Vaiśyanātha-avatāra-kathā (The Account of Śiva’s Manifestation as Vaiśyanātha)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु तात प्रवक्ष्यामि शिवस्य परमात्मनः । अवतारं परमानन्दं वैश्यनाथाह्वयं मुने

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அன்புத் தாதா, கேள்; பரமாத்மனான சிவனின் அவதாரத்தை இப்போது உரைக்கிறேன்—பரமானந்தமயமான, முனிவரே, ‘வைஷ்யநாத’ எனப் பெயர்பெற்றவர்।

Verse 2

नन्दिग्रामे पुरा काचिन्महानन्देति विश्रुता । बभूव वारवनिता शिवभक्ता सुसुन्दरी

முன்னொரு காலத்தில் நந்திகிராமத்தில் ‘மகாநந்தா’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு வரவனிதை இருந்தாள்—மிக அழகியவள், சிவபக்தையால் நிறைந்தவள்.

Verse 3

महाविभवसम्पन्ना सुधनाढ्या महोज्ज्वला । नानारत्नपरिच्छिन्न शृङ्गाररसनिर्भरा

அவள் மாபெரும் செல்வச் சிறப்புடன், அளவற்ற செல்வம் கொண்டவளாய், மிக ஒளிமிக்கவளாய் இருந்தாள்—பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மங்களமான சிங்கார ரசத்தால் நிறைந்தவள்.

Verse 4

सर्वसंगीत विद्यासु निपुणातिमनोहरा । तस्या गेयेन हृष्यन्ति राज्ञ्यो राजान एव च

அவள் இசைக் கலைகளின் அனைத்திலும் தேர்ந்தவள், மிக மனம்கவர்வள். அவளின் பாடலால் ராணிகளும் அரசர்களும் கூட மகிழ்ந்து களித்தனர்.

Verse 5

समानर्च सदा साम्बं सा वेश्या शंकरं मुदा । शिवनामजपासक्ता भस्मरुद्राक्षभूषणा

அந்த வேசியாள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் சாம்ப ஶங்கரனை—உமையுடன் கூடிய சிவனை—வழிபட்டாள். சிவநாம ஜபத்தில் லயித்து, திரிபுண்ட்ர பஸ்மமும் ருத்ராட்ச மணிகளும் அணிந்திருந்தாள்।

Verse 6

शिवं सम्पूज्य सा नित्यं सेवन्ती जगदीश्वरम् । ननर्त परया भक्त्या गायन्ती शिवसद्यशः

அவள் சிவனை முறையாகச் சம்பூஜித்து, எப்போதும் ஜகதீஸ்வரனைச் சேவித்தாள். சிவனின் உடனடியான மகிமையைப் பாடிக்கொண்டே, பரம பக்தியால் நடனம் ஆடினாள்.

Verse 7

रुद्राक्षैर्भूषयित्वैकं मर्कटं चैव कुक्कुटम् । करतालैश्च गीतैश्च सदा नर्तयति स्म सा

அவள் ருத்ராட்ச மணிகளால் ஒரு குரங்கையும் ஒரு சேவலையும் அலங்கரித்தாள். கைதட்டலும் பாடல்களும் ஒலிக்க, அவர்களை எப்போதும் நடனமாடச் செய்தாள்.

Verse 8

नृत्यमानौ च तौ दृष्ट्वा शिवभक्तिरता च सा । वेश्या स्म विहसत्युच्चैः प्रेम्णा सर्वसखीयुता

அந்த இருவரும் நடனமாடுவதைப் பார்த்து, சிவபக்தியில் மூழ்கிய அந்த வேசியாள், தோழியர் அனைவரும் சூழ, அன்பால் உரக்கச் சிரித்தாள்.

Verse 9

रुद्राक्षैः कृतकेयूरकर्णा भरणमण्डनः । मर्कटः शिक्षया तस्याः पुरो नृत्यति बालवत्

ருத்ராட்சத்தால் செய்யப்பட்ட கைப்பட்டைகளும் காதணிகளும் அணிந்து அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த குரங்கு, அவள் பயிற்றுவித்தபடி, அவள்முன் குழந்தைபோல் நடனமாடியது.

Verse 10

शिखासंबद्धरुद्राक्षः कुक्कुटः कपिना सह । नित्यं ननर्त नृत्यज्ञः पश्यतां हितमावहन्

சிகையில் ருத்ராட்சம் கட்டிய அந்த சேவல், குரங்குடன் சேர்ந்து, நடனத்தில் வல்லவனாய் தினமும் ஆடி, பார்ப்போர்க்கு நன்மையும் மங்களமும் அளித்தது।

Verse 11

एवं सा कुर्वती वेश्या कौतुकम्परमादरात् । शिवभक्तिरता नित्यं महानन्दभराऽभवत्

இவ்வாறு அந்த வேசி பேரார்வமும் பரம மரியாதையும் கொண்டு அவ்விதம் செய்து, எப்போதும் சிவபக்தியில் ஈடுபட்டு, இடையறாது மகா ஆனந்தத்தால் நிறைந்தாள்।

Verse 12

शिवभक्तिं प्रकुर्वन्त्या वेश्याया मुनिसत्तम । बहुकालो व्यतीयाय तस्याः परमसौख्यतः

முனிவரே! அந்த வேசி சிவபக்தியை இடையறாது பயின்று வந்ததால், அவளுக்கு பரம சுகத்தில் நீண்ட காலம் கழிந்தது।

Verse 13

एकदा च गृहे तस्या वैश्यो भूत्वा शिवस्स्वयम् । परीक्षितुं च तद्भावमाजगाम शुभो व्रती

ஒருமுறை சிவபெருமான் தாமே வைசியன் (வணிகன்) வடிவம் கொண்டு அவள் இல்லத்திற்கு வந்தார். சுபவிரதம் கொண்ட ஆண்டவன் அவளின் பக்தி-பாவத்தைச் சோதிக்க வந்தார்।

Verse 14

त्रिपुण्ड्रविलसद्भालो रुद्राक्षाभरणः कृती । शिवनामजपासक्तो जटिलः शैववेषभृत्

அவரது நெற்றியில் திரிபுண்டிரம் ஒளிர்ந்தது; ருத்ராட்ச மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒழுக்கத்தில் தேர்ந்தவர். சிவநாம ஜபத்தில் ஈடுபட்டு, ஜடாதாரியாக, சைவ வேடம் தரித்திருந்தார்।

Verse 15

स बिभ्रद्भस्मनिचयं प्रकोष्ठे वरकंकणम् । महारत्नपरिस्तीर्णं राजते परकौतुकी

அவர் அற்புத அலங்காரத்தில் மகிழ்ந்து, முன்கையில் புனித விபூதி குவியலைத் தாங்கி, சிறந்த வளையலை அணிந்து, மஹாரத்தினங்களால் பதிக்கப்பட்டவனாய் ஒளிர்கிறான்।

Verse 16

तमागतं सुसंपूज्य सा वेश्या परया मुदा । स्वस्थाने सादरं वैश्यं सुन्दरी हि न्यवेशयत्

அந்த வைசியன் வந்தபோது, அந்த வேசியாள் பேரானந்தத்துடன் முறையாக உபசரித்து, மரியாதையுடன் அந்த அழகிய வைசியனைத் தன் இடத்தில் அமர்த்தினாள்।

Verse 17

तत्प्रकोष्ठे वरं वीक्ष्य कंकणं सुमनोहरम् । तस्मिञ्जातस्पृहा सा च तं प्रोवाच सुविस्मिता

அவனது மணிக்கட்டில் இருந்த மிக மனோகரமான சிறந்த வளையலைக் கண்டதும், அவளுக்கு அதன்மேல் ஆசை எழுந்தது; மகிழ்ச்சி கலந்த வியப்புடன் அவனைச் சொன்னாள்।

Verse 18

महानन्दोवाच । महारत्नमयश्चायं कंकणस्त्वत्करे स्थितः । मनो हरति मे सद्यो दिव्यस्त्रीभूषणोचितः

மஹானந்தன் கூறினான்—“மஹாரத்தினங்களால் ஆன இந்த வளையல் உன் கையில் உள்ளது. இது உடனே என் மனதை கவர்கிறது; விண்ணுலகப் பெண்ணின் ஆபரணத்திற்கே உரியது.”

Verse 19

नन्दीश्वर उवाच । इति तां नवरत्नाढ्ये सस्पृहां करभूषणे । वीक्ष्योदारमतिर्वैश्यः सस्मितं समभाषत

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு நவரத்தினங்களால் செழித்த கை ஆபரணத்தின் மீது அவளுக்கெழுந்த ஆசையைப் பார்த்து, பெருந்தன்மை கொண்ட வைசியன் புன்னகையுடன் பேசினான்।

Verse 20

वैश्यनाथ उवाच । अस्मिन्रत्नवरे दिव्ये सस्पृहं यदि ते मनः । त्वमेवाधत्स्व सुप्रीत्या मौल्यमस्य ददासि किम्

வைஶ்யநாதன் கூறினான்—இந்த தெய்வீகமான சிறந்த ரத்தினத்தைப் பெற உன் மனம் ஆசைப்படின், மகிழ்ந்த பக்தியுடன் நீயே அதை எடுத்துக்கொள்; இதற்கான விலையை நீ என்ன கொடுக்க முடியும்?

Verse 21

वेश्योवाच । वयं हि स्वैरचारिण्यो वेश्यास्तु न पतिव्रताः । अस्मत्कुलोचितो धर्मो व्यभिचारो न संशयः

வேசி கூறினாள்—நாங்கள் சுயஇச்சையால் நடப்போர்; வேசிகளாகிய நாம் ஒரே கணவருக்குப் பதிவிரதையர் அல்லோம். எங்கள் குலமும் தொழிலும் ஏற்ற தர்மம் பலருடன் உறவாடுதலே; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

यद्येतदखिलं चित्तं गृह्णाति करभूषणम् । दिनत्रयमहोरात्रं पत्नी तव भवाम्यहम्

என் உள்ளத்தின் முழு அர்ப்பணமாகிய—உன் கைக்கான இந்த ஆபரணத்தை—நீ ஏற்றுக் கொண்டால், மூன்று நாள் இரவுகள் நான் உன் மனைவியாக இருப்பேன்.

Verse 23

वैश्य उवाच । तथास्तु यदि ते सत्यं वचनं वीरवल्लभे । ददामि रत्नवलयं त्रिरात्रं भव मे वधूः

வைசியன் கூறினான்—ஓ வீரனின் பிரியமே, உன் சொல் உண்மையெனில் அவ்வாறே ஆகுக. நான் ரத்தின வளையம் தருகிறேன்; மூன்று இரவுகள் என் மணமகளாக இரு.

Verse 24

एतस्मिन्व्यवहारे तु प्रमाणं शशिभास्करौ । त्रिवारं सत्यमित्युक्त्वा हृदयं मे स्पृश प्रिये

இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு சந்திரனும் சூரியனும் சாட்சிப் பிரமாணம். ‘இது உண்மை’ என்று மூன்று முறை சொல்லி, அன்பே, என் இதயத்தைத் தொடு.

Verse 25

वेश्योवाच । दिनत्रयमहोरात्रं पत्नी भूत्वा तव प्रभो । सहधर्मं चरामीति सत्यंसत्यं न संशयः

வேசி கூறினாள்—ஓ பிரபுவே, மூன்று நாள் இரவு முழுதும் நான் உமது மனைவியாக இருந்து உம்முடன் சேர்ந்து தர்மத்தை அனுசரிப்பேன். இது உண்மை, உண்மையே; ஐயமில்லை।

Verse 26

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा हि महानन्दा त्रिवारं शशिभास्करौ । प्रमाणीकृत्य सुप्रीत्या सा तद्धृदयमस्पृशत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி மகாநந்தா சந்திரன், சூரியன் ஆகியோரைக் மூன்று முறை சாட்சிகளாகப் பக்தியுடன் உறுதிப்படுத்தி, மிகுந்த அன்பால் மகிழ்ந்து அவன் இதயத்தைத் தொட்டாள்।

Verse 27

अथ तस्यै स वैश्यस्तु प्रदत्त्वा रत्नकंकणम् । लिंगं रत्नमयं तस्य हस्ते दत्त्वेदमब्रवीत्

பின்னர் அந்த வைசியன் அவளுக்கு ரத்தினக் கங்கணத்தை அளித்து, ரத்தினமயமான சிவலிங்கத்தை அவள் கையில் வைத்து இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 28

वैश्यनाथ उवाच । इदं रत्नमयं लिंगं शैवं मत्प्राणदवल्ल भम् । रक्षणीयं त्वया कान्ते गोपनीयं प्रयत्नतः

வைசியநாதன் கூறினான்—காதலியே, இந்த ரத்தினமயமான சைவ லிங்கம் எனக்கு உயிர்போல் அருமையானது. நீ இதைக் காத்து, மிகுந்த முயற்சியுடன் மறைத்து வைத்திரு।

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । एवमस्त्विति सा प्रोच्य लिंगमादाय रत्नजम् । नाट्यमण्डपिका मध्ये निधाय प्राविशद्गृहम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—“அப்படியே ஆகட்டும்.” என்று சொல்லி அவள் ரத்தினத்தால் ஆன லிங்கத்தை எடுத்துக் கொண்டு, நடனமண்டபத்தின் நடுவில் வைத்து, பின்னர் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்।

Verse 30

सा तेन संगता रात्रौ वैश्येन विटधर्मिणा । सुखं सुष्वाप पर्यंके मृदुतल्पोपशो भिते

அந்த இரவில் அவள், விட்டு-நடத்தை உடைய அந்த வைசியனுடன் சேர்ந்திருந்து, மென்மையான படுக்கையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கட்டிலில் சுகமாக உறங்கினாள்.

Verse 31

ततो निशीथसमये मुने वैश्यपतीच्छया । अकस्मादुत्थिता वाणी नृत्यमण्डपिकान्तरे

அப்போது ஆழ்ந்த நிசீத நேரத்தில், ஓ முனிவரே, வைசியனின் மனைவியின் விருப்பத்தால், நடன மண்டபத்தின் உள்பகுதியில் திடீரென ஒரு வாணி எழுந்தது।

Verse 32

महाप्रज्वलितो वह्निः सुसमीरसहायवान् । नाट्यमण्डपिकां तात तामेव सहसावृणोत्

மிகப் பிரகாசமாக எரிந்த பெரும் தீ, வலிய காற்றின் துணையுடன், ஓ தாதா, அந்த நடன மண்டபத்தையே உடனே சூழ்ந்தது।

Verse 33

मण्डपे दह्यमाने तु सहसोत्थाय संभ्रमात् । मर्कटं मोचयामास सा वेश्या तत्र बन्धनात्

மண்டபம் எரியத் தொடங்கியபோது, அந்த வேசியாள் பதறி உடனே எழுந்து, அங்கே கட்டப்பட்டிருந்த குரங்கைக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுவித்தாள்।

Verse 34

स मर्कटो मुक्तबन्धः कुक्कुटेन सहामुना । भिया दूरं हि दुद्राव विधूयाग्निकणान्बहून्

கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட்ட அந்த குரங்கு, இந்த சேவலுடன் சேர்ந்து, பயத்தால் வெகுதூரம் ஓடி, பல தீப்பொறிகளை உதிர்த்தது।

Verse 35

स्तम्भेन सह निर्दग्धं तल्लिंगं शकलीकृतम् । दृष्ट्वा वेश्या स वैश्यश्च दुरंतं दुःखमापतुः

தூணுடன் கூடிய அந்த லிங்கம் எரிந்து துண்டுத் துண்டாகச் சிதறியதைப் பார்த்து, அந்த வேசியும் அந்த வைசியனும் தாங்க முடியாத துயரில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 36

दृष्ट्वा ह्यात्मसमं लिंगं दग्धं वैश्यपतिस्तदा । ज्ञातुन्तद्भावमन्तःस्थम्मरणाय मतिन्दधे

தன் ஆத்மாவுக்கு ஒப்பான சிவலிங்கம் எரிந்ததைக் கண்டு, உள்ளே நிலைத்த தத்துவத்தின் மெய்ப்பொருளை அறிய விரும்பி வைசியபதி மரணத்திற்குத் தீர்மானித்தான்।

Verse 37

निविश्येतितरां खेदाद्वैश्यस्तामाह दुःखिताम् । नानालीलो महेशानः कौतुकान्नरदेहवान्

மிகுந்த சோர்வால் வைசியன் அமர்ந்து, துயரத்துடன் அவளிடம் பேசினான்; ஏனெனில் பலவகை லீலைகளுடைய மகேசானன் தெய்வ விளையாட்டால் மனித உடலை எடுத்திருந்தான்।

Verse 38

वैश्यपतिरुवाच । शिवलिंगे तु निर्भिन्ने दग्धे महत्प्राणवल्लभे । सत्यं वच्मि न सन्देहो नाहं जीवितुमुत्सहे

வைசியபதி கூறினான்—என் உயிர்க்கும் மேலான பிரியமான சிவலிங்கம் பிளந்து எரிந்துவிட்டது; நான் உண்மையே சொல்கிறேன், ஐயமில்லை—இனி நான் வாழ விரும்பவில்லை।

Verse 39

चितां कारय मे भद्रे स्वभृत्यैस्त्वं वरैर्लघु । शिवे मनस्समावेश्य प्रवेक्ष्यामि हुताशनम्

அம்மையே, உன் சிறந்த பணியாளர்களால் விரைவில் என் சிதையை அமைக்கச் செய். மனதை சிவனில் நிலைநிறுத்தி நான் தீயில் புகுவேன்।

Verse 40

यदि ब्रह्मेन्द्रविष्ण्वाद्या वारयेयुः समेत्य माम् । तथाप्यस्मिन् क्षणे भद्रे प्रविशामि त्यजाम्यसून्

பிரம்மா, இந்திரன், விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் கூடிவந்து என்னைத் தடுக்க முயன்றாலும், ஓ பத்திரையே, இக்கணமே நான் அதில் புகுந்து உயிர்மூச்சைத் துறப்பேன்.

Verse 41

नन्दीश्वर उवाच । तमेवं दृढनिर्बन्धं सा विज्ञाय सुदुःखिता । स्वभृत्यैः कारयामास चितां स्वभवनाद्बहिः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவன் இவ்வளவு உறுதியான தீர்மானத்துடன் இருப்பதை அறிந்து அவள் மிகுந்த துயருற்றாள்; தன் பணியாளர்களால் தன் இல்லத்துக்கு வெளியே சிதையை அமைக்கச் செய்தாள்।

Verse 42

ततस्स वैश्यश्शिव एक एव प्रदक्षिणीकृत्य समिद्धमग्निम् । विवेश पश्यत्सु नरेषु धीरः सुकौतुकी संगतिभावमिच्छुः

பின்பு அந்த வைசியன்—சிவபக்தியும் திடமனமும் உடையவன்—தனியாகவே நன்றாக எரியும் அக்கினியைப் பிரதட்சிணம் செய்து, மக்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க அமைதியாக அதில் நுழைந்தான்; உள்ளத்தில் சிவசங்கமமும் நெருக்கமும் வேண்டி।

Verse 43

दृष्ट्वा सा तद्गतिं वेश्या महानन्दातिविस्मिता । अनुतापं च युवती प्रपेदे मुनिसत्तम

அவன் அடைந்த அந்த நிலையைப் பார்த்து அந்த வேசி பேரானந்தமும் பேரவியப்பும் அடைந்தாள்; பின்னர், ஓ முனிவரே, அந்த இளம்பெண் மனவருத்தம் (பச்சாத்தாபம்) கொண்டாள்।

Verse 44

अथ सा दुःखिता वेश्या स्मृत्वा धर्म सुनिर्मलम् । सर्वान्बंधुजनान्वीक्ष्य बभाषे करुणं वचः

அப்போது துயருற்ற அந்த வேசி, தர்மத்தின் தூய்மையை நினைத்து, தன் உறவினர்கள் அனைவரையும் நோக்கி கருணை நிறைந்த சொற்களை உரைத்தாள்।

Verse 45

महानन्दोवाच । रत्नकंकणमादाय मया सत्यमुदाहृतम् । दिनत्रयमहं पत्नी वैश्यस्यामुष्य संमता

மகாநந்தன் கூறினான்—ரத்தினக் கங்கணத்தை எடுத்துக்கொண்டு நான் உண்மையையே உரைத்தேன். மூன்று நாட்கள் நான் அந்த வைசியனின் மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டேன்।

Verse 46

कर्मणा मत्कृतेनायं मृतो वैश्यः शिवव्रती । तस्मादहं प्रवेक्ष्यामि सहानेन हुताशनम्

என்னால் செய்யப்பட்ட செயல் காரணமாக சிவவிரதம் கொண்ட இந்த வைசியன் இறந்தான். ஆகவே நான் அவனுடன் சேர்ந்து ஹுதாசனமான அக்கினியில் புகுவேன்।

Verse 47

स्वधर्मचारिणी त्यक्तमाचार्य्यै सत्यवादिभिः । एवं कृते मम प्रीत्या सत्यं मयि न नश्यतु

தன் ஸ்வதர்மத்தில் நிலைத்திருந்த அந்தப் பெண், சத்தியவாதி ஆசாரியர்களால் கைவிடப்பட்டாள். இது என்மீது உள்ள பிரீதியால் செய்யப்பட்டதாயின், என்னுள் உள்ள சத்தியம் ஒருபோதும் அழியாமல், பொய்யாக மாறாமல் இருக்கட்டும்.

Verse 48

सत्याश्रयः परो धर्म सत्येन परमा गतिः । सत्येन स्वर्ग मोक्षौ च सत्ये सर्वं प्रतिष्ठितम्

சத்தியத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டதே பரம தர்மம்; சத்தியத்தினாலே பரம இலக்கு அடையப்படுகிறது. சத்தியத்தால் ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் பெறப்படும்; சத்தியத்திலேயே அனைத்தும் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 49

नन्दीश्वर उवाच । इति सा दृढनिर्वन्धा वार्यमाणापि बन्धुभिः । सत्यलोकपरा नारी प्राणांस्त्यक्तुं मनो दधे

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு, உறவினர்கள் தடுத்தபோதிலும், சத்தியலோகத்தை அடைய உறுதிபூண்ட அந்தத் திடநிச்சயப் பெண், உயிரைத் துறக்க மனத்தில் தீர்மானித்தாள்.

Verse 50

सर्वस्वं द्विजमुख्येभ्यो दत्त्वा ध्यात्वा सदाशिवम् । तमग्निं त्रिः परिक्रम्य प्रवेशाभिमुखी ह्यभूत्

அவள் தன் அனைத்தையும் சிறந்த த்விஜர்களுக்கு தானமாக அளித்து, சதாசிவனைத் தியானித்தாள். பின்னர் அந்தப் புனித அக்னியை மூன்று முறை வலம் வந்து, அதில் நுழையத் தயாரானாள்।

Verse 51

तां पतन्तीं समिद्धेग्नौ स्वपदार्पितमानसाम् । वारयामास विश्वात्मा प्रादुर्भूतः स वै शिवः

அவள் நன்றாக எரியும் தீயில் விழத் தொடங்கினாள்—மனம் முழுதும் இறைவன் திருவடிகளில் அர்ப்பணித்தவளாய். அப்போது உலகின் ஆத்மாவான ஸ்வயம் சிவபெருமான் வெளிப்பட்டு அவளைத் தடுத்தார்.

Verse 52

सा तं विलोक्याखिलदेवदेवन्त्रिलोचनं चन्द्रकलावतंसम् । शशांकसूर्यानलकोटिभासं स्तब्धेव भीतेव तथैव तस्थौ

அவரைக் கண்டதும்—அனைத்து தேவர்களுக்கும் தேவன், மும்முகக் கண்களையுடையவன், பிறைச்சந்திரம் சூடியவன்—கோடி நிலா, சூரியன், அக்கினி போன்ற ஒளியால் பிரகாசித்தார்; அவள் அதிர்ச்சியடைந்தவள்போல் அசையாமல், அஞ்சியவள்போல் நடுங்கி நின்றாள்.

Verse 53

तां विह्वलां सुवित्रस्वां वेपमानां जडीकृताम् । समाश्वास्य गलद्बाष्पां करौ धृत्वाऽब्रवीद्वचः

அவள் கலங்கியவளாய், மிக அஞ்சியவளாய், நடுங்கி, மயங்கியவள்போல் இருந்ததைப் பார்த்து அவர் ஆறுதல் கூறினார். கண்ணீர் வழிய, அவள் கைகளைப் பிடித்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 54

शिव उवाच । सत्यं धर्मं च धैर्यं च भक्तिं च मयि निश्चलाम् । परीक्षितुं त्वत्सकाशं वैश्यो भूत्वाहमागतः

சிவன் கூறினார்: “உன் சத்தியம், தர்மம், தைரியம், மேலும் என்னிடத்தில் அசையாத பக்தி—இவற்றைச் சோதிக்கவே நான் வைசியன் வடிவம் கொண்டு உன்னிடம் வந்தேன்.”

Verse 55

मा ययाग्निं समुद्दीप्य दग्धन्ते नाट्यमण्डपम् । दग्धं कृत्वा रत्नलिंगं प्रविष्टोहं हुताशनम्

அய்யோ! அவளால் தீ மூட்டப்பட்டு நடன மண்டபம் எரிந்தது. ரத்தினமய லிங்கத்தையும் எரித்த பின் நானும் அந்த ஹுதாசனத்தில் புகுந்தேன்.

Verse 56

सा त्वं सत्यमनुस्मृत्य प्रविष्टाग्निं मया सहा । अतस्ते संप्रदास्यामि भोगांस्त्रिदशदुर्लभान्

நீ உண்மையை நினைந்து என்னுடன் தீயில் புகுந்தாய். ஆகவே முப்பது தேவர்களுக்கும் அரிதான போகங்களையும் தெய்வீகச் சித்திகளையும் உனக்கு அளிப்பேன்.

Verse 57

यद्यदिच्छसि सुश्रोणि तदेव हि ददामि ते । त्वद्भक्त्याहं प्रसन्नोस्मि तवादेयं न विद्यते

ஓ அழகிய இடுப்புடையவளே, நீ எதை எதை விரும்புகிறாயோ அதையே நான் உனக்கு அளிக்கிறேன். உன் பக்தியால் நான் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன்; என்னிடமிருந்து பெறுவதில் உனக்கு எதுவும் அநுசிதமல்ல.

Verse 58

नन्दीश्वर उवाच । इति ब्रुवति गौरीशे शंकरे भक्तवत्सले । महानन्दा च सा वेश्या शंकरम्प्रत्यभाषत

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—பக்தவத்ஸலனான கௌரீபதி சங்கரன் இவ்வாறு உரைத்துக் கொண்டிருக்கையில், அந்த வேசி மகாநந்தா சங்கரனை நோக்கி மறுமொழி கூறினாள்।

Verse 59

वेश्योवाच । न मे वाञ्छास्ति भोगेषु भूमौ स्वर्गे रसातले । तव पादाम्बुजस्पर्शादन्यत्किंचिन्न कामये

வேசி கூறினாள்—போகங்களில் எனக்கு ஆசை இல்லை; பூமியிலோ, சொர்க்கத்திலோ, ரசாதலத்திலோ கூட இல்லை. உமது தாமரைத் திருவடிகளின் ஸ்பரிசம் தவிர வேறொன்றையும் நான் விரும்பேன்।

Verse 60

ये मे भृत्याश्च दास्यश्च ये चान्ये मम बान्धवाः । सर्वे त्वद्दर्शनपरास्त्वयि सन्न्यस्तवृत्तयः

என் பணியாளரும் பணிப்பெண்களும், மேலும் என் பிற உறவினரும்—அனைவரும் உமது தரிசனத்திலேயே ஒருமுகமாக உள்ளனர்; அவர்களின் வாழ்வழியும் உள்ளார்ந்த முயற்சியும் உம்மிடமே ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 61

सर्वानेतान्मया सार्द्धं निनीयात्मपरम्पदम् । पुनर्जन्मभयं घोरं विमोचय नमोऽस्तु ते

இவர்களையெல்லாம் என்னுடன் சேர்த்து ஆத்மாவின் பரம நிலையிற்கு—உமது உச்ச தாமத்திற்கே—அழைத்துச் செல்லும். மறுபிறவியின் கொடிய அச்சத்திலிருந்து விடுவிப்பாயாக. உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 62

नन्दीश्वर उवाच । ततस्स तस्या वचनम्प्रतिनन्द्य महेश्वरः । ताः सर्वाश्च तया सार्धं निनाय स्वम्परम्पदम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அப்போது மகேஸ்வரன் அவளுடைய சொற்களை அருளுடன் ஏற்று, அவளுடன் சேர்த்து அவர்களையெல்லாம் தமது பரம பதத்திற்கு—உச்ச தாமத்திற்கு—அழைத்துச் சென்றான்.

Verse 63

वैश्यनाथावतारस्ते वर्णितः परमो मया । महानन्दासुखकरो भक्तानन्दप्रदस्सदा

இவ்வாறு வைஷ்யநாதன் எனப்படும் அவதாரத்தின் பரம வர்ணனையை நான் உரைத்தேன். அவர் மகா ஆனந்தமும் சுகமும் அளிப்பவர்; எப்போதும் பக்தர்களுக்கு ஆனந்தம் அருள்பவர்.

Verse 64

इदं चरित्रं परमं पवित्रं सतां च सर्वप्रदमाशु दिव्यम् । शिवावतारस्य विशाम्पतेर्महानन्दामहासौख्यकरं विचित्रम्

இந்தச் சரிதம் மிகப் பரிசுத்தமும் தெய்வீகமும்; சத்புருஷர்க்கு விரைவில் எல்லா வரங்களையும் அளிப்பது. மனிதரின் தலைவனே! இது சிவாவதாரத்தின் அதிசயக் கதை; மகத்தான ஆனந்தமும் பரம ஆன்மிக இன்பமும் தருவது.

Verse 65

इदं यः शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वा समाहितः । च्यवते न स्वधर्मात्स परत्र लभते गतिम्

இதை பக்தியுடன் கேட்பவன், அல்லது ஒருமனத்துடன் பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவன், தன் ஸ்வதர்மத்திலிருந்து வழுவான் அல்லன்; மறுலோகத்தில் நல்வழி (கதி) பெறுவான்.