Sunartaka-Naṭa Avatāra and Pārvatī’s Boon-Request (Śiva as the Testing Benefactor)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ शिवस्य परमात्मनः । अवतारं शृणु विभोस्सुनर्तकनटाह्वयम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அனைத்தையும் அறிந்த சனத்குமாரரே! பரமாத்மா சிவனின் அவதாரத்தை கேளுங்கள்; அனைத்திலும் நிறைந்த அந்த ஆண்டவன் ‘சுநர்தக’ எனும் தெய்வ நடனக் கலைஞன் என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 2

यदा हि कालिका देवी पार्वती हिमवत्सुता । तेपे तपस्तुविमलं वनं गत्वा शिवाप्तये

தேவி காலிகை—இமவானின் மகளான பார்வதி—சிவனை அடைவதற்காக வனத்திற்குச் சென்று, மாசற்ற தவத்தை மேற்கொண்டாள்.

Verse 3

तदा शिवः प्रसन्नो भूत्तस्यास्सुतपसो मुने । तद्वृत्तसुपरीक्षार्थं वरं दातुम्मुदा ययौ

அப்போது அந்த முனிவரின் உயர்ந்த தவத்தால் பகவான் சிவன் மகிழ்ந்து அருளினார். அவன் ஒழுக்கத்தின் உறுதியை நன்கு சோதிக்க, ஆனந்தத்துடன் வரம் அளிக்கப் புறப்பட்டார்.

Verse 4

स्वरूपन्दर्शयामास तस्यै सुप्रीतमानसः । वरम्ब्रूहीति चोवाच तां शिवां शंकरो मुने

ஓ முனிவரே, முழுமையாக மகிழ்ந்த மனத்துடன் சங்கரன் அந்த மங்கள தேவிக்கு தன் உண்மைச் சொரூபத்தை வெளிப்படுத்தி, “வரம் கூறு; நீ விரும்புவது என்னவோ சொல்” என்றார்.

Verse 5

तच्छ्रुत्वा शम्भुवचनं दृष्ट्वा तद्रूपमुत्तमम् । सुजहर्ष शिवातीव प्राह तं सुप्रणम्य सा

சம்புவின் சொற்களை கேட்டும், அவரின் மிகச் சிறந்த திருவுருவைக் கண்டும், அவள் சிவனில் அளவற்ற மகிழ்ச்சி கொண்டாள்; ஆழ்ந்த வணக்கம் செய்து அவரிடம் கூறினாள்.

Verse 6

पार्वत्युवाच । यदि प्रसन्नो देवेश मह्यं देयो वरो यदि । पतिर्भव ममेशान कृपां कुरु ममोपरि

பார்வதி கூறினாள்—ஓ தேவேசா, நீங்கள் மகிழ்ந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், ஓ ஈசானா, நீங்கள் என் கணவராக ஆகுங்கள்; என்மேல் அருள் புரியுங்கள்.

Verse 7

पितुर्गृहे मया सम्यग्गम्यते त्वदनुज्ञया । गन्तव्यम्भवता नाथ मत्पितुः पार्श्वतः प्रभो

உமது அனுமதியுடன் நான் முறையாக என் தந்தையின் இல்லத்திற்குச் செல்வேன். ஓ நாதா, ஓ பிரபுவே, நீரும் என் தந்தையின் அருகில் சென்று இருக்க வேண்டும்.

Verse 8

याचस्व मान्ततो भिक्षुः ख्यापयंश्च यशः शुभम् । पितुर्मे सफलं सर्वं कुरु प्रीत्या गृहा श्रमम्

அப்போது, ஓ பிச்சுவே, என்னிடமிருந்து யாசித்து, உமது மங்களமான புகழை வெளிப்படுத்தும். அன்புடன் என் தந்தையின் இல்லற வாழ்வையும் அவன் எல்லா முயற்சிகளையும் பயனுள்ளதாகச் செய்யும்.

Verse 9

ततो यथोक्तविधिना कर्तुमर्हसि भो प्रभो । विवाहं त्वं महेशान देवानां कार्य्यसिद्धये

ஆகையால், ஓ பிரபுவே, கூறப்பட்ட விதிப்படி திருமணத்தை நடத்துதல் உமக்கு உரியது. ஓ மகேசானே, தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற இத்திருமணத்தைச் செய்க.

Verse 10

कामं मे पूरय विभो निर्विकारो भवान्सदा । भक्तवत्सलनामा हि तव भक्तास्म्यमहं सदा

ஓ விபோ, என் உள்ளக் காமத்தை நிறைவேற்றும்; நீ எப்போதும் நிர்விகாரன். ‘பக்தவத்ஸலன்’ எனப் புகழ்பெற்ற நீயே; ஆகவே நான் என்றும் உன் பக்தன்.

Verse 11

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्स तया शंभुर्महेशो भक्तवत्सलः । तथास्त्विति वचः प्रोच्यान्तर्हितस्स्वगिरिं ययौ

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவள் இவ்வாறு சொல்ல, பக்தவத்ஸலனான மகேசன் சம்பு ‘ததாஸ்து’ என்று உரைத்தான். அவ்வாறு சொல்லி மறைந்து, தன் மலைவாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 12

पार्वत्यपि ततः प्रीत्या स्वसखीभ्यां वयोन्विता । जगाम स्वपितुर्गेहं रूपं कृत्वा तु सार्थकम्

பிறகு பார்வதியும்—மகிழ்ச்சியான இதயத்துடனும் இப்போது பருவமடைந்தவளுமாய்—தன் இரு தோழிகளுடன் தன் தந்தையின் வீட்டிற்குச் சென்றாள், தன் அழகையும் உருவத்தையும் தன் தெய்வீக நோக்கத்திற்காக அர்த்தமுள்ளதாக்கினாள்.

Verse 13

पार्वत्यागमनं श्रुत्वा मेनया स हिमाचलः । परिवारयुतो द्रष्टुं स्वसुतां तां ययौ मुदा

மேனையிடமிருந்து பார்வதியின் வருகையைக் கேட்டு, இமாசலன் (இமயமலை) தன் பரிவாரங்களுடன் தன் மகளைக் காண மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சென்றான்.

Verse 14

दृष्ट्वा तां सुप्रसन्नास्यामानयामासतुर्गृहम् । कारयामासतुः प्रीत्या महानन्दी महोत्सवम्

மிகவும் மகிழ்ச்சியால் ஒளிரும் முகத்துடன் அவளைப் பார்த்து அவர்கள் அவளை இல்லத்திற்குக் கொண்டு வந்தனர். பின்னர் அன்புப் பக்தியுடன் மகா ஆனந்தத் திருவிழாவை நடத்தச் செய்தனர்.

Verse 15

धनन्ददौ द्विजादिभ्यो मेनागिरिवरस्तथा । मंगलं कारयामास सवेदध्वनिमादरात्

அப்போது மேனாகிரிவரன் (ஹிமவான்) பிராமணர் முதலிய மதிப்பிற்குரியோர்க்கு செல்வமும் தானங்களும் அளித்தான். மேலும் வேத ஒலியுடன் மரியாதையாய் மங்கலச் சடங்குகளை நடத்தச் செய்தான்.

Verse 16

ततः स्वकन्यया सार्द्धमुवास प्रांगणे मुदा । मेना च हिमवाञ्छैलः स्नातुं गंगां जगाम सः

பின்னர் அவன் தன் மகளுடன் முற்றத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கினான். மேலும் மேனா மற்றும் மலைமன்னன் ஹிமவான் கங்கையில் நீராடச் சென்றனர்.

Verse 17

एतस्मिन्नन्तरे शम्भुः सुलीलो भक्तवत्सलः । सुनर्तकनटो भूत्वा मेनकासन्निधिं ययौ

இதற்கிடையில், தெய்வீக லீலையில் இனிமை கொண்டும் பக்தர்களை நேசிப்பவனுமான ஷம்பு, சுனர்த்தக-நடன் வடிவம் கொண்டு மேனகையின் சன்னிதிக்கு சென்றார்.

Verse 18

शृंगं वामे करे धृत्वा दक्षिणे डमरुन्तथा । पृष्ठे कन्थां रक्तवासा नृत्यगानविशारदः

இடக்கையில் சிருங்கத்தைத் தாங்கி, வலக்கையில் டமருவையும் ஏந்தி, முதுகில் கந்தாவை அணிந்து, செந்நிற ஆடைகள் தரித்து, அவர் நடனமும் பாடலும் மிகுந்த தேர்ச்சியுடையவர்.

Verse 19

ततस्तु नटरूपोऽसौ मेनकाप्रांगणे मुदा । चक्रे स नृत्यं विविधं गानञ्चाति मनोहरम्

பின்பு அவர் நட்டராஜ ரூபம் கொண்டு, மேனகையின் முற்றத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் பலவகை நடனங்களை ஆடி, மிக மனம் கவரும் பாடலையும் பாடினார்.

Verse 20

शृंगञ्च डमरुन्तत्र वादयामास सुध्वनिम् । महोतिं विविधाम्प्रीत्या स चकार मनोहराम्

அங்கே அவர் சிருங்கமும் டமருவும் இனிய ஒலியுடன் முழங்கச் செய்தார்; மேலும் அன்பும் ஆனந்தமும் கொண்டு பலவகை மங்களமான, மனம் கவரும் மகோற்சவங்களை நிகழ்த்தினார்.

Verse 21

तन्द्रष्टुं नागरास्सर्वे पुरुषाश्च स्त्रियस्तथा । आजग्मुस्सहसा तत्र बाला वृद्धा अपि ध्रुवम्

அவரை தரிசிக்க நகரத்தார் அனைவரும்—ஆண்களும் பெண்களும்—அவசரமாக அங்கே கூடினர்; நிச்சயமாக குழந்தைகளும் முதியவர்களும் வந்தனர்.

Verse 22

श्रुत्वा संगीतं तन्दृष्ट्वा सुनृत्यं च मनोहरम् । सहसा मुर्मुहुः सर्वे मेनापि च तदा मुने

முனிவரே, இசையைக் கேட்டு, அந்த மனம் கவரும் நயமிகு நடனத்தைப் பார்த்தவுடன் அனைவரும் திடீரென மயங்கி விழுந்தனர்; அப்போது மேனாவும் அவ்வாறே ஆனாள்.

Verse 23

ततो मेनाशु रत्नानि स्वर्णपात्रस्थितानि च । तस्मै दातुं ययौ प्रीत्या तदूतिप्री तमानसा

பின்னர் மேனா, பொன் பாத்திரங்களில் வைத்திருந்த ரத்தினங்களை விரைவாகச் சேர்த்து, அந்த மங்கள நிகழ்வால் மகிழ்ந்த மனத்துடன், பேரானந்தத்தோடு அவனுக்குத் தரச் சென்றாள்.

Verse 24

तानि न स्वीचकारासौ भिक्षां चेते शिवां च ताम् । पुनस्तु नृत्यं गानं च कौतुकात्कर्तुमुद्यतः

அவன் அந்தப் படையல்களை ஏற்கவில்லை; மாறாக அந்த மங்களமயமான சிவாதேவியிடமே பிச்சை வேண்டினான். பின்னர் விளையாட்டுக் குதூகலத்தால் மீண்டும் நடனமும் பாடலும் செய்யத் தொடங்கினான்.

Verse 25

मेना तद्वचनं श्रुत्वा चुकोपाति सुविस्मिता । भिक्षुकम्भर्त्सयामास बहिष्कर्तुमियेष सा

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மேனா மிகுந்த வியப்புடன் கோபமடைந்தாள். அவள் அந்த பிச்சைக்காரனை கடிந்துகொண்டு, வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றத் தீர்மானித்தாள்.

Verse 26

एतस्मिन्नन्तरे तत्र गंगातो गिरिराड्ययौ । ददर्श पुरतो भिक्षुं प्रांगणस्थं नराकृतिम्

அந்த வேளையில் கங்கையிலிருந்து மலைமன்னன் அங்கே வந்தான். அவன் முன்னால் முற்றத்தில் மனித வடிவில் ஒரு பிச்சைக்காரன் நின்றதை கண்டான்.

Verse 27

श्रुत्वा मेनामुखाद्वृत्तन्तत्सर्वं सुचुकोप सः । आज्ञां चकारानुचरान्बहिः कर्तुं च भिक्षुकम्

மேனாவின் வாயிலிருந்து நடந்ததையெல்லாம் கேட்டதும் அவன் மிகுந்த கோபமடைந்தான். பின்னர் தன் பணியாளர்களிடம் அந்த பிச்சைக்காரனை வெளியேற்றுமாறு ஆணையிட்டான்.

Verse 28

महाग्निमिव दुःस्पर्शं प्रज्वलन्तं सुतेजसम् । न शशाक बहिः कर्तुं कोऽपि तं मुनिसत्तम

முனிவரே, அவர் பேர்நெருப்பைப் போலத் தொடமுடியாதவனாய், ஒளிவீசி எரிந்தான்; அவனை அங்கிருந்து வெளியேற்ற யாராலும் இயலவில்லை.

Verse 29

ततः स भिक्षुकस्तात नानालीलाविशारदः । दर्शयामास शैलाय स्वप्रभावमनन्तकम्

அப்போது, அன்பனே, பல லீலைகளில் தேர்ந்த அந்த பிச்சைக்காரன் மலைராஜன் (இமயன்) முன் தன் எல்லையற்ற மகிமையையும் ஆற்றலையும் வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 30

शैलो ददर्श तन्तत्र विष्णुरूपधरन्द्रुतम् । ततो ब्रह्मस्वरूपं च सूर्य्यरूपं ततः क्षणात्

அங்கே ஷைலன் அவரை விரைவில் விஷ்ணுரூபம் தாங்கி நிற்பதைக் கண்டான்; பின்னர் ஒரு கணத்தில் பிரம்மரூபமாகவும், உடனே சூரியரூபமாகவும் தோன்றினார். இவ்வாறு பரமேஸ்வரன் தன் அளவற்ற பலரூபங்களை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 31

ततो ददर्श तं तात रुद्ररूपं महाद्भुतम् । पार्वती सहितं रम्यं विहसन्तं सुतेजसम्

பின்னர், ஓ தாதா, அவன் அந்த அதிசயமான ருத்ரரூபத்தை கண்டான்—பார்வதியுடன் கூடி, மிக அழகாக, பேரொளியுடன், மென்மையாகச் சிரித்தவாறு விளங்கினார்।

Verse 32

एवं सुबहुरूपाणि तस्य तत्र ददर्श सः । सुविस्मितो बभूवाशु परमानन्दसंप्लुतः

இவ்வாறு அவன் அங்கே ஆண்டவன் சிவனின் அளவற்ற பல வடிவங்களைத் தரிசித்தான். உடனே அவன் வியப்பால் நிறைந்து, பரமானந்தத்தில் மூழ்கினான்.

Verse 33

अथासौ भिक्षुवर्यो हि तस्मात्तस्याश्च सूतिकृत् । भिक्षां ययाचे दुर्गान्तान्नान्यज्जग्राह किञ्चन

பின்னர் அவளுக்குச் சூதிகர்மம் செய்த அந்த முதன்மை பிக்ஷு, அவனிடமும் அவளிடமும் பிக்ஷை வேண்டினார். அடுத்த கடினப் பாதைத் துண்டை அடையத் தேவையான அளவையே பெற்றார்; வேறொன்றையும் எதுவும் ஏற்கவில்லை.

Verse 34

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां सुनर्तकनटाह्वशिवावतारवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் மூன்றாம் பகுதியில் உள்ள சதருத்ர ஸம்ஹிதையில் ‘சுனர்த்தக-நடன் எனப்படும் சிவாவதாரத்தின் வர்ணனை’ என்ற முப்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 35

तदा बभूव सुज्ञानं मेनाशैलेशयोरपि । आवां शिवो वञ्चयित्वा गतवान्स्वालयं विभुः

அப்போது மேனா மற்றும் மலைநாதனுக்கும் உண்மையான அறிவு உதித்தது—“எங்களை வஞ்சித்து, அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கும் பகவான் சிவன் தம் சொந்த தாமத்திற்குச் சென்றார்.”

Verse 36

अस्मै देया स्वकन्येयं पार्वती सुतप स्विनी । एवं विचार्य च तयोः शिवेभक्तिरभूत्परा

‘எங்கள் இந்த மகள்—மகாதபஸ்வினி பார்வதி—அவருக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும்.’ என்று தீர்மானித்து, அவரிருவருக்கும் சிவபெருமான்மேல் பரம பக்தி உண்டாயிற்று.

Verse 37

अतो रुद्रो महोतीश्च कृत्वा भक्तमुदावहम् । विवाहं कृतवान्प्रीत्या पार्वत्या स विधानतः

பின்னர் மகா ஈசனான ருத்ரன், தன் பக்தனின் மங்களத்தை வெளிப்படுத்தி, சாஸ்திர விதிப்படி, மகிழ்ச்சியுடன் பார்வதியுடன் திருமணத்தை நிகழ்த்தினான்.

Verse 38

इति प्रोक्तस्तु ते तात सुनर्तकनटाह्वयः । शिवावतारो हि मया शिवावाक्यप्रपूरकः

இவ்வாறு, அன்புக் குழந்தையே, ‘சுனர்த்தகன்’ என்றும் ‘நடன்’ என்றும் அழைக்கப்படுபவனைப் பற்றி நான் உனக்குச் சொன்னேன். அவன் நிச்சயமாக சிவனின் அவதாரம்; சிவபெருமானின் வாக்கும் திருவுளமும் நிறைவேற என் மூலம் வெளிப்பட்டவன்.

Verse 39

इदमाख्यानमनघं परमं व्याहृतम्मया । य एतच्छृणुयात्प्रीत्या स सुखी गतिमाप्नुयात्

இந்தக் குற்றமற்ற, உன்னதமான புனிதக் கதையை நான் உரைத்தேன். இதை அன்பும் பக்தியும் கொண்டு கேட்பவன் மகிழ்ச்சி பெறுவான்; மேலும் கல்யாணமான பரம நிலையை அடைவான்.