उपमन्युकुमारस्य क्षीरार्थ-प्रार्थना तथा शिवप्रसाद-निबन्धनम् | Upamanyu’s Longing for Milk and the Doctrine of Shiva’s Grace

Verse 1

शृणु तात प्रवक्ष्यामि शिवस्य परमात्मनः । सुरेश्वरावतारस्ते धौम्याग्रज हितावहम्

கேள், தாதா; பரமாத்மா சிவனின் வெளிப்பாட்டை—சுரேஸ்வரனின் அவதாரத்தை—இப்போது நான் உரைப்பேன்; அது உனக்கு நன்மை தரும், தௌம்யனின் மூத்தவரே.

Verse 2

व्याघ्रपादसुतो धीमानुपमन्युस्सताम्प्रियः । जन्मान्तरेण संसिद्धः प्राप्तो मुनिकुमारताम्

வ்யாக்ரபாதனின் மகனான ஞானமிகு உபமன்யு, சத்புருஷர்களுக்கு அன்பானவன்; முன்பிறவிச் சித்தியால் நிறைந்து, முனிவரின் இளையவனாக மீண்டும் பிறந்தான்.

Verse 3

उवास मातुलगृहे स मात्रा शिशुरे व हि । उपमन्युर्व्याघ्रपादिस्स्याद्दरिद्रश्च दैवतः

அவன் இன்னும் சிறுவனாக இருந்தபோது தாயுடன் மாமன் வீட்டில் வாழ்ந்தான். தெய்வ விதியால் அவனே உபமன்யுவாகவும் வ்யாக்ரபாதனாகவும் ஆனான்; ஆனால் வெளிப்படையில் வறுமைதான் இருந்தது।

Verse 4

कदाचित्क्षीरमत्यल्पम्पीतवान्मातुलाश्रमे । ययाचे मातरम्प्रीत्या बहुशो दुग्ध लालसः

ஒருமுறை மாமன் ஆசிரமத்தில் அவன் மிகச் சிறிதளவே பால் குடித்தான். பால் வேண்டுமென்ற ஆசையால் அன்புடன் தாயிடம் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்।

Verse 5

तच्छ्रुत्वा पुत्रवचनं तन्माता च तपस्विनी । सांतः प्रविश्याथ तदा शुभोपायमरीरचत्

மகனின் சொற்களை கேட்ட அந்த தவஸ்வினி தாய் உள்ளே சென்று, அப்போது நன்மை விளைய ஒரு மங்களமான வழியை அமைத்தாள்।

Verse 6

उञ्छवृत्त्यर्जितान्बीजान्पिष्ट्वालोड्य जलेन तान् । उपलाल्य सुतन्तस्मै सा ददौ कृत्रिमम्पयः

உஞ்சவிருத்தி முறையில் ஈட்டிய தானியங்களை அவள் அரைத்து நீருடன் கலந்தாள். பின்னர் அதை மென்று, அன்புடன் மகனுக்கு செயற்கைப் பால் போலக் குடிக்கக் கொடுத்தாள்.

Verse 7

पीत्वा च कृत्रिमं दुग्धं मात्रा दत्तं स बालकः । नैतत्क्षीरमिति प्राह मातरं चारुदत्पुनः

தாய் கொடுத்த செயற்கைப் பாலை குடித்த அந்தக் குழந்தை, “இது பால் அல்ல” என்று சொல்லி, தாயின் முன் மீண்டும் அழத் தொடங்கியது.

Verse 8

श्रुत्वा सुतस्य रुदितं प्राह सा दुःखिता सुतम । संमार्ज्य नेत्रे पुत्रस्य कराभ्यां कमलाकृतिः

மகனின் அழுகுரலைக் கேட்டதும், தாமரை-கண்கள் கொண்ட தாய் மனம் வருந்தி அந்தப் பையனிடம் பேசினாள்; இரு கைகளாலும் மகனின் கண்களை மெதுவாகத் துடைத்தாள்।

Verse 9

मातोवाचक्षीरमत्र कुतोऽस्माकं वने निवसतां सदा । प्रसादेन विना शम्भोः पयः प्राप्तिर्भवेन्नहि

தாய் கூறினாள்—நாம் எப்போதும் காட்டில் வாழ்கிறோம்; இங்கே நமக்கு பால் எங்கிருந்து கிடைக்கும்? ஷம்புவின் அருளின்றி பால் பெறுதல் நிகழாது.

Verse 10

पूर्वजन्मनि यत्कृत्यं शिवमु द्दिश्य हे सुत । तदेव लभ्यते नूनन्नात्र कार्या विचारणा । इति मातृवचश्श्रुन्वा व्याघ्रपादिस्स बालकः

மகனே, முன்ஜென்மத்தில் சிவனை நோக்கி செய்த செயல் எதுவோ, அதற்குரிய பலனே இப்போது நிச்சயமாகக் கிடைக்கும்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம். தாயின் இச்சொற்களை கேட்ட அந்தச் சிறுவன் வ்யாக்ரபாதன் அதை மனத்தில் பதித்தான்।

Verse 11

प्रत्युवाच विशोकात्मा मातरं मातृवत्सलः

அப்போது துயரமற்ற உள்ளத்துடன், தாயன்பு நிறைந்தவன் தன் தாய்க்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 12

शोकेनालमिमं मातः शंभुर्यद्यस्ति शङ्करः । त्यज शोकं महाभागे सर्वं भद्रम्भविष्यति

அம்மா, இந்தத் துயரம் போதும். ஷம்பு—சங்கரன் உண்மையாய் இருப்பின், ஓ மகாபாக்யவதியே, துயரை விட்டுவிடு; அனைத்தும் நிச்சயம் மங்களமாகும்।

Verse 13

शृणु मातर्वचो मेऽयमहादेवोऽस्ति चेत्क्वचित् । चिराद्वा ह्यचिराद्वापि क्षीरोदं साधयाम्यहम्

அம்மா, என் சொல்லைக் கேள்—மகாதேவன் எங்காவது இருந்தால், தாமதமானாலும் விரைவானாலும், நான் நிச்சயமாக க்ஷீரசாகரத்தை அடைந்து பெறுவேன்.

Verse 14

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा स शिशुः प्रीत्या शिवं मेऽस्त्वित्युदीर्य्य च । विसृज्य तां सुप्रणम्य तपः कर्त्तुं प्रचक्रमे

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்தக் குழந்தை மகிழ்ச்சியுடன் “சிவன் எனக்கே ஆகட்டும்” என்று உரைத்து, அவளிடம் விடைபெற்று, பணிவுடன் வணங்கி, தவம் செய்யத் தொடங்கினான்.

Verse 15

हिमवत्पर्वतगतः वायुभक्षस्समाहितः । अष्टेष्टकाभिः प्रासादं कृत्वा लिंगं च मृन्मयम्

அவன் இமவத் மலைக்கு சென்று, காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, மனம் ஒருமித்து இருந்தான். எட்டு செங்கற்களால் ஒரு சிறு ஆலயத்தை அமைத்து, மண்ணால் ஒரு சிவலிங்கத்தையும் செய்தான்.

Verse 16

तत्रावाह्य शिवं साम्बं भक्त्या पञ्चाक्षरेण ह । पत्रपुष्पादिभिर्वन्यैस्समानर्च शिशुः स वै

அங்கே அவன் பக்தியுடன் பஞ்சாட்சர மந்திரத்தால் அம்பையுடன் கூடிய சாம்ப சிவனை ஆவாஹனம் செய்தான். அந்தக் குழந்தை இலை, மலர் முதலான காட்டு அர்ப்பணங்களால் முறையாக வழிபட்டான்.

Verse 17

ध्यात्वा शिवं च तं साम्बं जपन्पञ्चाक्षरम्मनुम् । समभ्यर्च्य चिरं कालं चचार परमन्तपः

அந்த சாம்ப சிவனைத் தியானித்து, பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஜபித்துக் கொண்டே, நீண்ட காலம் வழிபட்டான்; பின்னர் மிகத் தீவிரமான பரம தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 18

तपसा तस्य बालस्य ह्युपमन्योर्महात्मनः । चराचरं च भुवनं प्रदीपितमभून्मुने

முனிவரே! மகாத்மையான சிறுவன் உபமன்யுவின் தவத்தால் அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் தீப்பொறிபோல் ஒளிர்ந்து பிரகாசித்தது.

Verse 19

एतस्मिन्नन्तरे शंभुर्विष्ण्वाद्यैः प्रार्थितः प्रभुः । परीक्षितुं च तद्भक्तिं शक्ररूपोऽभवत्तदा

இதற்கிடையில் விஷ்ணு முதலிய தேவர்களின் வேண்டுதலால் பிரபு சம்பு, அந்த பக்தியின் உண்மையைச் சோதிக்க அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) வடிவம் எடுத்தார்.

Verse 20

शिवा शचीस्वरूपाभूद्गणाः सर्वेऽभवन्सुराः । ऐरावतगजो नन्दी सर्वमेव च तन्मयम्

சிவா சசீயின் வடிவம் கொண்டாள்; எல்லா கணங்களும் தேவர்களாயினர். நந்தி ஐராவத யானையாக ஆனான்; அங்கே அனைத்தும் அந்தத் தெய்வநிலையால் தன்னிமயமாயிற்று.

Verse 22

ततः साम्बः शिवः शक्रस्वरूपस्सगणो द्रुतम् । जगामानुग्रहं कर्तुमुपमन्योस्तदाश्रमम् । परीक्षितुं च तद्भक्तिं शक्ररूपधरो हरः । प्राह गंभीरया वाचा बालकन्तं मुनीश्वर

பின்னர் சாம்ப சிவன், சக்கிரன் (இந்திரன்) வடிவம் கொண்டு, கணங்களுடன் விரைந்து உபமன்யுவின் ஆசிரமத்திற்குக் கருணை செய்யச் சென்றான். பக்தியின் உறுதியைச் சோதிக்கச் சக்கிரவடிவம் கொண்ட ஹரன், ஆழ்ந்த குரலில் அந்தச் சிறுவனிடம் கூறினான், ஓ முனிவரே.

Verse 23

सुरेश्वर उवाच । तुष्टोऽस्मि ते वरं ब्रूहि तपसानेन सुव्रत । ददामि चेच्छितान्कामान्सर्वान्नात्रास्ति संशयः

சுரேஸ்வரன் கூறினான்—ஓ சுவிரதனே! உன் இந்தத் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன். வரம் கேள்; நீ விரும்பும் அனைத்தையும் நான் அளிப்பேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 24

एवमुक्तः स वै तेन शक्ररूपेण शम्भुना । वरयामि शिवे भक्तिमित्युवाच कृताञ्जलि

சக்ரரூபம் கொண்ட சம்பு இவ்வாறு கூறியபோது, அவன் கைகூப்பி—“வரமாக நான் சிவபக்தியையே தேர்ந்தெடுக்கிறேன்” என்று சொன்னான்.

Verse 25

तन्निशम्य हरिः प्राह मां न जानासि लेखपम् । त्रैलोक्याधिपतिं शक्रं सर्वदेवनमस्कृतम्

அதை கேட்ட ஹரி கூறினார்—“எழுத்தாளனே! என்னை அறியவில்லையா? நான் மூவுலகின் அதிபதி சக்ரன் (இந்திரன்); எல்லாத் தேவர்களும் வணங்குபவன்.”

Verse 26

मद्भक्तो भव विप्रर्षे मामेवार्चय सर्वदा । ददामि सर्वं भद्रन्ते त्यज रुद्रं च निर्गुणम्

ஓ சிறந்த பிராமண முனிவரே! என் பக்தனாகி எப்போதும் என்னையே மட்டும் வழிபடு. ஓ நற்குணனே! நான் உனக்கு அனைத்தையும் அருள்கிறேன்; ஆகவே ருத்ரனை வெறும் நிர்குணன் எனும் எண்ணத்தை விட்டுவிட்டு, என் சகுண, வழிபடத்தக்க ரூபத்தை உறுதியாகப் பற்றிக் கொள்.

Verse 27

रुद्रेण निर्गुणेनालं किन्ते कार्यं भविष्यति । देवजातिबहिर्भूतो यः पिशाचत्वमागतः

இந்த நிர்குண ருத்ரன் பற்றிய பேச்சு போதும்—அது உனக்கு என்ன பயன் தரும்? தேவர்களின் சமூகத்திலிருந்து விலகி பிசாசுத் தன்மைக்கு இறங்கியவனுக்கு இப்படிப் பரிசீலனை என்ன பலன் தரும்?

Verse 28

नन्दीश्वर उवाच । तच्छ्रुत्वा स मुनेः पुत्रो जपन्पञ्चाक्षरम्मनुम् । मन्यमानो धर्मविघ्नम्प्राह तं कर्तुमागतम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இதைக் கேட்ட முனிவரின் மகன் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபித்தபடியே, ‘இவன் தர்மத்திற்கு தடையிட வந்தான்’ என்று எண்ணி, அவனை நோக்கி பேசினான்.

Verse 29

उपमन्युरुवाच । त्वयैवं कथितं सर्वं भवनिन्दा रतेन वैः । प्रसंगाद्देवदेवस्य निर्गुणत्वं पिशाचता

உபமன்யு கூறினார்—பரமனை இகழ்வதில் மகிழும் நீ! நீ இவ்வெல்லாம் கூறினாய்; மேலும் வக்கிரமான பேச்சின் போக்கில் தேவர்களின் தேவரை ‘நிர்குணன்’ எனப் பிசாசு போன்ற எண்ணத்தால் குறித்தாய்।

Verse 30

त्वं न जानासि वै रुद्रं सर्वदेवेश्वरेश्वरम् । ब्रह्मविष्णुमहेशानां जनकम्प्रकृतेः परम्

நீ ருத்ரனை உண்மையில் அறியவில்லை—அவர் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் மேலான ஈசன்; பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசருக்கும் தந்தை; மேலும் பிரகிருதியைக் கடந்தவர்।

Verse 31

सदसद्व्यक्तमव्यक्तं यमाहुर्ब्रह्मवादिनः । नित्यमेकमनेकं च वरं तस्माद्वृणोम्यहम्

பிரம்மத்தை அறிந்தோர் யாரை சத்-அசத், வெளிப்பட்ட-மறைந்த, நித்தியன்—ஒன்றும் பலவும் எனப் புகழ்கிறார்களோ, அந்தப் பரம வரத்தையே நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்।

Verse 32

हेतुवादविनिर्मुक्तं सांख्ययोगार्थदम्परम् । यमुशन्ति हि तत्त्वज्ञा वरन्तस्माद्वृणोम्यहम्

வெறும் வாதத் தர்க்கங்களிலிருந்து விடுபட்டு, சாங்க்ய-யோகத்தின் உண்மைப் பொருளை அளிப்பதில் உன்னதமானதைத் தத்துவஞானிகள் சிறந்தது எனக் கூறுவர்; ஆகவே அதையே நான் வரமாகத் தேர்கிறேன்।

Verse 33

नास्ति शम्भोः परन्तत्त्वं सर्वकारणकारणात् । ब्रह्मविष्ण्वादि देवानां श्रेष्ठाद्गणपराद्विभोः

சம்புவை விட உயர்ந்த பரத்தத்துவம் இல்லை; அவரே எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணம். பிரம்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவர்களிலும் மேலான, எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவன்; எல்லா கணங்களுக்கும் பரம அதிபதி।

Verse 34

नाहं वृणे वरं त्वत्तो न विष्णोर्ब्रह्मणोऽपि वा । नान्यस्मादमराद्वापि शङ्करो वरदोऽस्तु मे

நான் உம்மிடமிருந்து வரம் வேண்டேன்; விஷ்ணுவிடமிருந்தும் பிரம்மாவிடமிருந்தும் கூட அல்ல; வேறு எந்த தேவனிடமிருந்தும் அல்ல. எனக்கு வரமளிப்பவர் சங்கரன் ஒருவனே ஆகட்டும்.

Verse 35

बहुनात्र किमुक्तेन वच्मि तत्त्वं मतं स्वकम् । न प्रार्थये पशुपतेरन्यं देवादिकं स्फुटम्

இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? என் உண்மையான கருத்தைத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: பசுபதியைத் தவிர வேறு எந்தத் தெய்வத்தையும் நான் வேண்டேன்.

Verse 36

मद्भावं शृणु गोत्रारे मयाद्यानुमितन्त्विदम् । भवान्तरे कृतं पापं श्रुता निन्दा भवस्य चेत्

கோத்ராரியே, என் கருத்தைக் கேள், நான் இப்போது இதைக் கண்டுகொண்டேன்—நீ முற்பிறவியில் பாவம் செய்திருந்தால், அல்லது சிவனின் நிந்தனையைக் கேட்டிருந்தால்.

Verse 37

श्रुत्वा निन्दाम्भवस्याथ तत्क्षणादेव संत्यजेत् । स्वदेहं तन्निहत्याशु शिवलोकं स गच्छति

சிவனின் நிந்தனையைக் கேட்டவுடன் அந்த இடத்தைத் துறக்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும்போது அவன் தன் உடலையே நீத்தாலும், அவன் விரைவில் சிவலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 38

आस्तां तावन्ममेच्छेयं क्षीरम्प्रति सुराधम । निहत्य त्वां शिवास्त्रेण त्यजाम्येतत्कलेवरम्

பாற்கடலின் மீதான என் விருப்பம் போதும். தேவர்களில் அதமனே! சிவாஸ்திரத்தால் உன்னைக் கொன்று, நான் இந்த உடலைத் துறப்பேன்.

Verse 39

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्त्वोपमन्युस्तं मर्तुं व्यवसितः स्वयम् । क्षीरे वाच्छामपि त्यक्त्वा निहन्तुं शक्रमुद्यतः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு உபமன்யு தானே மரணிக்கத் தீர்மானித்தான். பாலின் ஆசையையும் விட்டுவிட்டு, சக்ரன் (இந்திரன்) ஐ கொல்ல எழுந்தான்।

Verse 40

भस्मादाय तदाधारादघोस्त्राभिमन्त्रितम् । विसृज्य शक्रमुद्दिश्य ननाद स मुनिस्तदा

அப்போது முனிவர் பாத்திரத்திலிருந்து திருநீற்றை எடுத்து, அ஘ோராஸ்திர மந்திரத்தால் மந்திரித்து, சக்ரன் (இந்திரன்) நோக்கி எறிந்து, அந்த நேரம் உரக்க முழங்கினார்।

Verse 41

स्मृत्वा स्वेष्टपदद्वन्द्वं स्वदेहं दग्धुमुद्यतः । आग्नेयीं धारणां बिभ्रदुपमन्युरवस्थितः

தன் இஷ்ட தேவனின் திருவடித் துவயத்தை நினைத்து உபமன்யு தன் உடலை எரிக்கத் தயாரானான். நிலைபெற்று, அக்‌நேயீ தாரணை எனும் தீயோகத் தியானத்தை ஏற்றான்।

Verse 42

एवं व्यवसिते विप्रे भगवाञ्छक्ररूपवान् । वारयामास सौम्येन धारणान्तस्य योगिनः

ஓ பிராமணனே, இவ்வாறு தீர்மானம் உறுதியாகியபோது, பகவான் சக்ரன் (இந்திரன்) வடிவம் கொண்டு, தாரணையின் இறுதி எல்லையை அடைந்த அந்த யோகியை மென்மையாகத் தடுத்தார்।

Verse 43

तद्विसृष्टमघोरास्त्रं नन्दीश्वरनियो गतः । जगृहे मन्यतः क्षिप्तं नन्दी शंकरवल्लभम्

அந்த அ஘ோர அஸ்திரம் விடப்பட்டபோது, நந்தீஸ்வரரின் ஆணையால் தூண்டப்பட்ட நந்தி முன்னே சென்று, கோபத்தில் எறியப்பட்டதாயினும் அதைத் தன் கையில் பற்றிக் கொண்டான்; ஏனெனில் நந்தி சங்கரனின் அன்புப் பரிசாரகன்.

Verse 44

स्वरूपमेव भगवानास्थाय परमेश्वरः । दर्शयामास विप्राय बालेन्दु कृतशेखरम्

பரமேஸ்வர பகவான் தம் சொரூபத்திலேயே நிலைத்து, அந்த விப்ரருக்கு தரிசனம் அளித்தார்—சிரோமணியாக இளநிலாவை அணிந்தவராய்।

Verse 45

क्षीरार्णवसहस्र्ं च दध्यादेवरर्णवन्तथा । भक्ष्यभोज्यार्णवन्तस्मै दर्शयामास स प्रभुः

அந்த பிரபு அவருக்கு ஆயிரமாயிரம் பாற்கடல்களையும், தயிர் முதலியவற்றின் சிறந்த கடல்களையும் காட்டினார்; மேலும் உண்ணத்தக்கவும் போஜ்யமுமான உணவுகளின் ஒரு பெருங்கடலையும் வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 46

एवं स ददृशे शम्भुदेव्या सार्द्धं वृषोपरि । गणेश्वरैस्त्रिशूलाद्यैर्दिव्यास्त्रैरपि संवृतः

அப்போது அவன் தேவியுடன் கூடிய ஸ்ரீசம்புவை, வृषபத்தின் மேல் அமர்ந்திருப்பதாய் கண்டான். திரிசூலம் முதலான தெய்வ ஆயுதங்களைத் தாங்கிய கணேஸ்வரர்கள் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர்.

Verse 47

दिवि दुन्दुभयो नेदु पुष्पवृष्टिः पपात ह । विष्णुब्रह्मेन्द्रप्रमुखैर्देवैश्छन्ना दिशो दश

வானில் துந்துபிகள் முழங்கின; மலர்மழை பொழிந்தது. விஷ்ணு, பிரம்மா, இந்திரன் முதலிய தேவர்களால் பத்து திசைகளும் நிரம்பி மறைந்தன.

Verse 48

अथोपमन्युरानन्दसमुद्रोर्मिभिरावृतः । पपात दण्डवद्भूमौ भक्तिनम्रेण चेतसा

பின்னர் ஆனந்தக் கடலின் அலைகளால் மூழ்கிய உபமன்யு, தண்டவத் போல நிலத்தில் விழுந்தான்; பக்தியால் அவன் மனம் சிவனடியில் தாழ்ந்தது.

Verse 49

एतस्मिन्समये तत्र सस्मितो भगवान्भवः । एह्येहीति समाहूय मूर्ध्न्याघ्राय ददौ वरान्

அந்த வேளையில் அங்கே பகவான் பவ (சிவன்) மெல்லப் புன்னகையுடன் “வா, வா” என்று அழைத்து, அருகே இழுத்து அன்புடன் அவன் தலைச்சிகையை மணந்து, வரங்களை அருளினார்।

Verse 50

शिव उवाच । वत्सोपमन्यो तुष्टोऽस्मि त्वदाचरणतो वरात् । दृढभक्तोऽसि विप्रर्षे मया जिज्ञासितोऽधुना

சிவன் கூறினார்—“வத்ஸ உபமன்யு! உன் சிறந்த நடத்தையால் நான் மகிழ்ந்தேன். ஓ பிராமணச் சிறந்தவனே! நீ உறுதியான பக்தன்; ஆகவே இப்போது உன்னை நான் சோதித்தேன்.”

Verse 52

उपमन्यो महाभाग तवाम्बैषा हि पार्वती । मया पुत्रीकृतो ह्यद्य कुमारत्वं सनातनम्

ஓ மகாபாக்யன் உபமன்யுவே, இந்தப் பார்வதியே உன் தாயாவாள். இன்று நான் அவளை மகளாக ஏற்றுக் கொண்டேன்; ஆகவே அவளது சனாதன கன்னித்தன்மை நிலைபெற்றது.

Verse 53

दुग्धदध्याज्यमधुनामर्णवाश्च सहस्रशः । भक्ष्यभोज्यादिवस्तूनामर्णवाश्चाखिला स्तथा

பால், தயிர், நெய், தேன் ஆகியவற்றின் ஆயிரமாயிரம் கடல்போன்ற பெருக்கம் இருந்தது; அதுபோலவே எல்லா வகை உண்ணத்தக்கவும் சமைத்த உணவுகளுமானவற்றின் அளவற்ற ‘கடல்கள்’வும் இருந்தன.

Verse 54

तुभ्यं दत्ता मया प्रीत्या त्वं गृह्णीष्व महामुने । अमरत्वन्तथा दक्ष गाणपत्यं च शाश्वतम्

ஓ மகாமுனியே, அன்பினால் இதை உமக்குத் தந்தேன்; நீர் ஏற்றுக் கொள்ளும். மேலும் ஓ தக்ஷா, (உமக்கு) அமரத்துவமும், சாச்வதமான கணபதித் தகுதியும் அருள்கிறேன்.

Verse 55

पिताहन्ते महादेवो माता ते जगदम्बिका । वरान्वरय सुप्रीत्या मनोभिलषितान्परान्

உன் தந்தை மகாதேவன்; உன் தாய் ஜகதம்பிகை. ஆகவே பரமப் பிரீதிபக்தியுடன் உன் உள்ளம் விரும்பும் உயர்ந்த வரங்களைத் தேர்ந்தெடு।

Verse 56

अजरश्चामरश्चैव भव त्वं दुःखवर्जित । यशस्वी वरतेजस्वी दित्त्वज्ञानी महाप्रभुः

நீ முதுமையற்றவனாகவும் அமரனாகவும், துயரமற்றவனாகவும் இரு. புகழ்மிக்கவனாக, உயர்ந்த தேஜஸால் ஒளிர்வாயாக; தானமும் ஞானமும் என்னும் உண்மைப் பொருளை அறிந்தவனாக—ஓ மகாப்ரபுவே।

Verse 57

अथ शम्भुः प्रसन्नात्मा स्मृत्वा तस्य तपो महत् । पुनर्दश वरान्दिव्यान्मुनये हयूपमन्यवे

அப்போது அருள்மிகு உள்ளத்துடன் இருந்த சம்பு, அந்த முனிவரின் மகத்தான தவத்தை நினைத்து, முனி ஹயூப மன்யுவுக்கு மீண்டும் பத்து தெய்வீக வரங்களை அளித்தான்।

Verse 58

व्रतं पाशुपतं ज्ञानं व्रतयोगं च तत्त्वतः । ददौ तस्मै प्रवक्तृत्वं पाटवं च निजं पदम्ं

அவர் அவனுக்கு பாசுபத விரதம், தத்துவ ஞானம், மற்றும் விரத-யோகத்தை உண்மைப் பொருளோடு அருளினார்; மேலும் போதிக்கும் அதிகாரம், விளக்கத் திறமை, தம் சொந்த நிலையையும் வழங்கினார்।

Verse 59

एवन्दत्त्वा महादेवः कराभ्यामुपगृह्य तम् । मूर्ध्न्याघ्राय सुतस्तेऽयमिति देव्यै न्यवेदयत्

இவ்வாறு அருளி, மகாதேவர் இரு கரங்களாலும் அந்தக் குழந்தையைத் தழுவி எடுத்தார். அன்புடன் அதன் தலைச்சிகரத்தை நுகர்ந்து தேவியிடம்—“இவன் உன் மகன்” என்று அறிவித்தார்.

Verse 60

देवी च शृण्वती प्रीत्या मूर्ध्निदेशे कराम्बुजम् । विन्यस्य प्रददौ तस्मै कुमारपदमक्षयम्

தேவி மகிழ்ச்சியுடன் கேட்டுக்கொண்டே, அவன் தலையில் தன் தாமரை-கையை வைத்து ஆசீர்வதித்து, அவனுக்கு அழிவிலா ‘குமாரப் பதம்’—தெய்வீக புதல்வத் தன்மை—அருளினாள்.

Verse 61

क्षीराब्धिमपि साकारं क्षीरस्वादुकरोदधिः । उपास्थाय ददौ तस्मै पिण्डीभूतमनश्वरम्

பாற்கடலும் உருவம் கொண்டு வெளிப்பட்டது; இனிய பால்-சாரமுடைய அந்தக் கடல் பக்தியுடன் பணிந்து, அவனுக்கு அந்தத் தெய்வப் பொருளின் திரளான, அழிவிலா பகுதியை அளித்தது.

Verse 62

योगैश्वर्य्यं सदा तुष्टम्ब्रह्मविद्यामनश्वराम् । समृद्धिं परमान्तस्मै ददौ सन्तुष्टमानसः

மிகவும் திருப்தியுற்ற மனத்துடன், அவனுக்கு எப்போதும் நிலைக்கும் யோகைஸ்வரியம், அழிவிலா பிரம்மவித்யை, மேலும் உச்சமான செல்வச் செழிப்பையும் அருளினான்.

Verse 63

सोऽपि लब्ध्वा वरान्दिव्यान्कुमारत्वं च सर्वदा । तस्माच्छिवाच्च तस्याश्च शिवाया मुदितोऽभवत्

அவனும் அந்தத் தெய்வ வரங்களைப் பெற்று, எப்போதும் குமார நிலையிலே நிலைத்து, அந்தச் சிவனாலும் அந்தச் சிவையாலும் (மங்கள தேவியாலும்) மகிழ்ந்தான்.

Verse 64

ततः प्रसन्नचेतस्कः सुप्रणम्य कृताञ्जलिः । ययाचे स वरं प्रीत्या देवदेवान्महे श्वरात्

அப்போது அவன் மனம் அமைதியடைந்து, ஆழ்ந்து வணங்கி, கைகூப்பி, அன்புடன் தேவர்களின் தேவர் மகேஸ்வரனிடம் வரம் வேண்டினான்।

Verse 65

उपमन्युरुवाच । प्रसीद देवदेवेश प्रसीद परमेश्वर । स्वभक्तिन्देहि परमां दिव्यामव्यभिचारिणीम्

உபமன்யு கூறினார்— தேவர்களின் தேவனே, பரமேஸ்வரனே, அருள்புரிவாயாக. உம்மை விட்டு விலகாத பரம, தெய்வீகமான உமது பக்தியை எனக்கு அருள்வாயாக.

Verse 66

श्रद्धान्देहि महादेव स्वसंबन्धिषु मे सदा । स्वदास्यं परमं स्नेहं स्वसान्निध्यं च सर्वदा

மகாதேவனே, உம்முடன் தொடர்புடைய அனைத்திலும் எனக்கு எப்போதும் அசையாத நம்பிக்கையை அருள்வாயாக. உமது பரம தாச்யம், உச்சமான அன்புப் பக்தி, மேலும் உமது நிரந்தர சன்னிதியையும் எப்போதும் அருள்வாயாக.

Verse 67

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्त्वा प्रसन्नात्मा हर्षगद्गदया गिरा । तुष्टाव स महादेवमुपमन्युर्द्विजोत्तमः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லியபின் இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்த உபமன்யுவின் உள்ளம் அமைதியடைந்தது; ஆனந்தத்தில் குரல் தடுக்க, மகாதேவனைப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் செய்தான்.

Verse 68

एवमुक्तश्शिवस्तेन सर्वेषां शृण्वताम्प्रभुः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मोपमन्युं सकलेश्वरः

அவன் இவ்வாறு கூறியபோது, அனைவரும் கேட்கும்படி, அனைத்திற்கும் ஈசனான பரமன் சிவன் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் உபமன்யுவிற்கு பதிலுரைத்தான்।

Verse 69

शिव उवाच । वत्सोपमन्यो धन्यस्त्वं मम भक्तो विशेषतः । सर्वन्दत्तम्मया ते हि यद्वृ क्त्तम्भवतानघ

சிவன் கூறினான்—அன்புக் குழந்தை உபமன்யுவே, நீ பாக்கியவான்; குறிப்பாக நீ என் பக்தன். நான் உனக்கு அனைத்தையும் அருளியுள்ளேன்; நடந்ததெல்லாம் உனக்குப் பாவமற்றதே.

Verse 70

अजरश्चामरश्च त्वं सर्वदा दुःखवर्जित । सर्वपूज्यो निर्विकारी भक्तानाम्प्रवरो भव

நீங்கள் அஜரரும் அமரரும்; எப்போதும் துயரமற்றவர். அனைவராலும் பூஜிக்கத்தக்க, நிர்விகாரர்—பக்தர்களில் முதன்மை அடைக்கலமும் முன்மாதிரியும் ஆகுக।

Verse 71

अक्षया बान्धवाश्चैव कुलं गोत्रं च ते सदा । भविष्यति द्विजश्रेष्ठ मयि भक्तिश्च शाश्वती

உன் உறவினர்கள் குறையாது நிலைப்பர்; உன் குலமும் கோத்திரமும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும். ஓ த்விஜசிரேஷ்டா, என்னிடத்தில் உன் பக்தியும் நித்தியமாகும்।

Verse 72

सान्निध्यं चाश्रये नित्यं करिष्यामि मुने तव । तिष्ठ वत्स यथा कामं नोत्कण्ठां च करिष्यसि

ஓ முனிவரே, நான் எப்போதும் உன் சான்னித்யத்தில் இருந்து உன் முன்னிலையையே அடைக்கலமாகக் கொள்வேன். வத்ஸா, விருப்பம்போல் இங்கே தங்கு; பிரிவின் ஏக்கம் உனக்கு ஏற்படாது।

Verse 73

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्त्वा स भगवांस्तस्मै दत्त्वा वरान्वरान् । सांबश्च सगणस्सद्यस्तत्रैवान्तर्दधे प्रभुः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லி, அந்த பகவான் அவனுக்கு உத்தமமான வரங்களை அளித்து, கணங்களுடன் கூடிய பிரபு சாம்பா அங்கேயே உடனே மறைந்தார்।

Verse 74

उपमन्युः प्रसन्नात्मा प्राप्य शम्भोर्वरान्वरान् । जगाम जननीस्थानं मात्रे सर्वम वर्णयत्

உபமன்யு மனம் அமைதியடைந்து, சம்புவிடமிருந்து உத்தம வரங்களைப் பெற்று, தாயின் இல்லத்திற்குச் சென்று அவளிடம் அனைத்தையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தான்।

Verse 75

तच्छ्रुत्वा तस्य जननी महाहर्षमवाप सा । सर्वपूज्वोऽभवत्सोऽपि सुखं प्रापाधिकं सदा

அதை கேட்ட அவன் தாய் பேரானந்தம் அடைந்தாள். அவனும் அனைவராலும் போற்றத்தக்கவனாகி, எப்போதும் மேலும் மேலும் உயர்ந்த இன்பத்தை அடைந்தான்.

Verse 76

इत्थन्ते वर्णितस्तात शिवस्य परमात्मनः । सुरेश्वरावतारो हि सर्वदा सुखदः सताम्

அன்புத் தாதா, இவ்வாறு பரமாத்மனான சிவனின் சுரேஸ்வர அவதாரத்தை உனக்கு விளக்கியேன். இந்த அவதாரம் சத்பக்தர்களுக்கு எப்போதும் மங்களமான இன்பத்தை அளிக்கிறது.

Verse 77

इदमाख्यानमनघं सर्वकामफलप्रदम् । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं भुक्तिमुक्तिप्रदं सताम्

இந்த குற்றமற்ற புராணக் கதை எல்லா நியாயமான விருப்பங்களின் பலனையும் தருகிறது. இது ஸ்வர்கப் புண்ணியம், புகழ், நீண்ட ஆயுள் அளித்து, சத்பக்தர்களுக்கு போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் வழங்குகிறது.

Verse 78

य एतच्छृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वा समाहितः । इह सर्वसुखं भुक्त्वा सोऽन्ते शिवगतिं लभेत्

இதை பக்தியுடன் கேட்பவனோ, அல்லது ஒருமனத்துடன் பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவனோ, இவ்வுலகில் எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவித்து இறுதியில் சிவகதியை அடைவான்.

Verse 91

भक्ष्यभोगान्यथाकामं बान्धवैर्भुंक्ष्व सर्वदा । सुखी भव सदा दुःखनिर्मुक्तो भक्तिमान्मम

உன் உறவினர்களுடன் விருப்பம்போல் எல்லா உணவுகளையும் இன்பங்களையும் எப்போதும் அனுபவி. எந்நாளும் மகிழ்ச்சியாய் இருந்து, துயரமின்றி, என்மேல் பக்தியுடன் நிலைத்திரு.