Vṛṣeśākhya-Śivāvatāra and the Initiation of the Kṣīrasāgara-Manthana (Churning of the Milk Ocean)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु ब्रह्मसुत प्राज्ञ वृषेशाख्यं मुनीश्वर । शिवावतारं सल्लीलं हरिगर्वहरं वरम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—ஓ பிரம்மாவின் ஞானமிகு புதல்வனே, ஓ வ்ருஷேச முனிவரே! கேள்; சிவனின் புனித அவதாரத்தை நான் உரைப்பேன்—தெய்வ லீலையால் நிறைந்தவன், ஹரி (விஷ்ணு)யின் அகந்தையை அடக்கும் உயர்ந்தவன்.

Verse 2

पुरा देवासुराः सर्वे जरामृत्युभयार्दिताः । परस्परं च संधाय रत्नान्यादित्सवोऽभवन्

பண்டைக் காலத்தில் தேவரும் அசுரரும் அனைவரும் முதுமை மற்றும் மரணப் பயத்தால் துன்புற்றனர். அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் உடன்படிக்கை செய்து, தெய்வ ரத்தினங்களைப் பெறும் தீவிர ஆசை அவர்களுள் எழுந்தது.

Verse 3

ततः सुराऽसुराः सर्वे क्षीरोदं सागरोत्तमम् । उद्यता मथितुं तं च बभूवुर्मुनि नन्दन

அதன்பின், ஓ முனிவரின் அன்புப் புதல்வனே, தேவரும் அசுரரும் அனைவரும் அந்தச் சிறந்த பாற்கடலைக் கடையத் தயாரானார்கள்.

Verse 4

आसञ्छुचिस्मितास्सर्वे केनेदं मन्थनं भवेत् । स्वकार्यसिद्धये तस्य ब्रह्मन्निति सुरासुराः

அனைவரும் தூய மெல்லிய புன்னகையுடன் அமர்ந்து கூறினர்—“ஓ பிரம்மனே! இந்தக் கடைதல் யாரால் நடைபெறும்? சொல்லுங்கள்; அவனுடைய நோக்கம் நிறைவேறும்படி,” என்று தேவரும் அசுரரும் சொன்னார்கள்.

Verse 5

तदा नभोगता वाणी मेघगम्भीरनिस्वना । उवाच देवान्दैत्यांश्च श्वासयन्तीश्वराज्ञया

அப்போது ஆகாயத்தில் ஒலித்த, மேகத்தின் கர்ஜனைபோல் ஆழ்ந்த குரலுடைய ஒரு வாணி, ஈஸ்வரனின் ஆணையால் தேவர்களையும் தைத்தியர்களையும் நோக்கி உரைத்து, அவர்களை அமைதியுறச் செய்தது.

Verse 6

नभोवाण्युवाच । हे देवा असुराश्चैव मन्थध्वं क्षीरसागरम् । भवताम्बलबुद्धिर्हि भविष्यति न संशयः

வான்வாணி கூறியது—தேவர்களும் அசுரர்களும், நீங்கள் அனைவரும் பாற்கடலைக் கடையுங்கள். அதனால் உங்களில் வலிமையும் உறுதியான தீர்மானமும் பிறக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 7

मन्दरं चैव मन्थानं रज्जुं कुरुत वासुकिम् । मिथस्सर्वे मिलित्वा तु मंथनं कुरुतादरात्

மந்தர மலையை கடைமத்தியாக்கி, வாசுகியை கயிறாகக் கொள்ளுங்கள். பின்னர் நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து, பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் கடையுங்கள்.

Verse 8

नन्दीश्वर उवाच । नभोगता तदा वाणीं निशम्याथ सुरासुरः । उद्योगं चक्रिरे सर्वे तत्कर्तुं मुनिसत्तम

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே, அப்போது வானில் ஒலித்த அந்த வாணியை கேட்ட தேவர்களும் அசுரர்களும் அனைவரும் முயன்று, கட்டளையை நிறைவேற்றத் தயாரானார்கள்.

Verse 9

सुसन्धायाखिलास्ते वै मन्दरम्पर्वतोत्तमम् । कनकाभं च सरलं नानाशोभार्चितं ययुः

அனைவரும் ஒன்றாக உறுதியான தீர்மானம் கொண்டு, மலைகளில் சிறந்த மந்தரத்தை நோக்கிச் சென்றனர்—அது நேர்த்தியாக, நேராக, பொன்னிற ஒளியுடன், பலவகை அழகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 10

सुप्रसाद्य गिरीशं तं तदाज्ञप्ताः सुरासुराः । बलादुत्पाटयामासुर्नेतुकामाः पयोऽर्णवम्

கிரீசனாகிய சிவபெருமானை முற்றிலும் திருப்திப்படுத்தி, அவரின் ஆணைப்படி தேவர்களும் அசுரர்களும் வலிமையால் அந்த மலையைப் பிடுங்கி எடுத்தனர்—பாற்கடலுக்கு எடுத்துச் செல்ல விரும்பி.

Verse 11

भुजैरुत्पाट्य ते सर्व्वे जग्मुः क्षीरार्णव पुरे । अशक्ता अभवंस्तत्र तमानेतुं हतौजसः

அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் புஜங்களால் அவனைப் பறித்தெடுத்து பாற்கடல் நகரத்திற்குச் சென்றனர். ஆனால் அங்கே அவர்களின் வலிமை சிதைந்து, அவனை மீண்டும் கொண்டு வர இயலவில்லை।

Verse 12

तद्भुजैस्स परिभ्रष्टः पतितो मंदरो गिरिः । सहसातिगुरुस्सद्यो देवदैत्योपरि ध्रुवम्

அவரது புஜப் பிரஹாரத்தால் மந்தர மலை இடம் தவறி உடனே விழுந்தது. மிகுந்த பாரத்தால் அது தேவர்கள் மற்றும் தைத்யர்கள் மீது உறுதியாக மோதிக் கிடந்தது.

Verse 13

एवम्भग्नोद्यमा भग्नाः सम्बभूवुस्सुरासुरा । चेतनाः प्राप्य च ततस्तुष्टुवुर्जगदीश्वरम्

இவ்வாறு முயற்சி முறிந்த தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் முற்றிலும் தளர்ந்தனர். பின்னர் உணர்வு பெற்றதும் அவர்கள் ஜகதீஸ்வரனைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 14

तदिच्छयोद्यतास्सर्वे पुनरुत्थाय तं गिरिम् । निचिक्षिपुर्जले नीत्वा क्षीरोदस्योत्तरे तटे

அவரது திருவுளத்தால் தூண்டப்பட்ட அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் எழுந்து, அந்த மலையை எடுத்துச் சென்று நீரில் கொண்டு போய், பாற்கடலின் வடகரையில் வைத்தனர்.

Verse 15

ततस्सुरासुरगणा रज्जुं कृत्वा च वासुकिम् । रत्नान्यादातुकामास्ते ममंथुः क्षीरसागरम्

பின்னர் தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் வாசுகியை கயிறாகக் கொண்டு, ரத்தினங்களைப் பெற விரும்பி பாற்கடலைக் கடைந்தனர்.

Verse 16

क्षीरोदे मथ्यमाने तु श्रीस्स्वर्लोकमहेश्वरी । समुद्भूता समुद्राच्च भृगुपुत्री हरिप्रिया

க்ஷீரசாகரம் கடையப்பட்டபோது, ஸ்வர்லோகத்தின் மகேஸ்வரியான ஸ்ரீ தேவி கடலிலிருந்து எழுந்தாள். அவள் கடலிலிருந்தே ப்ருகுவின் மகளாக, ஹரியின் பிரியையாக வெளிப்பட்டாள்.

Verse 17

धन्वन्तरिः शशांकश्च पारिजातो महाद्रुमः । उच्चैश्श्रवाश्च तुरगो गज ऐरावतस्तथा

தன்வந்தரி, சசாங்கன் (சந்திரன்), பாரிஜாதம் எனும் மகாத் தெய்வமரம், உச்சைஷ்ரவா குதிரை, மேலும் ஐராவத யானை—இவை அனைத்தும் இங்கு கூறப்படும் தெய்வ வெளிப்பாடுகள்.

Verse 18

सुरा हरिधनु श्शङ्खो गावः कामदुघास्ततः । कौस्तुभाख्यो मणिश्चैव तथा पीयूषमेव च

பின்னர் சுரா, ஹரியின் வில், சங்கம், காமதுகா எனும் காமதேனு பசுக்கள், கௌஸ்துபம் எனப் புகழ்பெற்ற மணி, மேலும் அமிர்தமான பீயூஷமும் தோன்றின.

Verse 19

पुनश्च मथ्यमाने तु कालकूटं महाविषम् । युगान्तानलभ जातं सुरासुरभयावहम

மீண்டும் கடைதல் தொடர்ந்தபோது, காலகூடம் எனும் பேர்விஷம் எழுந்தது; அது யுகாந்தத் தீயைப் போல எரிந்து, தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் இருவருக்கும் அச்சத்தை அளித்தது.

Verse 20

पीयूषजन्मकाले तु बिन्दवो ये बहिर्गताः । तेभ्यः कान्ता समुद्भूता बह्वयो ह्यद्भुतदर्शनाः

பீயூஷம் (அமிர்தம்) பிறந்த வேளையில் வெளியே சிந்திய துளிகளிலிருந்து, பல ஒளிமிகு கன்னியர்கள் தோன்றினர்; அவர்கள் காண்பதற்கே அதிசயமானவர்கள்.

Verse 21

शरत्पूर्णेन्दुवदनास्तडित्सूर्य्यानलप्रभाः । हारकेयूरकटकैर्दिव्यरत्नैरलङ्कृताः

அவர்களின் முகங்கள் சரத்பூர்ணிமை முழுநிலவைப் போலவும், அவர்களின் ஒளி மின்னல், சூரியன், எரியும் அக்கினியைப் போலவும் பிரகாசித்தது. தெய்வீக ரத்தினங்களால் மிளிரும் மாலைகள், தோளணிகள், வளையல்கள் அணிந்து அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 22

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां विष्णूपद्रववृषावतारवर्णनं नाम द्वाविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் மூன்றாம் பகுதியில் உள்ள சதருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘விஷ்ணுவின் கலக்கத்தை அடக்கிய வृषாவதார வர்ணனை’ எனும் இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 23

कोटिशस्तास्समुत्पन्नास्त्वमृतात्कामनिस्सृताः । ततोऽमृतं समुत्पन्नं जरामृत्युनिवारणम्

அந்த அமிர்தத்திலிருந்து கோடிக்கணக்கான ஆசைகள் எழுந்தன; பின்னர் அவற்றிலிருந்தே மீண்டும் அமிர்தம் தோன்றியது—அது முதுமையும் மரணமும் நீங்கச் செய்யும் எலிக்சிர் ஆகும்।

Verse 24

लक्ष्मीं शंखं कौस्तुभं च खड्गं जग्राह केशवः । जग्राहार्को हयं दिव्यमुच्चैःश्रवसमादरात्

கேசவன் லக்ஷ்மி, சங்கம், கௌஸ்துப மணியும் வாளையும் எடுத்துக் கொண்டான்; மேலும் அர்க்கன் (சூரியன்) மரியாதையுடன் தெய்வீகக் குதிரை உச்சைஃஸ்ரவஸை எடுத்துக் கொண்டான்।

Verse 25

पारिजातं तरुवरमैरावतमिभेश्वरम् । शचीपतिश्च जग्राह निर्जरेशो महादरात

அப்போது சசீபதி தேவேந்திரன் இந்திரன் மிகுந்த மரியாதையுடன் உயர்ந்த பாரிஜாத மரத்தையும், கஜேந்திரன் ஐராவதத்தையும் ஏற்றுக் கொண்டான்।

Verse 26

कालकूटं शशांकं च देवत्राणाय शंकरः । स्वकण्ठे धृतवाञ्छम्भुस्स्वेच्छया भक्तवत्सलः

தேவர்களை காக்க, பக்தவத்ஸலன் சங்கரன்-சம்பு தன் விருப்பத்தால் காலகூட விஷத்தையும் சந்திரனையும் தன் கண்டத்தில் தாங்கினான்।

Verse 27

दैत्यास्सुराख्यां रमणीमीश्वराज्ञाविमोहिताः । जगृहुः सकला व्यास सर्वे धन्वन्तरिं जनाः

ஓ வ்யாசரே! ஈசனின் ஆணையால் ‘சுரா’ எனும் கன்னியால் மயங்கிய தைத்யர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகத் தன்வந்தரியைப் பிடித்தனர்।

Verse 28

जगृहुर्मुनयस्सर्वे कामधेनुम्मुनीश्वराः । सामान्यतस्त्रियस्ताश्च स्थिता आसन्विमोहिताः

அப்போது முனிவர்களில் தலைவர்களான அனைவரும் காமதேனுவைப் பற்றினர்; ஆனால் அந்தப் பெண்கள் சாதாரணமாக அங்கேயே நின்று மயக்கமும் குழப்பமும் அடைந்திருந்தனர்।

Verse 29

अमृतार्थं महायुद्धं संबभूव जयैषिणाम् । सुराणामसुराणां च मिथः संक्षुब्धचेतसाम्

அமிர்தத்தைப் பெறுவதற்காக வெற்றியை நாடிய தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் இடையே, பரஸ்பரம் கலங்கிய மனங்களுடன், பெரும் போர் எழுந்தது।

Verse 30

हृतं सोमं च दैतेयैर्बलाद्देवान्विजित्य च । बलिप्रभृतिभिर्व्यास युगान्ताग्न्यर्कसुप्रभैः

ஓ வ்யாசரே! தைத்யர்கள் வலத்தால் தேவர்களை வென்று சோமத்தையும் பறித்தனர். பலி முதலிய மகாபலர்கள் யுகாந்த அக்கினி, எரியும் சூரியன் போன்ற பயங்கர ஒளியால் பிரகாசித்தனர்.

Verse 31

देवाश्शंकरमापन्ना विह्वलाश्शिवमायया । सर्वे शक्रादयस्तात दैतेयैरर्दिता बलात्

அன்பரே! சிவமாயையால் கலங்கியும் தைத்யர்களின் வலத்தால் நெருக்கப்பட்டும் இருந்த இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் சங்கரனைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 32

ततस्तदमृतं यत्नात्स्त्रीस्वरूपेण मायया । शिवाज्ञया रमेशेन दैत्येभ्यश्च हृतम्मुने

அப்போது முனிவரே! சிவனின் ஆணையால் ரமேசன் (விஷ்ணு) தெய்வ மாயையால் பெண் வடிவம் கொண்டு, அந்த அமிர்தத்தை முயன்று தைத்யர்களிடமிருந்து பறித்தார்.

Verse 33

अपाययत्सुरांस्तांश्च मोहिनीस्त्रीस्वरूपधृक् । मोहयित्वा सुरान्सर्वान्हरिर्मायाविनां वरः

மோகினி எனும் பெண் வடிவம் கொண்ட ஹரி அந்த தேவர்களுக்கு அருந்தச் செய்தார். எல்லாத் தேவர்களையும் மயக்கி, மாயை வல்லவர்களில் சிறந்த ஹரி தன் காரியத்தை நிறைவேற்றினார்.

Verse 34

गत्वा निकटमेतस्या ऊचिरे दैत्यपुंगवाः । पाययस्व सुधामेतां मा भूद्भेदोऽत्र पंक्तिषु

அவளருகே சென்று தைத்யத் தலைவர்கள் கூறினர்—“இந்த சுதையை அனைவருக்கும் அருந்தச் செய்; இங்கே அமர்ந்த வரிசைகளில் பாகுபாடோ சச்சரவோ ஏற்படாதிருக்கட்டும்.”

Verse 35

एतदुक्त्वा ददुस्तस्मै विष्णवे छलरूपिणे । ते दैत्या दानवाः सर्वे शिवमायाविमोहिताः

இவ்வாறு கூறி, சிவமாயையால் மயங்கிய அந்த எல்லா தைத்ய-தானவர்களும் வஞ்சக வடிவம் கொண்ட அந்த விஷ்ணுவுக்கு (தங்கள் தானம்/வரம்) அளித்தனர்।

Verse 36

एतस्मिन्नन्तरे दृष्ट्वा स्त्रियो दानवपुंगवाः । अनयन्नमृतोद्भूता यथास्थानं यथासुखम्

அந்நேரத்தில், பெண்களைப் பார்த்த அமிர்தமந்தனத்தில் தோன்றிய தானவர்களில் தலைவர்கள் அவர்களைத் தத்தம் இடங்களுக்கு, தத்தம் இன்பத்திற்கேற்ப அழைத்துச் சென்றனர்।

Verse 37

तासाम्पुराणि दिव्यानि स्वर्गाच्छगुणान्यपि । घोरैर्यन्त्रैस्सुगुप्तानि मयमायाकृतानि च

அவர்களின் பழம்பெரும் தெய்வீக வாசஸ்தலங்கள் சொர்க்கத்தையும் மீறும் சிறப்புகளைக் கொண்டன; பயங்கர யந்திரங்களால் நன்கு மறைக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்டன; மயனின் அதிசய மாயையால் உருவாக்கப்பட்டனவும் ஆகும்।

Verse 38

सुरक्षितानि सर्वाणि कृत्वा युद्धाय निर्ययुः । अस्पृष्टवक्षसो दैत्याः कृत्वा समयमेव हि

அனைத்தையும் பாதுகாப்பாகச் செய்து அவர்கள் போருக்குப் புறப்பட்டனர். தைத்யர்கள்—மார்பைத் தீண்டப்படாததாக (காயமில்லாததாக) வைத்துக்கொண்டு—நிச்சயமாக நேரமும் உடன்பாடும் நிர்ணயித்தனர்।

Verse 39

न स्पृशामः स्त्रियश्चेमा यदि देवैर्विनिर्जिताः । इत्युक्त्वा ते महावीरा दैत्यास्सर्वे युयुत्सवः

“இந்தப் பெண்கள் தேவர்களால் வென்றவர்களாக (அல்லது தேவர்களின் பாதுகாப்பில்) இருந்தால், நாம் அவர்களைத் தொடமாட்டோம்.” என்று கூறி, அந்த மகாவீர தைத்யர்கள் அனைவரும் போர்வேட்கையுடன் போருக்கு ஆயத்தமானார்கள்।

Verse 40

सिंहनादन्ततश्चक्रुश्शंखान्दध्मुः पृथक्पृथक् । पूरयन्त इवाकाशं तर्पयन्तो बलाहकान्

அப்போது அவர்கள் சிங்கம் போல் கர்ஜித்து, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக சங்கை ஊதினர்; ஆகாயத்தை முழுதும் நிரப்புவது போலவும், மழைமேகங்களை மகிழ்விப்பது போலவும் இருந்தது.

Verse 41

युद्धं बभूव देवानामसुरैस्सह भीकरम् । देवासुराख्यमतुलं प्रसिद्धं भुवनत्रये

தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையில் பயங்கரப் போர் எழுந்தது; “தேவ–அசுரப் போர்” என அழைக்கப்பட்ட அந்த ஒப்பற்ற மோதல் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 42

जयं प्रापुस्सुरास्सर्वे विष्णुना परिरक्षिताः । दैत्याः पलायितास्तत्र हताः सामरविष्णुना

விஷ்ணுவின் பாதுகாப்பால் எல்லா தேவர்களும் வெற்றியை அடைந்தனர். அங்கே தைத்யர்கள் ஓடினர்; போர்க்களத்தில் சமர வீரன் விஷ்ணு அவர்களை வதைத்தான்.

Verse 43

दैत्याः संमोहिता देवैर्विष्णुना च महात्मना । हतावशिष्टाः पातालं विविशुर्विवराणि च

தேவர்களாலும் மகாத்மா விஷ்ணுவாலும் மயங்கிய தைத்யர்கள் குழம்பினர். வதத்திலிருந்து தப்பியவர்கள் பாதாளத்தில் புகுந்து, நிலத்தடிப் பிளவுகளிலும் மறை குகைகளிலும் ஒளிந்தனர்.

Verse 44

अनुवव्राज तान्विष्णुश्चक्रपाणिर्महाबलः । पातालं परमं गत्वा संस्थितान्भीतभीतवत्

அப்போது மகாபலன் சக்கரபாணி விஷ்ணு அவர்களைத் தொடர்ந்து சென்றான். மிக ஆழ்ந்த பாதாளத்திற்குச் சென்று, அங்கே அவர்கள் அச்சத்தின் மேல் அச்சத்தால் நடுங்கி நின்றதை கண்டான்.

Verse 45

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु ददर्शामृतसम्भवाः । कान्ताः पूर्णेन्दुवदना दिव्यलावण्यगर्विताः

அவ்வேளையில் விஷ்ணு அமுதத்தில் பிறந்த அந்த மனம்கவரும் கன்னியரை கண்டான்—பூர்ணசந்திரன் போன்ற முகத்தினர், தெய்வீக அழகால் ஒளிர்வோர், தம் அழகின் பெருமிதம் கொண்டோர்।

Verse 46

संमोहितः कामबाणैर्लेभे तत्रैव निर्वृतिम् । ताभिश्च वरनारीभिः क्रीडमानो बभूव ह

காமனின் அம்புகளால் மயங்கியவன் அங்கேயே இன்பநிறைவை அடைந்தான்; அந்தச் சிறந்த பெண்களுடன் விளையாடிக் கொண்டே உண்மையிலே ரமித்தான்।

Verse 47

ताभ्य पुत्रानजनयद्विष्णुर्वरपराक्रमान् । महीं सर्वां कंपयतो नानायुद्धविशारदान्

அவர்களிடமிருந்து விஷ்ணு சிறந்த வீரத்துடன் கூடிய புதல்வர்களை பெற்றான்—பலவகை யுத்தங்களில் தேர்ந்தோர்—அவர்களின் பராக்கிரமம் முழு பூமியையும் நடுங்கச் செய்தது।

Verse 48

ततो वै हरिपुत्रास्ते महाबलपराक्रमाः । महोपद्रवमाचेरुस्स्वर्गे भुवि च दुःखदम्

பின்னர் அந்த ஹரியின் புதல்வர்கள் மிகுந்த பலமும் வீரமும் உடையவர்களாய், விண்ணிலும் பூமியிலும் துயரமளிக்கும் பெரும் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தினர்।

Verse 49

लोकोपद्रवमालक्ष्य निर्जरा मुनयोऽथ वै । चक्रुर्निवेदनन्तेषां ब्रह्मणे प्रणिपत्य च

உலகங்களைப் பீடித்த துன்பத்தை கண்ட அமர முனிவர்கள், எல்லா உயிர்களின் வேதனையையும் அறிவித்தனர்; பிரம்மாவை வணங்கி அவரிடம் முறையீட்டை சமர்ப்பித்தனர்।

Verse 50

तच्छ्रुत्वादाय तान्ब्रह्मा ययौ कैलासपर्वतम् । तत्र दृष्ट्वा शिवं देवैः प्रणनाम पुनः पुनः

அதைக் கேட்ட பிரம்மா அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு கைலாசப் பர்வதத்திற்குச் சென்றார். அங்கே தேவர்களுடன் சேர்ந்து சிவபெருமானைத் தரிசித்து மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினார்.

Verse 51

तुष्टाव विविधैस्तोत्रैर्नत स्कन्धः कृताञ्जलिः । जय देव महादेव सर्वस्वामिन्निति ब्रुवन्

தோள்களைத் தாழ்த்தி, கைகளை கூப்பி, பல ஸ்தோத்திரங்களால் (சிவனை)ப் புகழ்ந்து, “ஜய தேவா! ஜய மகாதேவா! என் அனைத்திற்கும் ஆண்டவனே!” என்று கூறினார்.

Verse 52

ब्रह्मोवाच । देवदेव महादेव लोकान्रक्षाखिलान्प्रभो । उपद्रुतान्विष्णुपुत्रैः पातालस्थैर्विकारिभिः

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, பிரபுவே! எல்லா உலகங்களையும் காத்தருள்வாயாக. பாதாளத்தில் வாழும் விகாரமுடைய விஷ்ணுபுத்திரர்கள் அவற்றைத் துன்புறுத்துகின்றனர்.

Verse 53

नारीष्वमृतभूतासु संसक्तात्मा हरिर्विभो । पाताले तिष्ठतीदानीं रमते हि विकारवान्

எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனே! மரணத்தின் உருவெனத் தோன்றும் பெண்களிடம் ஹரியின் மனம் பற்றிக் கொண்டது. இப்போது அவர் பாதாளத்தில் தங்கி, விகாரத்திற்குட்பட்டு அங்கேயே இன்புறுகிறார்.

Verse 54

नन्दीश्वर उवाच । इत्थं बहुस्तुतः शम्भुर्ब्रह्मणा सर्षिनिर्जरैः । लोकसंरक्षणार्थाय विष्णोरानयनाय च

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு பிரம்மா, ரிஷிகளும் அமர தேவர்களும் உடன், சம்புவை மிகுந்து ஸ்துதித்தார். அப்போது ஆண்டவன் உலகங்களைப் பாதுகாக்கவும், விஷ்ணுவை (சரியான நிலைக்கு) மீட்டுக் கொண்டுவரவும் செயல்பட்டார்.

Verse 55

ततस्स भगवाञ्छम्भुः कृपासिंधुर्महेश्वरः । तदुपद्रवमाज्ञाय वृषरूपो बभूव ह

அப்போது கருணைச் சமுத்திரமான மகேஸ்வரன் பகவான் சம்பு அந்த ஆபத்தை அறிந்து, தர்மத்தை காக்க நிச்சயமாக வृषப (காளை) ரூபம் எடுத்தார்।