Bhairavaśāpavṛttāntaḥ (The Episode of Bhairava’s Curse and Consolation)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अथ प्रीत्या शृणु मुनेऽवतारं परमं प्रभोः । शंकरस्यात्मभूपुत्र शृण्वतां सर्वकामदम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே, இப்போது அன்புடன் பரமப் பிரபுவின் உன்னத அவதாரத்தை கேளுங்கள். ஆத்மபூபுத்ரனே, சங்கரனின் தெய்வ வெளிப்பாட்டைச் செவிமடுங்கள்; இதைக் கேட்பதே கேட்போர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும்.

Verse 2

एकदा मुनिशार्दूल गिरिजाशंकरावुभौ । विहर्तुकामौ संजातौ स्वेच्छया परमेश्वरौ

முனிவர்களில் புலியே! ஒருமுறை கிரிஜையும் சங்கரனும்—அந்த இரு பரமேஸ்வரரும்—தம் சுயஇச்சையால் தெய்வீக விளையாட்டில் ஈடுபட விரும்பினர்।

Verse 3

भैरवं द्वारपालं च कृत्वाभ्यन्तरमागतौ । नानासखिगणैः प्रीत्या सेवितौ नरशीलितौ

பைரவனை வாயில்காவலனாக நியமித்து அவர்கள் இருவரும் உள்ளே நுழைந்தனர். அங்கே பல தோழியர் குழுக்கள் அன்புடன் சேவை செய்தனர்; நற்பண்பு நிறைந்த உயர்ந்தோர்போல் அவர்கள் விளங்கினர்।

Verse 4

चिरं विहृत्य तत्र द्वौ स्वतन्त्रौ परमेश्वरौ । बभूवतुः प्रसन्नो तौ नानालीलाकरौ मुने

முனியே! அங்கே நீண்ட நேரம் விளையாடிய பின், முழு சுதந்திரமுடைய அந்த இரு பரமேஸ்வரரும் அருள்முகம் கொண்டு, பலவகை லீலைகளை வெளிப்படுத்தினர்।

Verse 5

अथोन्मत्ताकृतिर्देवी स्वतन्त्रा लीलया शिवा । आगता द्वारि तद्रूपा प्रभोराज्ञामवाप सा

அப்போது சுயாதீனமும் லீலாமயமும் உடைய தேவியான சிவா, பித்துப் பிடித்த பெண் வடிவம் கொண்டு, அதே வடிவில் வாசலுக்கு வந்து, ஆண்டவனின் ஆணையைப் பெற்றாள்।

Verse 6

तां देवीं भैरवस्सोथ नारीदृष्ट्या विलोक्य च । निषिषेध बहिर्गन्तुं तद्रूपेण विमोहितः

அப்போது பைரவன் அந்த தேவியை பெண் பார்வையால் நோக்கி, அவள் வடிவால் மயங்கி, வெளியே செல்ல வேண்டாம் என்று தடுத்தான்।

Verse 7

नारीदृष्ट्या सुदृष्टा सा भैरवेण यदा मुने । कुद्धाऽभवच्छिवा देवी तं शशाप तदांबिका

முனிவரே, பைரவன் அவளை பெண்ணின் பார்வையால்—ஆசை நிறைந்த துடிப்பான பார்வையால்—நோக்கியபோது, தேவி சிவா (அம்பிகை) கோபமுற்று உடனே அவனைச் சபித்தாள்.

Verse 8

शिवोवाच । नारीदृष्ट्या पश्यसि त्वं यतो मां पुरुषाधम । अतो भव धरायां हि मानुषस्त्वं च भैरव

சிவன் கூறினார்—“நீ என்னை பெண்ணின் பார்வையால் நோக்குகிறாய், ஓ மனிதர்களில் தாழ்ந்தவனே! ஆகவே பூமியில் நீ மனிதனாக ஆகு; பைரவா, நீயும்.”

Verse 9

नन्दीश्वर उवाच । इत्थं यदाऽभवच्छप्तो भैरवश्शिवया मुने । हाहाकारो महानासीद्दुःखमाप स लीलया

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—“முனிவரே, இவ்வாறு சிவா பைரவனைச் சபித்தபோது பெரும் அலறல் எழுந்தது; ஆனால் அவன் அந்தத் துயரையும் லீலையாகக் கருதி ஏற்றுக்கொண்டான்.”

Verse 10

ततश्च शंकरः शीघ्रं तमागत्य मुनीश्वर । अश्वासयद्भैरवं हि नानाऽनुनयकोविदः

அப்போது சங்கரர் விரைந்து அவனிடம் வந்தார், முனீஸ்வரரே; பலவகை சமாதானச் சொற்களில் தேர்ந்தவராய் பைரவனைத் தேற்றினார்.

Verse 11

तच्छापाद्भैरवस्सोथ क्षिताववतरन्मुने । मनुष्ययोन्यां वैतालसंज्ञकश्शंकरेच्छया

முனிவரே, அந்தச் சாபத்தின் விளைவால் பைரவன் பூமியில் அவதரித்தான்; சங்கரனின் திருவுளத்தால் மனிதயோனியில் ‘வைதால’ என்ற பெயருடன் பிறந்தான்।

Verse 12

तत्स्नेहतः शिवः सोपि क्षिताववतरद्विभुः । शिवया सह सल्लीलो लौकिकीङ्गतिमाश्रितः

அந்த அன்புச் ச्नेஹத்தால் உந்தப்பட்டு, எல்லாவற்றிலும் வியாபித்திருக்கும் விபு ஸ்ரீசிவனும் பூமியில் அவதரித்தார். சிவா (பார்வதி) உடன் கருணையுடனும் லீலையுடனும் இருந்து, உலக வழக்கை ஏற்று உயிர்களின் நலனுக்காகத் தம் லீலையை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 13

महेशाह्वः शिवश्चासीच्छारदा गिरिजा मुने । सुलीलां चक्रतुः प्रीत्या नाना लीला विशारदौ

முனிவரே, சிவன் ‘மகேச’ என்ற நாமத்தால் அறியப்பட்டார்; கிரிஜா ‘சாரதா’ எனப் போற்றப்பட்டாள். பலவகை லீலைகளில் தேர்ந்த இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் இனிய தெய்வீக லீலையை நிகழ்த்தினர்.

Verse 14

इति ते कथितं तात महेशचरितं वरम् । धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्वकामफलप्रदम्

அன்புக் குழந்தையே, இவ்வாறு மகேசனின் சிறந்த சரிதத்தை உனக்குக் கூறினேன். இது புண்ணியத்தை அளிப்பது, புகழைத் தருவது, ஆயுளை வளர்ப்பது, எல்லா நற்காமங்களின் பலனையும் வழங்குவது.

Verse 15

य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वा समाहितः । स भुक्त्वेहाखिलान्भोगानन्ते मोक्षमवाप्नुयात्

இதை பக்தியுடன் கேட்பவன், அல்லது ஒருமனத்துடன் பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவன், இவ்வுலகில் எல்லா நியாயமான இன்பங்களையும் அனுபவித்து, இறுதியில் சிவகிருபையால் மோட்சத்தை அடைவான்.

Verse 21

इति श्रीशिव महापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां महेशावतारवर्णनं नामैकविंशोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவ மகாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ர ஸம்ஹிதையில் ‘மகேச அவதார வர்ணனம்’ எனப்படும் இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.