शारभावतारवर्णनम् (Account of Śiva’s Śārabha Manifestation and the Measureless Avatāras)

Verse 1

नंदीश्वर उवाच । विध्वंसी दक्षयज्ञस्य वीरभद्राह्वयः प्रभो । अवतारश्च विज्ञेयः शिवस्य परमात्मनः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—ஐயா, தக்ஷ யாகத்தை அழித்த ‘வீரபத்ரன்’ எனப் புகழ்பெற்றவர், பரமாத்மா சிவனின் அவதாரம் என்று அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 2

सतीचरित्रे कथितं चरितं तस्य कृत्स्नशः । श्रुतं त्वयापि बहुधा नातः प्रोक्तं सुविस्तरात्

சதீ-சரிதத்தில் அவருடைய முழுக் கதையும் முன்பே விரிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. நீங்களும் அதை பலமுறை கேட்டுள்ளீர்; ஆகவே இங்கே மீண்டும் மிக விரிவாக உரைக்கப்படாது.

Verse 3

अतः परं मुनिश्रेष्ठ भवत्स्नेहाद्ब्रवीमि तत् । शार्दूलाख्यावतारं च शङ्करस्य प्रभोः शृणु

ஆகவே, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, உம்மீது அன்பினால் நான் இப்போது அதை உரைக்கிறேன். ஐயா, சங்கரனின் ‘சார்தூல’ எனப் புகழ்பெற்ற அவதாரத்தை கேளுங்கள்.

Verse 4

सदाशिवेन देवानां हितार्थं रूपमद्भुतम् । शारभं च धृतन्दिव्यं ज्वलज्ज्वालासमप्रभम्

தேவர்களின் நலனுக்காக சதாசிவன் அதிசயமான தெய்வீக சாரப வடிவத்தை ஏற்றான்; அது எரியும் ஜ்வாலைகள்போல் ஒளிர்ந்தது।

Verse 5

शिवावतारा अमिता सद्भक्तहितकारकाः । सङ्ख्या न शक्यते कर्तुं तेषां च मुनिसत्तमाः

முனிவரரே! சிவனின் அவதாரங்கள் அளவற்றவை; அவை எப்போதும் சத்பக்தர்களின் நலனுக்கே செயற்படுகின்றன; அவற்றின் எண்ணிக்கையை கணிக்க இயலாது।

Verse 6

आकाशस्य च ताराणां रेणुकानां क्षितेस्तथा । आसाराणां च वृद्धेन बहुकल्पैः कदापि हि

வானின் நட்சத்திரங்கள், பூமியின் தூசுத் துகள்கள், மழையின் எண்ணற்ற ஓடைகள்—இவற்றை பல கல்பங்கள் எண்ணி எண்ணி முதிர்ந்தாலும், அவற்றின் முடிவை எப்போதும் அடைய முடியாது।

Verse 7

सङ्ख्या विशक्यते कर्तुं सुप्राज्ञैर्बहुजन्मभिः । शिवावताराणां नैव सत्यं जानीहि मद्वचः

மிகுந்த ஞானமுடைய முனிவர்களும் பல பிறவிகளின் அறிவுடன் கூட அவர்களின் எண்ணிக்கையை அரிதாகவே கணிக்க முடியும்; ஆனால் சிவனின் அவதாரங்கள் உண்மையிலேயே எண்ணமுடியாதவை—என் சொல்லை உண்மையென அறிக।

Verse 8

तथापि च यथाबुद्ध्या कथयामि कथाश्रुतम् । चरित्रं शारभं दिव्यं परमैश्वर्य्यसूचकम्

ஆயினும் என் யதாபுத்தி அளவின்படி, மரபில் கேட்ட கதையை உரைக்கிறேன்—சாரபனின் அந்த தெய்வீகச் சரிதம், அது மகேஸ்வர சிவனின் பரம ஐஸ்வரியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது।

Verse 9

जयश्च विजयश्चैव भवद्भिः शापितौ यदा । तदा दितिसुतौ द्वौ तावभूतां कश्यपान्मुने

முனிவரே! நீங்கள் ஜயன், விஜயன் இருவரையும் சபித்த அதே வேளையில், அவர்கள் கश्यபரால் திதிக்குப் பிறந்த இரு புதல்வர்களாயினர்.

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां शार्दूलावतारे नृसिंहचरितवर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ரஸம்ஹிதையில், சிவனின் சார்தூள அவதாரப் பிரசங்கத்தில், ‘நரசிம்ஹ சரித வர்ணனம்’ எனும் பத்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 11

पृथ्व्युद्धारे विधात्रा व प्रार्थितो हि पुरा प्रभुः । हिरण्याक्षं जघानासौ विष्णुर्वाराहरूपधृक्

முன்னொரு காலத்தில் பூமியை மீட்பதற்காக விதாதா (பிரம்மா) ஆண்டவனை வேண்டினார்; அப்போது வராக ரூபம் தாங்கிய விஷ்ணு ஹிரண்யாக்ஷனை வதைத்து பூமியை உயர்த்தி மீட்டார்।

Verse 12

तं श्रुत्वा भ्रातरं वीरं निहतं प्राणसन्निभम् । चुकोप हरयेऽतीव हिरण्यकशिपुर्मुने

முனிவரே, தன் உயிர்போல் அன்பான வீர சகோதரன் கொல்லப்பட்டான் எனக் கேட்டதும், ஹிரண்யகசிபு ஹரி (விஷ்ணு) மீது மிகுந்த கோபம் கொண்டான்।

Verse 13

वर्षाणामयुतं तप्त्वा ब्रह्मणो वरमाप सः । न कश्चिन्मारयेन्मां वै त्वत्सृष्टाविति तुष्टतः

பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்து அவன் பிரம்மாவிடமிருந்து வரம் பெற்றான். மகிழ்ந்த பிரம்மா—“உன் படைப்பில் யாரும் உன்னை கொல்ல இயலாது” என்று அருளினார்।

Verse 14

शोणिताख्यपुरं गत्वा देवानाहूय सर्वतः । त्रिलोकीं स्ववशे कृत्वा चक्रे राज्यमकण्टकम्

‘சோணித’ எனப்படும் நகரம் சென்று, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் தேவர்களை அழைத்து, மும்முலகையும் தன் வசப்படுத்தி, முள்ளற்ற—எதிர்ப்பற்ற—அரசாட்சியை நிறுவினான்।

Verse 15

देवर्षिकदनं चक्रे सर्वधर्म विलोपकः । द्विजपीडाकरः पापी हिरण्यकशिपुर्मुने

முனிவரே, பாவியான ஹிரண்யகசிபு தேவரிஷிகளை அழித்தான்; எல்லாத் தர்மத்தையும் ஒழிப்பவனாய், த்விஜர்களைத் துன்புறுத்துவனாய் ஆனான்।

Verse 16

प्रह्लादेन स्वपुत्रेण हरिभक्तेन दैत्यराट् । यदा विद्वेषमकरोद्धरिर्वैरं विशेषतः

ஹரிபக்தனான தன் மகன் பிரஹ்லாதன் காரணமாக தைத்யராஜன் வெறுப்புற்றபோது, அவன்மேல் ஹரியின் பகை சிறப்பாக வெளிப்பட்டது।

Verse 17

सभास्तम्भात्तदा विष्णुरभूदाविर्द्रुतम्मुने । सन्ध्यायां क्रोधमापन्नो नृसिंहवपुषा ततः

ஓ முனிவரே! சபையின் தூணிலிருந்து அப்போது விஷ்ணு விரைவாக வெளிப்பட்டார். சந்தியைக் காலத்தில் கோபம் கொண்டு, பின்னர் நரசிம்ம வடிவம் தாங்கினார்.

Verse 18

सर्वथा मुनिशार्दूल करालं नृहरेर्व्वपुः । प्रजज्वालातिभयदं त्रासयन्दैत्यसत्तमान्

ஓ முனிசார்தூலரே! நૃஹரியின் அந்தக் கோரமான வடிவு எல்லாவிதமாகவும் ஜ்வலித்து, அளவற்ற அச்சம் விளைவித்து, தைத்தியச் சிறந்தோரை நடுங்கச் செய்தது.

Verse 19

नृसिंहेन तदा दैत्या निहताश्चैव तत्क्षणम् । हिरण्यकशिपुश्चाथ युद्धञ्चक्रे सुदारुणम्

அப்போது நரசிம்மனால் தைத்ய வீரர்கள் அந்தக் கணமே கொல்லப்பட்டனர். பின்னர் ஹிரண்யகசிபுவும் மிகக் கொடிய போரில் இறங்கினான்.

Verse 20

महायुद्धं तयोरासीन्मुहूर्त्तम्मुनिसत्तमाः । विकरालं च भयदं सर्वेषां रोमहर्षणम्

முனிவர்களுள் சிறந்தவர்களே! அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு முகூர்த்த நேரம் மகா யுத்தம் நடந்தது; அது மிகவும் பயங்கரமானதாகவும், அனைவரையும் சிலிர்க்க வைப்பதாகவும் இருந்தது.

Verse 21

सायं चकर्ष देवेशो देहल्यां दैत्यपुङ्गवम् । व्योम्नि देवेषु पश्यत्सु नृसिंहश्च रमेश्वरः

மாலை வேளையில், தேவர்களின் தலைவனும் இலக்குமியின் மணாளனுமான நரசிம்மர், வானில் தேவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அந்த அசுரனை வாசற்படிக்கு இழுத்துச் சென்றார்.

Verse 22

अथोत्संगे च तं कृत्वा नखैस्तदुदरन्द्रुतम् । विदार्य मारयामास पश्यतां त्रिदिवौकसाम्

பின்பு அவனைத் தனது மடியில் கிடத்தி, வானுலகத்தினர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, தனது நகங்களால் அவனது வயிற்றைக் கிழித்து அவனைக் கொன்றார்.

Verse 23

हते हिरण्यकशिपौ नृसिंहे नैव विष्णुना । जगत्स्वास्थ्यन्तदा लेभे न वै देवाविशेषतः

இரணியகசிபு கொல்லப்பட்டபோது உலகம் அமைதியடைந்தது; அது நரசிம்ம வடிவில் வந்த விஷ்ணுவால் மட்டும் நிகழவில்லை, ஏனெனில் தேவர்களுக்குள் எந்த வேறுபாடும் இல்லை.

Verse 24

देवदुन्दुभयो नेदुः प्रह्लादो विस्मयं गतः । लक्ष्मीश्च विस्मयं प्राप्ता रूपं दृष्ट्वाऽद्भुतं हरेः

தேவ துந்துபிகள் முழங்கின. ஹரியின் அதிசய ரூபத்தைப் பார்த்துப் பிரஹ்லாதன் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்; லக்ஷ்மியும் வியப்புற்றாள்.

Verse 25

हतो यद्यपि दैत्येन्द्रस्तथापि न पुरं सुखम् । ययुर्देवा नृसिंहस्य ज्वाला सा न निवर्तिता

அசுரர்களின் தலைவன் கொல்லப்பட்டாலும் நகரில் நிம்மதி இல்லை. நரசிம்ஹரின் அந்த எரியும் உக்கிரம் தணியாததால் தேவர்கள் விலகிச் சென்றனர்.

Verse 26

तया च व्याकुलं जातं सर्वं चैव जगत्पुनः । देवाश्च दुःखमापन्नाः किम्भविष्यति वा पुनः

அதனால் மீண்டும் உலகமெங்கும் கலக்கம் ஏற்பட்டது. தேவர்களும் துயருற்று—“இனி என்ன ஆகுமோ?” என்று எண்ணினர்.

Verse 27

इत्येवं च वदन्तस्ते भयादूदूरमुपस्थि ताः । नृसिंहक्रोधजज्वालाव्याकुलाः पद्मभूमुखाः

இவ்வாறு கூறி அவர்கள் அச்சத்தால் தூரத்தில் நின்றனர்; தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா முதலியோரின் முகங்கள் நரசிம்ஹக் கோபத்தால் எழுந்த தீஜ்வாலையால் கலங்கின.

Verse 28

प्रह्रादं प्रेषयामासुस्तच्छान्त्यै निकटं हरेः । सर्वान्मिलित्वा प्रह्लादः प्रार्थितो गतवांस्तदा

அமைதிக்காக அவர்கள் பிரஹ்லாதனை ஹரியின் அருகே அனுப்பினர். அப்போது அனைவரையும் ஒன்றுசேர்த்து, அவர்களின் வேண்டுதலால் பிரஹ்லாதன் உடனே அங்கே சென்றான்.

Verse 29

उरसाऽऽलिंगयामास तं नृसिंहः कृपानिधिः । हृदयं शीतलं जातं रुड्ज्वाला न निवर्त्तिता

அப்போது கருணைநிதியான நரசிம்மன் அவனைத் தன் மார்போடு அணைத்தார். அவன் இதயம் குளிர்ந்தது; ஆனால் எரியும் வேதனை முழுமையாக நீங்கவில்லை.

Verse 30

तथापि न निवृता रुड्ज्वाला नरहरेर्यदा । इष्टं प्राप्तास्ततो देवाश्शंकर शरणं ययुः

இருப்பினும் நரஹரியின் கடும் ஜ்வாலையெனும் வேதனை தணியாதபோது, தேவர்கள் தங்கள் வேண்டியது நிறைவேறப் பெற்ற பின் சங்கரனைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 31

तत्र गत्वा सुरास्सर्वे ब्रह्माद्या मुनय स्तथा । शंकरं स्तवयामासुर्लोकानां सुखहेतवे

அங்கே சென்று எல்லா தேவர்களும், பிரம்மா முதலியோரும், முனிவர்களும்—உலகங்களின் நலமும் இன்பமும் தரும் காரணமான சங்கரனைப் புகழ்ந்து பாடத் தொடங்கினர்.

Verse 32

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । पाहि नः शरणापन्ना न्सर्वान्देवाञ्जगन्ति च

தேவர்கள் கூறினர்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, சரணடைந்தோர்க்கு அருள்மிகு வாத்ஸல்யனே! நாங்கள் சரணடைந்தோம்; எங்களையும், எல்லாத் தேவர்களையும், எல்லா உலகங்களையும் காத்தருள்வாயாக।

Verse 33

नमस्तेऽस्तु नमस्तेऽस्तु नमस्तेऽस्तु सदाशिव । पूर्वं दुःखं यदा जातं तदा ते रक्षिता वयम्

உமக்கு நமஸ்காரம், நமஸ்காரம், நமஸ்காரம்—ஹே சதாசிவனே! முன்பு துயரம் எழுந்தபோது, உம்மாலேயே நாங்கள் காக்கப்பட்டோம்।

Verse 34

समुद्रो मथितश्चैव रत्नानां च विभागशः । कृते देवैस्तदा शंभो गृहीतं गरलन्त्वया

கடல் மந்தனம் செய்யப்பட்டபோது, ரத்தினங்கள் தேவர்களிடையே பகிரப்பட்டபோது, அப்போது ஓ ஷம்போ, உலகங்களை காக்கும் பொருட்டு கருணையால் அந்தக் கொடிய விஷத்தை நீர் ஏற்றுக் கொண்டீர்।

Verse 35

रक्षिताः स्म तदा नाथ नीलकण्ठ इति श्रुतः । विषं पास्यसि नो चेत्त्वं भस्मीभूतास्तदाखिलाः

ஓ நாதா, அப்போது நாங்கள் காக்கப்பட்டோம்—அதனால் நீர் ‘நீலகண்டன்’ எனப் புகழ்பெற்றீர். நீர் இந்த விஷத்தை அருந்தாவிட்டால், நாங்கள் அனைவரும் உடனே சாம்பலாகிவிடுவோம்।

Verse 36

प्रसिद्धं च यदा यस्य दुःखं च जायते प्रभो । तदा त्वन्नाममात्रेण सर्वदुःखं विलीयते

ஓ பிரபோ, யாருக்கு துயரம் எழுந்தாலும், உமது நாமம் மட்டும் உச்சரித்தாலே எல்லாத் துயரும் கரைந்து மறைந்து விடுகிறது।

Verse 37

इदानीं नृहरिज्वालापीडितान्नस्सदाशिव । तां त्वं शमयितुं देव शक्तोऽसीति सुनिश्चितम्

இப்போது நாங்கள் நृஹரியின் எரியும் ஜ்வாலையால் துன்புறுகிறோம், ஓ சதாசிவா. அந்த அக்கினியை அமைத்துத் தணிக்க வல்லவர், ஓ ஆண்டவா, நீ ஒருவரே என்பதில் உறுதி.

Verse 38

नन्दीश्वर उवाच । इति स्तुतस्तदा देवैश्शंकरो भक्तवत्सलः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्माऽभयन्दत्त्वा परप्रभुः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—தேவர்கள் இவ்வாறு துதித்தபோது, பக்தர்க்கு அன்புடைய சங்கரர் உள்ளம் மகிழ்ந்தார். பரம்பொருள் முதலில் அபயம் அளித்து, பின்னர் பதிலுரைத்தார்.

Verse 39

शंकर उवाच । स्वस्थानं गच्छत सुरास्सर्व्वे ब्रह्मादयोऽभयाः । शमयिष्यामि यद्दुःखं सर्वथा हि व्रतम्मम

சங்கரன் கூறினார்—பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களும் அச்சமின்றி தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு செல்லுங்கள். எழுந்த எந்தத் துயரமாயினும், அதை நான் நிச்சயமாக முழுமையாகத் தணிப்பேன்; இதுவே என் விரதம்.

Verse 40

गतो मच्छरणं यस्तु तस्य दुःखं क्षयं गतम् । मत्प्रियः शरणापन्नः प्राणेभ्योऽपि न संशयः

எவன் என் சரணடைந்தானோ, அவனுடைய துயரம் அழிகிறது. சரணாகதன் எனக்கு உயிரினும் மேலான பிரியன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 41

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा तदा देवा ह्यानन्दम्परमं गताः । यथागतं तथा जग्मुस्स्मरन्तश्शंकरं मुदा

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: இதைக் கேட்ட தேவர்கள் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தனர். பின்னர் வந்தபடியே சென்றனர்—மகிழ்ச்சியுடன் சங்கரனை நினைத்தவாறு.