द्विजेश्वरावतारः (The Manifestation of Shiva as Dvijeśvara)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु तात प्रवक्ष्यामि शिवस्य परमात्मनः । द्विजेश्वरावतारं च सशिवं सुखदं सताम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அன்புத் தாதா, கேள். இப்போது பரமாத்மா சிவனின் த்விஜேஸ்வர அவதாரத்தை, சிவமயமான மங்களக் கதையை உரைக்கிறேன்; அது சத்புருஷர்க்கு இன்பம் அளிக்கும்.

Verse 2

यः पूर्वं वर्णितस्तात भद्रायुर्नृपसत्तमः । यस्मिन्नृषभरूपेणानुग्रहं कृतवाञ्छिवः

தாதா, முன்பு கூறப்பட்ட பத்திராயு—அரசர்களில் சிறந்தவன்—அவனே; சிவன் ஒருமுறை ரிஷப (காளை) வடிவம் கொண்டு அவனுக்கு கருணைமிகு அருள் செய்தார்.

Verse 3

तद्धर्मस्य परीक्षार्थं पुनराविर्बभूव सः । द्विजेश्वरस्वरूपेण तदेव कथयाम्यहम्

அந்த தர்மத்தின் உண்மையைச் சோதிக்க அவர் மீண்டும் வெளிப்பட்டார்; த்விஜேஸ்வர வடிவம் கொண்டு அதே நிகழ்வை இப்போது நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 4

ऋषभस्य प्रभावेण शत्रूञ्जित्वा रणे प्रभुः । प्राप्तसिंहासनस्तात भद्रायुः संबभूव ह

ரிஷபத்தின் சக்தியால் அந்த வல்லமைமிகு அரசன் போரில் பகைவரை வென்றான்; தாதா, அரியணை பெற்றபின் அவன் ‘பத்திராயு’ எனப் பெயர் பெற்றான்.

Verse 5

चन्द्रांगदस्य तनया सीमन्तिन्याः शुभांगजा । पत्नी तस्याभवद्ब्रह्मन्सुसाध्वी कीर्तिमालिनी

பிராமணரே, சந்திராங்கதனின் மகளும் சீமந்தினியால் பெற்றவளுமான சுபாங்கஜா அவனுடைய மனைவியாக ஆனாள்; அவள் மிகச் சாத்வி, பத்தினி; ‘கீர்த்திமாலினி’ என்ற பெயருடையவள்.

Verse 6

स भद्रायुः कदाचित्स्वप्रियया गहनं वनम् । प्राविशत्संविहारार्थं वसन्तसमये मुने

முனிவரே, ஒருமுறை பத்ராயு தன் பிரியையுடன் வசந்த காலத்தில் உலாவுவதற்காக அடர்ந்த காட்டிற்குள் நுழைந்தான்.

Verse 7

अथ तस्मिन्वने रम्ये विजहार स भूपतिः । शरणागतपालिन्या तमास्यप्रियया सह

பின்னர் அந்த இனிய வனத்தில் அரசன் இன்பமுடன் விளையாடி வாழ்ந்தான்; சரணடைந்தவர்களைப் பாதுகாக்கும் தன் பிரியையான தாமாஸ்யப்ரியையுடன் சேர்ந்து।

Verse 8

अथ तद्धर्मदृढतां प्रतीक्षन्परमेश्वरः । लीलां चकार तत्रैव शिवया सह शङ्करः

அப்போது அந்த தர்மம் உறுதியாக நிலைபெறக் காத்திருந்த பரமேஸ்வரன் சங்கரன், அங்கேயே சிவையுடன் தெய்வீக லீலை செய்தான்।

Verse 9

शिवा शिवश्च भूत्वोभौ तद्वने द्विजदम्पती । व्याघ्रं मायामयं कृत्वाविर्भूतौ निजलीलया

சிவையும் சிவனும் அந்த வனத்தில் பிராமண தம்பதியாகி, மாயையால் உருவான புலியை அமைத்து, தம் லீலையால் வெளிப்பட்டனர்।

Verse 10

अथाविदूरे तस्यैव द्रवन्तौ भयविह्वलौ । अन्वीयमानौ व्याघ्रेण रुदन्तौ तौ बभूवतुः

பின்னர் அந்த இடத்திலிருந்து அதிக தூரமல்லாமல், அவர்கள் இருவரும் பயத்தால் கலங்கித் தப்பி ஓடினர். புலி துரத்த, ஓடிக்கொண்டே அவர்கள் அழுது புலம்பினர்.

Verse 11

अथ विद्धौ च तौ तात भद्रायुः स महीपतिः । ददर्श क्रन्दमानौ हि शरण्यः क्षत्रियर्षभः

அப்போது, அன்பனே, க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்தவனும் அடைக்கலம் அளிப்பவனுமான அரசன் பத்ராயு, அவர்கள் இருவரையும் காயமடைந்து உண்மையிலேயே கதறிக் கொண்டிருப்பதை கண்டான்.

Verse 12

अथ तौ मुनिशार्दूलः स्वमायाद्विजदम्पती । भद्रायुषं महाराजमूचतुर्भयविह्वलौ

அப்போது முனிவர்களில் புலி போன்ற அந்த முனிவர், தன் மாயாசக்தியால் அந்த பிராமண தம்பதியுடன், அச்சத்தால் நடுங்கி, மகாராஜா பத்ராயுஷனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 13

द्विजदम्पती ऊचतुः । पाहि पाहि महाराज नावुभौ धर्मवित्तम । एष आयाति शार्दूलो जग्धुमावां महाप्रभो

பிராமண தம்பதி கூறினர்—“காப்பாற்றுங்கள், காப்பாற்றுங்கள், மகாராஜா! தர்மத்தை அறிந்தவரே! எங்களைப் பாதுகாத்தருளுங்கள். மகாப்ரபுவே, இந்தப் புலி எங்களை விழுங்க வருகிறதே।”

Verse 14

एष हिंस्रः कालसमः सर्वप्राणिभयङ्करः । यावन्न खादति प्राप्य तावन्नौ रक्ष धर्मवित्

இவன் கொடூரன்; காலனைப் போன்றவன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டுபவன். எங்களைப் பிடித்து விழுங்குவதற்கு முன், தர்மஞானியே, எங்களை காப்பாற்றுங்கள்।

Verse 15

नन्दीश्वर उवाच । इत्थमाक्रन्दितं श्रुत्वा तयोश्च नृपतीश्वरः । अति शीघ्रं महावीरः स यावद्धनुराददे

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவர்களின் அழுகுரலைக் கேட்ட அரசர்களின் தலைவன், அந்த மகாவீரன், மிக விரைவாக வில்லை எடுத்தான்.

Verse 16

तावदभ्येत्य शार्दूलस्त्वरमाणोतिमायिकः । स तस्य द्विजवर्य्यस्य मध्ये जग्राह तां वधूम्

அச்சமயம் மிக வேகமுடைய, பேர்மாயை கொண்ட புலி ஓடிவந்து, அந்தச் சிறந்த பிராமணரின் நடுவிலேயே மணப்பெண்ணை பிடித்துக் கொண்டது।

Verse 17

हे नाथनाथ हे कान्त हा शम्भो हा जगद्गुरो । इति रोरूयमाणां तां व्याघ्रो जग्रास भीषणः

அவள் “நாதனாதா! காதலனே! அய்யோ சம்போ! அய்யோ ஜகத்குருவே!” என்று அலறி அழுதபடியே இருக்க, கொடிய புலி அவளைப் பிடித்து விழுங்கியது।

Verse 18

तावत्स राजा निशितैर्भल्लैर्व्याघ्रमताडयत् । न स तैर्विव्यथे किंचिद्गिरीन्द्र इव वृष्टिभिः

அப்போது அரசன் கூரிய அம்புகளால் புலியைத் தாக்கினான்; ஆனால் அது சிறிதும் வலியுறவில்லை—மழைத்தூறலால் அசையாத மலைமன்னன் போல.

Verse 19

स शार्दूलो महासत्त्वो राज्ञः स्वैरकृतव्यथः । बलादाकृष्य तां नारीमपाक्रमत सत्वरः

அந்த பேர்வலிமை கொண்ட கொடிய புலி, அரசனைத் தன் விருப்பப்படி துன்புறுத்தி, அந்தப் பெண்ணை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துக்கொண்டு விரைவில் ஓடிப்போனது।

Verse 20

व्याघ्रेणापहृतां नारीं वीक्ष्य विप्रोतिविस्मितः । लौकिकीं गतिमाश्रित्य रुरोदाति मुहुर्मुहुः

புலி கடத்திச் சென்ற பெண்ணைக் கண்ட அந்த விப்ரன் மிகுந்த அதிசயத்தில் ஆழ்ந்தான். சாதாரண உலகியல்நிலைக்கு வீழ்ந்து, அவன் மீண்டும் மீண்டும் அழுதான்.

Verse 21

रुदित्वा चिरकालं च स विप्रो माययेश्वरः । भद्रायुषं महीपालं प्रोवाच मदहारकः

நீண்ட காலம் அழுத பின், தெய்வ மாயையால் தாமே ஈசுவரனாய் இருந்து அகந்தையை அகற்றுபவனான அந்தப் பிராமணன், பூமிபதி அரசன் பத்ராயுஷனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 22

द्विजेश्वर उवाच । राजन्क ते महास्त्राणि क्व ते त्राणं महद्धनुः । क्व ते द्वादशसाहस्रमहानागायुतम्बलम्

மிகச் சிறந்த இருபிறப்பன் கூறினான்—அரசே, உன் மகாஸ்திரங்கள் எங்கே? உன் காப்புக் கவசமும் பெரும் வில்லும் எங்கே? பன்னிரண்டு ஆயிரம் மகா யானைகளும் எண்ணிலா படைகளும் கொண்ட அந்தப் பெரும் படை எங்கே?

Verse 23

किन्ते खड्गेन शङ्खेन किं ते मंत्रास्त्रविद्यया । किं सत्त्वेन महास्त्राणां किं प्रभावेण भूयसा

உனக்கு வாள், சங்கு இவற்றால் என்ன பயன்? மந்திராஸ்திர அறிவால் என்ன? மகாஸ்திரங்களின் வலிமையால் என்ன, மிகுதியான அதிகாரத்தால் என்ன—சிவத் தத்துவம் வலியால் அல்ல, பக்தியும் மெய்ஞ்ஞானமும் கொண்டு அணுகப்பட வேண்டியதாயின்?

Verse 24

तत्सर्वं विफलं जातं यच्चान्यत्त्वयि तिष्ठति । यस्त्वं वनौकसां घातं न निवारयितुं क्षमः

அது அனைத்தும் வீணாயிற்று—உன்னுள் உள்ள மற்றதெல்லாமும் கூட—ஏனெனில் காடுவாசிகளின் கொலையை நீ தடுக்க இயலவில்லை. காக்கும் வலிமையில்லாத ஆட்சி வெறுமை.

Verse 25

क्षत्रस्यायं परो धर्मो क्षताच्च परिरक्षणम् । तस्मिन्कुलोचिते धर्मे नष्टे त्वज्जीवितेन किम्

க்ஷத்திரியனுக்கான உயர்ந்த தர்மம் இதுவே—காயத்திலிருந்து காக்கவும், நாட்டை பாதுகாக்கவும். குலத்துக்குரிய அந்த தர்மம் அழிந்தால், உன் உயிர்க்கு என்ன பயன்?

Verse 26

आर्तानां शरणाप्तानां त्राणं कुर्वन्ति पार्थिवाः । प्राणैरर्थैश्च धर्मज्ञास्तद्विना च मृतोपमा

தர்மத்தை அறிந்த அரசர்கள், அடைக்கலம் நாடி வந்த துயருற்றவர்களை உயிரும் செல்வமும் செலவாகினும் காப்பர்; அந்தக் காப்புக் கடமை இன்றேல் அவர்கள் இறந்தவர்க்குச் சமம்।

Verse 27

आर्तत्राणविहीनानां जीवितान्मरणं वरम् । धनिनान्पानहीनानां गार्हस्थ्याद्भिक्षुता वरम्

இடர்காலத்தில் அடைக்கலமும் மீட்பும் இல்லாதவர்க்கு வாழ்வை விட மரணமே மேல். மேலும் செல்வமிருந்தும் உரிய வாழ்வாதாரம் இல்லாதவர்க்கு இல்லறத்தை விட பிச்சை வாழ்வே மேல்।

Verse 28

वरं विषाशनं प्राज्ञैर्वरमग्निप्रवेशनम् । कृपणानामनाथानां दीनानामपरक्षणात्

அறிவோர் கூறுவர்—ஏழை, ஆதரவற்ற, துன்புற்றவர்களை காக்கத் தவறுவதைக் காட்டிலும் விஷம் அருந்துவது மேல்; தீயில் புகுவதும் மேல்।

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । इत्थं विलपितं तस्य स्ववीर्य्यस्य च गर्हणम् । निशम्य नृपतिः शोकादात्मन्येवमचिन्तयत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவன் இவ்வாறு புலம்பியதையும், தன் வீரியத்தைத் தானே பழித்ததையும் கேட்ட அரசன் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு உள்ளத்திலே இவ்வாறு சிந்தித்தான்।

Verse 30

अहो मे पौरुषं नष्टमद्य देवविपर्ययात् । अद्य कीर्तिश्च मे नष्टा पातकम्प्राप्तमुत्कटम्

அய்யோ! தேவர்கள் எதிர்மாறாகியதால் இன்று என் ஆண்மை வலிமை அழிந்தது. இன்று என் புகழும் அழிந்தது; நான் கொடிய பாவத்தில் வீழ்ந்தேன்।

Verse 31

धर्मः कुलोचितो नष्टो मन्दभाग्यस्य दुर्मतेः । नूनं मे सम्पदो राज्यमायुष्यं क्षयमेष्यति

என் தீய மனமும் துர்பாக்கியமும் காரணமாக குலத்திற்குரிய தர்மம் அழிந்தது; இனி என் செல்வமும் அரசாட்சியும் ஆயுளும் நிச்சயம் குறையும்।

Verse 32

अद्य चैनं द्विजन्मानं हतदारं शुचार्दितम् । हतशोकं करिष्यामि दत्त्वा प्राणानतिप्रियान्

இன்று மனைவியை இழந்து துயரால் வாடும் இந்த இருபிறப்பாளனை—என் மிகப் பிரியமான உயிரையும் அளித்தாலும்—அவன் சோகத்திலிருந்து விடுவிப்பேன்।

Verse 33

इति निश्चित्य मनसा स भद्रायुर्नृपोत्तमः । पतित्वा पादयोस्तस्य बभाषे परिसान्त्वयन्

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து, சிறந்த அரசன் பத்ராயு அவன் பாதங்களில் விழுந்து, சமாதானப்படுத்தும் ஆறுதல் சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 34

भद्रायुरुवाच । कृपां कृत्वा मयि ब्रह्मन् क्षत्रबन्धौ हतौजसि । शोकन्त्यज महाप्राज्ञ दास्याम्यद्य तु वाञ्छितम्

பத்ராயு கூறினான்—ஓ பிராமணரே, என்மேல் கருணை கொள்ளுங்கள். இந்தக் க்ஷத்ரபந்து வீரியம் அழிந்தவன்; ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே, துயரை விடுங்கள். இன்று நீங்கள் விரும்பியதை அளிப்பேன்.

Verse 35

इदं राज्यमियं राज्ञी ममेदञ्च कलेवरम् । त्वदधीनमिदं सर्वं किन्तेऽभिलषितं वरम्

இந்த ராஜ்யம், இந்த ராணி, மேலும் என் இந்த உடலும்—இவை அனைத்தும் உங்கள் அதிகாரத்திற்குள். சொல்லுங்கள், உங்களுக்கு வேண்டிய வரம் எது?

Verse 36

ब्राह्मण उवाच । किमादर्शेन चान्धस्य किं गृहेर्भैक्ष्यजीविनः । किम्पुस्तकेन मूढस्य निस्त्रीकस्य धनेन किम्

பிராமணன் கூறினான்—குருடனுக்கு கண்ணாடி எதற்கு? பிச்சையால் வாழ்பவனுக்கு வீடு எதற்கு? மூடனுக்கு நூல் என்ன பயன்? மனைவி இல்லாதவனுக்கு செல்வம் எதற்கு?

Verse 37

अतोऽहं हतपत्नीको भुक्तभोगो न कर्हिचित् । इमान्तवाग्रमहिषीं कामये दीयतामिति

ஆகையால் நான் மனைவி பறிக்கப்பட்டவன்; இன்பத்தின் பயனை நான் ஒருபோதும் உண்மையாய் அனுபவித்ததில்லை. இந்த முதன்மை அரசியை நான் விரும்புகிறேன்—அவளை எனக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்று அவன் சொன்னான்.

Verse 38

दाता रसान्तवित्तस्य राज्यस्य गजवाजिनाम् । आत्मदेहस्य यस्यापि कलत्रस्य न कर्हिचित्

அவன் சுத்தமான செல்வ-நிதிகள், அரசாட்சி, யானை குதிரை முதலியவற்றையும் தானம் செய்யலாம்; ஆனால் தன் ஆத்ம-தேகத்தையும், தன் மனைவியையும் கூட, எந்நாளும் உண்மையில் துறந்து தரமாட்டான்.

Verse 39

परदारोपभोगेन यत्पापं समुपार्जितम् । न तत्क्षालयितुं शक्यं प्रायश्चित्तशतैरपि

பிறரின் மனைவியை அனுபவித்து சேரும் பாவம், நூறு நூறு பிராயச்சித்தங்களாலும் கூட கழுவி நீக்க இயலாது.

Verse 40

ब्राह्मण उवाच । आस्तां ब्रह्मवधं घोरमपि मद्यनिषेवणम् । तपसा विधमिष्यामि किं पुनः पारदारिकम्

பிராமணன் கூறினான்: ‘பயங்கரமான பிரம்மஹத்தி பாவமும், மதுபானத் தோஷமும் இருக்கட்டும்; தவத்தால் அவற்றை அழித்துவிடுவேன். அப்படியிருக்க, பிறர் மனைவியைக் கெடுப்பதன் பாவம் எவ்வளவோ (அழியுமே)!’

Verse 41

तस्मात्प्रयच्छ भार्यां स्वामियां कामो न मेऽपरः । अरक्षणाद्भयार्तानां गन्तासि निरयन्ध्रुवम्

ஆகையால் அந்த மனைவியை அவளுடைய உரிய கணவனிடம் ஒப்படை; எனக்கு வேறு ஆசை இல்லை. அடைக்கலம் நாடி அஞ்சும் மக்களை காக்காமல் அவர்களுக்கு தீங்கு நேர்ந்தால், நீ நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்வாய்.

Verse 42

नन्दीश्वर उवाच । इति विप्रगिरा भीतश्चिन्तयामास पार्थिवः । अरक्षणान्महापापं पत्नीदानन्ततो वरम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—பிராமணனின் சொற்களால் அஞ்சிய அரசன் சிந்தித்தான்: அடைக்கலம் நாடியவரைக் காக்காதது மகாபாபம்; ஆகவே மனைவியை அளித்தல் அதைவிடச் சிறந்தது.

Verse 43

अतः पत्नीं द्विजाग्र्याय दत्त्वा निर्मुक्तकिल्विषः । सद्यो वह्निं प्रवेक्ष्यामि कीर्तिश्च विदिता भवेत्

ஆகையால் அந்த முதன்மை பிராமணனுக்கு மனைவியை அளித்து நான் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவேன். உடனே நான் தீயில் பிரவேசிப்பேன்; என் புகழ் எங்கும் பரவும்.

Verse 44

इति निश्चित्य मनसा समुज्ज्वाल्य हुताशनम् । तमाहूय द्विजं चक्रे पत्नीदानं सहोदकम्

இவ்வாறு மனத்தில் உறுதி செய்து புனித ஹோமஅக்னியைத் தூண்டினார். பின்னர் இருபிறப்புப் பெற்ற புரோகிதரை அழைத்து, விதிப்படி நீரார்ப்பணத்துடன் கன்யாதானச் சடங்கை நிறைவேற்றினார்.

Verse 45

स्वयं स्नातः शुचिर्भूत्वा प्रणम्य विबुधेश्वरान् । तमग्निं त्रिः परिक्रम्य शिवं दध्यौ समाहितः

தானே நீராடி தூய்மையடைந்து தேவர்களின் தலைவர்களை வணங்கினார். பின்னர் அந்தப் புனித அக்னியை மூன்று முறை வலம் வந்து, ஒருமனத்துடன் சிவபெருமானைத் தியானித்தார்.

Verse 46

तमथाग्निं पतिष्यन्तं स्वपदासक्तचेतसम् । प्रत्यषेधत विश्वेशः प्रादुर्भूतो द्विजेश्वरः

அவன் தன் உறுதியிலே மனம் பதிந்து தீயில் விழப் போகும் வேளையில், விஸ்வேஸ்வர சிவன் முதன்மை பிராமண வடிவில் தோன்றி அவனைத் தடுத்தான்।

Verse 47

तमीश्वरं पञ्चमुखं त्रिनेत्रं पिनाकिनं चन्द्रकलावतंसम् । प्रलम्बपिंगासुजटाकलापं मध्याह्नसद्भास्करकोटितेजसम्

நான் அந்த பரமேஸ்வரனை கண்டேன்—ஐந்து முகமும் மூன்று கண்களும் உடையவன், பினாகத்தைத் தாங்கியவன், பிறைச்சந்திரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; நீண்ட செம்மஞ்சள் ஜடைகளுடன், மதிய நேரக் கோடி சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவன்।

Verse 48

मृणालगौरं गजचर्मवाससं गंगातरङ्गोक्षितमौलिदेशकम् । नागेन्द्रहारावलिकण्ठभूषणं किरीटकाच्यंगदकंकणोज्ज्वलम्

அவர் தாமரைத் தண்டுபோல் வெண்மையுடன், யானைத்தோல் ஆடையணிந்தவர்; கங்கை அலைகள் அவரது ஜடாமுடிப் பகுதியைத் தெளித்தன. கழுத்தில் நாகேந்திர மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கிரீடம், தோள்வளைகள், கைவளைகள் ஆகியவற்றால் ஒளிர்ந்தார்।

Verse 49

शूलासिखट्वांगकुठारचर्ममृगाभयाष्टांगपिनाकहस्तम् । वृषोपरिस्थं शितिकण्ठभूषणं प्रोद्भूतमग्रे स नृपो ददर्श

அப்போது அரசன் தன் முன்னே திடீரென ஒளிவீசிப் பிரத்யட்சமான மகேஸ்வரனை கண்டான்—வृषபத்தின் மேல் அமர்ந்தவர், நீலகண்டனின் சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; கைகளில் திரிசூலம், வாள், கட்வாங்கம், கோடரி, தோல், மான், அபயமுத்திரை மற்றும் பினாக வில் தாங்கியவர்।

Verse 50

ततोम्बराद्द्रुतं पेतुर्द्दिव्याः कुसुमवृष्टयः । प्रणेदुर्देवतूर्य्याणि देव्यश्च ननृतुर्जगुः

பின்பு ஆகாயத்திலிருந்து விரைவாக தெய்வீக மலர்மழை பொழிந்தது. தேவர்களின் தூரியங்கள் முழங்கின; தேவியர் நடனமாடி மங்களப் பாடல்கள் பாடினர்।

Verse 51

तत्राजग्मुः स्तूयमाना हरिर्ब्रह्मा तथासुराः । इन्द्रादयो नारदाद्या मुनयश्चापरेऽपि च

அங்கே புகழ்ந்து பாடப்படுகின்ற நிலையில் ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் பிரம்மா அசுரர்களுடன் வந்தடைந்தனர். இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் வந்தனர்; நாரதர் முதலிய முனிவர்களும் பிற ரிஷிகளும் அங்கே வந்தனர்.

Verse 52

तदोत्सवो महानासीत्तत्र भक्तिप्रवर्धनः । सति पश्यति भूपाले भक्तिनम्रीकृताञ्जलौ

அங்கே அந்தத் திருவிழா மிகப் பெருமையாக நிகழ்ந்து, பக்தியை வலுவாக வளர்த்தது. சதி பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அரசன் பக்தியால் தாழ்ந்து கைகூப்பி வணக்கத்துடன் நின்றான்.

Verse 53

तद्दर्शनानन्दविजृम्भिताशयः प्रवृद्धवाष्पाम्बुविलिप्तगात्रः । प्रहृष्टरोमा स हि गद्गदाक्षरस्तुष्टाव गीर्भिर्मुकुलीकृतांजलिः

அந்த தரிசன ஆனந்தம் அவன் உள்ளத்தை விரிவாக்கியது; பெருகிய கண்ணீரால் அவன் உடல் நனைந்தது. மெய்சிலிர்த்து, குரல் நடுங்கி வார்த்தைகள் தடுமாற, கைகூப்பி ஸ்தோத்திரங்களால் இறைவனைப் போற்றினான்.

Verse 54

ततस्स भगवान्राज्ञा संस्तुतः परमेश्वरः । प्रसन्नः सह पार्वत्या तमुवाच दयानिधिः

அப்போது அரசன் புகழ்ந்து பாடிய பரமேஸ்வரன் அருள்முகம் கொண்டார். கருணைக் கடலான அவர் பார்வதியுடன் சேர்ந்து அவனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 55

राजंस्ते परितुष्टोहं भक्त्या त्वद्धर्मतोऽधिकम् । वरं ब्रूहि सपत्नीकम्प्रयच्छामि न संशयः

அரசே, நான் உன்னால் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன்—வெறும் கடமையாற்றலால் அல்ல, அதைவிட உன் பக்தியால். நீ விரும்பும் வரத்தைச் சொல்; உன் அரசியுடன் சேர்த்து அதை நிச்சயமாக அளிப்பேன், ஐயமில்லை.

Verse 56

तव भावपरीक्षार्थं द्विजो भूत्वाहमागतः । व्याघ्रेण या परिग्रस्ता साक्षाद्देवी शिवा हि सा

உன் உள்ளத்தின் உண்மை நிலையைச் சோதிக்க நான் பிராமண வடிவில் இங்கு வந்தேன். புலி பிடித்தவள்—அவள் நேரே தேவீ சிவாவே; உன் முன் வெளிப்பட்டவள் என்று அறிந்துகொள்.

Verse 57

व्याघ्रो मायामयो यस्ते शरैरक्षत विग्रहः । धीरतान्द्रष्टुकामस्ते पत्नी याचितवानहम्

அந்தப் புலி உன் மாயையின் வெளிப்பாடே; அம்புகள் பட்டும் அதன் உடல் காயமின்றி இருந்தது. உன் துணைவியின் திடமான துணிச்சலைக் காண விரும்பி நான் அவளை வேண்டினேன்.

Verse 58

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य प्रभोर्वाक्यं स भद्रायुर्महीपतिः । पुन प्रणम्य संस्तूय स्वामिनं नतकोऽब्रवीत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—கர்த்தரின் வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன் பத்ராயு மீண்டும் வணங்கி, தன் ஆண்டவனைப் போற்றி, பணிவுடன் நின்று உரைத்தான்.

Verse 59

भद्रायुरुवाच एक एव वरो नाथ यद्भवान्परमेश्वरः । भवतापप्रतप्तस्य मम प्रत्यक्षतां गतः

பத்ராயு கூறினான்—ஓ நாதா, ஒரே வரம்: பவத் தாபத்தால் எரிந்த எனக்கு நீர் பரமேஸ்வரனாய் கருணையுடன் நேரில் தோன்றினீர்।

Verse 60

यद्ददासि पुनर्नाथ वरं स्वकृपया प्रभो । वृणेहं परमं त्यक्तो वरं हि वरदर्षभात्

ஓ நாதப் பிரபோ, உங்கள் சொந்த கருணையால் மீண்டும் நீங்கள் அளிக்கும் வரம் எதுவாயினும், அதையே நான் பரம வரமாகத் தேர்வேன்; மற்ற வரங்களை விட்டு, வரத-ரிஷபனாகிய உம்மிடமே உயர்ந்த அருள் வேண்டத்தக்கது।

Verse 61

वज्रबाहुः पिता मे हि सप त्नीको महेश्वर । सपत्नीकस्त्वहं नाथ सदा त्वत्पादसेवकः

ஓ மகேஸ்வரா! வஜ்ரபாஹு உண்மையிலே என் தந்தை; அவர் மனைவியுடன் வாழ்கிறார். ஓ நாதா! நானும் மனைவியுடன் இருந்து, எப்போதும் உமது திருவடிகளின் சேவகன்.

Verse 62

वैश्यः पद्माकरो नाम तत्पुत्रस्सनयाभिधः । सर्वानेतान्महेशान सदा त्वं पार्श्वगान्कुरु

பத்மாகரன் என்னும் ஒரு வைசியன் இருந்தான்; அவன் மகன் சனய என அழைக்கப்பட்டான். ஓ மகேசானா! இவர்களையெல்லாம் எப்போதும் உமது அருகில் நிற்கும் பரிசாரகர்களாக ஆக்குவாயாக.

Verse 63

नन्दीश्वर उवाच । अथ राज्ञी च तत्पत्नी प्रमत्ता कीर्तिमालिनी । भक्त्या प्रसाद्य गिरिशं ययाचे वरमुत्तमम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அப்போது அரசனின் மனைவியான ராணி பிரமத்தா கீர்த்திமாலினி, பக்தியால் கிரீசன் (சிவன்) மனம் மகிழச் செய்து, அவரிடம் ஒரு சிறந்த வரத்தை வேண்டினாள்.

Verse 64

सत्युवाच । चन्द्रांगदो मम पिता माता सीमन्तिनी च मे । तयोर्याचे महादेव त्वत्पाश्वे सन्निधिं मुदा

சதி கூறினாள்— சந்திராங்கதன் என் தந்தை; சீமந்தினி என் தாய். ஓ மகாதேவா, மகிழ்ச்சியுடன் வேண்டுகிறேன்— உமது பக்கத்திலேயே உமது சன்னிதியில் தங்கும் பாக்கியத்தை அவர்களுக்கு அருள்வாயாக।

Verse 65

नन्दीश्वर उवाच । एवमस्त्विति गौरीशः प्रसन्नो भक्तवत्सलः । तयोः कामवरन्दत्त्वा क्षणादन्तर्हितोऽभवत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்— “அப்படியே ஆகுக.” அப்போது கௌரீசன், प्रसன்னனும் பக்தவத்ஸலனுமாய், அந்த இருவருக்கும் மனவிருப்ப வரத்தை அளித்து, கணநேரத்தில் மறைந்தருளினார்।

Verse 66

भद्रायुरपि सुप्रीत्या प्रसादम्प्राप्य शूलिनः । सहितः कीर्तिमालिन्या बुभुजे विषयान्बहून्

பத்ராயுவும் ஆழ்ந்த பிரீதி-பக்தியால் சூலதாரி பரமசிவனின் அருளைப் பெற்றான்; கீர்த்திமாலினியுடன் இணைந்து வாழ்ந்து, சிவப் பிரசாதத்தால் தாங்கப்பட்டு, பல நியாயமான உலகியல்ச் சுகங்களை அனுபவித்தான்.

Verse 67

कृत्वा वर्षायुतराज्यमव्याहतपराक्रमः । राज्यं विक्षिप्य तनये जगाम शिवसन्निधिम्

அழியாத வீரத்துடன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அரசாண்டு, அரசை மகனிடம் ஒப்படைத்து பின்னர் சிவசன்னிதிக்குச் சென்றான்।

Verse 68

चन्द्रांगदोपि राजेन्द्रो राज्ञी सीमन्तिनी च सा । भक्त्या संपूज्य गिरिशं जग्मतुः शाम्भवं पदम्

அரசர்களின் தலைவன் சந்திராங்கதனும் அவன் அரசி சீமந்தினியும் பக்தியுடன் கிரீசன் (சிவன்) ஐச் சிறப்பாகப் பூஜித்து, இருவரும் சாம்பவப் பதம்—சிவனின் பரம தாமம்—அடைந்தனர்।

Verse 69

द्विजेश्वरावतारस्ते वर्णितः परमो मया । महेश्वरस्य भद्रायुपरमानन्ददः प्रभो

ஓ பிரபுவே! இருமுறை பிறந்தோரின் ஆண்டவனாகிய த்விஜேசனின் அந்த உன்னத அவதாரத்தை நான் உமக்குச் சொன்னேன்; அது மகேஸ்வரனுக்கு பிரியமானது, மங்களமான நீண்ட ஆயுளும் பரமானந்தமும் அளிப்பது।

Verse 70

इदं चरित्रं परमं पवित्रं शिवावतारस्य पवित्रकीर्त्तेः । द्विजेशसंज्ञस्य महाद्भुतं हि शृण्वन्पठञ्शम्भुपदम्प्रयाति

இது மிகப் பரிசுத்தமான சரிதம்—பரிசுத்த புகழுடைய சிவாவதாரமான ‘த்விஜேசன்’ பற்றிய அதிசயமான வரலாறு. இதை கேட்பவனும் பாராயணம் செய்வவனும் சம்பு பதம் (சிவதாமம்) அடைவான்।

Verse 71

य इदं शृणुयान्नित्यं श्रावयेद्वा समाहितः । न श्चोतति स्वधर्मात्स परत्र लभते गतिम्

இந்தப் புனித உபதேசத்தை தினமும் பக்தியுடன் கேட்பவனும், ஒருமனத்துடன் பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவனும்—தன் ஸ்வதர்மத்திலிருந்து வழுவான் அல்ல; பரலோகத்தில் சுபகதி, அதாவது மோக்ஷ மார்க்கம், அடைவான்.