पिप्पलाद-मुनिना पद्मा-विवाहः (Pippalāda’s Marriage to Padmā and the Establishment of Dharma)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अथ लोके व्यवस्थाय धर्मस्य स्थापनेच्छया । महालीलां चकारेशस्तामहो सन्मुने शृणु

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அப்போது உலக ஒழுங்கை நிலைநாட்டவும் தர்மத்தை நிறுவவும் விரும்பி பரமேஸ்வரன் சிவன் ஒரு மகாதிவ்ய லீலையை நிகழ்த்தினார். ஓ சன்முனியே, அந்த அதிசய வரலாற்றை கேள்.

Verse 2

एकदा पुष्पभद्रायां स्नातुं गच्छन्मुनीश्वरः । ददर्श पद्मां युवतीं शिवांशां सुमनोहराम्

ஒருமுறை முனீஸ்வரர் புஷ்பபத்ராவில் நீராடச் சென்றபோது, பத்மா எனும் இளம்பெண்ணை கண்டார்—மிகவும் மனம்கவரும், சிவனின் அಂச-சக்தி தாங்கியவள்.

Verse 3

तल्लिप्सुस्तत्पितुः स्थानमनरण्यस्य भूपतेः । जगाम भुवनाचारी लोकतत्त्वविचक्षणः

அதை அடைய விரும்பி, அவன் தன் தந்தையான அரசன் அனரண்யனின் அரண்மனைக்கு சென்றான். அவன் உலகங்களைச் சுற்றும் பயணியும், லோகத் தத்துவங்களை நுண்ணறிவுடன் அறிந்தவனும் ஆவான்.

Verse 4

राजा नराणां तं दृष्ट्वा प्रणम्य च भयाकुलः । मधुपर्कादिकं दत्त्वा पूजयामास भक्तितः

அவரைக் கண்ட மனிதர்களின் அரசன், அச்சம் கலந்த பக்தியால் வணங்கினான். மதுபர்க்கம் முதலிய உபசாரங்களை அளித்து, பக்தியுடன் பூஜை செய்தான்.

Verse 5

स्नेहात्सर्वं गृहीत्वा स ययाचे कन्यकां मुनिः । मौनी बभूव नृपतिः किंचिन्निर्वक्तुमक्षमः

அன்பினால் முனிவர் அனைத்தையும் ஏற்று, பின்னர் கன்னியைக் கேட்டார். அரசன் மௌனமாய், ஒரு சொல்லும் சொல்ல இயலாதவனானான்.

Verse 6

मुनिः प्रोवाच नृपतिं कन्यां मे देहि भक्तितः । अन्यथा भस्मसात्सर्वं करिष्येहं त्वया सह

முனிவர் அரசனை நோக்கி—“பக்தியுடன் உன் மகளை எனக்குக் கொடு. இல்லையெனில் உன்னுடன் இங்குள்ள அனைத்தையும் சாம்பலாக்குவேன்” என்றார்.

Verse 7

अथो बभूवुराच्छन्नाः सर्वे राजजनास्तदा । तेजसा पिप्पलादस्य दाधीचस्य महामुने

அப்போது, மகாமுனியே, அரசனின் அனைவரும் உடனே மூடப்பட்டனர்—ததீசி புதல்வன் ஸ்ரீ பிப்பலாதனின் ஒளித்தேஜஸால் அடக்கப்பட்டு.

Verse 8

अथ राजा महाभीतो विलप्य च मुहुर्मुहुः । कन्यामलंकृताम्पद्मां वृद्धाय मुनये ददौ

அப்போது அரசன் மிகப் பயந்து மீண்டும் மீண்டும் புலம்பி, ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பத்மா கன்னியை முதிய முனிவருக்கு அளித்தான்.

Verse 9

पद्मां विवाह्य स मुनिश्शिवांशाम्भूपतेः सुताम् । पिप्पलादो गृहीत्वा तां मुदितः स्वाश्रमं ययौ

சிவாஂச அரசனின் மகள் பத்மாவை மணந்து, முனி பிப்பலாதன் அவளை உடன் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 10

तत्र गत्वा मुनिवरो वयसा जर्जरोधिकः । उवाच नार्या स तया तपस्वीनातिलम्पटः

அங்கே சென்ற முனிவரர், முதுமையால் மிகுந்து சிதைந்தவராய், அந்தப் பெண்ணிடம் உரைத்தார். அவர் தவசீலர்; காமச் செயல்களில் ஆசையற்றவர்.

Verse 11

अथोऽनरण्यकन्या सा सिषेवे भक्तितो मुनिम् । कर्मणा मनसा वाचा लक्ष्मीर्नारायणं यथा

அப்போது அந்த வனக் கன்னி பக்தியுடன் முனிவரைச் சேவித்தாள்—செயலால், மனத்தால், சொல்லால்—லட்சுமி நாராயணனைச் சேவிப்பதுபோல்.

Verse 12

इत्थं स पिप्पलादो हि शिवांशो मुनिसत्तमः । रेमे तया युवत्या च युवाभूय स्वलीलया

இவ்வாறு சிவஅம்சமான முனிவர்சிறந்த பிப்பலாதர் தம் தெய்வ லீலையால் மீண்டும் இளமை பெற்றார்; அந்த இளம்பெண்ணுடன் மகிழ்ந்து விளையாடினார்.

Verse 13

दश पुत्रा महात्मानो बभूवुस्सुतपस्विनः । मुनेः पितुस्समाः सर्वे पद्मायाः सुखवर्द्धनाः

பத்து மகன்கள் பிறந்தனர்—மகாத்மாக்கள், உயர்ந்த தவவலிமை உடையோர். அனைவரும் முனிவரான தந்தையைப் போல நற்குணமுடையோர்; பத்மாவின் இன்பத்தை வளர்த்தோர்.

Verse 14

एवं लीलावतारो हि शंकरस्य महाप्रभोः । पिप्पलादो मुनिवरो नानालीलाकरः प्रभुः

இவ்வாறு முனிவர்சிறந்த பிப்பலாதர் மகாபிரபு சங்கரரின் லீலா-அவதாரமே; அவர் ஆண்டவன், பலவகை தெய்வ லீலைகளை நிகழ்த்துபவர்.

Verse 15

येन दत्तो वरः प्रीत्या लोकेभ्यो हि दयालुना । दृष्ट्वा लोके शनेः पीडां सर्वेषामनिवारिणीम्

அவர் கருணைமிகு இறைவன்; மகிழ்ச்சியுடன் உலகங்களுக்கு வரம் அளித்தார். ஏனெனில் உலகில் சனி தரும் துன்பம்—அனைவருக்கும் தவிர்க்க முடியாதது—என்பதை அவர் கண்டார்.

Verse 16

षोडशाब्दावधि नृणां जन्मतो न भवेच्च सा । तथा च शिवभक्तानां सत्यमेतद्धि मे वचः

பிறப்பிலிருந்து பதினாறு வயது வரை மனிதருக்கு பாவத்தின் முழுப் பொறுப்பு எழாது; சிவபக்தருக்கும் அதுவே—இது என் சத்திய வாக்கு.

Verse 17

अथानादृत्य मद्वाक्यं कुर्यात्पीडां शनिः क्वचित् । तेषां नृणां तदा स स्याद्भस्मसान्न हि संशयः

என் வாக்கை அலட்சியப்படுத்தி சனி எப்போதாவது துன்பம் அளித்தால், அப்போது அந்த மனிதருக்கு அவன் சாம்பலும் துவரும் போலாகிவிடுவான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 18

इति तद्भयतस्तात विकृतोपि शनैश्चरः । तेषां न कुरुते पीडां कदाचिद्ग्रहसत्तमः

இவ்வாறு, அன்பனே, அந்த அச்சத்தால் கொடிய வடிவுடைய சனீஸ்வரனும் அவர்களுக்கு எப்போதும் துன்பம் செய்யான்; அவன் கிரகங்களில் முதன்மை உடையவன்.

Verse 19

इति लीलामनुष्यस्य पिप्पलादस्य सन्मुने । कथितं सुचरित्रन्ते सर्वकामफलप्रदम्

இவ்வாறு, நற்குரு முனிவரே, சிவனின் லீலாமய மனித அவதாரமான பிப்பலாதனின் சிறந்த சரிதத்தை உமக்கு உரைத்தேன்; அது எல்லா நற்காமங்களின் பலனையும் அளிக்கும்.

Verse 20

गाधिश्च कौशिकश्चैव पिप्पलादो महामुनिः । शनैश्चरकृतां पीडां नाशयन्ति स्मृतास्त्रयः

காதி, கௌசிகர், மகாமுனி பிப்பலாதர்—இந்த மூவரையும் நினைத்தாலே சனைச்சரன் (சனி) உண்டாக்கும் துன்பம் நீங்கும்.

Verse 21

पिप्पलादस्य चरितं पद्माचरितसंयुतम् । यः पठेच्छृणुयाद्वापि सुभक्त्या भुवि मानवः

பத்மச் சரிதத்துடன் கூடிய பிப்பலாதரின் இந்தப் புனித வரலாற்றை, பூமியில் யார் தூய பக்தியுடன் வாசித்தாலும் அல்லது கேட்டாலும், அவர் புண்ணியப் பயனை அடைவார்.

Verse 22

शनिपीडाविनाशार्थमेतच्चरितमुत्तमम् । यः पठेच्छणुयाद्वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

சனிபீடையை அழிக்கவே இந்த உத்தமமான புனிதச் சரிதம். இதை ஓதுவோனும் கேட்போனும் சிவகிருபையால் எல்லா விரும்பிய பயன்களையும் அடைவான்.

Verse 23

धन्यो मुनिवरो ज्ञानी महाशैवः सताम्प्रियः । अस्य पुत्रो महेशानः पिप्पलादाख्य आत्मवान्

பாக்கியவான் அந்த முதன்மை முனிவர்—ஞானி, மகாசைவன், சத்புருஷர்களுக்கு அன்பானவன். அவனுடைய புதல்வன் மகேசானன்; பிப்பலாதன் எனப் புகழ்பெற்ற தன்னடக்கமுடையவன்.

Verse 24

इदमाख्यानमनघं स्वर्ग्यं कुग्रहपोषहृत् । सर्वकामप्रदन्तात शिवभक्तिविवर्द्धनम्

இந்த குற்றமற்ற ஆக்யானம் ஸ்வர்கத்தை அளிப்பது; தீய கிரகத் தாக்கங்களால் வளர்ந்த துன்பங்களை அகற்றுவது. இது எல்லா நியாயமான விருப்பங்களையும் தரும், தானப் பயனை அருளும், சிவபக்தியை வளர்க்கும்.

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां पिप्पलादावतारचरितवर्णनं नाम पंचविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவ மகாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ர ஸம்ஹிதையில் “பிப்பலாத அவதாரச் சரித வர்ணனம்” எனப்படும் இருபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।