हनूमत्प्रादुर्भावः (Hanūmat-prādurbhāvaḥ) — The Manifestation/Birth of Hanumān as Śiva’s Agency

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अतः परं श्रुणु प्रीत्या हनुमच्चरितम्मुने । यथा चकाराशु हरो लीलास्तद्रूपतो वराः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே, இனி அன்பும் பக்தியும் கொண்டு ஹனுமான் புனிதச் சரிதத்தை கேளுங்கள்; ஹரன் (சிவபெருமான்) அந்தச் சிறந்த ரூபத்தை ஏற்று விரைவில் தம் தெய்வீக லீலையை எவ்வாறு நிகழ்த்தினாரோ.

Verse 2

चकार सुहितं प्रीत्या रामस्य परमेश्वराः । तत्सर्वं चरितं विप्र शृणु सर्वसुखावहम्

பரமேஸ்வரன் (சிவபெருமான்) அன்பருளால் ராமனுக்குப் பேர்நன்மை செய்தார். ஓ விப்ரரே, அந்த முழுப் புனிதச் சரிதத்தையும் கேளுங்கள்—அது எல்லா மங்கள இன்பங்களையும் அளிப்பது.

Verse 3

एकस्मिन्समये शम्भुरद्भुतोतिकरः प्रभुः । ददर्श मोहिनीरूपं विष्णोस्स हि वसद्गुणः

ஒரு சமயத்தில் அதிசயப் பெருமை உடைய ஆண்டவன் சம்பு, விஷ்ணுவின் மோகினி ரூபத்தைத் தரிசித்தார்—அது விஷ்ணுவின் உள்ளார்ந்த சக்தியால் வெளிப்பட்ட தெய்வ வடிவம்.

Verse 4

चक्रे स्वं क्षुभितं शम्भुः कामबाणहतो यथा । स्वम्वीर्यम्पातयामास रामकार्यार्थमीश्वरः

காமனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டவன் போல் சம்பு தம்முள் எழுச்சியை ஏற்படுத்தினார்; ராமகாரிய நிறைவேற்றத்திற்காக ஈசன் தம் வீர்யத் தேஜஸை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 5

तद्वीर्यं स्थापयामासुः पत्रे सप्तर्षयश्च ते । प्रेरिता मनसा तेन रामकार्यार्थ मादरात

அவரின் மனத் தூண்டுதலால் அந்த சப்தரிஷிகள், ராமகாரிய நிறைவேற்றத்திற்காக பக்தியுடன் அந்த வீர்யத் தத்துவத்தை ஒரு இலைமேல் வைத்தனர்।

Verse 6

तैर्गौतमसुतायां तद्वीर्यं शम्भोर्महर्षिभिः । कर्णद्वारा तथांजन्यां रामकार्यार्थमाहितम्

அந்த மகரிஷிகளால் சம்புவின் வீர்யம் கௌதமனின் மகளில் நிறுவப்பட்டது; அதுபோலக் காதின் வழியாக அஞ்சனாவிலும் ராமகாரியத்திற்காக விதைக்கப்பட்டது।

Verse 7

ततश्च समये तस्माद्धनूमा निति नामभाक् । शम्भुर्जज्ञे कपितनुर्महाबलपराक्रमः

பின்னர் அதே வேளையில் சம்பு கபி-உடலை ஏற்று, மாபெரும் வலமும் வீரப் பராக்கிரமமும் உடையவராய் ‘ஹனுமான்’ என்ற நாமத்துடன் அவதரித்தார்।

Verse 8

हनूमान्स कपीशानः शिशुरेव महाबलः । रविबिम्बं बभक्षाशु ज्ञात्वा लघुफलम्प्रगे

கபிகளின் தலைவனான ஹனுமான், சிறுவனாயினும் மாபெரும் வலிமையுடையவன். விடியற்காலையில் சூரியவட்டத்தைச் சிறு பழமென எண்ணி விரைந்து பாய்ந்து அதை விழுங்க முயன்றான்.

Verse 9

देवप्रार्थनया तं सोऽत्यजज्ज्ञात्वा महाबलम् । शिवावतारं च प्राप वरान्दत्तान्सुरर्षिभिः

தேவர்களின் வேண்டுதலினால், அவனது மாபெரும் வலிமையை அறிந்து, அவர் அவனை விடுவித்தார். மேலும் தேவரும் தெய்வ ரிஷிகளும் அளித்த வரங்களுடன் சிவாவதாரப் பெருமையையும் பெற்றான்.

Verse 10

स्वजनन्यन्तिकम्प्रागादथ सोतिप्रहर्षितः । हनूमान्सर्वमाचख्यौ तस्यै तद्वृत्तमादरात्

அப்போது பேரானந்தம் நிறைந்த ஹனுமான் தன் தாயரிடம் உடனே சென்றான். நடந்த அனைத்தையும் பக்தி மரியாதையுடன் அவளிடம் முழுமையாக உரைத்தான்.

Verse 11

तदाज्ञया ततो धीरस्सर्वविद्यामयत्नतः । सूर्यात्पपाठ स कपिर्गत्वा नित्यं तदान्तिकम्

அவருடைய ஆணையின்படி அந்தத் திடமுடையவன் முயற்சியின்றியே எல்லா கல்விகளிலும் தேர்ச்சி பெற்றான். அந்தக் கபி வீரன் தினமும் சூரியனின் சன்னிதிக்கு சென்று அவரிடமிருந்து கற்றான்.

Verse 12

सूर्याज्ञया तदंशत्य सुग्रीवस्यान्तिकं ययौ । मातुराज्ञामनुप्राप्य रुद्रांशः कपिसत्तमः

சூரியனின் ஆணையினால் அந்தத் தெய்வ அம்‌சம் சுக்ரீவனின் சன்னிதிக்கு சென்றான். தாயின் ஆணையையும் பெற்றுக் கொண்டு, ருத்ர அம்‌சமான அந்தச் சிறந்த கபி அதன்படி புறப்பட்டான்.

Verse 13

ज्येष्ठभ्रात्रा वालिना हि स्वस्त्रीभोक्त्रा तिरस्कृतः । ऋष्यमृकगिरौ तेन न्यवसत्स हनूमता

அவன் தன் மூத்த சகோதரன் வாலியால்—தன் மனைவியை அனுபவித்தவனான வாலியால்—இகழப்பட்டான். ஆகவே ஹனுமானுடன் சேர்ந்து ருஷ்யமூக மலை மீது வாழ்ந்தான்.

Verse 14

ततोऽभूत्स सुकण्ठस्य मन्त्री कपिवरस्सुधीः । सर्वथा सुहितं चक्रे सुग्रीवस्य हरांशजः

அதன்பின் மிக ஞானமிக்க கபிவரன் சுகண்டனின் அமைச்சனானான். ஹரன் (சிவன்) அಂசமாக இருந்து, சுக்ரீவனுக்கு எல்லாவித நலனும் செழிப்பும் ஏற்படுத்தினான்।

Verse 15

तत्रागतेन सभ्रात्रा हृतभार्येण दुःखिना । कारयामास रामेण तस्य सख्यं सुखावहम्

அங்கே அவன் தன் சகோதரனுடன் வந்தான்; மனைவி பறிக்கப்பட்டதால் துயருற்றிருந்தான். அப்போது ராமனால் அவனுடன் நட்பை ஏற்படுத்தினான்; அது இன்பம் தரும் பந்தமாகியது।

Verse 16

घातयामास रामश्च वालिनं कपिकुञ्जरम् । भ्रातृपत्न्याश्च भोक्तारं पापिनम्वीरमानिनम्

ராமன் வானரர்களில் யானைபோன்ற தலைவன் வாலியை வதைத்தான்—சகோதரன் மனைவியை அனுபவித்த பாவி; வீழ்ந்திருந்தும் தன்னை வீரன் என எண்ணியவன்.

Verse 17

ततो रामाऽऽज्ञया तात हनूमान्वानरेश्वरः । स सीतान्वेषणञ्चक्रे बहुभिर्वानरैस्सुधीः

பின்னர், அன்பனே, ராமன் ஆணையினால் வானரத் தலைவன் ஹனுமான் பல வானரர்களுடன் ஞானமுடன் சீதையைத் தேடத் தொடங்கினான்।

Verse 18

ज्ञात्वा लङ्कागतां सीतां गतस्तत्र कपीश्वरः । द्रुतमुल्लंघ्य सिंधुन्तमनिस्तीर्य्यं परैस्स वै

சீதை லங்கையை அடைந்தாள் என்று அறிந்து கபீஸ்வரன் அங்கே சென்றான். பிறர் கடக்க இயலாத அந்தக் கடக்கமுடியாத கடலை அவன் விரைவாகத் தாவிக் கடந்தான்.

Verse 19

चक्रेऽद्भुतचरित्रं स तत्र विक्रमसंयुतम् । अभिज्ञानन्ददौ प्रीत्या सीतायै स्वप्रभोर्वरम्

அங்கே அவன் வீரப் பராக்கிரமம் உடையவனாய் அதிசயமான செயலை நிகழ்த்தினான். அன்புடன் சீதைக்கு தன் ஆண்டவனுக்குரிய சிறந்த அறிதற்குறியை மகிழ்ச்சியுடன் அளித்தான்॥

Verse 20

सीताशोकं जहाराशु स वीरः कपिनायकः । श्रावयित्वा रामवृत्तं तत्प्राणावनकारकम्

அந்த வீர கபிநாயகன் சீதையின் துயரை உடனே அகற்றினான். உயிரைக் காக்கும், நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்கும் ராமச் செயல்களை அவளுக்குச் சொல்லிக் கேட்டுவித்தான்॥

Verse 21

तदभिज्ञानमादाय निवृत्तो रामसन्निधिम् । रावणाऽऽराममाहत्य जघान बहुराक्षसान्

அந்த அறிதற்குறியை எடுத்துக்கொண்டு அவன் ராமரின் சன்னிதிக்கு மீண்டான். ராவணனின் தோட்டத்தைத் தாக்கி அழித்து, பல ராட்சசர்களை வதைத்தான்॥

Verse 22

तदेव रावणसुतं हत्वा सबहुराक्षसम् । स महोपद्रवं चक्रे महोतिस्तत्र निर्भयः

ராவணனின் அந்தப் புதல்வனைப் பல ராட்சசர்களுடன் கொன்று, மகோடி அங்கே அஞ்சாது பெரும் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தினான்।

Verse 23

यदा दग्धो रावणेनावगुंठ्य वसनानि च । तैलाभ्यक्तानि सुदृढं महाबलवता मुने

முனிவரே! பேராற்றலுடைய ராவணன் எண்ணெய் தடவிய ஆடைகளால் இறுக்கமாகச் சுற்றி அவனைத் தீயிட்டபோது—

Verse 24

उत्प्लुत्योत्प्लुत्य च तदा महादेवांशजः कपिः । ददाह लंकां निखिलां कृत्वा व्याजन्तमेव हि

அப்போது மகாதேவனின் அंशத்தில் பிறந்த அந்தக் கபி மீண்டும் மீண்டும் தாவி, முழு லங்கையையும் எரித்து ஜ்வாலைகளால் கொழுந்தெழச் செய்தான்।

Verse 25

दग्ध्वा लंकां वंचयित्वा विभीषणगृहं ततः । अपतद्वारिधौ वीरस्ततस्स कपिकुञ्जरः

லங்கையை எரித்து, விபீஷணனின் இல்லத்தைத் தீண்டாமல் விட்டுவிட்டு, அந்த வீரக் கபிகுஞ்சரன் பின்னர் கடலில் பாய்ந்து விழுந்தான்।

Verse 26

स्वपुच्छ तत्र निर्वाप्य प्राप तस्य परन्तटम् । अखिन्नस्स ययौ रामसन्निधिं गिरिशांशजः

அங்கே தன் வாலால் (தீயை) அணைத்து, அவன் அக்கரையை அடைந்தான். கிரீசனின் அंशத்தில் பிறந்த அந்தக் கபி சோர்வின்றி ராமனின் சன்னிதிக்கு சென்றான்।

Verse 27

अविलंबेन सुजवो हनूमान् कपिसत्तमः । रामोपकण्ठमागत्य ददौ सीताशिरोमणिम्

தாமதமின்றி, மிக வேகமுடைய கபிசிரேஷ்டன் ஹனுமான் ஸ்ரீராமரின் அருகே வந்து சீதையின் சிரோமணியை அவருக்கு அர்ப்பணித்தான்।

Verse 28

ततस्तदाज्ञया वीरस्सिन्धौ सेतुमबन्धयत् । वानरस्स समानीय बहून्गिरिवरान्बली

பின்னர் அந்த ஆணைப்படி, வீரமும் வலிமையும் உடையவன் கடலில் சேதுவை அமைத்தான்; வானரர்களை ஒன்றுகூடச் செய்து பல சிறந்த மலைகளை கொண்டு வந்தான்।

Verse 29

गत्वा तत्र ततो रामस्तर्तुकामो यथा ततः । शिवलिंगं समानर्च प्रतिष्ठाप्य जयेप्सया

அங்கே சென்று, கடக்க விரும்பிய ஸ்ரீராமர் முறையாக சிவலிங்கத்தை வழிபட்டு, வெற்றியை நாடி அதனை பிரதிஷ்டை செய்தார்।

Verse 30

तद्वरात्स जयं प्राप्य वरं तीर्त्वोदधिं ततः । लंकामावृत्य कपिभी रणं चक्रे स राक्षसैः

அந்த வரத்தின் வலிமையால் அவன் வெற்றியை அடைந்தான்; பின்னர் அந்த அருளின்படி கடலைக் கடந்து, வானரப் படைகளால் லங்கையைச் சூழ்ந்து ராட்சசர்களுடன் போர் செய்தான்।

Verse 31

जघानाथासुरान्वीरो रामसैन्यं ररक्ष सः । शक्ति क्षतं लक्ष्मणं च संजीविन्या ह्यजीवयत्

அந்த வீரன் அசுரர்களை அழித்து ஸ்ரீராமரின் சேனையை காத்தான்; மேலும் சக்தியால் காயமடைந்த லக்ஷ்மணனை சஞ்சீவினியால் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தான்।

Verse 32

सर्वथा सुखिनं चक्रे सरामं लक्ष्मणं हि सः । सर्वसैन्यं ररक्षासौ महादेवात्मजः प्रभुः

அவர் ராமனுடன் கூடிய இலக்குமணனை எல்லாவிதத்திலும் சுகமாகவும் நிம்மதியாகவும் ஆக்கினார். மகாதேவனின் புதல்வனான அந்த ஆண்டவன் முழு சேனையையும் காத்தான்.

Verse 33

रावणं परिवाराढ्यं नाशयामास विश्रमः । सुखीचकार देवान्स महाबलग्रहः कपि

மிகுந்த வலிமை கொண்ட கபி விஷ்ரமன், பரிவாரத்துடன் இருந்த ராவணனை அழித்தான். அவன் தேவர்களை மீண்டும் மகிழ்ச்சியுடனும் பாதுகாப்புடனும் ஆக்கினான்.

Verse 34

महीरावणसंज्ञं स हत्वा रामं सलक्ष्मणम् । तत्स्थानादानयामास स्वस्थानम्परिपाल्य च

‘மகீராவணன்’ என அழைக்கப்பட்ட அவனை வதைத்து, ராமனை இலக்குமணனுடன் அந்த இடத்திலிருந்து மீட்டுக் கொண்டு வந்தான். தன் இருப்பிடத்தையும் காத்து, அவர்களை மீண்டும் அழைத்துச் சென்றான்.

Verse 35

रामकार्यं चकाराशु सर्वथा कपिपुंगवः । असुरान्नमयामास नानालीलां चकार च

கபிகளில் முதன்மையான அந்த வீரன் ராமனின் பணியை எல்லாவிதத்திலும் விரைவாக நிறைவேற்றினான். அவன் அசுரர்களை அடக்கி, பல அதிசய லீலைகளை நிகழ்த்தினான்.

Verse 36

स्थापयामास भूलोके रामभक्तिं कपीश्वरः । स्वयं भक्तवरो भूत्वा सीतारामसुखप्रदः

கபீஸ்வரன் பூலோகத்தில் ராமபக்தியை நிறுவினான். தானே பக்தர்களில் சிறந்தவனாகி, சீதை-ராமருக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவனானான்.

Verse 37

लक्ष्मणप्राणदाता च सर्वदेवमदापहः । रुद्रावतारो भगवान्भक्तोद्धारकरस्स वै

அவரே லக்ஷ்மணனுக்கு உயிரளித்தவர்; எல்லாத் தேவர்களின் அகந்தையை அகற்றுபவர். அவரே பகவான் ருத்ராவதாரம்; பக்தர்களுக்கு உயர்வும் மோட்சமும் அருள்பவர்.

Verse 38

हनुमान्स महावीरो रामकार्यकरस्सदा । रामदूताभिधो लोके दैत्यघ्नो भक्तवत्सलः

ஹனுமான் அந்த மகாவீரன்; எப்போதும் ராமனின் பணியை நிறைவேற்றுபவன். உலகில் ‘ராமதூதன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; தைத்தியநாசகன், பக்தவத்ஸலன்.

Verse 39

इति ते कथितं तात हनुमच्चरितम्वरम् । धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्वकामफलप्रदम्

அன்புக் குழந்தையே, இவ்வாறு ஹனுமானின் சிறந்த திருச்சரிதத்தை உனக்குச் சொன்னேன். இது புண்ணியமிக்கது; புகழும் நீண்ட ஆயுளும் தருவது; எல்லா நியாயமான விருப்பங்களின் பலனையும் அளிப்பது.

Verse 40

य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वा समाहितः । स भुक्त्वेहाखिलान्कामानन्ते मोक्षं लभेत्परम्

இதை பக்தியுடன் கேட்பவன், அல்லது மனம் ஒருமித்து பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவன்—இவ்வுலகில் எல்லா விருப்பங்களையும் அனுபவித்து, இறுதியில் பரம மோட்சத்தை அடைவான்.