अवधूतेश्वरलीला (Avadhūteśvara-līlā) — Śiva Tests Indra’s Pride on the Way to Kailāsa

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु त्वं ब्रह्मपुत्राद्यावतारं परमेशितुः । अवधूतेश्वराह्वं वै शक्रगर्वापहारकम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—ஓ பிரம்மபுத்திரா! பரமேஸ்வரனின் அந்த அவதாரத்தை கேள்; அது ‘அவதூதேஸ்வர’ என அழைக்கப்படுகிறது, சக்கிரன் (இந்திரன்) அகந்தையை அகற்றுவது.

Verse 2

शक्रः पुरा हि सगुरुः सर्वदेवसमन्वितः । दर्शनं कर्तुमीशस्य कैलासमगमन्मुने

முனிவரே, முற்காலத்தில் சக்கிரன் (இந்திரன்) தன் குருவுடன், எல்லாத் தேவர்களும் சூழ, ஈசன் (சிவன்) திருத்தரிசனம் பெற கைலாசம் சென்றான்.

Verse 3

अथ गुर्विन्द्रयोर्ज्ञात्वागमनं शंकरस्तयोः । परीक्षितुं च तद्भावं स्वदर्शनरतात्मनोः

அப்போது குருவும் இந்திரனும் வருவதை அறிந்த சங்கரன் அவர்களை நோக்கிச் சென்றான். தன் தரிசன ஆனந்தத்தில் மூழ்கிய அந்த இருவரின் உள்ளநிலையைச் சோதிக்க விரும்பி॥

Verse 4

अवधूतस्वरूपोऽभून्नानालीलाकरः प्रभुः । दिगंबरो महाभीमो ज्वलदग्निसमप्रभः

ஆண்டவன் அவதூத வடிவம் கொண்டான்—ஆயினும் இறைவனாய் பலவகைத் தெய்வ லீலைகளை நிகழ்த்தினான். திகம்பரன், மிகப் பயங்கரன், எரியும் அக்கினி போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்॥

Verse 5

सोऽवधूतस्वरूपो हि मार्गमारुद्ध्य सद्गतिः । लंबमानपटः शंभुरतिष्ठच्छोभिताकृतिः

அவதூத வடிவம் கொண்டு சம்பு வழியைத் தடுத்தான்; அவனே உண்மையான நற்கதி. தளர்ந்து தொங்கும் ஆடைகளுடன் சிவன் அங்கே நின்றான்—அவன் உருவமே ஒளிவீசி அழகுற்றது॥

Verse 6

अथ तौ गुरुशक्रौ च गच्छन्तौ शिव सन्निधिम् । अद्राष्टांपुरुषं भीमं मार्गमध्येऽद्भुताकृतिम्

அப்போது குருவும் சக்ரனும் சிவ சன்னிதியை நோக்கிச் செல்லும் போது, வழியின் நடுவில் அதிசய வடிவமுடைய பயங்கர மனிதனை கண்டனர்॥

Verse 7

अथ शक्रो मुनेऽपृच्छत्स्वाधिकारेण दुर्मदः । पुरुषं तं स्वमार्गान्तः स्थितमज्ञाय शंकरम्

அப்போது தன் அதிகாரப் பெருமிதத்தால் மயங்கிய சக்ரன் (இந்திரன்) முனிவரை வினவினான்; தன் பாதையின் முடிவில் நின்ற அந்த புருஷன் சங்கைரன் என்பதைக் அறியவில்லை।

Verse 8

शक्र उवाच । कस्त्वं दिगंबराकारावधूतः कुत आगतः । किन्नाम तव विख्यातं तत्त्वतो वद मेऽचिरम्

சக்ரன் (இந்திரன்) கூறினான்—நீ யார், திகம்பர வடிவ அவதூதா? எங்கிருந்து வந்தாய்? உன் புகழ்பெற்ற நாமம் என்ன? உண்மையைத் தத்துவமாக விரைவில் சொல்।

Verse 9

स्वस्थाने संस्थितः शंभुः किम्वान्यत्र गतोऽधुना । दर्शनार्थं हि तस्याहं गच्छामि सगुरुस्सुरैः

சம்பு தம் சொந்த இருப்பிடத்தில் நிலைத்திருக்கிறாரா, அல்லது இப்போது வேறெங்காவது சென்றாரா? அவரைத் தரிசிக்கவே நான் குருவுடன் தேவர்களோடு செல்கிறேன்।

Verse 10

नन्दीश्वर उवाच । शक्रेणेत्थं स पृष्टश्च किंचिन्नोवाच पूरुषः । लीलागृहीतदेहस्स शङ्करो मदहा प्रभुः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—சக்ரன் இவ்வாறு கேட்டபோதும் அந்தப் புருஷன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவர் அகந்தையை அழிக்கும் प्रभு சங்கரர்; லீலையாக உடல் ஏற்றவர்।

Verse 11

शक्रः पुनरपृच्छत्तं नोवाच स दिगंबरः । अविज्ञातगतिश्शम्भुर्महाकौतुककारकः

சக்ரன் மீண்டும் கேட்டான்; ஆனால் அந்தத் திகம்பரன் ஒன்றும் பதிலளிக்கவில்லை. அறியமுடியாத நடையுடைய சம்பு, மாபெரும் அதிசயத்தை நிகழ்த்த விரும்பினார்।

Verse 12

पुनः पुरन्दरोऽपृच्छ्त्त्रैलोक्याधिपतिस्स्वराट् । तूष्णीमास महायोगी महालीलाकरस्स वै

மீண்டும் மூவுலகங்களின் அதிபதி சுவராட் புரந்தரன் (இந்திரன்) கேட்டான்; ஆனால் மகாயோகி—மகாலீலையின் கர்த்தா பரமன் சிவன்—மௌனமாகவே இருந்தான்।

Verse 13

इत्थं पुनः पुनः पृष्टः शक्रेण स दिगम्बरः । नोवाच किंचिद्भगवाञ्शक्रदर्प्पजिघांसया

இவ்வாறு சக்ரன் (இந்திரன்) மீண்டும் மீண்டும் கேட்டபோதும், அந்த திகம்பரப் பகவான் இந்திரனின் அகந்தையை அடக்கி அழிக்க எண்ணி ஒன்றும் பேசவில்லை।

Verse 14

अथ चुक्रोध देवेशस्त्रैलोक्यैश्वर्य्यगर्वितः । उवाच वचनं क्रोधात्तं निर्भर्त्स्य जटाधरम्

பின்னர் மூவுலக ஆட்சியின் பெருமிதத்தில் மயங்கிய தேவேசன் கோபமுற்றான்; கோபத்தில் ஜடாதர (சிவ) தவசியை கடிந்து கடுமையான சொற்கள் கூறினான்।

Verse 15

इन्द्र उवाच । पृच्छमानोऽपि रे मूढ नोत्तरं दत्तवानसि । अतस्त्वां हन्मि वज्रेण कस्ते त्रातास्ति दुर्मते

இந்திரன் கூறினான்—ஏ மூடனே! கேட்டும் நீ பதில் அளிக்கவில்லை. ஆகவே வஜ்ரத்தால் உன்னை வீழ்த்துவேன்; ஏ தீயமனத்தவனே, உன்னை காக்க யார் இருக்கிறார்?

Verse 16

इत्युदीर्य्य ततो वज्री संनिरीक्ष्य क्रुधा हि तम् । हन्तुन्दिगम्बरं वज्रमुद्यतं स चकार ह

இவ்வாறு கூறி வஜ்ரதாரி இந்திரன் கோபத்துடன் அவனை உற்றுநோக்கி, திகம்பரனை கொல்ல வஜ்ரத்தை உயர்த்தி தாக்கத் தயாரானான்।

Verse 17

वज्रहस्तं च तं दृष्ट्वा शक्रं शीघ्रं सदाशिवः । चकार स्तम्भनं तस्य वज्रपातस्य शंकरः

கையில் வஜ்ரத்தை உயர்த்திய சக்கிரன் (இந்திரன்) என்பதைப் பார்த்தவுடன் சதாசிவன்—சங்கரன் அவனுடைய வஜ்ரவீச்சைத் தடுத்து சக்தியற்றதாக்கினார்.

Verse 18

ततः स पुरुषः कुद्धः करालाक्षो भयंकरः । द्रुतमेव प्रजज्वाल तेजसा प्रदहन्निव

அப்போது அந்தப் புருஷன் கோபமுற்று—கொடூரக் கண்களுடன் அச்சமூட்டுமாறு—உடனே ஜ்வலித்தான்; தன் தேஜஸால் அனைத்தையும் எரிப்பதுபோல் தோன்றினான்.

Verse 19

बाहुप्रतिष्टम्भभुवा मन्युनान्तश्शचीपतिः । समदह्यत भोगीव मंत्ररुद्धपराक्रमः

கைகளால் கட்டுண்டு அசையாது நின்ற சசீபதி இந்திரன், கோபத்தின் தீயால் பாம்புபோல் சுட்டெரிந்தான்; மந்திரத்தால் அவன் வீரப் பராக்கிரமம் கட்டுப்பட்டது.

Verse 20

दृष्ट्वा वृहस्पतिस्त्वेनम्प्रज्वलन्तं स्वतेजसा । पुरुषं तं धियामास प्रणनाम हरं द्रुतम्

தன் இயல்பான ஒளியால் ஜ்வலித்த பரமபுருஷன் ஹரனைப் பார்த்த ப்ருஹஸ்பதி உள்ளம் பக்தியறிவில் அமைதியடைந்து, உடனே விரைந்து வணங்கினார்.

Verse 21

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा ततो गुरुरुदारधीः । दण्डवत्कौ पुनर्नत्वा प्रभुं तुष्टाव भक्तितः

அப்போது உயர்ந்த மனத்தையுடைய குரு கைகூப்பி, மீண்டும் தண்டவத் பணிந்து, பக்தியுடன் பரம அதிபதியான ஆண்டவரைத் துதித்தார்.

Verse 22

गुरुरुवाच । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । प्रसन्नो भव गौरीश सर्वेश्वर नमोऽस्तु ते

குரு கூறினார்— தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா, சரணடைந்தோர்க்கு அன்புடையவனே! கௌரீசா, சர்வேசுவரா, அருள்புரிவாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 23

मायया मोहितास्सर्वे ब्रह्मविष्ण्वादयोपि ते । त्वां न जानन्ति तत्त्वेन जानन्ति त्वदनुग्रहात्

உமது மாயையால் அனைவரும் மயங்கினர்—பிரம்மா, விஷ்ணு முதலியோரும் கூட. அவர்கள் உம்மை தத்துவமாக அறியார்; உமது அனுகிரகத்தால் மட்டுமே அறிகின்றனர்.

Verse 24

नन्दीश्वर उवाच । बृहस्पतिरिति स्तुत्वा स तदा शंकरम्प्रभुम् । पादयोः पातयामास तस्येशस्य पुरन्दरम्

நந்தீசுவரர் கூறினார்— அப்போது புரந்தரன் (இந்திரன்) ‘நீர் ப்ருஹஸ்பதி’ என்று புகழ்ந்து, பிரபு சங்கரனைத் துதித்து, அந்த ஈசனின் திருவடிகளில் விழுந்தான்.

Verse 25

ततस्तात सुराचार्य्यः कृताञ्जलिरुदारधीः । बृहस्पतिरुवाचेदं प्रश्रयावनतः सुधीः

பின்னர், அன்பனே, தேவர்களின் ஆசாரியர் ப்ருஹஸ்பதி—உன்னத அறிவுடையவர்—கைகூப்பி, பணிவுடன் வணங்கி, தெளிந்த ஞானத்துடன் இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 26

बृहस्पतिरुवाच । दीननाथ महादेव प्रणतन्तव पादयोः । समुद्धर च मां तत्त्वं क्रोधं न प्रणयं कुरु

ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்— ஏழைகளின் நாதனே மகாதேவா, உமது திருவடிகளில் நான் பணிகின்றேன். என்னை உயர்த்தி தத்துவத்தில் நிலைநிறுத்தும்; என்மேல் கோபம் கொள்ளாதே.

Verse 27

तुष्टो भव महादेव पाहीन्द्रं शरणागतम् । वह्निरेष समायाति भालनेत्रसमुद्भवः

கருணை கொள், ஓ மகாதேவா; சரணடைந்த இந்திரனை காப்பாற்று. உன் நெற்றிக் கணிலிருந்து பிறந்த இந்த அக்கினி எங்களை நோக்கி முன்னேறி வருகிறது॥

Verse 28

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य गुरोर्वाक्यमवधूताकृतिः प्रभुः । उवाच करुणासिंधुर्विहसन्स सदूतिकृत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—குருவின் வாக்கை கேட்டவுடன் அவதூத வடிவம் கொண்ட ஆண்டவன் மென்மையாகப் புன்னகைத்தான். கருணைக் கடலான அவர் நல்வழி தூதனாய் நின்று உரைத்தான்.

Verse 29

अवधूत उवाच । क्रोधाच्च निस्सृतन्तेजो धारयामि स्वनेत्रतः । कथं हि कंचुकीं सर्पस्संधत्ते चोज्ज्ञितां पुनः

அவதூதர் கூறினார்—கோபத்தால் வெளிப்பட்ட தீவிர ஒளியை நான் என் கண்களிலிருந்து அடக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். பாம்பு கழற்றிய தோலை அது மீண்டும் எப்படித் தரிக்க முடியும்?

Verse 30

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां नन्दी श्वरसनत्कुमारसंवादे अवधूतेश्वरशिवावतारचरित्रवर्णनं नाम त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் மூன்றாம் பகுதியான சதருத்ரஸம்ஹிதையில், நந்தீஸ்வரர்–ஸனத்குமாரர் உரையாடலில், ‘அவதூதேஸ்வர சிவாவதாரச் சரிதவર્ણனை’ எனும் முப்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 31

बृहस्पतिरुवाच । हे देव भगवन्भक्ता अनुकम्प्याः सदैव हि । भक्तवत्सलनामेति स्वं सत्यं कुरु शंकर

பிரகஸ்பதி கூறினார்—“தேவா, பகவானே! உமது பக்தர்கள் எப்போதும் கருணைக்குரியவர்கள். ‘பக்தவத்ஸலன்’ எனப் புகழ்பெற்ற நீ, சங்கரா, உன் திருநாமத்தை உண்மையாக்கு।”

Verse 32

क्षेप्तुमन्यत्र देवेश स्वतेजोऽत्युग्रमर्हसि । उद्धर्ता सर्वभक्तानां समुद्धर पुरन्दरम्

தேவேசனே! உமது மிகக் கடுமையான தெய்வீகத் தேஜஸ்ஸை வேறிடத்தில் செலுத்துவது உமக்கே உரியது. நீர் எல்லாப் பக்தர்களின் மீட்பர்; ஆகவே புரந்தரன் (இந்திரன்) ஐ உயர்த்தி காப்பாற்று।

Verse 33

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तो गुरुणा रुद्रो भक्तवत्सलनामभाक् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा सुरेज्यम्प्रणतार्तिहा

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—குருவால் இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டபோது ‘பக்தவத்ஸலன்’ எனப் புகழ்பெற்ற ருத்ரன் அமைதியான உள்ளத்துடன் பதிலுரைத்தான். அவன் தேவர்களால் வணங்கப்படுபவன்; சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்குபவன்.

Verse 34

रुद्र उवाच । प्रीतस्तेहं सुराचार्य्य ददामि वरमुत्तमम् । इन्द्रस्य जीवदानेन जीवेति त्वं प्रथाम्व्रज

ருத்ரன் கூறினான்—தேவர்களின் ஆச்சாரியரே, நான் உம்மீது மகிழ்ந்தேன்; உமக்கு உத்தம வரம் அளிக்கிறேன். இந்திரனுக்கு உயிர் அளித்ததனால் நீர் ‘ஜீவ’ என்ற பெயரால் புகழ் பெறுவீராக.

Verse 35

समुद्भूतोऽनलो योयं भालनेत्रात्सुरा सहः । एनन्त्यक्ष्याम्यहं दूरे यथेन्द्रं नैव पीडयेत्

“தேவர்களே, ஆண்டவனின் நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து இந்தக் கொழுந்தெழும் அக்கினி தோன்றியது. இது இந்திரனை எவ்விதமும் துன்புறுத்தாதபடி நான் இதைத் தொலைவில் விரட்டுவேன்.”

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा स करे धृत्वा स्वतेजोऽनलमद्भुतम् । भालनेत्रसमुद्भूतं प्राक्षिपल्लवणाम्भसि

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, (அவன்) தன் கையில் தன்னுடைய அதிசயமான அগ্নித் தேஜஸை எடுத்தான்; அது (பெருமானின்) நெற்றிக் கணிலிருந்து தோன்றியது; அதை உப்புநீரில் எறிந்தான்.

Verse 37

अथो शिवस्य तत्तेजो भालनेत्रसमुद्भवम् । क्षिप्तं च लवणाम्भोधौ सद्यो बालो बभूव ह

அப்போது சிவபெருமானின் அந்தத் தேஜஸ்—நெற்றிக் கணிலிருந்து தோன்றியது—உப்புக் கடலில் வீசப்பட்டதும், உடனே அது ஒரு குழந்தையாக ஆனது.

Verse 38

स जलन्धरनामाभूत्सिन्धुपुत्रोऽसुरेश्वरः । तं जघान महेशानो देवप्रार्थनया प्रभुः

அவன் ‘ஜலந்தரன்’ எனப் பெயர் பெற்றான்—சிந்து தேவியின் (சமுத்திரத்தின்) புதல்வன், அசுரர்களின் அரசன். தேவர்களின் வேண்டுதலினால் பரமன் மகேசானன் அவனை வதைத்தான்.

Verse 39

इत्थं कृत्वा सुचरितं शंकरो लोकशंकरः । अवधूतस्वरूपेण ततश्चान्तर्हितोऽभवत्

இவ்வாறு நற்காரியத்தை நிறைவேற்றிய உலகங்களின் நலன்கரன் சங்கரன், பின்னர் அவதூத வடிவம் கொண்டு மறைந்தான்.

Verse 40

बभूवुः सकला देवाः सुखिनश्चातिनिर्भयाः । गुरुशक्रौ भयान्मुक्तौ जग्मतुः सुखमुत्तमम्

அப்போது எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்து முற்றிலும் அச்சமற்றவர்களாயினர். மேலும் குரு (பிருஹஸ்பதி) மற்றும் சக்ரன் (இந்திரன்) அச்சத்திலிருந்து விடுபட்டு உத்தமமான பரம ஆனந்தத்தை அடைந்தனர்.

Verse 41

यदर्थे गमनोद्युक्तौ दर्शनं प्राप्य तस्य तौ । कृतार्थौ गुरुशक्रौ हि स्वस्थानं जग्मतुर्मुदा

யாருடைய தரிசனத்திற்காக அவர்கள் புறப்பட்டார்களோ, அவரைத் தரிசித்த பின் தேவர்களின் குரு பிரகஸ்பதி மற்றும் இந்திரன் குறிக்கோள் நிறைவேறி மகிழ்ச்சியுடன் தம் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினர்.

Verse 42

अवधूतेश्वराह्वोऽवतारस्ते कथितो मया । परमेशस्य परमानन्ददः खलदण्डदः

‘அவதூதேஸ்வர’ எனப்படும் அந்த அவதாரத்தை நான் கூறினேன்—அவர் சாட்சாத் பரமேசனின் உருவம்; பக்தர்க்கு பரமானந்தம் அருளி, தீயோர்க்குத் தண்டனை அளிப்பவர்.

Verse 43

इदमाख्यानमनघं यशस्यं स्वर्ग्यमेव च । भुक्तिमुक्तिप्रदं दिव्यं सर्वकामफलप्रदम्

இந்த ஆக்யானம் குற்றமற்றது, புகழ் அளிப்பது, மேலும் ஸ்வர்க்கம் தருவது. இது தெய்வீகமானது; போகமும் மோட்சமும் அளித்து, எல்லா தர்மமான விருப்பங்களுக்கும் பலன் தரும்.

Verse 44

य इदं शृणुयान्नित्यं श्रावयेद्वा समाहितः । इह सर्वसुखं भुक्त्वा सोन्ते शिवगतिं लभेत्

ஒருமுகச் சிந்தையுடன் நாள்தோறும் இப்புனித உபதேசத்தை கேட்பவனும், பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவனும், இவ்வுலகில் எல்லாச் சுகங்களையும் அனுபவித்து இறுதியில் சிவகதியை அடைவான்।