दुर्वाससः तपः-प्रभावः तथा देवाः ब्रह्म-विष्ण्वोः शरणागमनम् | Durvāsā’s Tapas and the Devas’ Appeal to Brahmā and Viṣṇu

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अथान्यच्चरितं शम्भो श्शृणु प्रीत्या महामुने । यथा बभूव दुर्वासाश्शंकरो धर्महेतवे

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—ஓ மகாமுனியே, பக்திப் பிரீதியுடன் சம்புவின் இன்னொரு புனிதச் சரிதத்தை கேள்; தர்மத்தை நிறுவி காக்கும் பொருட்டு சங்கரன் துர்வாசா ரூபமாக எவ்வாறு வெளிப்பட்டான்.

Verse 2

ब्रह्मपुत्रो वभूवातितपस्वी ब्रह्मवित्प्रभुः । अनसूयापति र्धीमान्ब्रह्माज्ञाप्रतिपालकः

அவன் பிரம்மாவின் புதல்வனாகப் பிறந்தான்—மிகுந்த தவவான், பிரம்மஞானி, வல்லமைமிக்கவன். அவன் அனசூயையின் கணவனாகி, விவேகமுடையவனாய், பிரம்மாவின் ஆணையை உறுதியாகக் காத்தான்.

Verse 3

सुनिर्देशाद्ब्रह्मणो हि सस्त्रीकः पुत्रकाम्यया । स त्र्यक्षकुलनामानं ययौ च तपसे गिरिम्

பிரம்மாவின் தெளிவான ஆணையின்படி அவன்—மனைவியுடன், புதல்வன் வேண்டி—தவம் செய்ய ‘த்ர்யக்ஷகுல’ எனப் பெயர்பெற்ற மலையினை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 4

प्राणानायम्य विधिवन्निर्विन्ध्यातटिनीतटे । तपश्चचार सुमहदद्वन्द्वोऽब्दशतम्मुनिः

விதிப்படி பிராணாயாமத்தால் உயிர்வாயுவை அடக்கி, முனிவர் நிர்விந்த்யா நதிக்கரையில் இருமைத் தாண்டியவராய் நூறு ஆண்டுகள் மிகப் பெரும் தவம் செய்தார்.

Verse 5

य एक ईश्वरः कश्चिदविकारो महाप्रभुः । स मे पुत्रवरं दद्यादिति निश्चितमानसः

உறுதியான மனத்துடன் அவன் எண்ணினான்—“அந்த ஒரே அவிகார மகாப்ரபு ஈசன், எனக்கு உயர்ந்த புதல்வன் வரத்தை அருள்வானாக.”

Verse 6

बहुकालो व्यतीयाय तस्मिंस्तपति सत्तपः । आविर्बभूव तत्कात्तु शुचिर्ज्वाला महीयसी

நீண்ட காலம் கடந்தது; அந்த நற்குறவர் கடும் தவத்தில் நிலைத்திருந்தார். அந்தத் தவத்தின் தீவிரத்திலிருந்து ஒரு பேரளவு, தூய, ஒளிமிகு ஜ்வாலை வெளிப்பட்டது.

Verse 7

तया सन्निखिला लोका दग्धप्राया मुनीश्वराः । तथा सुरर्षयः सर्वे पीडिता वासवादयः

அவளுடைய அந்தப் பேராற்றல் வெளிப்பாட்டால் எல்லா உலகங்களும் எரிந்ததுபோல் ஆனது; மகாமுனிவர்களும் கிட்டத்தட்ட அழிந்தனர். அதுபோல தேவரிஷிகளும், வாசவன் (இந்திரன்) முதலான தேவர்களும் துன்புற்று வாட்டமடைந்தனர்.

Verse 8

अथ सर्वे वासवाद्या सुराश्च मुनयो मुने । ब्रह्मस्थानं ययुश्शीघ्रं तज्ज्वालातिप्रपीडिताः

அப்போது, ஓ முனியே, வாசவன் (இந்திரன்) முதலான எல்லாத் தேவர்களும் முனிவர்களும், அந்த ஒளியின் கடும் ஜ்வாலைகளால் மிகுந்த துன்புற்று, அடைக்கலமும் ஆலோசனையும் நாடி விரைவாக பிரம்மாவின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 9

नत्वा नुत्वा विधिन्देवास्तत्स्वदुःखन्न्यवेदयन् । ब्रह्मा सह सुरैस्तात विष्णुलोकं ययावरम्

தேவர்கள் பிரம்மாவை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, புகழ்ந்து, தங்களுடைய துயரத்தைத் தெரிவித்தனர். பின்னர், அன்பனே, பிரம்மா தேவர்களுடன் சேர்ந்து உயர்ந்த விஷ்ணுலோகத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 10

तत्र गत्वा रमानाथं नत्वा नुत्वा विधिस्सुरैः । स्वदुःखन्तत्समाचख्यौ विष्णवेऽनन्तकं मुने

முனிவரே! அங்கே சென்று பிரம்மா தேவர்களுடன் விதிப்படி ரமானாதன் (விஷ்ணு) முன் வணங்கி, போற்றி ஸ்தோத்திரம் செய்தார். பின்னர் தமக்கு ஏற்பட்ட துயரமும் துன்பமும் அனைத்தையும் விஷ்ணுவிடம் தெரிவித்தார்.

Verse 11

विष्णुश्च विधिना देवै रुद्रस्थानं ययौ द्रुतम् । हरं प्रणम्य तत्रेत्य तुष्टाव परमेश्वरम्

பின்பு விஷ்ணு, பிரம்மா மற்றும் பிற தேவர்களுடன் விதிப்படி விரைவாக ருத்ரனின் புனித தாமத்திற்குச் சென்றார். அங்கே வந்து ஹரன் (சிவன்) முன் வணங்கி அந்த பரமேஸ்வரனைப் போற்றினார்.

Verse 12

स्तुत्वा बहुतया विष्णुं स्वदुःखं च न्यवेदयत् । शर्वं ज्वालासमुद्भूतमत्रेश्च तपसः परम्

விஷ்ணுவை விரிவாகப் போற்றி, அவன் தன் துயரத்தை விண்ணப்பித்தான். அத்திரி முனிவரின் பரம தவத்தையும், ஜ்வாலையாக எழுந்த ஷர்வன் (சிவன்) பற்றியும் உரைத்தான்.

Verse 13

अथ तत्र समेस्तास्तु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । मुने संमन्त्रयाञ्चक्रुरन्योन्यं जगतां हितम्

அப்போது, முனிவரே, அங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் ஒன்றுகூடி, ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து உலகங்களின் நலனுக்காக முடிவு செய்தனர்.

Verse 14

तदा ब्रह्मादयो देवास्त्रयस्ते वरदर्षभाः । जग्मुस्तदाश्रमं शीघ्रं वरन्दातुन्तदर्षये

அப்போது பிரம்மா முதலிய அந்த மூன்று தேவர்கள்—வரம் அளிப்போர், தேவர்களில் முதன்மையோர்—அந்த முனிவருக்கு வரம் வழங்க விரைந்து அந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 15

स्वचिह्नचिह्नितांस्तान्स दृष्ट्वात्रिर्मुनिसत्तमः । प्रणनाम च तुष्टाव वाग्भिरिष्टाभिरादरात्

அவர்கள் தத்தம் தனிச்சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்த மునிவரர் அத்ரி வணங்கி, மரியாதையுடன் இனியவும் பொருத்தமானவும் சொற்களால் அவர்களைப் புகழ்ந்தார்.

Verse 16

ततस्स विस्मितो विप्रस्तानुवाच कृताञ्जलिः । ब्रह्मपुत्रो विनीतात्मा ब्रह्मविष्णुहराभिधान्

அப்போது வியப்புற்ற அந்தப் பிராமணன் கைகூப்பி அவர்களிடம் பேசினார்; பணிவுடைய பிரம்மபுத்திரன், பிரம்மா–விஷ்ணு–ஹர என்ற நாமங்களை உடைய அவர்களை அழைத்தான்.

Verse 17

अत्रिरुवाच । हे ब्रह्मन् हे हरे रुद्र पूज्यास्त्रिजगताम्मताः । प्रभवश्चेश्वराः सृष्टिरक्षासंहारकारकाः

அத்ரி கூறினார்— ஓ பிரம்மன்! ஓ ஹரியே! ஓ ருத்ரா! மூவுலகமும் உங்களை வணங்கத்தக்கவர்களெனக் கருதுகிறது. நீங்களே ஆதிமூலம், ஈச்வரர்கள்—படைப்பு, காப்பு, அழிவு செய்பவர்கள்.

Verse 18

एक एव मया ध्यात ईश्वरः पुत्रहेतवे । यः कश्चिदीश्वरः ख्यातो जगतां स्वस्त्रिया सह

மகப்பேறு பெறும் பொருட்டு நான் ஒரே ஈசுவரனையே தியானித்தேன்—அவரே உலகங்களின் அதிபதியாகப் புகழ்பெற்ற ஈசுவரன், தமது தெய்வீக துணைவி (சக்தி) உடனாக।

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां दुर्वासश्चरित्रवर्णनं नामैकोनविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ர ஸம்ஹிதையில் ‘துர்வாசா சரித்ர வர்ணனம்’ எனும் பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 20

इति श्रुत्वा वचस्तस्य प्रत्यूचुस्ते सुरास्त्रयः । यादृक्कृतस्ते संकल्पस्तथैवाभून्मुनीश्वर

அவன் சொற்களை கேட்டதும் அந்த மூன்று தேவர்கள் பதிலளித்தனர்: ஓ முனீஸ்வரா! உமது சங்கல்பம் எவ்வாறு அமைந்ததோ, அதேபோலவே அது நிச்சயமாக நிகழ்ந்தது।

Verse 21

वयं त्रयो भवेशानास्समाना वरदर्षभाः । अस्मदंशभवास्तस्माद्भविष्यन्ति सुतास्त्रयः

வரத-சிறந்தவனே! நாங்கள் மூவரும் பவேசர்களாய் சமமானோர்; ஆகவே எங்கள் அங்கங்களிலிருந்து மூன்று புதல்வர்கள் பிறப்பர்.

Verse 22

विदिता भुवने सर्वे पित्रोः कीर्तिविवर्द्धनाः । इत्युक्तास्ते त्रयो देवास्स्वधामानि ययुर्मुदा

“நீங்கள் மூவரும் உலகமெங்கும் பெற்றோரின் புகழை வளர்ப்பவர்களாக அறியப்பட்டவர்கள்.” என்று சொல்லப்பட்டதும், அந்த மூன்று தேவர்கள் மகிழ்ந்து தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 23

वरं लब्ध्वा मुनिस्सोऽथ जगाम स्वाश्रमं मुदा । युतोऽनुसूयया प्रीतो ब्रह्मानंदप्रदो मुने

வரம் பெற்ற அந்த முனிவர் மகிழ்ச்சியுடன் தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். அனசூயையுடன் இணைந்து, இன்பமுற்று, ஓ முனியே, அவர் பிரம்மானந்தம் அருள்பவரானார்.

Verse 24

अथ ब्रह्मा हरिश्शम्भुरवतेरुः स्त्रियां ततः । पुत्ररूपैः प्रसन्नात्मनानालीला प्रकाशकाः

அப்போது பிரம்மா, ஹரி (விஷ்ணு), சம்பு (சிவன்) அந்தப் பெண்ணில் அவதரித்தனர். மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் மகன் வடிவம் கொண்டு, தங்கள் பல தெய்வீக லீலைகளை வெளிப்படுத்தினர்.

Verse 25

विधेरंशाद्विधुर्जज्ञेऽनसूयायां मुनीश्वरात् । आविर्बभूवोदधितः शिप्तो देवेस्स एव हि

விதாதா பிரம்மாவின் அங்கத்திலிருந்து சந்திரன் (விது) மகரிஷி அத்ரியின் மூலம் அனசூயையின் கருவில் பிறந்தான். அதே தேவேசன் சாபம் பெற்றபின் பின்னர் கடலிலிருந்தும் வெளிப்பட்டான்.

Verse 26

विष्णोरंशात्स्त्रियान्तस्यामत्रेर्दत्तो व्यजायत । संन्यासपद्धतिर्येन वर्द्धिता परमा मुने

ஓ பரம முனிவரே, விஷ்ணுவின் அங்கத்திலிருந்து அத்ரியின் அந்த மனைவியிடத்தில் தத்தாத்ரேயர் பிறந்தார். அவரால் உயர்ந்த சன்னியாச நெறி பெரிதும் நிறுவப்பட்டு வளர்ந்தது.

Verse 27

दुर्वासा मुनिशार्दूलः शिवांशान्मुनिसत्तमः । जज्ञे तस्यां स्त्रियामत्रेर्वरधर्मप्रवर्तकः

சிவனின் அங்கத்திலிருந்து முனிகளில் புலி போன்றவர், முனிவர்களில் சிறந்தவர் துர்வாசர் பிறந்தார். அத்ரியின் அந்த மனைவியிடத்தில் பிறந்து, உயர்ந்த தர்மத்தைப் பரப்பியவர் ஆனார்.

Verse 28

भूत्वा रुद्रश्च दुर्वासा ब्रह्मतेजोविवर्द्धनः । चक्रे धर्मपरीक्षाञ्च बहूनां स दयापरः

துர்வாசராக ருத்ரனாய் இருந்து அவர் பிரம்மத் தேஜஸை வளர்த்தார். பலரின் தர்மத்தைச் சோதித்தாலும், அவர் எப்போதும் கருணையிலேயே நிலைத்திருந்தார்.

Verse 29

सूर्यवंशे समुत्पन्नो योऽम्बरीषो नृपोऽभवत् । तत्परीक्षामकार्षीत्स तां शृणु त्वं मुनीश्वर

சூரியவம்சத்தில் அம்பரீஷன் என்னும் அரசன் தோன்றினான். அவன் (அந்த விஷயத்தை) சோதித்தான்; முனிவரே, அந்த வரலாற்றை நீ கேள்।

Verse 30

सोऽम्बरीषो नृपवरः सप्तद्वीपरसापतिः । नियमं हि चकारासावेकादश्या व्रते दृढम्

ஏழு தீவுகளின் நிலத்திற்கும் அதிபதியான சிறந்த அரசன் அம்பரீஷன், ஏகாதசி விரதத்தில் உறுதியாக நியமத்தை மேற்கொண்டான்।

Verse 31

एकादश्या व्रतं कृत्वा द्वादश्यां चैव पारणाम् । करिष्यामीति सुदृढसंकल्पस्तु नराधिपः

ஏகாதசி விரதத்தை நிறைவேற்றி, துவாதசியில் பாரணம் செய்வேன் என்று அந்த மன்னன் அசைக்க முடியாத உறுதியை கொண்டான்।

Verse 32

ज्ञात्वा तन्नियमन्तस्य दुर्वासा मुनिसत्तमः । तदन्तिकं गतश्शिष्यैर्बहुभिश्शंकरांशजः

அவனுடைய நியமத்தை அறிந்து, சங்கரனின் அம்சமாகப் பிறந்த முனிவர்களில் சிறந்த துர்வாசர் பல சீடர்களுடன் அவனிடம் வந்தார்।

Verse 33

पारणे द्वादशीं स्वल्पां ज्ञात्वा यावत्स भोजनम् । कर्त्तुं व्यवसितस्तावदागतं स न्यमन्त्रयत्

பாரணத்திற்காக துவாதசியின் நேரம் சிறிதே மீதமென அறிந்து, அந்தக் குறுகிய நேரத்திற்குள் உண்பதென தீர்மானித்து, அச்சமயமே வந்தவரை அழைத்தான்।

Verse 34

ततः स्नानार्थमगमद्दुर्वासाः शिष्यसंयुतः । विलम्बं कृतवांस्तत्र परीक्षार्थं मुनिर्बहु

பின்னர் துர்வாசர் சீடர்களுடன் சேர்ந்து நீராடுவதற்காக அங்கே சென்றார். சோதிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் அந்த முனிவர் அங்கே நீண்ட நேரம் திட்டமிட்டு தாமதித்தார்.

Verse 35

धर्मविघ्नं तदा ज्ञात्वा स नृपः शास्त्रशासनात् । जलम्प्राश्यास्थितस्तत्र तदागमनकांक्षया

அப்போது தர்மத்திற்கு இடையூறு ஏற்பட்டதை உணர்ந்த அரசன், சாஸ்திர விதிப்படி தூய்மைக்காக ஆச்சமனம் செய்து, அவர்கள் வருவதை ஆவலுடன் எதிர்நோக்கி அங்கேயே நின்றான்.

Verse 36

एतस्मिन्नन्तरे तत्र दुर्वासा मुनिरागतः । कृताशनं नृपं ज्ञात्वा परीक्षार्थं धृताकृतिः

அந்த வேளையில் அங்கே முனி துர்வாசர் வந்தடைந்தார். அரசன் உணவு முடித்ததை அறிந்து, சோதனைக்காக அவர் திட்டமிட்டு ஒரு வேடம் எடுத்தார்.

Verse 37

चुक्रोधाति नृपे तस्मिन्परीक्षार्थं वृषस्य सः । प्रोवाच वचनन्तूग्रं स मुनिश्शंकरांशजः

வೃಷ (தர்ம)த்தின் உறுதியைச் சோதிக்க, சங்கரரின் அம்சமாகிய அந்த முனி அரசன்மேல் கோபமுற்று, கடுமையும் தீவிரமும் நிறைந்த சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 38

दुर्वासा उवाच । मां निमन्त्र्य नृपाभोज्य जलं पीतन्त्वयाधम । दर्शयामि फलं तस्य दुष्टदण्डधरो ह्यहम्

துர்வாசர் கூறினார்— ஏய் கீழ்மகனே! என்னை அழைத்து, அரசர்க்குரிய அர்ப்பண நீரை நீயே அருந்தினாய். இப்போது அதன் பலனை நான் காட்டுவேன்; தீயோர்க்குத் தண்டம் ஏந்துபவன் நானே.

Verse 39

इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षो नृपं दग्धुं समुद्यतः । समुत्तस्थौ द्रुतं चक्रं तत्स्थं रक्षार्थमैश्वरम्

இவ்வாறு கூறி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் அரசனை எரிக்க எழுந்தான். உடனே அரசனைப் பாதுகாக்க ஆண்டவரின் பேராதிக்கச் சக்கரம் விரைந்து தோன்றி அங்கே நிலைத்தது.

Verse 40

प्रजज्वालाति तं चक्रं मुनिं दग्धुं सुदर्शनम् । शिवरूपं तमज्ञात्वा शिवमायाविमोहितम्

சிவமாயையால் மயங்கி, அந்த முனிவர் சிவச్వరூபம் என்பதை அறியாமல், சுதர்சனச் சக்கரம் அவரை எரிக்கக் கடுமையாகப் பளபளத்து எரிந்தது.

Verse 41

एतस्मिन्नन्तरे व्योमवाण्युवाचाशरीरिणी । अम्बरीषम्महात्मानं ब्रह्मभक्तं च वैष्णवम्

அந்நேரத்தில் வானத்திலிருந்து உடலற்ற வாக்கு ஒலித்தது— ‘மகாத்மா அம்பரீஷன் பிரம்மபக்தன்; உண்மையான வைஷ்ணவனும் ஆவான்’ என்று புகழ்ந்தது.

Verse 42

व्योमवाण्युवाच । सुदर्शनमिदं चक्रं हरये शम्भुनार्पितम् । शांतं कुरु प्रज्वलितमद्य दुर्वाससे नृप

வியோமவாணி கூறியது— ‘அரசே! இந்த சுதர்சனச் சக்கரம் சம்பு ஹரிக்குக் கொடுத்தது. இன்று இது கடுமையாக எரிகிறது; ஆகவே துர்வாசரின் நலனுக்காக இதை அமைதிப்படுத்து.’

Verse 43

दुर्वासायं शिवः साक्षात्स चक्रं हरयेऽर्पितम् । एवं साधारणमुनिं न जानीहि नृपोत्तम

துர்வாசர் வெளிப்படையாகச் சிவனே; அவரே இந்தச் சக்கரத்தை ஹரிக்குக் கொடுத்தார். ஆகவே, அரசர்களில் சிறந்தவனே, இத்தகைய முனிவரை சாதாரணன் என எண்ணாதே.

Verse 44

तव धर्मपरीक्षार्थमागतोऽयं मुनीश्वरः । शरणं याहि तस्याशु भविष्यत्यन्यथा लयः

உன் தர்மத்தின் உண்மையைச் சோதிக்க இம்முனிவரே வந்துள்ளார். உடனே அவரிடம் சரணடை; இல்லையெனில் நிச்சயமாக அழிவு உண்டாகும்.

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा च नभोवाणी विरराम मुनीश्वर । अस्तावीत्स हरांशं तमम्बरीषोऽपि चादरात्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே, இவ்வாறு சொல்லி ஆகாசவாணி அமைந்தது. பின்னர் அம்பரீஷ அரசனும் பக்தியுடன் ஹரன்—சிவனின் அந்த அಂசத்தைப் போற்றினான்.

Verse 46

अम्बरीष उवाच । यद्यस्ति दत्तमिष्टं च स्वधर्मो वा स्वनुष्ठितः । कुलं नो विप्रदैवं चेद्धरेरस्त्रं प्रशाम्यतु

அம்பரீஷன் கூறினான்—என் தானங்களிலும் யாகங்களிலும், அல்லது நம்பிக்கையுடன் செய்த என் ச்வதர்மத்திலும் ஏதேனும் புண்ணியம் இருந்தால்; மேலும் பிராமணர்கள் எங்கள் குலத்தின் தெய்வக் காவலர்கள் என்றால்—ஹரியின் இந்த அஸ்திரம் அமைதியடையட்டும்.

Verse 47

यदि नो भगवान्प्रीतो मद्भक्तो भक्तवत्सलः । सुदर्शनमिदं चास्त्रं प्रशाम्यतु विशेषतः

பகவான் எங்கள்மேல் திருப்தியாயிருந்தால்—அவர் என் பக்தன், பக்தவத்ஸலன்—அப்படியானால் இந்த சுதர்சன அஸ்திரம் சிறப்பாக அமைதியடையட்டும்.

Verse 48

नन्दीश्वर उवाच । इति स्तुवति रुद्राग्रे शैवं चक्रं सुदर्शनम् । अशाम्यत्सर्वथा ज्ञात्वा तं शिवांशं सुलब्धधीः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—ருத்ரன் முன்னிலையில் இவ்வாறு போற்றினாலும், சைவமான சுதர்சனச் சக்கரம் எவ்விதத்திலும் அமைதியடையவில்லை. இதை முழுமையாக அறிந்து, அந்த ஞானி அதை சிவனின் அம்‌சம் என உணர்ந்தான்.

Verse 49

अथाम्बरीषस्स नृपः प्रणनाम च तं मुनिम् । शिवावतारं संज्ञाय स्वपरीक्षार्थमागतम्

அப்போது அரசன் அம்பரீஷன் அந்த முனிவருக்கு வணங்கினான். தன்னைச் சோதிக்க வந்த சிவாவதாரம் என்று அறிந்து, பக்தியுடன் பணிந்தான்.

Verse 50

सुप्रसन्नो बभूवाथ स मुनिः शंकरांशजः । भुक्त्वा तस्मै वरं दत्त्वा स्वाभीष्टं स्वालयं ययौ

அப்போது சங்கரனின் அंशத்தால் பிறந்த அந்த முனிவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். விருந்தோம்பலை ஏற்று, அவனுக்குப் பிடித்த வரத்தை அருளி, தமது விரும்பிய தம் தாமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 51

अम्बरीषपरीक्षायां दुर्वासश्चरितम्मुने । प्रोक्तामन्यच्चरित्रन्त्वं शृणु तस्य मुनीश्वर

முனிவரே, அம்பரீஷனின் சோதனை நிகழ்வில் துர்வாசரின் நடத்தை ஏற்கனவே கூறப்பட்டது. இப்போது, முனிகளின் தலைவரே, அவரைப் பற்றிய இன்னொரு நிகழ்வை நான் கூறுகிறேன்; கேளுங்கள்.

Verse 52

पुनर्दाशरथेश्चक्रे परीक्षां नियमेन वै । मुनिरूपेण कालेन यः कृतो नियमो मुने

மீண்டும் அவர் தாசரதியின் தலைவன் (ராமன்) என்பவரை விதிப்படி சோதித்தார். முனிவரே, காலன் முனிவடிவம் கொண்டு நிறுவிய அந்த நியமமே அங்கே நிறைவேற்றப்பட்டது.

Verse 53

तदैव मुनिना तेन सौमित्रिः प्रेषितो हठात् । तन्तत्याज द्रुतं रामो बन्धुं पणवशान्मुने

அதே கணத்தில் அந்த முனிவர் திடீரென சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) ஐ அனுப்பினார். ஓ முனியே, விதியின் வலத்தால் கட்டுப்பட்டு ராமன் அந்த உறவினனை விரைவில் விட்டு விட்டான்॥

Verse 54

सा कथा विहिता लोके मुनिभिर्बहुधोदिता । नातो मे विस्तरात्प्रोक्ता ज्ञाता यत्सर्वधा बुधैः

அந்தப் புனிதக் கதை உலகில் முனிவர்களால் பலவிதமாகப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளது; ஆகவே நான் இங்கு விரிவாகச் சொல்லவில்லை, அது ஞானிகளுக்கு எப்போதும் அறிந்ததே.

Verse 55

नियमं सुदृढं दृष्ट्वा सुप्रसन्नोऽभवन्मुनिः । दुर्वासास्सुप्रसन्नात्मा वरन्तस्मै प्रदत्तवान्

அவனுடைய உறுதியான நியமத்தைப் பார்த்து முனிவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்; மகரிஷி துர்வாசர் உள்ளம் நிறைந்து திருப்தியடைந்து அவனுக்கு வரம் அளித்தார்।

Verse 56

श्रीकृष्णनियमस्यापि परीक्षां स चकार ह । तां शृणु त्वं मुनिश्रेष्ठ कथयामि कथां च ताम्

அவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் நியமத்தையும் சோதித்தான். முனிவர்களில் சிறந்தவரே, கேளுங்கள்—அந்த நிகழ்வையே நான் உமக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 57

ब्रह्मप्रार्थनया विष्णुर्वसुदेवसुतोऽभवत् । धराभारावतारार्थं साधूनां रक्षणाय च

பிரம்மாவின் வேண்டுதலால் விஷ்ணு வசுதேவனின் புதல்வனானார்; பூமியின் பாரத்தை நீக்கவும், சாதுக்களைப் பாதுகாக்கவும் அவர் அவதரித்தார்।

Verse 58

हत्वा दुष्टान्महापापान् ब्रह्मद्रोहकरान्मलान् । ररक्ष निखिलान्साधून्ब्राह्मणान्कृष्णनामभाक्

மகாபாபிகள், பிராமணத் துரோகம் செய்தோர், நடத்தையில் மாசுடைய துஷ்டர்களை வதைத்து, ‘கிருஷ்ண’ நாமம் தாங்கிய அவர் எல்லாச் சாதுக்களையும் காத்து, பிராமணர்களை பாதுகாத்தார்।

Verse 59

ब्रह्मभक्तिं चकाराति स कृष्णो वसुदेवजः । नित्यं हि भोजयामास सुरसान्ब्राह्मणान्बहून्

வாசுதேவனின் புதல்வன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பரப்ரஹ்மத்தில் பக்தி செய்து, தினமும் தேவர்போல் மதிக்கத்தக்க பல பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளித்தான்।

Verse 60

ब्रह्मभक्तो विशेषेण कृष्णश्चेति प्रथामगात । संद्रष्टुकामस्स मुनिः कृष्णान्तिकमगान्मुने

அவன் ‘கிருஷ்ணன்’ எனவும், குறிப்பாக பிரஹ்மபக்தன் எனவும் புகழடைந்தான். அவனைத் தரிசிக்க விரும்பிய அந்த முனிவர், ஓ முனியே, கிருஷ்ணனிடம் சென்றார்।

Verse 61

रुक्मणीसहितं कृष्णं सन्नं कृत्वा रथे स्वयम् । संयोज्य संस्थितो वाहं सुप्रसन्न उवाह तम्

ருக்மிணியுடன் கிருஷ்ணனைத் தேரில் முறையாக அமர்த்தி, நான் தானே கயிற்றைப் பிடித்தேன்; ஒழுங்காக இணைத்து தயாராய் நின்று, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களைச் செலுத்தினேன்।

Verse 62

मुनी रथात्समुत्तीर्य दृष्ट्वा तां दृढताम्पराम् । तस्मै भूत्वा सुप्रसन्नो वज्राङ्गत्ववरन्ददौ

அந்த உச்சமான உறுதியைக் கண்டு முனிவர் தேரிலிருந்து இறங்கினார்; மிகுந்த திருப்தியுடன் அவனுக்கு இடியம்போல் உறுதியான உடலின் வரத்தை அளித்தார்।

Verse 63

द्युनद्यामेकदा स्नानं कुर्वन्नग्नो बभूव ह । लज्जितोभून्मुनिश्रेष्ठो दुर्वासाः कौतुकी मुने

ஒருமுறை தெய்வ நதியில் நீராடிக்கொண்டிருந்த முனிவருள் சிறந்த துர்வாசர் திடீரென நிர்வாணமானார்; வெட்கமுற்றார்—ஓ முனியே—அவர் வியப்பூட்டும் விளையாட்டுச் சுபாவம் உடையவர்।

Verse 64

तज्ज्ञात्वा द्रौपदी स्नानं कुर्वती तत्र चादरात् । तल्लज्जां छादयामास भिन्नस्वाञ्चलदानतः

அதை அறிந்து, அங்கே பக்தியுடன் நீராடிக் கொண்டிருந்த த்ரௌபதி, தளர்ந்த தன் மேல்துணியின் முனையை அளித்து (சரிசெய்து) தன் நாணத்தை மறைத்தாள்।

Verse 65

तदादाय प्रवाहेनागतं स्वनिकटं मुनिः । तेनाच्छाद्य स्वगुह्यं च तस्यै तुष्टो बभूव सः

நீரோட்டத்தால் தன் அருகே வந்த அந்தத் துணியை முனிவர் எடுத்துக் கொண்டு, அதனால் தன் மறைஅங்கத்தை மூடி, அவளிடம் மகிழ்ந்தார்।

Verse 66

द्रौपद्यै च वरम्प्रादात्तदञ्चलविवर्द्धनम् । पाण्डवान्सुखिनश्चक्रे द्रौपदी तद्वरात्पुनः

அந்த முனிவர் த்ரௌபதிக்கு வரம் அளித்தார்—அவள் ஆடையின் முனை குறையாமல் பெருகும் வரம். அந்த வரத்தின் வலிமையால் த்ரௌபதி மீண்டும் பாண்டவர்களை பாதுகாப்புடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் ஆக்கினாள்।

Verse 67

हंसडिम्भौ नृपौ कौचित्सावमानकरौ खलौ । दत्त्वा निदेशं च हरेर्नाशयामास स प्रभुः

ஹம்சன், டிம்பன் எனும் அந்த இரு அரசர்களும் இகழ்ச்சியுடன் நடக்கும் தீயவர்கள்; ஹரிக்கு ஆணை அளித்த பின்னரும் அந்தப் பிரபு அவர்களை அழித்தார்.

Verse 68

ब्रह्मतेजोविशेषेण स्थापयामास भूतले । संन्यासपद्धतिञ्चैव यथाशास्त्र विधिक्रमम्

பிரம்ம-தேஜஸின் தனித்த ஒளியால் அவர் அதை பூமியில் நிறுவினார்; மேலும் சாஸ்திர விதி-வரிசைப்படி சந்நியாச ஒழுக்க முறையையும் அமைத்தார்.

Verse 69

बहूनुद्धारयामास सूपदेशं विबोध्य च । ज्ञानं दत्त्वा विशेषेण बहून्मुक्तांश्चकार सः

அவன் சிறந்த உபதேசத்தால் பலரை விழிப்பூட்டி உயர்த்தினான்; மேலும் விசேஷமாக ஞானம் அளித்து பலரை முக்தியடைச் செய்தான்।

Verse 70

इत्थं चक्रे स दुर्वासा विचित्रं चरितम्बहु । धन्यं यशस्यमायुष्यं शृण्वतस्सर्वकामदम्

இவ்வாறு முனி துர்வாசர் பல வியத்தகு சரிதங்களை நிகழ்த்தினார். இப்புண்ணியக் கதை மங்களகரமும், புகழளிப்பதும், ஆயுளை வளர்ப்பதும் ஆகும்; பக்தியுடன் கேட்போர்க்கு எல்லா தர்மசம்மதக் காமங்களையும் நிறைவேற்றும்.

Verse 71

य इदं शृणुयाद्भक्त्या दुर्वासश्चरितम्मुदा । श्रावयेद्वा परां यश्च स सुखीह परत्र च

பக்தியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் இத்துர்வாச சரிதத்தை கேட்பவனும், பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவனும்—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பமடைவர்.