वीरभद्र-भैरव-आह्वानम् — Invocation of Vīrabhadra/Bhairava for Cosmic Reabsorption

Verse 1

नंदीश्वर उवाच । एवमभ्यर्थितो देवैर्मतिं चक्रे कृपा लयः । महातेजो नृसिंहाख्यं संहर्त्तुं परमेश्वरः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: தேவர்கள் இவ்வாறு வேண்டியபோது, கருணைத் தாமான பரமேஸ்வரன் பேரொளி கொண்ட ‘நரசிம்ஹ’ எனப்படுவனை அடக்கத் தீர்மானித்தார்.

Verse 2

तदूर्द्ध्वं स्मृतवान्रुद्रो वीरभद्रम्महाबलम् । आत्मनो भैरवं रूपं प्राह प्रलयकारकम्

அதன்பின் ருத்ரன் மாபெரும் வலிமை கொண்ட வீரபத்ரனை நினைத்து, பிரளயத்தை நிகழ்த்தும் தன் பைரவ ரூபத்தை அறிவித்தார்.

Verse 3

आजगाम ततस्सद्यो गणानामग्रणीर्हसन् । साट्टहासैर्गणवरैरुत्पतद्भिरितस्ततः

அப்போது உடனே சிவகணங்களின் தலைவன் புன்னகையுடன் வந்தான். அவனுடன் சிறந்த கணங்களும் வந்து, எங்கும் பாய்ந்து எழுந்து பேரொலிக்கும் அட்டஹாசத்தால் திசைகளை முழங்கச் செய்தனர்.

Verse 4

नृसिंहरूपैरत्युग्रैः कोटिभिः परिवारितः । माद्यद्भिरभितो वीरैर्नृत्यद्भिश्च मुदान्वितैः

அவன் கோடிக்கணக்கான மிகக் கொடிய நரசிம்ம ரூபங்களால் சூழப்பட்டிருந்தான். சுற்றிலும் மதமயங்கிய வீரர்கள் பேரானந்தத்தில் திசைதிசையாக நடனமாடினர்.

Verse 5

क्रीडद्भिश्च महावीरैर्ब्रह्माद्यैः कन्दुकैरिव । अदृष्टपूर्वैरन्यैश्च वेष्टितो वीरवन्दितः

அவன் மகாவீரர்களால்—பிரம்மா முதலிய தேவர்களால்—சூழப்பட்டிருந்தான்; அவர்கள் அவனை ஒரு கந்துகம் (பந்து) போலக் கருதி சுற்றிலும் விளையாடினர். மேலும் முன்பு காணாத பிற உயிர்களும் அவனை வளைத்துச் சூழ்ந்தன; வீரர்கள் அவனைப் புகழ்ந்து வணங்கினர்.

Verse 6

कल्पान्तज्वलनज्वालो विलसल्लोचनत्रयः । अशस्त्रो हि जटाजूटी ज्वलद्बालेन्दुमण्डितः

அவன் கல்பாந்தத் தீயின் ஜ்வாலையைப் போலப் பிரகாசித்தான்; அவனுடைய மூன்று கண்களும் ஒளிவீசின. ஆயுதமின்றியும் அவன் ஜடாமுடி கொண்ட ஆண்டவன்; அவன் ஜடைகளில் ஒளிரும் இளநிலா அலங்கரித்தது.

Verse 7

बालेन्दुवलया कारतीक्ष्णदंष्ट्रांकुरद्वयः । आखण्डलधनुःखण्डसंनिभभ्रूलतान्वितः

அவனுடைய அணிகள் இளநிலா-வளையம் போன்ற வடிவமுடையவை; அவன் வாயிலிருந்து அரிவாள் போல் கூர்மையான இரண்டு முளைத்த கோரப்பற்கள் எழுந்தன. அவன் புருவவளைவு இந்திரனின் வில்லின் உடைந்த துண்டைப் போன்றது.

Verse 8

महाप्रचण्डहुङ्कारबधिरीकृतदिङ्मुखः । नीलमेघाञ्जन श्यामो भीषणः श्मश्रुलोद्भुतः

மிகக் கொடூரமான கர்ஜனையால் திசைகளின் முகங்கள் செவிடாயின; நீல மேகம், அஞ்சனம் போன்ற கருமை நிறத்துடன், பயங்கர ரூபமாக, வியப்பூட்டும் தாடி-மீசையுடன் அவர் தோன்றினார்।

Verse 9

वाद्यखण्डमखण्डाभ्यां भ्रामयंस्त्रिशिखं मुहुः । वीरभद्रोऽपि भगवान्वरशक्तिविजृम्भितः

வாத்தியங்களின் துண்டித்த-துண்டிக்காத முழக்கங்களால் தூண்டப்பட்டு, மும்முனை ஆயுதத்தை மீண்டும் மீண்டும் சுழற்றியபடி, வரப்பெரும் சக்தியால் விரிந்த வீரத்துடன் பகவான் வீரபத்ரனும் எழுந்தான்।

Verse 10

स्वयं विज्ञापयामास किमत्र स्मृतिकारणम् । आज्ञापय जगत्स्वामिन् प्रसादः क्रियताम्मयि

அப்போது அவர் தாமே விண்ணப்பித்தார்— “இங்கே என் நினைவுக்குக் காரணம் என்ன? ஓ உலகங்களின் ஆண்டவனே, எனக்கு ஆணையிடுங்கள்; என்மேல் அருள் புரியுங்கள்.”

Verse 11

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां शरभावतारवर्णनं नामैकादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘சரப அவதார வர்ணனம்’ எனும் பதினொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 12

शंकर उवाच । अकाले भयमुत्पन्नं देवानामपि भैरवम् । ज्वलितस्य नृसिंहाग्निश्शमयैनं दुरासदम्

சங்கரர் கூறினார்—அகாலத்தில் தேவர்களுக்கே அச்சமூட்டும் பயம் எழுந்துள்ளது. எரியும் நரசிம்ஹ அக்கினி அணுக இயலாதது; இந்த உக்கிர சக்தியை அமைதிப்படுத்துங்கள்।

Verse 13

सान्त्वयन्बोधयादौ तं तेन किन्नोपशाम्यति । ततो मत्परमं भावं भैरवं सम्प्रदर्शय

முதலில் அவருக்கு ஆறுதல் கூறி அறிவுறுத்துங்கள்—அதன் மூலம் அவர் ஏன் அமைதியடையவில்லை? பிறகு எனது மேலான பைரவ கோலத்தை அவருக்குக் காட்டுங்கள்.

Verse 14

सूक्ष्मं संहृत्य सूक्ष्मेण स्थूलं स्थूलेन तेजसा । वक्त्रमानाय कृत्तिं च वीरभद्र ममाज्ञया

வீரபத்திரா! எனது கட்டளைப்படி, நுட்பமானதை நுட்பத்திலும், பருப்பொருளை பருப்பொருள் தேஜஸிலும் ஒடுக்கு. மேலும் அவனது முகத்தையும் தோலையும் கொண்டு வா.

Verse 15

नन्दीश्वर उवाच । इत्यादिष्टो गणाध्यक्षो प्रशान्तं वपुरास्थितः । जगाम रंहसा तत्र यत्रास्ते नरकेसरी

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: இவ்வாறு கட்டளையிடப்பட்ட கணங்களின் தலைவரான வீரபத்திரர், அமைதியான உருவம் கொண்டு, நரசிம்மர் இருந்த இடத்திற்கு விரைவாகச் சென்றார்.

Verse 16

ततस्तम्बोधयामास वीरभद्रो हरो हरिम् । उवाच वाक्यमीशानः पितापुत्रमिवौरसम्

பிறகு ஹரனின் வடிவமான வீரபத்திரர் ஹரியை (விஷ்ணுவை) உணர்த்தினார். அதன்பின் ஈசான பகவான், ஒரு தந்தை தன் மகனிடம் பேசுவது போல அவரிடம் பேசினார்.

Verse 17

वीरभद्र उवाच । जगत्सुखाय भगवन्नवतीर्णोसि माधव । स्थित्यर्थं त्वं प्रयुक्तोऽसि परेशः परमेष्ठिना

வீரபத்ரன் கூறினான்—ஓ பகவான் மாதவா! உலகின் நலமும் இன்பமும் கருதி நீர் அவதரித்தீர். படைப்பின் நிலைபேறிற்காக பரமேஸ்வரன் பரமேஷ்டி உம்மை நியமித்தான்।

Verse 18

जन्तुचक्रं भगवता प्रच्छिन्नं मत्स्यरूपिणा । पुच्छेनैव समाबध्य भ्रमन्नेकार्णवे पुरा

பண்டைக் காலத்தில் ஒரே மகாசமுத்திரம் மட்டும் எஞ்சியபோது, பகவான் மீன் வடிவம் கொண்டு உயிர்களின் சுழலும் சக்கரத்தை வெட்டி, தன் வாலாலேயே கட்டி அந்த ஆதிப் பெருவெள்ளத்தில் உலாவினார்।

Verse 19

बिभर्षि कर्मरूपेण वाराहेणोद्धृता मही । अनेन हरिरूपेण हिरण्यकशिपुर्हतः

நீங்கள் கர்ம சக்தி வடிவில் உலகங்களைத் தாங்குகிறீர்; வராக வடிவில் பூமியை உயர்த்தி மீட்டீர். இதே ஹரி வடிவிலே ஹிரண்யகசிபு வதம் செய்யப்பட்டது—உமது தெய்வ அவதாரங்கள் பிரபஞ்சத்தைப் பாதுகாக்கின்றன।

Verse 20

वामनेन बलिर्बद्धस्त्वया विक्रमता पुनः । त्वमेव सर्व्वभूतानां प्रभवः प्रभुरव्ययः

வாமன வடிவில் நீர் பலியை கட்டினீர்; மீண்டும் விக்ரம வடிவில் உலகங்களை அளந்தீர். ஆனால் உண்மையில் நீரே எல்லா உயிர்களின் தோற்றம்—பிரபு, ஆண்டவன், அழியாதவன்।

Verse 21

यदायदा हि लोकस्य दुःखं किञ्चित्प्रजायते । तदातदावतीर्णस्त्वं करिष्यसि निरामयम्

உலகில் எப்போதெல்லாம் ஏதாவது துயரம் எழுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் நீர் அவதரித்து அதை நோயற்றதாக, துன்பமற்றதாக ஆக்குகிறீர்—அருளால் நலத்தை நிறுவுகிறீர்।

Verse 22

नाधिकस्त्वत्समोऽप्यस्ति हरे शिवपरायणः । त्वया वेदाश्च धर्माश्च शुभमार्गे प्रतिष्ठिताः

ஹே ஹரி, சிவபராயணனே! உன்னைவிட உயர்ந்தவரும் இல்லை, சமமானவரும் இல்லை; உன்னாலே வேதங்களும் தர்மங்களும் சுபமார்க்கத்தில் உறுதியாக நிறுவப்பட்டன।

Verse 23

यदर्थमवतारोऽयं निहतस्स हि दानवः । हिरण्यकशिपुश्चैव प्रह्लादोऽपि सुरक्षितः

எந்த நோக்கத்திற்காக இந்த அவதாரம் நிகழ்ந்ததோ, அந்த தானவன் நிச்சயமாக வதைக்கப்பட்டான்; ஹிரண்யகசிபுவும், பிரஹ்லாதனும் பாதுகாக்கப்பட்டான்।

Verse 24

अतीव घोरं भगवन्नरसिंहवपुस्तव । उपसंहर विश्वात्मंस्त्वमेव मम सन्निधौ

ஹே பகவான், உமது நரசிம்ம வடிவு மிகுந்த கொடியது; ஹே விஸ்வாத்மா, அதை ஒடுக்கி அருள்வாயாக—என் முன்னிலையில் நீயே நிற்கிறாய்।

Verse 25

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तो वीरभद्रेण नृसिंहः शान्तया गिरा । ततोऽधिकं महाघोरं कोपञ्चक्रे महामदः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—வீரபத்ரன் அமைதியான சொற்களால் இவ்வாறு உரைத்தபோதும், பேரகந்தையால் நரசிம்மன் மேலும் கொடுமையடைந்து, கோபத்தை இன்னும் தூண்டினான்।

Verse 26

उवाच च महाघोरं कठिनं वचनन्तदा । वीरभद्रम्महावीरं दंष्ट्राभिर्भीषयन्मुने

அப்போது, முனிவரே, அவன் பற்களை வெளிக்காட்டி அச்சம் ஊட்டியவனாய், மகாவீரன் வீரபத்ரனை நோக்கி மிகக் கொடியும் கடுமையுமான சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 27

नृसिंह उवाच । आगतोसि यतस्तत्र गच्छ त्वम्मा हितं वद । इदानीं संहरिष्यामि जगदेतच्चराचरम्

நரசிம்மன் கூறினார்—நீ எந்த இடத்திலிருந்து இங்கு வந்தாயோ, அங்கேயே திரும்பிச் சென்று எனக்கு நன்மை தரும் செய்தியைச் சொல். இப்போது நான் இந்த முழு உலகையும்—இயங்குவனும் இயங்காதவனும்—லயத்தில் ஒடுக்குவேன்.

Verse 28

संहर्तुर्न हि संहारः स्वतो वा परतोऽपि वा । शासितम्मम सर्व्वत्र शास्ता कोऽपि न विद्यते

நான் லயப்படுத்துபவன்; எனக்கு லயம் இல்லை—என்னாலோ பிறராலோ அல்ல. எங்கும் என் ஆட்சி மட்டுமே; என்மேல் வேறு எந்த ஆளும் இல்லை.

Verse 29

मत्प्रसादेन सकलमभयं हि प्रवर्त्तते । अहं हि सर्वशक्तीनां प्रवर्तकनिवर्तकः

என் அருளாலேயே அனைத்தும் அச்சமின்றி நடைபெறுகிறது. எல்லாச் சக்திகளையும் இயக்குபவனும், அவற்றைத் தடுத்து ஒடுக்குபவனும் நானே.

Verse 30

यद्यद्विभूतिमत्सत्त्वं श्रीमदूर्जितमेव वा । तत्तद्विद्धि गणाध्यक्ष मम तेजोविजृम्भितम्

எந்த உயிரும் விசேஷமான விபூதி, செல்வம் அல்லது வல்லமை உடையதாக இருந்தால்—கணாதிபதியே! அது என் தெய்வீகத் தேஜஸின் விரிவே என்று அறிக.

Verse 31

देवतापरमार्थज्ञं मामेव परमम्विदुः । मदंशाश्शक्तिसम्पन्ना ब्रह्मशक्रादयस्सुराः

தேவர்களின் பரமப் பொருளை அறிந்தோர் என்னையே பரமன் என அறிவர். சக்தி நிறைந்த பிரம்மா, சக்ரன் முதலிய தேவர்கள் என் அங்கங்களே.

Verse 32

मन्नाभिकमलाज्जातः पुरा ब्रह्मा जगत्करः । सर्वाधिकस्स्वतन्त्रश्च कर्ता हर्ताखिलेश्वरः

முன்னொரு காலத்தில் என் நாபிக் கமலத்திலிருந்து பிறந்த பிரம்மா உலகத்தை உருவாக்கியவன் ஆனான்; அவன் மிக உயர்ந்தவன், சுயாதீனன், செய்பவன் மற்றும் ஒழிப்பவன், அகிலேஸ்வரன் எனக் கருதப்பட்டது.

Verse 33

इदन्तु मत्परं तेजः किं पुनः श्रोतुमिच्छसि । अतो मां शरणम्प्राप्य गच्छ त्वं विगतज्वरः

இதுவே என்னுள் நிலைபெற்ற பரம ஒளி. இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? ஆகவே என்னைச் சரணடைந்து காய்ச்சலற்றவனாய் செல்.

Verse 34

अवेहि परमं भावमिदम्भूतं गणेश्वर । मामकं सकलं विश्वं सदेवासुरमानुषम्

கணேஸ்வரா, இவ்வாறு உள்ள பரம உண்மையை அறி. தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உட்பட முழு பிரபஞ்சமும் எனதே.

Verse 35

कालोऽस्म्यहं लोकविनाशहेतुर्लोकान्समाहर्तुमहम्प्रवृत्तः । मृत्योर्मृत्युं विद्धि मां वीरभद्र जीवन्त्येते मत्प्रसादेन देवाः

நானே காலன், உலக அழிவின் காரணம்; உலகங்களை என்னுள் மீளச் சேர்க்க நான் எழுந்தேன். வீரபத்ரா, என்னை ‘மரணத்தின் மரணம்’ என அறி; என் அருளாலேயே இத்தேவர்கள் வாழ்கின்றனர்.

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । साहङ्कारं वचः श्रुत्वा हरेरमितविक्रमः । विहस्योवाच सावज्ञन्ततो विस्फुरिताधरः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அகந்தையுடன் ஹரி சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட அளவற்ற வீரமுடைய சிவன் சிரித்து, பின்னர் அலட்சியத் தொனியில் பதிலளித்தான்; கோபத்தால் அவன் உதடுகள் நடுங்கின.

Verse 37

वीरभद्र उवाच । किन्न जानासि विश्वेशं संहर्तारम्पिनाकिनम् । असद्वादो विवादश्च विनाशस्त्वयि केवलः

வீரபத்ரன் கூறினான்—பினாகம் தாங்கிய, உலகநாதன், சம்ஹாரகரான சிவனை நீ அறியாதாயோ? பொய்வாக்கு, வாதம், அழிவு—இவை அனைத்தும் உன்னிடமே உள்ளன.

Verse 38

तवान्योन्यावताराणि कानि शेषाणि साम्प्रतम् । कृतानि येन केनैव कथाशेषो भविष्यति

உமது மேலும் மேலும் அவதாரங்களில் இப்போது எவை இன்னும் சொல்லப்பட வேண்டியவை? ஏற்கெனவே நிகழ்ந்தவை யாரால் நிறைவேற்றப்பட்டன—இந்தப் புனிதக் கதையின் மீதிப் பகுதி தொடர்வதற்காக?

Verse 39

दोषं तं वद येन त्वमवस्थामीदृशी गतः । तेन संहारदक्षेण दक्षिणाशेषमेष्यसि

நீ இத்தகைய நிலையடைந்ததற்குக் காரணமான குற்றத்தைச் சொல். சம்ஹாரத்தில் திறமைமிக்க அந்த தக்ஷனால் நீ தென் திசையில் மீதமுள்ள நிறைவு—இறுதி விளைவை—அடைவாய்.

Verse 40

प्रकृतिस्त्वं पुमान्रुद्रस्त्वयि वीर्य्यं समाहितम् । त्वन्नाभिपङ्कजाज्जातः पञ्च वक्त्रः पितामहः

ஓ ருத்ரா! நீயே பிரகிருதி; நீயே புருஷனும். படைப்பாற்றல் முழுதும் உன்னிடமே அடங்கியுள்ளது. உன் நாபி-தாமரையிலிருந்து ஐந்துமுகப் பிதாமகன் பிரம்மா தோன்றினார்.

Verse 41

जगत्त्रयीसर्जनार्थं शंकरं नीललोहितम् । ललाटेऽचिन्तयत्सोयन्तपस्युग्रे च संस्थितः

மூவுலகப் படைப்பிற்காக அவர் நெற்றியில் சங்கரன்—நீலலோஹிதன்—எனத் தியானித்து, கடும் தவத்தில் நிலைத்திருந்தார்.

Verse 42

तल्ललाटादभूच्छम्भुः सृष्ट्यर्थे तेन भूषणम् । अतोऽहं देवदेवस्य तस्य भैरवरूपिणः

அவருடைய நெற்றியிலிருந்து படைப்பிற்காக ஶம்பு வெளிப்பட்டார்; ஆகவே அந்த வெளிப்பாடே அவருக்குப் பூஷணமாயிற்று. எனவே நான் தேவர்களின் தேவன், பைரவ ரூபம் தரிக்கும் அந்த இறைவனோடு இணைந்தவன்.

Verse 43

त्वत्संहारे नियुक्तोऽस्मि विनयेन बलेन च । देवदेवेन रुद्रेण सकलप्रभुणा हरे

ஓ ஹரி, உன் சம்ஹாரக் காரியத்திற்காக என்னை நியமித்தார்—தாழ்மையாலும் வலிமையாலும்—தேவர்களின் தேவன், அனைத்திற்கும் ஆண்டவன் ருத்ரன்.

Verse 44

एकं रक्षो विदार्यैव तच्छक्तिकलया युतः । अहंकारावलेपेन गर्जसि त्वमतन्द्रितः

அந்த சக்தியின் ஒரு சிறு அங்கத்தால் மட்டுமே வலிமைபெற்று நீ ஒரே ஒரு அரக்கனைப் பிளந்தாய்; இப்போது அகந்தை மயக்கத்தில் இடைவிடாது கர்ஜிக்கிறாய்.

Verse 45

उपकारो हि साधूनां सुखाय किल संमतः । उपकारो ह्यसाधूनामपकाराय केवलम्

சாதுமக்களுக்கு செய்யும் உதவி நிச்சயமாக இன்பத்தின் காரணமாக ஏற்கப்படுகிறது; ஆனால் அசாதுமக்களுக்கு செய்யும் உதவி கூட இறுதியில் தீங்கிற்கே காரணமாகிறது।

Verse 46

यन्नृसिंह महेशानं पुनर्भूतं तु मन्यसे । तर्ह्यज्ञानी महागर्वी विकारी सर्वथा भवान्

நரசிம்ஹா! மகேசானன் (சிவபெருமான்) மீண்டும் ‘ஆனார்’ என்று—பிறவிக்குட்பட்டவர் போல—நீ நினைத்தால், நீ முற்றிலும் அறியாமையுடையவன், மிகுந்த அகந்தையுடையவன், மாற்றத்தால் மயங்கியவன் ஆவாய்।

Verse 47

न त्वं स्रष्टा न संहर्ता भर्तापि न नृसिंहक । परतन्त्रो विमूढात्मा न स्वतन्त्रो हि कुत्रचित्

நரசிம்மா! நீ படைப்பவனும் அல்ல, அழிப்பவனும் அல்ல; உண்மையான காப்பவனும் அல்ல. நீ பிறர்க்கு அடிமையான, மயக்கமுற்ற உள்ளத்தவன்; எங்கும் சுதந்திரன் அல்ல.

Verse 48

कुलालचक्रवच्छक्त्या प्रेरितोसि पिनाकिना । नानावतारकर्ता त्वं तदधीनस्सदा हरे

ஹரியே! பினாகம் தாங்கிய சிவனின் சக்தியால் நீ குயவனின் சக்கரம் போல இயக்கப்படுகிறாய். பல அவதாரங்கள் எடுத்தாலும் நீ எப்போதும் அவருக்கே அடிமை.

Verse 49

अद्यापि तव निक्षिप्तं कपालं कूर्मरूपिणः । हर हारलतामध्ये दग्धः कश्चिन्न बध्यते

இன்றும் நீ வீசிய அந்தக் கபாலம்—கூர்மரூபம் எடுத்தவனுடையது—ஹரன் (சிவன்) அணியும் மாலைக்கொடியின் நடுவே உள்ளது. சிவத் தீட்சண்யத்தால் எரிந்ததால் அதனால் யாரும் கட்டுப்படார்.

Verse 50

विस्मृतिः किं तदंशेन दंष्ट्रोत्पातनपीडितम् । वाराहविघ्नहस्तेऽद्य याक्रोशन्तारकारिणा

அவரின் ஒரு துளி சக்தியாலேயே தந்தம் பறிபோகும் வேதனை நொறுங்கும்; அப்படியிருக்க மறதி எப்படிச் சாத்தியம்? இன்று அதே வராகத் தடையை அகற்றும் கரத்தால், அழுவோரைக் கரை சேர்க்கும் தாரகனாகிறார்.

Verse 51

दग्धोसि पश्य शूलाग्रे विष्वक्सेनच्छलाद्भवान् । दक्षयज्ञे शिरश्छिन्नं मया तेजःस्वरूपिणा

நீ எரிக்கப்பட்டாய், பார்! விஷ்வக்சேனனின் வஞ்சனையால் என் சூலத்தின் நுனியில் இருக்கிறாய். தக்ஷ யாகத்திலும் தேஜோமயமான நானே தலையைத் துண்டித்தேன்.

Verse 52

अद्यापि तव पुत्रस्य ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः । छिन्नं न सज्जितं भूयो हरे तद्विस्मृतन्त्वया

ஹரியே, இன்றும் உன் மகனான பிரம்மனின் ஐந்தாவது தலை துண்டிக்கப்பட்டே இருக்கிறது, அது மீண்டும் பொருத்தப்படவில்லை—இதை நீ மறந்துவிட்டாய்.

Verse 53

निर्जितस्त्वं दधीचेन संग्रामे समरुद्गणः । कण्डूयमाने शिरसि कथं तद्विस्मृतन्त्वया

மருத்கணங்களுடன் போரில் நீ ததீசியால் தோற்கடிக்கப்பட்டாய். உன் தலையில் அரிப்பு ஏற்படும் போது, அதை நீ எப்படி மறந்தாய்?

Verse 54

चक्रं विक्रमतो यस्य चक्रपाणे तव प्रियम् । कुतः प्राप्तं कृतं केन त्वया तदपि विस्मृतम्

சக்ரபாணியே, நீ பராக்கிரமம் புரியும் உனக்கு பிரியமான சக்கரம் உனக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தது, அதை யார் செய்தது? அதையும் நீ மறந்துவிட்டாயா?

Verse 55

ये मया सकला लोका गृहीतास्त्वं पयोनिधौ । निद्रापरवशश्शेषे स कथं सात्त्विको भवान्

எல்லா உலகங்களும் என்னால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட போது, நீ பாற்கடலில் சேஷ நாகத்தின் மேல் தூக்கத்திற்கு அடிமையாகி கிடக்கிறாய். அப்படி இருக்கையில் நீ எப்படி சாத்வீகமானவன் ஆக முடியும்?

Verse 56

त्वदादिस्तम्बपर्यन्तं रुद्रशक्तिविजृम्भितम् । शक्तिमानभितस्त्वं च ह्यनलात्त्वं विमोहितः

உன்னிடமிருந்து அந்த பிரபஞ்சத் தூணின் முடிவுவரை அனைத்தும் ருத்ரசக்தியின் பேர்விரிவே. நீ வல்லமையுடையவனாய் உன் சக்திகளால் சூழப்பட்டிருந்தும், அக்னியின் மயக்கத்தில் விழுந்து, அனைத்தையும் ஊடுருவியும் அதீதமுமான ஆண்டவனை அறியவில்லை।

Verse 57

तत्तेजसो हि माहात्म्यं पुमान्द्र ष्टुन्न हि क्षमः । अस्थूला ये प्रपश्यन्ति तद्विष्णोः परमम्पदम्

அந்த தெய்வீக ஒளியின் மகிமையை எந்த உடலுடையவரும் முழுமையாகக் காண இயலார். நிலைமையான (ஸ்தூல) உணர்விலிருந்து விடுபட்ட நுண்ணறிவுடையோர் மட்டுமே அதைக் காண்கிறார்கள்; அதுவே விஷ்ணு—அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன்—எனும் பரமபதம்.

Verse 58

द्यावापृथिव्या इन्द्राग्नेर्यमस्य वरुणस्य च । ध्वान्तोदरे शशांके च जनित्वा परमेश्वरः

பரமேஸ்வரன் த்யாவா-பிருதிவி (வானும் பூமியும்), இந்திரன்-அக்னி, யமன்-வருணன் ஆகிய வடிவங்களாகத் தாமே வெளிப்பட்டார். இருளின் கருவிலும், நிலவிலும் பிறந்து, தன் அனைத்திலும் நிறைந்த வடிவங்களை வெளிக்காட்டினார்।

Verse 59

कालोसि त्वं महाकालः कालकालो महेश्वर । अतस्त्वमुग्रकलया मृत्योर्मृत्युर्भविष्यसि

நீயே காலம்—மஹாகாலன்; காலத்திற்கும் ஆண்டவன், ஓ மஹேஸ்வரா. ஆகவே உன் உக்கிர தெய்வீக சக்தியால் நீ ‘மரணத்தின் மரணம்’ ஆகி, மாய்மையை வென்று நிற்பாய்।

Verse 60

स्थिरोद्य त्वक्षरो वीरो वीरो विश्वावकः प्रभुः । उपहन्ता ज्वरं भीमो मृगः पक्षी हिरण्मयः

அவர் நிலைத்தும் எப்போதும் உயர்ந்தும் இருப்பவர்; அழியாத அక్షரத் தத்துவம்; வீர ஆண்டவன்—வீரத்தின் உருவமே—அனைத்துலகையும் ஊடுருவி தாங்குபவர். அவர் காய்ச்சலும் துன்பமும் அகற்றுபவர், அச்சமூட்டும் காவலன்; மிருகமாகவும் பறவையாகவும் தோன்றி, பொன்னொளியாகப் பிரகாசிக்கிறார்।

Verse 61

शास्ता शेषस्य जगतस्तत्त्वं नैव चतुर्मुखः । नान्ये च केवलं शम्भुस्सर्वशास्ता न संशयः

இந்த எஞ்சியுள்ள உலகின் உண்மையான ஆளும் ஆண்டவன் நான்முகப் பிரம்மாவும் அல்ல; வேறு எந்தத் தேவனும் அல்ல. ஒரே ஶம்புவே அனைத்திற்கும் மேலான ஆளுநன்—இதில் ஐயமில்லை॥

Verse 62

इत्थं सर्वं समालोक्य संहारात्मानमात्मना । न विनष्टन्त्वमात्मानं कुरु हे नृहरेऽबुध

இவ்வாறு அனைத்தையும் நோக்கி, உன் உள்ளுணர்வால் லயஸ்வரூபமான ஆத்மாவை உணர்ந்து—ஓ ந்ருஹரி, அறியாதவனே! உன்னை அழிந்தவன் என எண்ணாதே; ஆத்மாவை ‘அழிவதாய்’ ஆக்காதே॥

Verse 63

नो चेदिदानीं क्रोधस्य महाभैरवरूपिणः । वज्राशनिरिव स्थाणौ त्वयि मृत्युः पतिष्यति

நீ இப்போதும் விலகாவிட்டால், கோபத்தின் மகாபைரவ ரூபத்தால்—தூண்மேல் இடியடி விழுவது போல—உன்மேல் மரணம் விழும்।

Verse 64

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा वीरभद्रोपि विररामाकुतोभयः । दृष्ट्वा नृसिंहाभिप्रायं क्रोधमूर्त्तिश्शिवस्य सः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லி, எவ்விதத்திலும் அஞ்சாத வீரபத்ரனும் மௌனமானான்; ஏனெனில் கோபமூர்த்தியான சிவனில் நரசிம்ஹ ரூபம் வெளிப்படுத்தும் நோக்கத்தை அவன் கண்டான்।