यक्षेश्वरावतारः (Yakṣeśvara-Avatāra) and the Nīlakaṇṭha Paradigm in the Churning of the Ocean

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । यक्षेश्वरावतारं च शृणु शंभोर्मुनीश्वर । गर्विणं गर्वहन्तारं सताम्भक्तिविवर्द्धनम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே! சம்புவின் யக்ஷேஸ்வர அவதார வரலாற்றைக் கேளுங்கள்; அவர் அகந்தையுடையவர்களைத் தாழ்த்தி, பெருமிதத்தை அழித்து, சத்பக்தர்களின் பக்தியை வளர்க்கிறார்।

Verse 2

पुरा देवाश्च दैत्याश्च पीयूषार्थम्महाबलाः । क्षीरोदधिं ममन्थुस्ते सुकृत स्वार्थ सन्धयः

முன்னொரு காலத்தில் தேவர்களும் தைத்தியர்களும்—மிகுந்த வலிமையுடன், பீயூஷம் (அமிர்தம்) பெற விரும்பி—தங்கள் நோக்கை நிறைவேற்ற, சேர்த்த புண்ணியத்தின் துணையால், பாற்கடலைக் கடைந்தனர்.

Verse 3

मथ्यमानेऽमृते पूर्वं क्षीराब्धेस्सुरदानवैः । अग्नेः समुत्थितं तस्माद्विषं कालानलप्रभम्

தேவர்களும் தானவர்களும் அமிர்தத்திற்காக பாற்கடலைக் கடையும்போது, அமிர்தம் தோன்றுவதற்கு முன்பே, அந்தக் கடைதலிலிருந்து முதலில் ஒரு விஷம் எழுந்தது—அது பிரளயத் தீயைப் போலக் கொழுந்தெழுந்தது.

Verse 4

तं दृष्ट्वा निखिला देवा दैत्याश्च भयविह्वलाः । विद्रुत्य तरसा तात शंभोस्ते शरणं ययुः

அவரைக் கண்டவுடன் எல்லா தேவர்களும் தைத்யர்களும் அச்சத்தால் நடுங்கினர். அவர்கள் விரைந்து ஓடி, அன்பனே, ஷம்பு (சிவன்) திருவடிச் சரணடைந்தனர்.

Verse 5

दृष्ट्वा तं शंकरं सर्वे सर्वदेवशिखामणिम् । प्रणम्य तुष्टुवुर्भक्त्या साच्युता नतमस्तकाः

அனைத்து தேவர்களிலும் சிகாமணியான சங்கரனைப் பார்த்து, அவர்கள் அனைவரும் தலை தாழ்த்தி வணங்கி, அசையாத பக்தியுடன் அவரைத் துதிக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 6

ततः प्रसन्नो भगवाच्छङ्करो भक्तवत्सलः । पपौ विषं महाघोरं सुरासुरगणार्दनम्

அப்போது பக்தவத்சலனான பகவான் சங்கரன் प्रसன்னனாகி, தேவர்-அசுரக் கூட்டங்களை வதைக்கும் அந்த மிகக் கொடிய விஷத்தை அருந்தினார்.

Verse 7

पतिं तं विषमं कण्ठे निदधे विषमुल्बणम् । रेजेतेनाति स विभुर्नीलकण्ठो बभूव ह

அந்த அனைத்தையும் ஆளும் பரமபதி, அச்சமூட்டும் மிகப் பேராற்றல் கொண்ட விஷத்தைத் தன் கழுத்திலே தாங்கினார். அதனால் அந்த அனைத்திலும் நிறைந்தவன் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கி ‘நீலகண்டன்’ எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 8

ततः सुरा सुरगणा ममन्थुः पुनरेव तम् । विषदाहविनिर्मुक्ताः शिवानुग्रहतोऽखिलाः

அப்போது தேவர்கள் மற்றும் தேவர்கணங்கள் அதை மீண்டும் மந்தனம் செய்தனர். சிவனின் அருளால் விஷத்தின் எரிவேதனையிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, அவர்கள் உறுதியுடன் மீண்டும் மந்தனத்தில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 9

तातो बहूनि रत्नानि निस्सृतानि ततो मुने । अमृतं च पदार्थं हि सुरदानवयोर्मुने

அப்போது, ஓ முனிவரே, அதிலிருந்து பல ரத்தினங்கள் வெளிப்பட்டன; மேலும் அதே மந்தனத்திலிருந்து, ஓ ரிஷியே, ‘அமிர்தம்’ எனப்படும் பொருளும் தோன்றியது—தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இருவருக்குமானதாக.

Verse 10

तत्पपुः केवलन्देवा नासुराः कृपया हरेः । ततो बभूव सुमहद्रत्नं तेषां मिथोऽकदम्

ஹரியின் கருணையால் அதை தேவர்கள் மட்டுமே அருந்தினர்; அசுரர்கள் அல்ல. பின்னர் ஒரு மிகப் பெரிய ரத்தினம் தோன்றி, அது அவர்களுக்குள் பரஸ்பர மோதலுக்குக் காரணமானது.

Verse 11

द्वन्द्वयुद्धम्बभूवाथ देवदानवयोर्मुने । तत्र राहुभयाच्चन्द्रो विदुद्राव तदर्दितः

ஓ முனிவரே, அப்போது தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையே கடுமையான நேரடி மோதல் போர் எழுந்தது. அந்த கலக்கத்தில் ராகுவின் பயத்தால் சந்திரன் துன்புற்று ஓடிப்போனான்.

Verse 12

जगाम सदनं शंभोः शरणम्भय विह्वलः । सुप्रणम्य च तुष्टाव पाहिपाहीति संवदन्

அச்சத்தால் கலங்கியவன், சரணம் நாடி சம்புவின் இல்லத்திற்குச் சென்றான். ஆழ்ந்து வணங்கி, துதித்து, மீண்டும் மீண்டும் “காப்பாய், காப்பாய்” என உரைத்தான்.

Verse 13

ततस्सतामभयदः शंकरो भक्तवत्सलः । दध्रे शिरसि चन्द्रं स विभुश्शरणमागतम्

அப்போது சத்புருஷர்க்கு அபயம் அளிப்பவர், பக்தவத்ஸலன் சங்கரன், சரணடைந்த சந்திரனைத் தன் சிரத்தில் அணிந்தான்; அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன் அவனுக்கு அருள்பாதுகாப்பும் மரியாதையும் அளித்தான்.

Verse 14

अथागतस्तदा राहुस्तुष्टाव सुप्रणम्य तम् । शंकरं सकलाधीशं वाग्भिरिष्टाभिरादरात्

அப்போது ராகு வந்து, அனைத்திற்கும் அதிபதியான சங்கரனை ஆழ்ந்து வணங்கி, பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் தேர்ந்த சொற்களால் துதித்தான்.

Verse 15

शंभुस्तन्मतमाज्ञाय तच्छिरांस्यच्युतेन ह । पुरा छिन्नानि वै केतुसंज्ञानि निदधे गले

அந்த நோக்கத்தை அறிந்த சம்பு, அச்யுதன் (விஷ்ணு) மூலம் அந்தத் தலைகளை வெட்டச் செய்தான்; பின்னர் ‘கேது’ எனப் பெயர்பெற்ற அவற்றை சிவன் பழங்காலத்தில் தன் கழுத்தில் அலங்காரமாக அணிந்தான்.

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां यक्षेश्वरावतारवर्णनं नाम षोडशोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ர ஸம்ஹிதையில் ‘யக்ஷேஸ்வர அவதார வர்ணனம்’ எனும் பதினாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 17

विष्णुप्रभृतयः सर्व्वे बभूवुश्चातिगर्विताः । बलानि चांकुरंतोन्तश्शिवमायाविमोहिताः

விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் மிகுந்த அகந்தையுற்றனர். சிவமாயையால் உள்ளத்திலே மயங்கித் தங்கள் வலிமைகளை முளைக்கச் செய்து பெருக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 18

ततस्स शंकरो देवः सर्वाधीशोथ गर्वहा । यक्षो भूत्वा जगामाशु यत्र देवाः स्थिता मुने

அப்போது எல்லோருக்கும் ஆண்டவனும் அகந்தை அழிப்பவனுமான தேவன் சங்கரன், முனிவரே, யக்ஷ ரூபம் ஏற்று தேவர்கள் நின்ற இடத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றான்.

Verse 19

सर्वान्दृष्ट्वाच्युतमुखान्देवान्यक्षपतिस्स वै । महागर्वाढ्यमनसा महेशाः प्राह गर्वहा

அச்யுதன் (விஷ்ணு) முதலிய எல்லாத் தேவர்களையும் கண்டு, யக்ஷபதி (குபேரன்)—மிகுந்த அகந்தையால் நிரம்பிய மனத்துடன்—அகந்தை அழிப்பவனான மகேசனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 20

यक्षेश्वर उवाच । किमर्थं संस्थिता यूयमत्र सर्वे सुरा मिथः । किमु काष्ठाखिलम्ब्रूत कारणं मेनुपृच्छते

யக்ஷேஸ்வரன் கூறினான்: “நீங்கள் எல்லாத் தேவர்களும் இங்கே ஒன்றாக ஏன் கூடியிருக்கிறீர்கள்? நான் கேட்கிறேன்; ஆகவே மறைக்காமல் உண்மைக் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 21

देवा ऊचुः । अभूदत्र महान्देव रणः परमदारुणः । असुरा नाशितास्सर्वेऽवशिष्टा विद्रुता गताः

தேவர்கள் கூறினர்—மகாதேவா, இங்கு மிகக் கொடிய மகாபோர் நிகழ்ந்தது. எல்லா அசுரர்களும் அழிந்தனர்; எஞ்சியவர்கள் அச்சத்தால் ஓடிப் போயினர்।

Verse 22

वयं सर्वे महावीरा दैत्यघ्ना बलवत्तराः । अग्रेस्माकं कियन्तस्ते दैत्य क्षुद्रबलास्सदा

நாங்கள் அனைவரும் மகாவீரர்கள்; அசுரரை அழிப்போர், வலிமையில் மேலோர். எங்கள்முன் நீ எத்தனை, ஓ அசுரா, எப்போதும் அற்பவலனே?

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तेषां सुराणां गर्वगर्भितम् । गर्वहासौ महादेवो यक्षरूपो वचोऽब्रवीत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—தேவர்களின் அகந்தையால் நிரம்பிய சொற்களை கேட்ட மகாதேவர், அவர்களின் பெருமிதத்தைப் பார்த்து புன்னகைத்து, யக்ஷ ரூபத்தில் உரைத்தார்.

Verse 24

यक्षेश्वर उवाच । हे सुरा निखिला यूयं मद्वचश्शृणुतादरात् । यथार्थं वच्मि नासत्यं सर्वगर्वापहारकम्

யக்ஷேஸ்வரர் கூறினார்—ஓ எல்லா தேவர்களே, என் வார்த்தைகளை பக்தியுடன் கேளுங்கள். நான் உண்மையையே சொல்கிறேன், பொய் அல்ல; இவை எல்லா அகந்தையையும் அகற்றும் சொற்கள்.

Verse 25

गर्व्वमेनं न कुरुत कर्त्ता हर्त्ताऽपरः प्रभुः । विस्मृताश्च महेशानं कथयध्वम्वृथाबलाः

இந்த அகந்தையை கொள்ளாதீர்; செய்பவனும் அகற்றுபவனும் உங்களல்ல, உங்களைவிட வேறான அந்த பரமப் பிரபுவே. மகேசானனை மறந்து வீணாக வலிமை பேசுகிறீர்கள்.

Verse 26

युष्माकञ्चेत्स हि मदो जानतां स्वबलम्महत् । मत्स्थापितं तृणमिदं छिन्त स्वास्त्रैश्च तैस्सुराः

உங்களுக்கே உங்கள் மாபெரும் வலிமையின் அகந்தை உண்மையெனில், தேவர்களே, நான் இங்கு வைத்த இந்தப் புல்லினை உங்கள் அதே ஆயுதங்களாலே வெட்டிவிடுங்கள்।

Verse 27

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वैकतृणन्तेषां निचिक्षेप पुरस्ततः । जह्रे सर्वमदं यक्षरूप ईशस्सतांगतिः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, சத்புருஷரின் அடைக்கலமான அந்த ஈசன் அவர்களின் முன் ஒரு புல்லை எறிந்தான். யக்ஷ ரூபம் கொண்டு அவர்களின் அகந்தையனைத்தையும் அகற்றினான்।

Verse 28

अथ सर्वे सुरा विष्णुप्रमुखा वीरमानिनः । कृत्वा स्वपौरुषन्तत्र स्वायुधानि विचिक्षिपुः

அப்போது விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவரும், வீரமெனும் பெருமிதத்துடன், அங்கே தங்கள் பராக்கிரமத்தை வெளிப்படுத்தி தங்கள் ஆயுதங்களை எறிந்தனர்।

Verse 29

तत्रासन् विफलान्याशु तान्यस्त्राणि दिवौकसाम् । शिवप्रभावतस्तेषां मूढगर्वापहारिणः

அங்கே தேவர்களின் ஆயுதங்கள் உடனே பயனற்றனவாயின; சிவனின் பிரபாவத்தால் அவர்களின் மயக்கப் பெருமிதம் அகன்றது।

Verse 30

अथासीत्तु नभोवाणी देवविस्मयहारिणी । यक्षोऽयं शंकरो देवाः सर्वगर्वापहारकः

அப்போது தேவர்களின் மயக்கத்தை நீக்கும் ஆகாசவாணி ஒலித்தது—“தேவர்களே, இந்த ‘யக்ஷன்’ சாட்சாத் சங்கரன்; எல்லா அகந்தையையும் அகற்றுபவன்.”

Verse 31

कर्ता हर्त्ता तथा भर्त्ताऽयमेव परमेश्वरः । एतद्बलेन वलिनो जीवाः सर्वेऽन्यथा न हि

செய்பவன், அகற்றுபவன், காப்பவன்—இவனே பரமேஸ்வரன். அவனுடைய வல்லமையாலேயே எல்லா ஜீவர்களும் திறன் பெறுகின்றனர்; வேறுவிதமாக முடியாது.

Verse 32

अस्य मायाप्रभावाद्वै मोहिताः स्वप्रभुं शिवम् । मदतो बुबुधु नैवाद्यापि बोधतनुम्प्रभुम्

உண்மையாகவே அவனுடைய மாயையின் தாக்கத்தால் அவர்கள் மயங்கி, தங்கள் ஆண்டவன் சிவனை அறியவில்லை. அகந்தை மற்றும் உலக மயக்கத்தின் மதத்தில் மயங்கியதால், தூய சைதன்யமே உடலாகிய அந்த இறைவனை இன்றும் உணரவில்லை.

Verse 33

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा नभोवाणीं बुबुधुस्ते गतस्मयाः । यक्षेश्वरम्प्रणेमुश्च तुष्टुवुश्च तमीश्वरम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு ஆகாசவாணியை கேட்டதும் அவர்களின் அகம்பாவம் நீங்கி, அவர்கள் தெளிவடைந்தனர். அவர்கள் யக்ஷேஸ்வரனை வணங்கி, அந்த ஈஸ்வரனைப் புகழ்ந்து பாடினர்.

Verse 34

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव सर्वगर्वापहारक । यक्षेश्वरमहालील माया तेत्यद्भुता प्रभो

தேவர்கள் கூறினர்—தேவதேவா மகாதேவா, எல்லா அகந்தையையும் அகற்றுபவனே! ஆண்டவனே, யக்ஷேஸ்வரன் எனும் மகாலீலையாக வெளிப்பட்ட உன் மாயை உண்மையிலேயே அதிசயமானது.

Verse 35

मोहिता माययाद्यापि तव यक्षस्वरूपिणः । सगर्वमभिभाषन्तस्त्वत्पुरो हि पृथङ्मयाः

ஓ சிவனே! உமது மாயையால் இன்னும் மயங்கிய யக்ஷரூபத்தார் உம்முன் அகந்தையுடன் பேசுகின்றனர்; தம்மை வேறென எண்ணுகின்றனர்; ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் உம்மாலேயே நிறைந்தவர்கள்.

Verse 36

इदानीं ज्ञानमायातन्तवैव कृपया प्रभो । कर्ता हर्ता च भर्ता च त्वमेवान्यो न शंकर

ஹே பிரபுவே, இப்போது உமது அருளாலேயே உண்மையான ஞானம் உதித்தது. செய்பவன், அகற்றுபவன், காப்பவன் நீயே; ஹே சங்கரா, உன்னைத் தவிர வேறு யாருமில்லை।

Verse 37

त्वमेव सर्वशक्तीनां सर्वेषां हि प्रवर्तकः । निवर्तकश्च सर्वेशः परमात्माव्ययोऽद्वयः

நீயே எல்லா சக்திகளுக்கும் இயக்குநன்; உண்மையில் அனைத்திற்கும் தூண்டுதலாய் இருப்பவன். அவற்றை மீளச் சேர்ப்பவனும் நீயே; ஹே சர்வேசா, நீ பரமாத்மா—அழிவிலி, அத்வைதன்।

Verse 38

यक्षेश्वरस्वरूपेण सर्वेषां नो मदो हृतः । इतो मन्यामहे तत्तेनुग्रहो हि कृपालुना

யக்ஷேஸ்வர ரூபம் கொண்டு ஆண்டவன் எங்களெல்லோரின் அகந்தையை அகற்றினார். இதனால் இது கருணைமிகு இறைவன் அருளே என்று நாம் உணர்கிறோம்.

Verse 39

अथो स यक्षनाथोऽनुगृह्य वै सकलान् सुरान् । विबोध्य विविधैर्वाक्यैस्तत्रैवान्तरधीयत

பின்பு யக்ஷர்களின் நாதன் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அருள் செய்து, பலவகை அறிவுரைச் சொற்களால் அவர்களை உணர்த்தி, அங்கேயே மறைந்தான்.

Verse 40

इत्थं स वर्णितः शम्भोरवतारः सुखावहः । यक्षेश्वराख्यस्सुखदस्सतान्तुष्टोऽभयंकरः

இவ்வாறு சுகம் அளிக்கும், மங்களகரமான சம்புவின் அவதாரம் வர்ணிக்கப்பட்டது. ‘யக்ஷேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்று, இன்பம் அருளி, நல்லோரிடம் எப்போதும் திருப்தியாய் இருந்து, அச்சமின்மை வழங்குவான்.

Verse 41

इदमाख्यानममलं सर्वगर्वापहारकम् । सतां सुशान्तिदन्नित्यं भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम्

இந்தத் தூய புனிதக் கதையுரை எல்லா அகந்தையையும் அகற்றும். இது சத்புருஷர்களுக்கு எப்போதும் ஆழ்ந்த அமைதியை அளித்து, மனிதர்க்கு போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் வழங்கும்।

Verse 42

य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वा सुधीः पुमान् । सर्वकामानवाप्नोति ततश्च लभते गतिम्

இதனை பக்தியுடன் கேட்பவனும், பிறருக்குப் பாராயணம் செய்து கேட்கச் செய்வவனும் ஆகிய ஞானி எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்; பின்னர் சிவகிருபையால் பரமகதி—மோட்சம்—பெறுவான்।