नभगोपाख्यानम् (Nabhaga-Upākhyāna: The Account of Nabhaga and Shiva-Jñāna)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार शम्भोस्त्ववतारं परमं शृणु । नभगज्ञानदं कृष्णदर्शनाह्वयमुत्तमम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்— ஹே ஸனத்குமாரா, ஶம்புவின் பரம அவதாரத்தை கேள். அது நபாகனுக்கு ஞானம் அளிப்பது; ‘கிருஷ்ண-தரிசனம்’ எனப் புகழ்பெற்ற மிகச் சிறந்தது.

Verse 2

इक्ष्वाकुप्रमुखा आसन्श्राद्धदेवसुताश्च ये । नभगस्तत्र नवमो नाभगस्तत्सुतः स्मृतः

ஶ்ராத்ததேவர் (வைவஸ்வத மனு) புதல்வர்களில் இக்ஷ்வாகு முதலியோர் பிறந்தனர். அவர்களில் நபாகன் ஒன்பதாம்; அவன் மகன் ‘நாபாகன்’ என நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 3

अम्बरीषस्सुतस्तस्य विष्णुभक्तो बभूव सः । यस्योपरि प्रसन्नोभूद्दुर्वासा ब्रह्मभक्तितः

அவனுடைய மகன் அம்பரீஷன்; அவன் திருமால் விஷ்ணுவின் பக்தனானான். பிரம்மபக்தியும் வேதமார்க்கத்தின் மரியாதையும் காரணமாக துர்வாச முனிவர் அவன்மேல் பிரசன்னமானார்.

Verse 4

पितामहोऽम्बरीषस्य नभगो यः प्रकीर्तितः । तच्चरितं शृणु मुने यस्मै ज्ञानमदाच्छिवः

அம்பரீஷனின் பிதாமகனாக ‘நபக’ எனப் புகழ்பெற்றவரின் புனிதச் சரிதத்தை, முனிவரே, கேளுங்கள்; அவருக்கு பகவான் சிவன் ஞானத்தை அருளினார்.

Verse 5

नभगो मनुपुत्रस्तु पठनार्थं सुबुद्धि मान् । चक्रे गुरुकुले वासं बहुकालं जितेन्द्रियः

மனுவின் புதல்வன் நபகன் மிகுந்த அறிவுடையவன்; கல்விக்காக குருகுலத்தில் வாசம் செய்து, இந்திரியங்களை அடக்கி நீண்ட காலம் அங்கே தங்கினான்.

Verse 6

एतस्मिन्समये ते वा इक्ष्वाकुप्रमुखास्सुताः । तस्मै भागमकल्प्यैव भेजुर्भागान्निजान्क्रमात्

அந்நேரத்தில் இக்ஷ்வாகு முதலிய புதல்வர்கள், அவனுக்குரிய பங்கை முன்பே ஒதுக்காமல், வரிசையாகத் தத்தம் பங்குகளை எடுத்துக்கொண்டனர்.

Verse 7

स्वंस्वं भागं गृहीत्वा ते बुभुजू राज्यमुत्तमम् । अविषादं महाभागा पित्रादेशात्सुबुद्धयः

தத்தம் பங்குகளைப் பெற்ற அந்த மகாபாக்யரும் அறிவுடையவரும், தந்தையின் ஆணையைப் பின்பற்றி, துயரமின்றி சிறந்த அரசாட்சியை அனுபவித்தனர்.

Verse 8

स पश्चादागतस्तत्र ब्रह्मचारी गुरुस्थलात् । नभगोऽधीत्य सर्वाश्च सांगोपांगाः श्रुतीः क्रमात्

பின்னர் அந்தப் பிரம்மச்சாரி குருவின் ஆசிரமத்திலிருந்து அங்கே மீண்டும் வந்தான். நபாகன் வேதத்தின் எல்லாச் ச்ருதிகளையும் அங்க-உபாங்கங்களுடன் முறையாகக் கற்று, நன்கு பயிற்சி பெற்றவனாய் திரும்பி வந்தான்.

Verse 9

भ्रातृन्विलोक्य नभगो विभक्तान्सकलान्निजान् । दायार्थी प्राह तान्स्नेहादिक्ष्वाकुप्रमुखान्मुने

தன் சகோதரர்கள் அனைவரும் தத்தம் பங்குகளுடன் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு, நபாகன் தன் உரிய வாரிசுப் பங்கை நாடி, அன்புடன் அவர்களிடம் பேசினான்—முனிவரே, இக்ஷ்வாகுவை முதலில் கொண்டு.

Verse 10

नभग उवाच । भ्रातरोभक्तकं मह्यं दायं कृत्वा यथातथम् । सर्वे विभक्तास्सुप्रीत्या स्वदायार्थागताय च

நபாகன் கூறினான்—சகோதரர்களே, எனக்குமான பங்கையும் நீங்கள் ஏற்றதாக நினைப்பதுபோல் நிர்ணயித்து அளியுங்கள். நீங்கள் அனைவரும் பரஸ்பர அன்புடன் மகிழ்ச்சியாய் பிரிந்து வாழுங்கள்; நானும் என் பங்கிற்காகவே இங்கு வந்தேன்.

Verse 11

तदा विस्मृतमस्माभिरिदानीं पितरं तव । विभजामो वयं भागं तं गृहाण न संशयः

அப்போது நாங்கள் உன் தந்தையை மறந்துவிட்டோம் என்பதை உணர்ந்தோம். இப்போது உனக்குரிய பங்கினை நாங்கள் அளிக்கிறோம்; அதை ஏற்றுக்கொள்—சந்தேகம் வேண்டாம்.

Verse 12

तच्छुत्वा भ्रातृवचनं नभगः परविस्मृतः । तदोपकण्ठमागत्य पितरं समभाषत

சகோதரர்களின் சொற்களை கேட்ட நபாகன் மிகுந்த ஆச்சரியமடைந்தான். உடனே தந்தையின் அருகே சென்று அவரை நேரடியாக உரைத்தான்.

Verse 13

नभग उवाच । हे तात भ्रातरः सर्वे त्यक्त्वा मां न्यभजंश्च ते । पठनार्थं गतश्चाहं ब्रह्मचारी गुरोः कुले

நபகன் கூறினான்—அப்பா! என் சகோதரர்கள் அனைவரும் என்னை விட்டுவிட்டு, சொத்துரிமையைத் தங்களுக்குள் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். நான் கல்விக்காக பிரம்மச்சாரியாக குருவின் இல்லத்திற்குச் சென்றேன்.

Verse 14

तत आगत्य मे पृष्टा दायदानार्थमादरात् । ते त्वामूचुर्विभागं मे तदर्थमहमागतः

பின்னர் அவர்கள் வந்து, தங்களுக்குரிய பங்கை வழங்குவது குறித்து மரியாதையுடன் என்னிடம் கேட்டார்கள். அவர்கள் உங்களிடம் “எங்களுக்கு எங்கள் பங்கைத் தாருங்கள்” என்று கூறினர்; அதற்காகவே நான் இங்கு வந்தேன்.

Verse 15

नन्दीश्वर उवाच । तदाकर्ण्य वचस्तस्य पिता तं प्राह विस्मितः । आश्वास्य श्राद्धदेवस्स सत्यधर्मरतं मुने

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டதும் அவன் தந்தை ஸ்ராத்ததேவர் வியந்தார். சத்தியமும் தர்மமும் பற்றிய அந்த முனிவரை முதலில் ஆறுதல் கூறி அவர் இவ்வாறு சொன்னார்.

Verse 16

मनुरुवाच । तदुक्तं मादृथास्तात प्रतारणकरं हि तत् । न ह्यहं परमं दायं सर्वथा भोगसाधनम्

மனு கூறினார்—முன்னரே சொன்னபடி, மகனே, வீணாக வருந்தாதே; அது ஏமாற்றமும் மயக்கமும் உண்டாக்கும். உச்சமான பாரம்பரியத்தை நான் இன்ப அனுபவத்தின் கருவி என எவ்விதத்திலும் கருதேன்.

Verse 17

तथापि दायभावेन दत्तोऽहं तैः प्रतारिभिः । तव वै जीवनोपाय वदामि शृणु तत्त्वतः

ஆயினும் அந்த வஞ்சகர்கள் உரிமைப் பங்கின் பெயரில் என்னை ஒப்படைத்தனர். இப்போது உன் உயிர்வாழ்விற்கான வழியை நான் உண்மையாகச் சொல்கிறேன்—தத்துவமாகக் கேள்.

Verse 18

सत्रमांगिरसा विप्राः कुर्वंत्यद्य सुमेधसः । तत्र कर्मणि मुह्यन्ति षष्ठं षष्ठमहः प्रति

இன்று சுமேதஸான பிராமண முனிவர்கள் ஆங்கிரஸ சத்திர யாகத்தை நடத்துகின்றனர்; ஆனால் அந்தக் கிரியையிலேயே அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும், ஒவ்வொரு ஆறாம் நாள் வந்தபோதும், குழம்புகின்றனர்.

Verse 19

तत्र त्वं गच्छ नभग तान् सुशंस महाकवे । सूक्ते द्वे वैश्वदेवे हि सत्रं शुद्धं हि तद्भवेत्

ஆகையால், ஓ நபாகா, நீ அங்கே சென்று, ஓ மகாகவியே, அவர்களை நன்றாக அறிவுறுத்து. வைஶ்வதேவர்க்குரிய இரு ஸூக்தங்களால் அந்த சத்ர யாகம் நிச்சயமாகத் தூய்மையடையும்.

Verse 20

तत्कर्मणि समाप्ते हि स्वयान्तो ब्राह्मणाश्च ते । धनं दास्यन्ति ते तुष्टास्स्वसत्रपरिशेषितम्

அந்த கர்மம் முறையாக நிறைவேறியபின், அந்தப் பிராமணர்கள் தாமே அதன் முடிவை அடைந்து மகிழ்ந்து செல்வத்தை அளிப்பார்கள்—தங்கள் சத்ர யாகத்தில் மீதமிருந்ததைத் தருவார்கள்.

Verse 21

नन्दीश्वर उवाच । तदाकर्ण्य पितुर्वाक्यं नभगः सत्यसारवान् । जगाम तत्र सुप्रीत्या यत्र तत्सत्रमुत्तमम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—தந்தையின் சொற்களை கேட்டவுடன், சத்தியமே சாரமாயிருந்த நபாகன் உள்ளமகிழ்ச்சியுடன் அங்கே சென்றான்; அங்கே அந்த உத்தம சத்ர யாகம் நடைபெற்று வந்தது.

Verse 22

तदाहः कर्मणि मुने सत्रे तस्मिन्स मानवः । सूक्ते द्वे वैश्वदेवे हि प्रोवाच स्पष्टतस्सुधीः

பின்னர், ஓ முனிவரே, அந்த நாளில் அந்த சத்ர யாகக் கர்மத்தில், அந்த ஞானி வைஶ்வதேவர்களை நோக்கி இரு ஸூக்தங்களைத் தெளிவாக உரைத்தான்.

Verse 23

समाप्ते कर्मणि ततो विप्रा आंगिरसाश्च ते । तस्मै दत्त्वा ययुः स्वर्गं स्वंस्वं सत्रावशेषितम्

கர்மம் நிறைவுற்றபின், ஆங்கிரச வம்சத்தையுடைய அந்தப் பிராமண ரிஷிகள், தங்கள் தங்கள் சத்திரத்தின் மீதமிருந்த பங்குகளை அவருக்கு அர்ப்பணித்து, ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றனர்—ஒவ்வொருவரும் தமக்கு அடைந்த தம் தம் லோகத்திற்கே।

Verse 24

तत्तदा स्वीकरिष्यंतं सुसत्रपरिशेषितम् । विज्ञाय गिरिशः सद्य आविर्भूत सदूतिकृत्

அப்போது பக்தன் நன்கு நிறைவேற்றிய யாகத்தின் மீதமிருந்த அவசிஷ்டத்தை ஏற்கத் தயாராக இருப்பதை அறிந்த கிரீசன் (சிவபெருமான்) உடனே தூதர் வடிவம் கொண்டு வெளிப்பட்டார்।

Verse 25

सर्वांगसुन्दरः श्रीमान्पुरुषः कृष्णदर्शनः । भावं समीक्षितुं भागं दातुं ज्ञानं परं च तत्

அவர் திருவுடைய புருஷன்; அங்கமெங்கும் அழகுடையவர், கருநிறத் தோற்றமுடையவர்; உள்ளத்தின் பாவத்தை உணர்ந்து தக்க பங்கை (அருளை) அளித்து, பரம ஞானத்தையும் அருள வல்லவர்।

Verse 26

अथो स शंकरः शम्भुः परीक्षाकर ईश्वरः । उवाचोत्तरतोऽभ्येत्य नभगं तं हि मानवम्

பின்னர் பரீட்சை செய்யும் ஈசன்—சங்கரன், சம்பு—வடதிசையிலிருந்து வந்து நபகன் எனும் அந்த மனிதனிடம் உரைத்தான்।

Verse 27

ईश्वर उवाच । कस्त्वं गृह्णासि पुरुष ममेदं वास्तुकं वसु । प्रेषितः केन तत्सर्वं सत्यं वद ममाग्रतः

ஈசன் கூறினான்—ஓ மனிதா, என் இல்லத்துக்குரிய இந்த செல்வத்தை நீ ஏன் எடுத்துக்கொள்கிறாய்? உன்னை யார் அனுப்பினார்? என் முன்னிலையில் அனைத்தையும் உண்மையாகச் சொல்।

Verse 28

नन्दीश्वर उवाच । तच्छुत्वा तद्वचस्तात मानवो नभगः कवि । प्रत्युवाच विनीतात्मा पुरुषं कृष्णदर्शनम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அன்பனே! அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மனிதன் நபகன்—கவியும் ஊக்கமுற்றவனும்—பணிவுடன் கருநிறத் தோற்றமுடைய அந்த புருஷனுக்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 29

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां नन्दीश्वरसनत्कुमारसंवादे कृष्णदर्शनशिवावतारवर्णनंनामैकोनत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ரஸம்ஹிதையில், நந்தீஸ்வரர்–ஸனத்குமாரர் உரையாடலில், ‘கிருஷ்ண தரிசனம் மற்றும் சிவ அவதார வர்ணனை’ எனப் பெயருடைய இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 30

नन्दीश्वर उवाच । आकर्ण्य नाभगं वाक्यमिदं सत्यमुदीरितम् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा पुरुषः कृष्णदर्शनः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—நாபகன் உரைத்த இந்த உண்மைச் சொல்லைக் கேட்டபின், மனம் மகிழ்ந்த கருநிற ஒளியுடைய அந்த புருஷன் மறுமொழி கூறினார்.

Verse 31

कृष्णदर्शन उवाच । विवादेऽस्मिन्हि नौ तात प्रमाणं जनकस्तव । याहि तम्पृच्छ स ब्रूयात्तत्प्रमाणन्तु सत्यतः

கிருஷ்ணதர்சனன் கூறினான்—அன்பனே, நம் இவ்விவாதத்தில் உன் தந்தையே சான்றும் அதிகாரமும். சென்று அவரைக் கேள்; அவர் உண்மையாய் எதைச் சொல்வாரோ அதுவே சான்றாக ஏற்கப்படுக.

Verse 32

नन्दीश्वर उवाच । तदाकर्ण्य वचस्तस्य नभगो मानवः कविः । आगच्छत्पितरं प्रीत्या तदुक्तं पृष्टवान्मुने

நந்தீசுவரர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்ட மனுவம்சத்துக் கவிஞர் நபகன் அன்புடன் தந்தையிடம் வந்து, சொல்லப்பட்டதைக் குறித்து முனிவரிடம் கேட்டான்.

Verse 33

पुत्रोदितं समाकर्ण्य श्राद्धदेवस्स वै मनुः । स्मृत्वा शिवपदाम्भोजं प्राप्तस्मृतिरुवाच तम्

மகன் சொன்னதை கேட்ட ஸ்ராத்ததேவ மனு, பகவான் சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைத்தார்; அந்த நினைவால் தெளிவு பெற்றுத் தன் மகனிடம் கூறினார்.

Verse 34

मनुरुवाच । हे तात शृणु मद्वाक्यं स देवः पुरुषः शिवः । तस्यैव सकलं वस्तु यज्ञप्राप्तं विशेषतः

மனு கூறினார்—ஓ தாதா, என் சொல்லைக் கேள். அந்த தேவனே பரமபுருஷன் சிவன். அனைத்தும் அவருக்கே உரியது; குறிப்பாக யாகத்தால் பெறப்படுவது முழுவதும் அவருக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டியது.

Verse 35

अध्वरोर्वरितं वस्तु रुद्रभागः प्रकीर्तितः । इत्यपि प्राज्ञवादो हि क्वचिज्जातस्तदिच्छया

அத்வரத்தில் (யாகத்தில்) அர்ப்பணிக்கப்பட்ட புனிதப் பொருள் ‘ருத்ரனின் பங்கு’ எனப் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது. ஞானிகளின் இவ்வுரை கூட சில வேளைகளில் அவருடைய இச்சையாலேயே தோன்றியது.

Verse 36

स देव ईश्वरः सर्वं वस्त्वर्हति न संशयः । यज्ञावशिष्टं किमुत परे तस्येच्छया विभोः

அந்த தேவன், பரமேஸ்வரன் சிவன், எல்லா காணிக்கைகளுக்கும் உரியவன்—இதில் ஐயமில்லை. அப்படியிருக்க யாகத்தின் மீதமுள்ளவற்றைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்! அனைத்தும் அனைத்துவிதமாகவும் அந்தச் சர்வவியாபி ஆண்டவனின் இச்சையாலேயே புனிதமும் அர்ப்பணத்திற்குத் தகுதியும் பெறுகின்றன.

Verse 37

अनुग्रहार्थमायातस्तव तद्रूपतः प्रभुः । तत्र त्वं गच्छ नभग प्रसन्नं कुरु सत्यतः

உனக்கு அருள் செய்யவே ஆண்டவன் அதே ரூபத்துடன் அங்கே வந்துள்ளார். ஆகவே, ஓ நபாகா, நீ அங்கே சென்று உண்மையுடன் அவரை மகிழ்விக்கச் செய்।

Verse 38

क्षमापय स्वापराधं सुप्रणम्य स्तुतिं कुरु । सर्वप्रभुस्स एवेशो यज्ञाधीशोऽखिलेश्वरः

உன் குற்றத்திற்காக மன்னிப்பை வேண்டி, முறையாக வணங்கி ஸ்துதி செய். அவரே எல்லாப் பிரபுக்களுக்கும் பிரபு, பரமேஸ்வரன், யாகங்களின் அதீஸ்வரன், அகிலேஸ்வரன்.

Verse 39

विष्णुब्रह्मादयो देवाः सिद्धास्सर्वर्षयोऽपि हि । तदनुग्रहतस्तात समर्थः सर्वकर्मणि

விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், சித்தர்கள், எல்லா ரிஷிகளும்—அன்புக் குழந்தையே—அவருடைய அருளாலேயே எல்லாக் காரியங்களிலும் வல்லவர்களாகிறார்கள்.

Verse 40

किम्बहूक्त्यात्मजश्रेष्ठ गच्छ तत्राशु माचिरम् । प्रसादय महादेवं सर्वथा सकलेश्वरम्

மகன்களில் சிறந்தவனே! அதிகம் பேசுவதால் என்ன? அங்கே விரைந்து செல்; தாமதிக்காதே. எல்லாவிதத்திலும் மகாதேவனை—சகலேஸ்வரனை—பிரசன்னப்படுத்து.

Verse 41

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा स मनुः श्राद्धदेवश्च तनयं द्रुतम् । प्रेषयामास निकटं शम्भोस्सोऽपि समेत्य तम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லி மனு—ஸ்ராத்ததேவர்—தன் மகனை விரைவாக சம்புவின் அருகே அனுப்பினார்; அந்த மகனும் சென்று அவரை அணுகி சந்தித்தான்.

Verse 42

नभगश्च प्रणम्याशु साञ्जलिर्नतमस्तकः । प्रोवाच सुप्रसन्नात्मा विनयेन महामतिः

அப்போது நபகன் உடனே வணங்கினான்; கைகூப்பி, தலை தாழ்த்தி, மனம் அமைதியடைந்த அந்த மகாமதி பணிவுடன் பேசினான்।

Verse 43

नभग उवाच । इदं तवेश सर्वं हि वस्तु त्रिभुवने हि यत् । इत्याह मे पिता नूनं किमुताध्वरशेषितम्

நபகன் கூறினான்—ஓ ஈசா, மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள அனைத்தும் உமதே. என் தந்தை நிச்சயமாக இதையே எனக்குச் சொன்னார்; ஆக, யாகத்தின் மீதமுள்ளதைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 44

अजानता मया नाथ यदुक्तन्तद्वचो भ्रमात् । अपराधन्त्वं क्षमस्व शिरसा त्वां प्रसादये

ஓ நாதா, அறியாமையால் மயக்கத்தில் நான் கூறிய சொற்களால் ஏற்பட்ட குற்றத்தை மன்னிப்பாயாக. தலை தாழ்த்தி உம்மைத் திருப்திப்படுத்தி உமது அருளை வேண்டுகிறேன்।

Verse 45

इत्युक्त्वा नभगस्सोतिदीनधीस्तु कृताञ्जलिः । तुष्टाव तं महेशानं कृष्णदर्शनमानतः

இவ்வாறு கூறி நபகன் அந்த தரிசனத்தால் மகிழ்ந்த மனத்துடன் இருந்தான். கைகளை கூப்பி, தலை தாழ்த்தி, கருநிற மகேசானைத் துதித்தான்.

Verse 46

श्राद्धदेवोऽपि शुद्धात्मा नतकस्साञ्जलिस्सुधीः । तुष्टाव तं प्रभुं नत्वा स्वापराधं क्षमापयत्

அப்போது தூய உள்ளமும் ஞானமும் கொண்ட ஸ்ராத்ததேவனும் கைகளை கூப்பி வணங்கினான். அந்தப் பிரபுவுக்கு நமஸ்கரித்து துதித்து, தன் குற்றத்திற்குக் க்ஷமையை வேண்டினான்.

Verse 47

एतस्मिन्नन्तरे तत्र विष्णुर्ब्रह्माखिलः सुधीः । वासवाद्याः समाजग्मुः सिद्धाश्च मुनयोऽपि हि

அந்த இடைவெளியில் அச்சமயமே அங்கே விஷ்ணுவும், அனைத்தையும் அறிந்த ஞானமிகு பிரம்மாவும் வந்தனர். இந்திரன் முதலிய தேவர்களும், சித்தர்களும், முனிவர்களும் கூட அங்கே கூடினர்.

Verse 48

महोत्सवं प्रकुर्वन्तः सुकृतालयोऽखिलाः । तुष्टुवुर्नतका भक्त्या सुप्रणम्य पृथक्पृथक्

அனைவரும்—புண்ணியச் செயல்களின் உறைவிடங்களாய்—மகோற்சவத்தை நடத்தினர். பக்தியுடன் வணங்கி, ஒவ்வொருவரும் தத்தம் முறையில் மகிழ்ந்து புகழ்ந்து பாடினர்.

Verse 49

अथ रुद्रः प्रसन्नात्मा कृपादृष्ट्या विलोक्य तान् । उवाच नभगं प्रीत्या सस्मितं कृष्णदर्शनः

அப்போது மனம் அமைந்த ருத்ரன் அவர்களை கருணைநோக்குடன் பார்த்தான். அருளை வழங்கும் கருநிறத் தரிசனமுடைய ஆண்டவன் மென்முறுவலுடன் நபகனை அன்போடு உரைத்தான்.

Verse 50

कृष्णदर्शन उवाच । यत्ते पितावदद्धर्म्यं वाक्यन्तत्तु तथैव हि । त्वयापि सत्यमुक्तं तत्साधुस्त्वन्नात्र संशयः

கிருஷ்ணதர்ஶனன் கூறினான்—உன் தந்தை சொன்ன அதர்மமான சொற்கள், நீ சொன்னதுபோலவே உண்மை. நீ கூறியது சத்தியமும் முறையானதும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 51

अतोऽहं सुप्रसन्नोऽस्मि सर्वथा सुव्रतेन ते । ददामि कृपया ते हि ज्ञानम्ब्रह्म सनातनम्

ஆகையால் உன் சிறந்த விரதத்தால் நான் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன். கருணையால் உனக்கு சனாதன பிரம்மஞானம்—மோட்சம் அளிக்கும் உண்மை ஞானம்—அருளுகிறேன்.

Verse 52

महाज्ञानी भव त्वं हि सविप्रो नभगं द्रुतम् । गृहाण वस्त्विदं सर्वं मद्दत्तं कृपयाधुना

ஓ நபகா! நீ விரைவில் மகாஞானியாகவும் உண்மையான பிராமணனாகவும் ஆகு. இப்போது என் கருணையால், நான் அளித்த இந்த எல்லாச் செல்வத்தையும் ஏற்றுக்கொள்।

Verse 53

इह सर्वसुखं भुङ्क्ष्व निर्विकारं महामते । सुगतिं प्राप्स्यसि त्वं हि सविप्रः कृपया मम

ஓ மகாமதியே! இங்கே மனவிகாரம் இன்றிப் பூரண இன்பத்தை அனுபவி. என் கருணையால் நீ பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து நிச்சயமாக சுகதியை—பரம நன்மை/மோட்சத்தை—அடைவாய்।

Verse 54

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तात भगवान्स रुद्रः सत्यवत्सलः । सर्वेषाम्पश्यतान्तेषान्तत्रैवान्तर्दधे हरः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அன்புக் குழந்தையே! இவ்வாறு சொல்லி, சத்தியத்தை நேசிக்கும் பகவான் ருத்ரர், அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அங்கேயே மறைந்து விட்டார்।

Verse 55

विष्णुर्ब्रह्मापि देवाद्यास्सर्वे ते मुनिसत्तम । स्वंस्वं धाम ययुः प्रीत्या तस्यै नत्वा दिशे मुदा

முனிவரே சிறந்தவரே! விஷ்ணு, பிரம்மா மற்றும் பிற தேவர்கள் அனைவரும் சிவசன்னிதி வெளிப்பட்ட அந்தத் தெய்வத் திசையை மகிழ்வுடன் வணங்கி, ஆனந்தமுடன் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 56

सपुत्रः श्राद्धदेवोऽपि स्वस्थानमगमन्मुदा । भुक्त्वा भोगान्सुविपुलान्सोऽन्ते शिवपुर ययौ

ஸ்ராத்ததேவரும் தன் மகனுடன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார். மிகுந்த போகங்களை அனுபவித்த பின், இறுதியில் அவர் சிவபுரம்—சிவபெருமானின் பரம தாமம்—அடைந்தார்।

Verse 57

इत्थन्ते कीर्तितो ब्रह्मन्नवतारः शिवस्य हि । कृष्णदर्शननामा वै नभगानन्ददायकः

ஓ பிராமணரே! இவ்வாறு உமக்கு சிவனின் அவதாரம் கூறப்பட்டது—‘கிருஷ்ணதர்ஶன’ எனும் நாமத்தையுடையவன், நபகனுக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவன்।

Verse 58

इदमाख्यानमनघं भुक्तिमुक्तिप्रदं सताम् । पठतां शृण्वतां वापि सर्व कामफलप्रदम्

இந்த மாசற்ற புனித ஆக்யானம் சத்புருஷர்களுக்கு போகமும் மோட்சமும் அளிக்கும். இதை வாசித்தாலும் கேட்டாலும் எல்லா தர்மமான விருப்பங்களின் பலனையும் தரும்.

Verse 59

य एतच्चरितम्प्रातस्सायं च स्मरते सुधीः । कविर्भवति मन्त्रज्ञो गतिमन्ते लभेत्पराम्

காலை மாலையில் இந்தப் புனிதச் சரிதத்தை நினைவு கூரும் ஞானி கவியாகவும் மந்திரஞானியாகவும் ஆகிறான்; இறுதியில் சிவகிருபையால் பரம நிலையை அடைகிறான்.