एकादशरुद्रावतारकथनम् / Account of the Eleven Rudra Manifestations (Rudrāvatāras)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । एकादशवतारान्वै शृण्वथो शांकरान्वरान् । याञ्छ्रुत्वा न हि बाध्येत बाधासत्यादिसम्भवा

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—சங்கரனுடைய மிக மங்களகரமான பதினொன்று அவதாரங்களைச் செவிமடுங்கள். அவற்றைச் கேட்டால் ‘உண்மை’ எனப் பெயர்பெறும் காரணங்களிலிருந்து எழும் துன்பம் தரும் தடைகள் முதலியவை ஒருவனை வாட்டாது.

Verse 2

पुरा सर्वे सुराश्शक्रमुखा दैत्यपराजिताः । त्यक्त्वामरावतीम्भीत्याऽपलायन्त निजाम्पुरीम्

முன்னொரு காலத்தில் சக்கிரன் (இந்திரன்) தலைமையிலான எல்லா தேவர்களும் தைத்யர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். அச்சத்தால் அமராவதியை விட்டுவிட்டு, அடைக்கலத்திற்காக தங்கள் நகரத்திற்கே ஓடினர்।

Verse 3

दैत्यप्रपीडिता देवा जग्मुस्ते कश्यपा न्तिकम् । बद्ध्वा करान्नतस्कन्धाः प्रणेमुस्तं सुविह्वलम्

அசுரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட தேவர்கள் கஷ்யபரிடம் சென்றனர். கைகளை கூப்பி, தோள்களைத் தாழ்த்தி, மிகுந்த கலக்கத்துடன் அவரை வணங்கினர்.

Verse 4

सुनुत्वा तं सुरास्सर्व्वे कृत्वा विज्ञप्तिमादरात् । सर्वं निवेदयामा स्स्वदुःखन्तत्पराजयम्

அதை கேட்ட அனைத்து தேவர்களும் மரியாதையுடன் விண்ணப்பம் செய்து, அனைத்தையும் தெரிவித்தனர்—தங்களுடைய துயரத்தையும், தாங்கள் அடைந்த தோல்வியையும்.

Verse 5

कपाली १ पिंगलो २ भीमो ३ विरूपाक्षो ४ विलोहितः

அவர் கபாலி, பிங்கலன், பீமன், விரூபாக்ஷன், விலோஹிதன்—இவை சிவனின் பல்வேறு வடிவங்களின் புனித நாமங்கள்.

Verse 6

तानाश्वास्य मुनिस्सोऽथ धैर्यमाधाय शान्तधीः । काशीं जगाम सुप्रीत्या विश्वेश्वरपुरीम्मुने

அவர்களை ஆறுதல் கூறி, அந்த முனிவர் அமைதியான மனத்துடன் தைரியம் கொண்டு, பேரன்பு-பக்தியுடன் காசி—விச்வேஸ்வர சிவனின் புரி—நோக்கிச் சென்றார், ஓ முனியே।

Verse 7

गंगाम्भसि ततः स्नात्वा कृत्वा तं विधिमादरात् । विश्वेश्वरं समानर्च साम्बं सर्वेश्वरम्प्रभुम्

பின்னர் கங்கை நீரில் நீராடி, அந்த விதியை பக்தியுடன் நிறைவேற்றி, விச்வேஸ்வரனாகிய சாம்ப சிவன்—சர்வேஸ்வரப் பிரபுவை முறையாக வழிபட்டான்.

Verse 8

शिवलिंगं सुसंस्थाप्य चकार विपुलन्तपः । शम्भुमुद्दिश्य सुप्रीत्या देवानां हितकाम्यया

சிவலிங்கத்தை நன்கு நிறுவி, அவன் மிகுந்த தவம் செய்தான். தேவர்களின் நலன் வேண்டி, பேரன்புடன் சம்புவை நோக்கி வழிபட்டான்.

Verse 9

महान्कालो व्यतीयाय तपतस्तस्य वै मुनेः । शिवपादाम्बुजासक्तमनसो धैर्य्यशालिनः

அந்த முனிவன் தவம் செய்து கொண்டிருக்க, மிக நீண்ட காலம் கடந்தது. தைரியமிக்க அவன் மனம் சிவனின் திருவடித் தாமரைகளில் உறுதியாகப் பற்றியிருந்தது.

Verse 10

अथ प्रादुरभूच्छम्भुर्वरन्दातुन्तदर्षये । स्वपदासक्तमनसे दीनबन्धुस्सतांगतिः

அப்போது வரமளிப்பவன் சம்பு, தன் திருவடிகளில் மனம் உறுதியாகப் பற்றியிருந்த அந்த ரிஷியின் முன் வெளிப்பட்டான்; அவன் துன்புற்றோரின் நண்பன், சத்புருஷர்களின் சரணாகதி.

Verse 11

वरम्ब्रूहीति चोवाच सुप्रसन्नो महेश्वरः । कश्यपं मुनिशार्दूलं स्वभक्तं भक्तवत्सलः

மிகவும் प्रसன்னமான மகேஸ்வரன், தன் பக்தனான முனிசார்தூல காச்யபனை நோக்கி—“வரம் கூறு” என்றான்; பக்தவத்சலனான ஆண்டவன் அவனை வரம் கேட்க அழைத்தான்.

Verse 12

दृष्ट्वाथ तं महेशानं स प्रणम्य कृताञ्जलिः । तुष्टाव कश्यपो हृष्टो देवतातः प्रस न्नधीः

அப்போது மகேசானனை கண்ட காச்யபர்—தேவர்களின் பிதா—கைகூப்பி வணங்கினார். மகிழ்ச்சியும் அமைதியான மனமும் கொண்டு இறைவனைப் புகழ்ந்து பாடத் தொடங்கினார்.

Verse 13

कश्यप उवाच । देवदेव महेशान शरणागतवत्सल । सर्वेश्वरः परात्मा त्वं ध्यानगम्योद्वयोऽव्ययः

காச்யபர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, மகேசானே, சரணடைந்தவர்க்கு அருள்புரிவோனே! நீயே அனைத்திற்கும் ஈசன், பரமாத்மா; தியானத்தால் அடையத்தக்கவன், அத்வயன், அழிவிலான்.

Verse 14

बलनिग्रह कर्ता त्वं महेश्वर सतां गतिः । दीनबन्धुर्दयासिन्धुर्भक्तरक्षणदक्षधीः

மகேஸ்வரனே! நீ எல்லா வலங்களையும் அடக்கி ஆள்பவன்; சத்புருஷர்களின் அடைக்கலம், இறுதிக் குறிக்கோள் நீயே. நீ துன்புற்றோரின் உறவு, கருணைக் கடல், பக்தரை காக்க வல்ல ஞானம் உடையவன்.

Verse 15

एते सुरास्त्वदीया हि त्वद्भक्ताश्च विशेषतः । दैत्यैः पराजिताश्चाथ पाहि तान्दुःखितान् प्रभो

இத்தேவர்கள் உண்மையிலே உமக்கே உரியவர்கள்; சிறப்பாக உமது பக்தர்கள். அசுரர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டு துயருற்றுள்ளனர்; ஆண்டவனே, அவர்களை அருளால் காத்தருள்வாயாக.

Verse 16

असमर्थो रमेशोपि दुःखदस्ते मुहुर्मुहुः । अतः सुरा मच्छरणा वेदयन्तोऽसुखं च तत्

இவ்விஷயத்தில் ரமேசன் (விஷ்ணு) கூட வல்லமையற்றவன்; மீண்டும் மீண்டும் துயரத்தை அளிப்பவனாகிறான். ஆகவே, தேவர்களே, என்னைச் சரணடைந்தால் அந்தத் துயரத்தையும் அதன் தீர்வையும் என் அருளால் அறிந்துகொள்வீர்கள்.

Verse 17

तदर्थं देवदेवेश देवदुःखविनाशकः । तत्पूरितुं तपोनिष्ठां प्रसन्नार्थं तवासदम्

ஆகையால், தேவர்களின் தேவேசனே, தேவர்களின் துயரை நீக்கும் இறைவனே! இது நிறைவேறவும் என் தவநிலை பலிக்கவும், உன் அருள்பார்வையை வேண்டி உன் சன்னிதிக்கு வந்தேன்।

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां एकादशावतारवर्णनं नामाष्टादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘ஏகாதச அவதார வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய பதினெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 19

पुत्रदुःखैश्च देवेश दुःखितोऽहं विशेषतः । सुखिनं कुरु मामीश सहाय स्त्वन्दिवौकसाम्

ஹே தேவேசா! புத்திரர்களால் உண்டான துயரங்களால் நான் குறிப்பாக மிகுந்த வேதனையில் உள்ளேன். ஹே ஈசா! என்னை மகிழ்வாக்கு; நீயே தேவர்களின் துணையும் சரணமும் ஆவாய்.

Verse 20

भूत्वा मम सुतो नाथ देवा यक्षाः पराजिताः । दैत्यैर्महाबलैश्शम्भो सुरानन्दप्रदो भव

ஹே நாதா! என் மகனாக அவதரிப்பாயாக. மாபெரும் வலிமை கொண்ட தைத்யர்கள் தேவர்களையும் யக்ஷர்களையும் வென்றுள்ளனர். ஹே ஷம்போ! தேவர்களுக்கு ஆனந்தமும் ஆறுதலும் அளிப்பவனாக இரு.

Verse 21

सदैवास्तु महेशान सर्वलेखसहायकः । यथा दैत्यकृता बाधा न बाधेत सुरान्प्रभो

ஓ மகேசானே! எல்லா புனித எழுத்துப் பதிவுகளுக்கும் செயல்களுக்கும் நீ எப்போதும் துணையும் ஆதாரமும் ஆக இருப்பாயாக; தைத்யர்கள் உண்டாக்கும் தடைகள், ஓ பிரபுவே, தேவர்களை ஒருபோதும் தடுக்காதிருக்கட்டும்.

Verse 22

नंदीश्वर उवाच । इत्युक्तस्स तु सर्वेशस्तथेति प्रोच्य शंकरः । पश्यतस्तस्य भगवांस्तत्रैवांतर्दधे हरः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு வேண்டப்பட்டபோது அனைத்திற்கும் ஆண்டவன் சங்கரன் “அப்படியே ஆகுக” என்று உரைத்தான்; அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே பகவான் ஹரன் அங்கேயே மறைந்தான்.

Verse 23

कश्यपोऽपि महाहृष्टः स्वस्थानमगमद्द्रुतम् । देवेशः कथयामास सर्ववृत्तान्तमादरात्

கசியபரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் விரைவாகத் தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார். பின்னர் தேவேசன் மரியாதையுடன் முழு நிகழ்வையும் விரிவாகக் கூறினார்.

Verse 24

ततस्स शंकरश्शर्वस्सत्यं कर्तुं स्वकं वचः । सुरभ्यां कश्यपाज्जज्ञे एकादशस्वरूपवान्

பின்னர் சங்கரன்—சர்வன்—தன் வாக்கை உண்மையாக்க விரும்பி, கசியபன் வழியாக சுரபியிடமிருந்து பிறந்து, பதினொன்று வடிவங்களுடன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 25

महोत्सवस्तदासीद्वे सर्वं शिवमयं त्वभूत् । आसन्हृष्टाः सुराश्चाथ मुनिना कश्यपेन च

அப்போது உண்மையிலேயே பெருவிழா எழுந்தது; அனைத்தும் சிவமயமாகப் பரவியது. தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர்; முனிவர் கசியபரும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.

Verse 26

शास्ताऽ ६ जपाद ७ हिर्बुध्न्य ८ श्शंभु ९ श्चण्डो १० भवस्तथा ११

இவையும் அவருடைய திருநாமங்கள்—சாஸ்தா, ஜபாத, ஹிர்புத்ந்ய, சம்பு, சண்ட, மற்றும் பவா.

Verse 27

एकादशैते रुद्रास्तु सुरभतिनयाः स्मृताः । देवकार्य्यार्थमुत्पन्नाश्शिवरूपास्सुखास्पदम्

இந்த பதினொன்று ருத்ரர்கள் சுரபதியின் புதல்வர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர். தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற அவர்கள் வெளிப்பட்டனர்; அவர்கள் சிவனின் வடிவங்களே, மங்கள ஆனந்தத்தின் தாமமே.

Verse 28

ते रुद्राः काश्यपा वीरा महाबलपराक्रमाः । दैत्याञ्जघ्नुश्च संग्रामे देवसाहाय्यकारिणः

காச்யபரின் வீர ருத்ரர்கள், மாபெரும் பலமும் பராக்கிரமமும் உடையவர்களாய், தேவர்களுக்கு துணையாகப் போரில் தைத்யர்களை வதைத்தனர்.

Verse 29

तद्रुद्रकृपया देवा दैत्याञ्जित्वा च निर्भयाः । चक्रुस्वराज्यं सर्वे ते शक्राद्यास्स्वस्थमानसाः

அந்த ருத்ரக் கிருபையால் தேவர்கள் தைத்யர்களை வென்று அச்சமின்றி ஆனார்கள்; பின்னர் சக்ரன் முதலியோர் அனைவரும் நலமுற்ற மனத்துடன் தம் அரசாட்சியை மீட்டனர்.

Verse 30

अद्यापि ते महारुद्रास्सर्वे शिवस्वरूपकाः । देवानां रक्षणार्थाय विराजन्ते सदा दिवि

இன்றும் அந்த மகாருத்ரர்கள் அனைவரும் சிவஸ்வரூபமே; தேவர்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு விண்ணுலகில் என்றும் விளங்குகின்றனர்.

Verse 31

ऐशान्याम्पुरि ते वासं चक्रिरे भक्तवत्सलाः । विरमन्ते सदा तत्र नानालीलाविशारदाः

பக்தர்களை அன்புடன் அருளும் அவர்கள் ஈசான்யத் திசையிலுள்ள அந்தப் புரியில் வாசம் செய்தனர். அங்கே எப்போதும் தங்கி, பலவகை தெய்வீக லீலைகளில் தேர்ந்து இடையறாது மகிழ்ந்தனர்।

Verse 32

तेषामनुचरा रुद्राः कोटिशः परिकीर्तिताः । सर्वत्र संस्थितास्तत्र त्रिलोकेष्वभिभागशः

அவர்களுடைய அனுசர ருத்ரர்கள் கோடிக்கணக்கெனப் புகழப்படுகின்றனர். அவர்கள் எங்கும் நிலைத்து, தத்தம் பங்கின்படி, மூவுலகங்களிலும் பிரிந்து நிற்கின்றனர்।

Verse 33

इति ते वर्णितास्तातावताराश्शंकरस्य वै । एकादशमिता रुद्रास्सर्वलोकसुखावहाः

அன்புள்ளவனே, இவ்வாறு சங்கரனுடைய அவதாரங்கள் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன. பதினொன்று எண்ணிக்கையுடைய இவ்வுருத்ரர்கள் எல்லா உலகங்களுக்கும் நலமும் இன்பமும் அளிப்பவர்கள்.

Verse 34

इदमाख्यानममलं सर्वपापप्रणाशकम् । धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्वकामप्रदायकम्

இந்தத் தூய வரலாறு எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும். இது பாக்கியம், புகழ், நீண்ட ஆயுள், மேலும் எல்லா நற்காமங்களையும் அருள்கிறது।

Verse 35

य इदं शृणुयात्तात श्रावयेद्वै समाहितः । इह सर्वसुखम्भुक्त्वा ततो मुक्तिं लभेत सः

அன்புள்ளவனே, ஒருமனத்துடன் இதைக் கேட்பவனும் பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவனும், இவ்வுலகில் எல்லா மங்கள இன்பங்களையும் அனுபவித்து பின்னர் மோட்சத்தை அடைவான்।