற்ற ஆக்கயானம் சொர்க்கம் அளிப்பதும், ஆயுளை வளர்ப்பதும், மிகச் சிறந்ததும் ஆகும். இதை ஓதுவோனும் கேட்போனும் மகிழ்ச்சி பெற்று, கல்யாணமான நிலையை அடைவான்.