शिवस्य पञ्चब्रह्मावतारवर्णनम् (Description of Shiva’s Pañcabrahma Avatāras)

Verse 1

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां शिवस्य पञ्चब्रह्मावतारवर्णनं नाम प्रथमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவ மகாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘சிவனின் பஞ்சபிரம்ம அவதார வர்ணனம்’ எனும் முதல் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 2

सूत उवाच । मुने शौनक सद्भक्त्या दत्तचित्तो जितेन्द्रियः । अवताराञ्छिवस्याहं वच्मि ते मुनये शृणु

சூதர் கூறினார்—முனி சௌநகா! நீ உண்மைப் பக்தியுடன், அர்ப்பணித்த மனத்துடன், இந்திரியங்களை அடக்கியவனாய் உள்ளாய்; கேள், உனக்கு பரமசிவனின் அவதாரங்களை நான் உரைப்பேன்.

Verse 3

एतत्पृष्टः पुरा नन्दी शिवमूर्तिस्सतां गतिः । सनत्कुमारेण मुने तमुवाच शिवं स्मरन्

முன்னொரு காலத்தில் சனத்குமார முனி இதைக் கேட்டபோது, சிவமூர்த்தியும் சத்புருஷர்களின் அடைக்கல-கதியுமான நந்தி, சிவனை நினைத்து பதிலளித்தார்.

Verse 4

नन्दीश्वर उवाच । असंख्याता हि कल्पेषु विभोः सर्व्वेश्वरस्य वै । अवतारास्तथापीह वच्म्यहं तान्यथामति

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—கல்பங்கள் தோறும் அனைத்திலும் வியாபித்தும் அனைத்திற்கும் ஈசனுமான பரமனின் அவதாரங்கள் எண்ணற்றவை; ஆயினும் இங்கு என் அறிவளவின்படி அவற்றை உரைப்பேன்.

Verse 5

एकोनविंशकः कल्पो विज्ञेयः श्वेत लोहितः । सद्योजातावतारस्तु प्रथमः परिकीर्तितः

பத்தொன்பதாம் கல்பம் ‘ஸ்வேத-லோஹித’ என அறியப்பட வேண்டும்; அதில் முதற் அவதாரமாக ‘ஸத்யோஜாத’ன் புகழப்படுகிறான்.

Verse 6

तस्मिंस्तत्परमं ब्रह्म ध्यायतो ब्रह्मणस्तथा । उत्पन्नस्तु शिखायुक्तः कुमारः श्वेतलोहितः

அப் பரம்பிரம்மத்தைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்த பிரம்மாவின் தியானத்திலிருந்து, சிகையணிந்த தெய்வக் குமாரன் ‘ஸ்வேதலோஹிதன்’ ஒளிமிகு வடிவாய் வெளிப்பட்டான்; உயர்ந்த யதார்த்தத் தியானப் பிறப்பாக।

Verse 7

तं दृष्ट्वा पुरुषं ब्रह्मा ब्रह्मरूपिणमीश्वरम् । ज्ञात्वा ध्यात्वा स हृदये ववन्दे प्रयताञ्जलिः

பிரம்மரூபமாகத் தோன்றிய அந்த ஈசுவரப் பரமபுருஷனைப் பார்த்த பிரம்மா, அவரை அறிந்து, இதயத்தில் தியானித்து, கைகூப்பி வணங்கினார்।

Verse 8

सद्योजातं शिवं बुद्ध्वा जहर्ष भुवनेश्वरः । मुहुर्मुहुश्च सद्बुद्ध्या परं तं समचिन्तयत्

சத்யோஜாத சிவனை அறிந்ததும் உலகநாதன் பேரானந்தம் கொண்டான்; மீண்டும் மீண்டும் தூய அறிவால் அந்த பரமத் தத்துவத்தைத் தியானித்தான்।

Verse 9

ततोऽस्य ध्यायतः श्वेताः प्रादुर्भूता यशस्विनः । कुमाराः परविज्ञानपरब्रह्मस्वरूपिणः

அவன் தியானத்தினால் அப்போது புகழ்மிக்க, வெண்மையொளி கொண்ட குமாரர்கள் வெளிப்பட்டனர்; அவர்கள் பரஞ்ஞானமும் பரம்பிரம்மமும் ஆகியவற்றின் சொரூபமே, எப்போதும் பரமார்த்தத்தில் நிலைத்தோர்।

Verse 10

सुनन्दो नन्दनश्चैव विश्वनन्दोपनन्दनौ । शिष्यास्तस्य महात्मानो यैस्तद्ब्रह्म समावृतम्

சுனந்தன், நந்தனன், விஸ்வநந்தன், உபநந்தன்—இவர்கள் அந்த மகாத்மாவின் சீடர்கள்; இவர்களால் அந்த பரம்பிரம்மம் பரம்பரையில் பரவி வெளிப்பட்டு நிலைபெற்றது।

Verse 11

सद्योजातश्च वै शम्भुर्ददौ ज्ञानं च वेधसे । सर्गशक्तिमपि प्रीत्या प्रसन्नः परमेश्वरः

அப்போது சத்யோஜாத ரூபமான சம்பு, வேதஸ் (பிரம்மா) அவர்களுக்கு ஞானத்தை அருளினார்; மகிழ்ந்த பரமேஸ்வரன் அன்புடன் படைப்புச் சக்தியையும் வழங்கினார்.

Verse 12

ततो विंशतिमः कल्पो रक्तो नाम प्रकीर्तितः । ब्रह्मा यत्र महातेजा रक्तवर्णमधारयत्

அதன்பின் இருபதாவது கல்பம் ‘ரக்த’ எனப் புகழப்பட்டது; அதில் மகத்தான தேஜஸுடைய பிரம்மா சிவப்புநிறத்தைத் தாங்கினார்.

Verse 13

ध्यायतः पुत्रकामस्य प्रादुर्भू तो विधेस्सुतः । रक्तमाल्याम्बरधरो रक्ताक्षो रक्तभूषणः

மகன் வேண்டி தியானித்துக் கொண்டிருந்தபோது விதாதா (பிரம்மா) அவரின் புதல்வன் அவன் முன் வெளிப்பட்டான். அவன் சிவந்த மாலை, சிவந்த ஆடை அணிந்து, சிவந்த கண்களுடன், சிவந்த ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான்.

Verse 14

स तं दृष्ट्वा महात्मानं कुमारं ध्यानमाश्रितः । वामदेवं शिवं ज्ञात्वा प्रणनाम कृतांजलिः

தியானத்தில் லயித்திருந்த அந்த மகாத்மா இளைய வடிவைக் கண்டு, அவரை வாமதேவர்—சுயமாகிய பரமசிவன்—என்று அறிந்து, கைகூப்பி வணங்கினான்.

Verse 15

ततस्तस्य सुता ह्यासंश्चत्वारो रक्तवाससः । विरजाश्च विवाहश्च विशोको विश्वभावनः

பின்னர் அவளுக்கு சிவந்த ஆடை அணிந்த நான்கு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—விரஜா, விவாஹா, விசோகா, மற்றும் உலகைத் தாங்கி ஊக்கமளிப்பவன் எனும் விஸ்வபாவனன்.

Verse 16

वामदेवः स वै शम्भुर्ददौ ज्ञानं च वेधसे । सर्गशक्तिमपि प्रीत्या प्रसन्नः परमेश्वरः

வாமதேவன்—அதே ஷம்பு—வேதஸ் (பிரம்மா) அவர்களுக்கு ஞானத்தை அருளினார். பிரசன்னமான பரமேஸ்வரன் அன்புடன் படைப்புச் சக்தியையும் வழங்கினார்।

Verse 17

एकविंशतिमः कल्पः पीतवासा इति स्मृतः । ब्रह्मा यत्र महाभागः पीतवासा बभूव ह

இருபத்தொன்றாம் கல்பம் ‘பீதவாசா’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது; அந்தக் கல்பத்தில் மகாபாக்யமான பிரம்மா மஞ்சள் ஆடை அணிந்தவராக ஆனார்।

Verse 18

ध्यायतः पुत्रकामस्य विधेर्जातः कुमारकः । पीतवस्त्रादिक प्रौढो महातेजा महाभुजः

மகனை வேண்டி விதாதா (பிரம்மா) தியானத்தில் லயித்திருந்தபோது, அவரிடமிருந்து ஒரு இளங்குமாரன் தோன்றினான்—மஞ்சள் ஆடைகள் முதலிய அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்து, முதிர்ந்த தோற்றமுடன், பேரொளியும் பெருங்கைகளும் உடையவன்।

Verse 19

तं दृष्ट्वा ध्यानसंयुक्तं ज्ञात्वा तत्पुरुषं शिवम् । प्रणनाम ततो बुद्ध्या गायत्रीं शांकरीं विधिः

அவரை தியானத்தில் ஒன்றியவராகக் கண்டு, தத்புருஷ ரூபமான சிவன் என அறிந்து, விதி (பிரம்மா) பக்தியுணர்வுடன் வணங்கினார்; பின்னர் சாங்கரீ காயத்ரியை ஜபித்தார்।

Verse 20

जपित्वा तु महादेवीं सर्वलोकनमस्कृताम् । प्रसन्नस्तु महादेवो ध्यानयुक्तेन चेतसा

அனைத்து உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் மகாதேவியை ஜபித்த பின், மகாதேவன் அருள்புரிந்தான்; அவன் மனம் தியானத்தில் ஒன்றியது।

Verse 21

ततोऽस्य पार्श्वतो दिव्याः प्रादुर्भूताः कुमारकाः । पीतवस्त्रा हि सकला योगमार्गप्रवर्तकाः

பின்னர் அவருடைய இருபுறங்களிலிருந்தும் தெய்வீக குமார முனிவர்கள் தோன்றினர்; அனைவரும் மஞ்சள் ஆடை அணிந்தவர்கள், யோக மார்க்கத்தைப் பரப்புவோர் ஆனார்கள்।

Verse 22

ततस्तस्मिन्गते कल्पे पीतवर्णे स्वयंभुवः । पुनरन्यः प्रवृत्तस्तु कल्पो नाम्ना शिवस्तु स

அதன்பின் பொன்னிறத் தன்மை கொண்ட ஸ்வாயம்புவ கல்பம் கடந்தபோது, மீண்டும் மற்றொரு கல்பம் தொடங்கியது; அது ‘சிவ’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்டது।

Verse 23

एकार्णवे संव्यतीते दिव्यवर्षसहस्रके । स्रष्टुकामः प्रजा ब्रह्मा चिन्तयामास दुःखितः

அனைத்தும் ஒரே பேர்கடலாக இருந்த நிலையில் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் கடந்தபின், உயிர்களைப் படைக்க விரும்பிய பிரம்மா உள்ளத்தில் கலங்கி துயருடன் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 24

ततोऽपश्यन्महातेजा प्रादुर्भूतं कुमारकम् । कृष्णवर्णं महावीर्यं दीप्यमानं स्वतेजसा

அப்போது அந்த மகாதேஜஸ்வி திடீரென வெளிப்பட்ட ஒரு சிறுவனை கண்டார்—கருநிறம் உடையவன், மாபெரும் வீரியமுடையவன், தன் சொந்த ஒளியால் பிரகாசிப்பவன்।

Verse 25

धृतकृष्णाम्बरोष्णीषं कृष्णयज्ञोपवीतिनम् । कृष्णेन मौलिनायुक्तं कृष्णस्नानानुलेपनम्

அவர் கருப்பு ஆடையும் கருப்பு தலைப்பாகையும் அணிந்திருந்தார்; அவரது யஜ்ஞோபவீதமும் கருப்பே. தலையில் கருப்பு சிகை/மௌலி அலங்கரித்தது; ஸ்நானமும் அனுலேபனமும் கருப்பாகவே இருந்தது—தியான-பூஜைக்குரிய ருத்ரனின் சகுண வெளிப்பாடு இதுவே।

Verse 26

स तं दृष्ट्वा महात्मानमघोरं घोरविक्रमम् । ववन्दे देवदेवेशमद्भुतं कृष्णपिंगलम्

அந்த மகாத்மா ஆண்டவனை—அகோரன், ஆயினும் பேராற்றல் உடையவன்—கண்டு, தேவர்களின் தேவன், பரமேசுவரன், அதிசயன், கருநிறமும் செம்மஞ்சள் கண்களும் உடையவனை வணங்கினான்.

Verse 27

अघोरं तु ततो ब्रह्मा ब्रह्मरूपं व्यचिंतयत् । तुष्टाव वाग्भिरिष्टाभिर्भक्तवत्सलमव्ययम्

பின்னர் பிரம்மா அகோரப் பெருமானை பிரம்மஸ்வரூபமாக எண்ணித் தியானித்தார். அதன் பின் பக்தவத்சலனும் அழியாதவனுமான அவரை விரும்பிய இனிய ஸ்துதிவாக்குகளால் போற்றினார்.

Verse 28

अथास्य पार्श्वतः कृष्णाः कृष्णस्नानानुलेपनाः । चत्वारस्तु महात्मानः संबभूवुः कुमारकाः

அப்போது அவருடைய இருபுறங்களிலும் கருநிறத்தார், கருநீராடல் மற்றும் கருநெய்ப்பூச்சு உடைய நான்கு மகாத்ம குமாரர்கள் தோன்றினர்।

Verse 29

कृष्ण कृष्णशिखश्चैव कृष्णा स्यः कृष्णकण्ठधृक् । इति तेऽव्यक्तनामानः शिवरूपाः सुतेजसः

அவர்கள் கருநிறம் உடையோர், கருஞ்சிகை உடையோர், கருமுகம் உடையோர், கருக்கழுத்தைத் தாங்கியோர்; இவ்வாறு அவர்கள் பெயர் வெளிப்படாத, தன்னொளியால் விளங்கும் சிவரூபங்கள்.

Verse 30

एवंभूता महात्मानो ब्रह्मणः सृष्टिहेतवे । योगं प्रवर्त्तया मासुर्घोराख्यं महदद्भुतम्

இவ்வாறு அமைந்த அந்த மகாத்மர்கள், பிரம்மா படைப்பின் காரணமாக விளங்கும்படிக்கு ‘கோர’ எனப்படும் மகத்தான அதிசய யோகத்தைத் தொடங்கினர்.

Verse 31

अथान्यो ब्रह्मणः कल्पः प्रावर्त्तत मुनीश्वराः । विश्वरूप इति ख्यातो नामतः परमाद्भुतः

அப்போது ஓ முனீஸ்வரர்களே, பிரம்மாவின் இன்னொரு கல்பம் தொடங்கியது; பெயராலேயே பேரதிசயமான ‘விஸ்வரூபம்’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 32

ब्रह्मणः पुत्रकामस्य ध्यायतो मनसा शिवम् । प्रादुर्भूता महानादा विश्वरूपा सरस्वती

மகன் வேண்டி பிரம்மா மனத்தால் சிவனைத் தியானித்தபோது, மகாநாதம் நிறைந்த விஸ்வரூபிணி சரஸ்வதி வெளிப்பட்டாள்।

Verse 33

तथाविधः स भगवानीशानः परमेश्वरः । शुद्धस्फटिकसंकाशः सर्वाभरणभूषितः

அத்தகையவரே பகவான் ஈசானன், பரமேஸ்வரன்—தூய ஸ்படிகம் போல் ஒளிர்ந்து, எல்லாத் தெய்வீக ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்।

Verse 34

तं दृष्ट्वा प्रणनामासौ ब्रह्मेशानमजं विभुम् । सर्वगं सर्वदं सर्वं सुरूपं रूपवर्जितम्

அவரைக் கண்ட பிரம்மா, தன் ஆண்டவன் ஈசானன்—அஜன், விபு—அவரை வணங்கினான்; அவர் எங்கும் நிறைந்தவர், அனைத்தையும் அருள்பவர், அனைத்துமாய் இருப்பவர்—அழகிய ரூபமாயினும் ரூபவரம்பைத் தாண்டியவர்।

Verse 35

ईशानोऽपि तथादिश्य सन्मार्गं ब्रह्मणे विभुः । सशक्तिः कल्पयांचक्रे स बालांश्चतुरः शुभान्

பின்னர் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த ஈசானன், பிரம்மாவுக்கு சன்மார்க்கத்தை உபதேசித்து, தன் சக்தியுடன் சேர்ந்து நான்கு மங்களமான தெய்வக் குழந்தைகளை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 36

जटीमुण्डी शिखण्डी च अर्द्धमुण्डश्च जज्ञिरे । योगेनादिश्य सद्धर्मं कृत्वा योगगतिं गताः

அப்போது ஜடீமுண்டீ, சிகண்டீ, அர்த்தமுண்டன் என்ற வடிவங்கள் தோன்றின. யோகத்தால் சத்தர்மத்தை உபதேசித்து, யோகநெறியை நிறுவி, அவர்கள் யோகசித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 37

एवं संक्षेपतः प्रोक्तः सद्यादीनां समुद्भवः । सनत्कुमार सर्वज्ञ लोकानां हितकाम्यया

இவ்வாறு சத்யா முதலிய வடிவங்களின் தோற்றம் சுருக்கமாக, உலகங்களின் நலனை நாடி, அனைத்தும் அறிந்த சனத்குமாரனால் கூறப்பட்டது.

Verse 38

अथ तेषां महाप्राज्ञ व्यवहारं यथायथम् । त्रिलोकहितकारं हि सर्वं ब्रह्माण्डसंस्थितम्

அப்போது, ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே, அவர்களின் நடத்தை தக்க முறையில் நிறுவப்பட்டது. மும்முலக நலனுக்காகவே இவ்வனைத்தும் பிரம்மாண்டத்தில் ஒழுங்காக அமைந்துள்ளது॥

Verse 39

ईशानः पुरुषो घोरो वामसंज्ञस्तथैव च । ब्रह्मसंज्ञो महेशस्य मूर्तयः पंच विश्रुताः

ஈசானன், புருஷன், கோரன், வாமன், மேலும் பிரம்ம-சஞ்ஞகன்—இவை மகேசனின் ஐந்து புகழ்பெற்ற மூர்த்திகள்॥

Verse 40

ईशानः शिवरूपश्च गरीयान्प्रथमः स्मृतः । भोक्तारं प्रकृतेः साक्षात्क्षेत्रज्ञमधितिष्ठति

ஈசானன்—சிவஸ்வரூபனே—மிக உயர்ந்தவனாகவும் முதன்மையானவனாகவும் நினைக்கப்படுகிறான். பிரகிருதியை அனுபவிக்கும் க்ஷேத்ரஜ்ஞ ஜீவனை அவன் உள்ளிருந்து நேரடியாக ஆள்கிறான்॥

Verse 41

शैवस्तत्पुरुषाख्यश्च स्वरूपो हि द्वितीयकः । गुणाश्रयात्मकं भोग्यं सर्वज्ञमधितिष्ठति

இரண்டாம் வெளிப்பட்ட வடிவம் சைவமானது; அது ‘தத்புருஷ’ என அழைக்கப்படுகிறது. அனைத்தையும் அறியும் ஆண்டவன், குணங்களை ஆதாரமாகக் கொண்ட அனுபவ உலகை ஆள்கிறான்.

Verse 42

धर्माय स्वांगसंयुक्तं बुद्धितत्त्वं पिनाकिनः । अघोराख्यस्वरूपो यस्तिष्ठत्यंतस्तृतीयकः

தர்மத்தை நிறுவுவதற்காக, பினாகி சிவன் தன் சக்தியுடன் கூடிய புத்தித் தத்துவமாக உள்ளே நிலைகொள்கிறான்; அந்த உள்ளார்ந்த மூன்றாம் தத்துவமே ‘அகோர’ எனப்படும் வடிவம்.

Verse 43

वामदेवाह्वयो रूपश्चतुर्थः शङ्करस्य हि । अहंकृतेरधिष्ठानो बहुकार्यकरः सदा

உண்மையாகச் சங்கரரின் நான்காம் ரூபம் ‘வாமதேவர்’ என அழைக்கப்படுகிறது. அவர் ‘அஹங்க்ருதி’ (அஹங்காரம்) தத்துவத்தின் அதிஷ்டாதா; எப்போதும் பல காரியங்களை நிறைவேற்றுபவர்.

Verse 44

ईशानाह्वस्वरूपो हि शंकरस्येश्वरः सदा । श्रोत्रस्य वचसश्चापि विभोर्व्योम्नस्तथैव च

உண்மையாகச் சங்கரரின் ஈசுவரன் எப்போதும் ‘ஈசான’ ரூபமே. அவர் கேள்வி (ச்ரோத்ரம்) மற்றும் வாக்கு ஆகியவற்றின் அதிதேவனும், அனைத்தையும் வியாபிக்கும் வ்யோமம் (ஆகாசத் தத்துவம்) என்பதற்கும் அதிஷ்டாதாவும் ஆவார்.

Verse 45

त्वक्पाणिस्पर्शवायूनामीश्वरं रूपमैश्वरम् । पुरुषाख्यं विचारज्ञा मतिमन्तः प्रचक्षते

விவேகமுள்ள ஞானிகள் கூறுகின்றனர்: தோல், கைகள், ஸ்பரிசம், மற்றும் பிராணவாயுக்கள் ஆகியவற்றின் மீது அதிஷ்டானமாக விளங்கும் இந்த ஐஸ்வர்யமிக்க, ஆண்டவத் தன்மை கொண்ட ரூபமே பரம புருஷன் எனப்படும் உன்னதன் தானே.

Verse 46

वपुषश्च रसस्यापि रूपस्याग्नेस्तथैव च । अघोराख्यमधिष्ठानं रूपमाहुर्मनीषिणः

ஞானிகள் கூறுவது: உடல், ரசம் (சுவை), ரூபம், மேலும் அக்னி—இவற்றின் அதிஷ்டானம் ‘அகோர’ எனப்படும் ரூபமே; அது சிவனின் மங்களமான, அச்சமற்ற திருவுரு; இத்தத்துவங்களைத் தாங்கி ஆள்கிறது.

Verse 47

रशनायाश्च पायोश्च रसस्यापां तथैव च । ईश्वरं वामदेवाख्यं स्वरूपं शांकरं स्मृतम्

நாக்கு, குதம், ரசம் (சுவை), மேலும் நீர்—இவற்றின் அதிபதியாக ‘வாமதேவன்’ எனப்படும் சாங்கரத் திருவுரு ஈசன் நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 48

प्राणस्य चैवोपस्थस्य गंधस्य च भुवस्तथा । सद्योजाताह्वयं रूपमीश्वरं शांकरं विदुः

ஞானிகள் அறிகின்றனர்: ‘ஸத்யோஜாத’ எனும் நாமமுடைய சங்கர ஈசுவரன் பிராணன், உபஸ்தம், நறுமணம், மேலும் பூலோகத்தின் அதிபதி ஆவான்।

Verse 49

इमे स्वरूपाः शंभोर्हि वन्दनीयाः प्रयत्नतः । श्रेयोर्थिभिर्नरैर्नित्यं श्रेयसामेकहेतवः

உண்மையாகவே, சம்புவின் இவ்வுருவங்கள் முயற்சியுடன் வணங்கத்தக்கவை; பரம நன்மையை நாடுவோர்க்கு இவையே எப்போதும் எல்லா மங்களங்களுக்கும் ஒரே காரணம்.