Yatinātha-līlā: Śiva’s Test of the Bhilla Devotees at Arbuda Mountain

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु प्राज्ञ प्रवक्ष्यामि शिवस्य परमात्मनः । अवतारं पुरानन्दं यातिनाथाह्वयं मुने

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அறிவாளனே, கேள். பரமாத்மனாகிய ஸ்ரீசிவனின் அந்த தெய்வீக அவதாரத்தை நான் உரைப்பேன்; அது பழமையானது, ஆனந்தம் அருள்வது, ‘யாதிநாத’ எனப் பெயர்பெற்றது, முனிவரே.

Verse 2

अर्बुदाचलसंज्ञे तु पर्वते भिल्लवंशजः । आहुकश्च तदभ्याशे वसतिस्म मुनीश्वर

முனிவரே, ‘அர்புதாசலம்’ எனப்படும் மலையில் பில்ல வம்சத்தில் பிறந்த ‘ஆஹுக’ என்ற ஒருவன் வாழ்ந்தான்; அவன் அந்த மலைக்கு அருகிலேயே குடியிருந்தான்.

Verse 3

तत्पत्नी ह्याहुका नाम बभूव किल सुव्रता । उभावपि महाशैवावास्तान्तौ शिवपूजकौ

அவனுடைய மனைவியின் பெயர் ‘ஆஹுகா’; அவள் நற்கடமைகளில் உறுதியானவள். அவர்கள் இருவரும் மகாசைவர்கள்—ஸ்ரீசிவனைத் திடநம்பிக்கையுடன் பூஜிப்பவர்கள்.

Verse 4

कस्मिंश्चित्समये भिल्लः शिवभक्तिरतः सदा । आहारार्थं स्वपत्न्याश्च सुदूरं स गतो मुने

முனிவரே, ஒரு சமயத்தில் எப்போதும் சிவபக்தியில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த பில்லன், தன்னுக்கும் தன் மனைவிக்கும் உணவு தேடுவதற்காக மிகவும் தூரம் சென்றான்.

Verse 5

एतस्मिन्नन्तरे तत्र गेहे भिल्लस्य शङ्करः । भूत्वा यतिवपुः सायं परीक्षार्थं समाययौ

அந்நேரத்தில் அங்கே பில்லனின் வீட்டிற்கு, சங்கரன் மாலையில் சோதனைக்காக யதி வடிவம் கொண்டு வந்தான்।

Verse 6

तस्मिन्नवसरे तत्राजगाम स गृहाधिपः । पूजनं च यतीशस्य चकार प्रेमतः सुधीः

அதே வேளையில் அங்கே இல்லத்தலைவன் வந்தான்; அந்த அறிவுடையவன் அன்புடன் யதீஸ்வரன் (சிவன்) வழிபாட்டைச் செய்தான்।

Verse 7

तद्भावस्य परीक्षार्थं यतिरूपस्स शंकरः । महालीलातरः प्रीत्या भीतं प्रोवाच दीनगीः

அவனுடைய உள்ளநிலையைச் சோதிக்கச் சங்கரன் யதி வடிவம் கொண்டான். மகாலீலையுடைய அந்த பரமன் மகிழ்ந்து, அஞ்சியவனிடம் தாழ்மையான சொற்களால் அன்புடன் பேசினான்।

Verse 8

यतिनाथ उवाच । अद्य स्थलं निवासार्थं देहि मे प्रातरेव हि । यास्यामि सर्वथा भिल्ल स्वस्ति स्यात्तव सर्वदा

யதீநாதன் கூறினான்—“இன்று தங்குவதற்கு எனக்கு ஓர் இடம் தா; காலையிலேயே நான் புறப்படுவேன். ஓ பில்லா, நான் நிச்சயமாகச் செல்வேன்—உனக்கு எப்போதும் மங்களம் உண்டாகுக.”

Verse 9

भिल्ल उवाच । त्यम्प्रोक्तं त्वया स्वामिञ्शृणु मद्वचनं च ते । अति स्वल्पं स्थलं मे हि स्यान्निवासः कथन्तव

பில்லன் கூறினான்—ஐயா, நீங்கள் சொன்னதை நான் நன்கு உணர்ந்தேன். இப்போது என் சொல்லையும் கேளுங்கள். என் குடியிடம் மிகச் சிறியது; அங்கே நீங்கள் எவ்வாறு தங்குவீர்?

Verse 10

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्स यतिस्तेन गमनाय मतिन्दधे । तावद्भिल्ल्या वचः प्रोक्तं स्वामिनं संविचार्य्य वै

நந்தீசுவரர் கூறினார்—அவன் அவ்வாறு சொன்னதும் அந்த யதி புறப்படத் தீர்மானித்தான். அச்சமயம், தன் கணவனை நினைத்து ஆலோசித்த பில்லி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்।

Verse 11

भिल्ल्युवाच । स्वामिन्देहि यतेःस्थानं विमुखं कुरु मातिथिम् । गृहधर्मं विचार्य्य त्वमन्यथा धर्मसंक्षयः

பில்லி கூறினாள்—என் ஐயா, யதிக்கு உரிய இடத்தை அளித்து, வந்த விருந்தினரைத் திருப்பி அனுப்புங்கள். இல்லறத் தர்மத்தை எண்ணுங்கள்; இல்லையெனில் தர்மம் சிதையும்।

Verse 12

स्थीयतान्ते गृहाभ्यंतः सुखेन यतिना सह । अहं बहिः स्थितिं कुर्य्यामायुधानि बृहन्त्यपि

யதியுடன் நீங்கள் வீட்டிற்குள் நிம்மதியாகத் தங்குங்கள். ஆயுதங்கள் எவ்வளவு வலிமையானவையாக இருந்தாலும் நான் வெளியே காவல் நிற்பேன்।

Verse 13

नन्दीश्वर उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा भिल्ल्या धर्मान्वितं शिवम् । स्वपत्न्या मनसा तेन भिल्लेन च विचारितम्

நந்தீசுவரர் கூறினார்—பில்லியின் தர்மமயமான சொற்களை கேட்ட அந்த பில்லன், தன் மனைவியுடன் மனத்தில் தர்மத்துடன் இணைந்த பகவான் சிவனைச் சிந்தித்தான்।

Verse 14

स्त्रियं बहिश्च निष्कास्य कथं स्थेयं मया बहे । यतेरन्यत्र गमनमधर्म्मकरमात्मनः

பெண்ணை வெளியேற்றிவிட்டு நான் வெளியே எவ்வாறு நிற்பேன்? யதிக்கு தன் விரதஸ்தானத்தை விட்டு வேறிடத்திற்குச் செல்வது தன்னிடமே அதர்மக் காரணமாகும்.

Verse 15

द्वयमप्युचितं नैव सर्वथा गृहमेधिनः । यद्भावि तद्भवेदेव मया स्थेयं गृहाद्बहिः

இந்த இரு வழிகளும் இல்லறத்தார்க்கு எவ்விதத்திலும் ஏற்றதல்ல. விதியாய் இருப்பது நிச்சயம் நிகழும்; ஆகவே நான் வீட்டிற்கு வெளியே இருப்பேன்—பற்றற்றவனாய்।

Verse 16

इत्याग्रहन्तदा कृत्वा गृहान्तः स्थाय तौ मुदा । स्वायुधानि च संस्थाप्य भिल्लोऽतिष्ठद्गृहाद्बहिः

இவ்வாறு அப்போது வேண்டிக் கொண்டு, அவர்கள் இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டினுள் தங்கினர். பில்லன் தன் ஆயுதங்களை ஒழுங்காக வைத்துவிட்டு, வீட்டிற்கு வெளியே நின்றான்।

Verse 17

रात्रौ तम्पशवः क्रूरा हिंसकाः समपीडयन् । तेनापि च यथाशक्ति कृतो यत्नो महांस्तदा

இரவில் அந்தக் கொடிய வன்முறை மிருகங்கள் அவனை மிகுந்த துன்புறுத்தின; ஆயினும் அவன் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அப்போது பெரும் முயற்சி செய்தான்।

Verse 18

एवं यत्नं प्रकुर्वाण स भिल्लो बलवानपि । प्रारब्धात्प्रेरितैर्हिंस्रैर्बलादासीच्च भक्षितः

இவ்வாறு முயன்றபோதும் அந்தப் பில்லன்—வலிமையுடையவனாயினும்—தன் பிராரப்தம் தூண்டிய கொடிய மிருகங்களால் வலுக்கட்டாயமாகத் தாக்கப்பட்டு விழுங்கப்பட்டான்।

Verse 19

प्रातरुत्थाय स यतिर्दृष्ट्वा हिंस्रैश्च भक्षितम् । भिल्लं वने चरंतं वै दुःखितोऽभूदतीव हि

காலையில் எழுந்த அந்த யதி, கொடிய மிருகங்கள் விழுங்கியதைக் கண்டு, மேலும் காட்டில் பில்லன் அலைந்து திரிவதைக் கண்டு, மிகுந்த துயரமடைந்தான்।

Verse 20

दुखितं तं यतिन्दृष्ट्वा भिल्ली सा दुःखितापि हि । धैर्यात्स्वदुःखं संहृत्य वचनं चेदमब्रवीत्

அந்த யதியைத் துயருற்றவனாகக் கண்ட பில்லி, தானும் துயருற்றிருந்தாலும், தைரியத்தால் தன் துக்கத்தை அடக்கி, அவனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்।

Verse 21

भिल्ल्युवाच । किमर्थं क्रियते दुःखं भद्रं जातं यतेऽधुना । धन्योयं कृतकृत्यश्च यज्जातो मृत्युरीदृशः

பில்லி கூறினாள்—யதியே, ஏன் துக்கம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது? இப்போது மங்களமே நிகழ்ந்துள்ளது. இவன் பாக்கியவான், க்ருதக்ருத்யன்; ஏனெனில் இவனுக்கு இத்தகைய மரணம் வந்துள்ளது।

Verse 22

अहं चैनं गमिष्यामि भस्म भूत्वानले यते । चितां कारय सुप्रीत्या स्त्रीणां धर्मः सनातनः

யதியே, நானும் அவருடன் செல்வேன்—அக்னியில் சாம்பலாகி. அன்புடன் சிதையை அமைத்திடு; இது பெண்களின் சனாதன தர்மம்।

Verse 23

इति तद्वचनं श्रुत्वा हितं मत्वा स्वयं यतिः । चितां व्यरचयत्सा हि प्रविवेश स्वधर्मतः

அவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்து, அவை நலமென எண்ணிய அந்த யதினி தானே சிதையை அமைத்து, தன் தர்மமெனக் கருதி அதில் பிரவேசித்தாள்।

Verse 24

एतस्मिन्नन्तरे साक्षात्पुरः प्रादुरभूच्छिवः । धन्ये धन्ये इति प्रीत्या प्रशंसस्तां हरोऽब्रवीत्

அந்நேரமே சாட்சாத் சிவன் அவள்முன் தோன்றினார். மகிழ்ந்து ஹரன் அன்புடன் புகழ்ந்து—“தன்யை, தன்யை!” என்று உரைத்தான்।

Verse 25

हर उवाच । वरं ब्रूहि प्रसन्नोस्मि त्वदाचरणतोऽनघे । तवादेयं न वै किंचिद्वश्योऽहं ते विशेषतः

ஹரன் கூறினார்—ஓ குற்றமற்றவளே, உன் நன்னடத்தையால் நான் மகிழ்ந்தேன்; வரம் கேள். உன்னிடமிருந்து எனக்கு எந்தப் பிரதிபலனும் வேண்டாம்; நான் விசேஷமாக உனக்கு அருள்முகன்.

Verse 26

नन्दीश्वर उवाच । तच्छुत्वा शम्भुवचनं परमानन्ददायकम् । सुखं प्राप्तं विशेषेण न किंचित्स्मरणं ययौ

நந்தீஸ்வரன் கூறினார்—சம்புவின் பரமானந்தம் அளிக்கும் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் விசேஷ அமைதியை அடைந்தான்; பிற நினைவு எதுவும் நிலைக்காத நிலைக்கு சென்றான்.

Verse 27

तस्यास्तद्गतिमालक्ष्य सुप्रसन्नो हरोऽभवत् । उवाच च पुनः शम्भुर्वरं ब्रूहीति ताम्प्रभुः

அவளின் நடைமுறையும் போக்கும் கண்ட ஹரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். பின்னர் ஆண்டவன் சம்பு அவளிடம் மீண்டும்—“வரம் சொல்; வரம் கேள்” என்று கூறினார்.

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे तृ० शतरुद्रसंहि० यतिनाथब्रह्महंसाह्वयशिवावतारचरितवर्णनं नामाष्टाविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் மூன்றாம் பகுதியான சதருத்ர ஸம்ஹிதையில் ‘யதிநாத (பிரம்மஹம்ஸ என அழைக்கப்படும்) சிவாவதாரச் சரித வர்ணனம்’ எனும் இருபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 29

भिल्लश्च वीरसेनस्य नैषधे नगरे वरे । महान्पुत्रो नलो नाम भविष्यति न संशयः

சிறந்த நைஷத நகரில் வீரசேனனுக்கு ‘பில்ல’ எனப்படும் மகத்தான மகன் ‘நலன்’ என்ற பெயருடன் பிறப்பான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 30

त्वं सुता भीमराजस्य वैदर्भे नगरेऽनघे । दमयन्ती च विख्याता भविष्यसि गुणान्विता

அழுக்கற்றவளே, வைதர்ப நகரில் நீ அரசன் பீமனின் மகளாக இருப்பாய்; நற்குணங்களால் நிறைந்து ‘தமயந்தி’ என்று புகழ்பெறுவாய்.

Verse 31

युवां चोभौ मिलित्वा च राजभोगं सुविस्तरम् । भुक्त्वा मुक्तिं च योगीन्द्रेर्लप्स्येथे दुर्लभां ध्रुवम्

நீங்கள் இருவரும் ஒன்றிணைந்து அரச இன்பங்களை விரிவாக அனுபவித்து; அதன் பின் யோகிகளின் தலைவர்களுக்கும் அரிதான அந்த நிலையான முக்தியை உறுதியாக அடைவீர்கள்.

Verse 32

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा च स्वयं शम्भुर्लिङ्गरूपोऽभवत्तदा । तस्मान्न चलितो धर्मादचलेश इति स्मृतः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, ஸ்வயம் ஷம்பு அப்போது லிங்க ரூபமாக ஆனார். ஆகவே தர்மத்திலிருந்து ஒருபோதும் விலகாததால் அவர் ‘அசலேசர்’—அசையா ஆண்டவன்—என்று நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 33

स भिल्ल आहुकश्चापि वीरसेनसुतोऽभवत् । नैषधे नगरे तात नलनामा महानृपः

அந்த பில்லன் ‘ஆஹுக’ என்றும் அழைக்கப்பட்டான்; வீரசேனனின் மகனாகப் பிறந்தான். அன்பரே! நிஷத நகரில் ‘நலன்’ என்னும் மகா அரசனாக ஆனான்.

Verse 34

आहुका सा महाभिल्ली भीमस्य तनयाऽभवत् । वैदर्भे नगरे राज्ञो दमयन्तीति विश्रुता

அந்த மகா பில்லி பெண் ஆஹூகா, அரசன் பீமனின் மகளாக ஆனாள். விதர்ப நகரில் அவள் ‘தமயந்தி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள்.

Verse 35

यतिनाथाह्वयस्सोपि हंसरूपोऽभवच्छिवः । विवाहं कारयामास दमयन्त्या नलेन वै

‘யதிநாதன்’ என்று அழைக்கப்பட்டவர் உண்மையில் சிவனே; அவர் அன்னப் (ஹம்ச) வடிவம் எடுத்தார். நிச்சயமாக அவர் தமயந்திக்கு நலனுடன் திருமணத்தை நடத்திவைத்தார்.

Verse 36

पूर्वसत्काररूपेण महापुण्येन शंकरः । हंसरूपं विधायैव ताभ्यां सुखमदात्प्रभुः

முன்னர் செய்த மரியாதை-விருந்தோம்பல் எனும் மகாபுண்ணியத்தின் பலனாக, ஆண்டவன் சங்கரன் ஹம்ச வடிவம் கொண்டு அவர்களிருவருக்கும் சுகமும் நலமும் அருளினார்.

Verse 37

शिवो हंसावतारो हि नानावार्ताविचक्षणः । दमयन्त्या नलस्यापि परमानन्ददायकः

உண்மையாகவே சிவன் ஹம்ச அவதாரமாக வந்து பலவகை கதைகளிலும் நுண்ணிய உபதேசங்களிலும் தேர்ந்தவராய்; தமயந்தி மற்றும் நலனுக்கும் பரமானந்தத்தை அருள்பவரானார்.

Verse 38

इदं चरितं परमं पवित्रं शिवावतारस्य पवित्रकीर्तेः । यतीशसंज्ञस्य महाद्भुतं हि हंसाह्वयस्यापि विमुक्तिदं हि

இது பரம புனிதமான சரிதம்—புனித கீர்த்தியுடைய அந்த சிவாவதாரத்தின் வரலாறு. ‘யதீச’ எனப் பெயர்பெற்ற, ‘ஹம்ச’ என்றும் அழைக்கப்படும் அவரின் இந்த அதிசயக் கதை நிச்சயமாக முக்தியை அளிக்கும்.

Verse 39

यतीशब्रह्महंसाख्यावतारचरितं शुभम् । शृणुयाच्छ्रावयेद्यो हि स लभेत परां गतिम्

யதீசன் மற்றும் பிரம்மஹம்சன் எனப்படும் சிவாவதாரத்தின் இந்த மங்களமான சரிதத்தை யார் கேட்கிறாரோ, அல்லது பிறருக்குக் கேட்கச் செய்கிறாரோ, அவர் பரம நிலை (மோட்சம்) அடைவார்.

Verse 40

इदमाख्यानमनघं सर्वकामफलप्रदम् । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं भक्तिवर्धनमुत्तमम्

பாவமற்றவரே, இந்தப் புனித ஆக்யானம் எல்லா தர்மமான விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கிறது. இது ஸ்வர்கப் புண்ணியம், புகழ், நீண்ட ஆயுள் தருகிறது; மேலும் உத்தமமாக சிவபக்தியை வளர்க்கிறது.

Verse 41

श्रुत्वैतच्चचरितं शम्भोर्यतिहंसस्वरूपयोः । इह सर्वसुखम्भुक्त्वा सोऽन्ते शिवपुरं व्रजेत्

சம்புவின் யதி மற்றும் ஹம்ச-வடிவங்களின் இந்தப் புனித சரிதத்தை கேட்டவன், இவ்வுலகில் எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவித்து, இறுதியில் சிவபுரம்—சிவனின் பரம தாமம்—அடைவான்.