स्वप्नवर्णनपूर्वकं संक्षेपशिवचरितवर्णनम् / Dream-Portents and a Concise Account of Śiva’s Career

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात त्वया शैववर प्राज्ञाद्भुता कथा । वर्णिता करुणां कृत्वा प्रीतिर्मे वर्द्धिताधिकम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ விதாதா (பிரம்மா), அன்புத் தந்தையே! கருணையால் சிவஞானம் நிறைந்த இந்தச் சிறந்த அதிசயக் கதையை எனக்கு விளக்கியீர். இதைக் கேட்டதால் என் பக்தியும் அன்பார்ந்த மரியாதையும் மேலும் பெருகின.

Verse 2

विधे गते स्वकं धाम मयि वै दिव्यदर्शगे । ततः किमभवत्तात कृपया तद्वदाधुना

ஓ விதே! நீர் தம் தாமத்திற்குச் சென்றபின், எனக்கு திவ்யதரிசனம் கிடைத்தபோது, அதன் பின் என்ன நிகழ்ந்தது, தந்தையே? கருணையால் அதை இப்போது கூறுவீர்.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । गते त्वयि मुने स्वर्गे कियत्काले गते सति । मेना प्राप्येकदा शैलनिकटं प्रणनाम सा

பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனிவரே! நீர் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றபின் சில காலம் கடந்ததும், மேனா ஒருமுறை மலையின் அருகே வந்து வணங்கினாள்.

Verse 4

स्थित्वा सविनयम्प्राह स्वनाथं गिरिकामिनी । तत्र शैलाधिनाथं सा प्राणप्रियसुता सती

அந்த மலைமகள் பணிவுடன் நின்று தன் நாதனிடம் பேசினாள். அங்கே சதி—உயிர்போல் அன்பான மகள்—மலைகளின் அதிபதியை அழைத்துரைத்தாள்.

Verse 5

मेनोवाच । मुनिवाक्यं न बुद्धं मे सम्यङ् नारीस्वभावतः । विवाहं कुरु कन्यायास्सुन्दरेण वरेण ह

மேனா கூறினாள்—பெண்ணிய இயல்பினால் முனிவரின் வாக்கை நான் முறையாக உணரவில்லை. ஆகவே என் மகளுக்கு அழகும் தகுதியும் உடைய நல்ல வரனுடன் திருமணத்தை நடத்துங்கள்.

Verse 6

सर्वथा हि भवेत्तत्रोद्वाहोऽपूर्वसुखावहः । वरश्च गिरिजायास्तु सुलक्षणकुलोद्भवः

எல்லா விதத்திலும் அங்கே நடைபெறும் அந்த திருமணம் நிச்சயமாக அபூர்வ ஆனந்தத்தை அளிக்கும். மேலும் கிரிஜைக்கான வரன் நற்குறிகளும் உயர்குலப் பிறப்பும் உடையவனாக இருப்பான்.

Verse 7

प्राणप्रिया सुता मे हि सुखिता स्याद्यथा प्रिय । सद्वरं प्राप्य सुप्रीता तथा कुरु नमोऽस्तु ते

அன்பனே, என் உயிர்க்கினிய மகள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழுமாறு செய். நல்ல வரனைப் பெற்று அவள் முழுமையாகத் திருப்தியடையட்டும்—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ताश्रुमुखी मेना पत्यंघ्र्योः पतिता तदा । तामुत्थाप्य गिरिः प्राह यथावत्प्रज्ञसत्तमः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், கண்ணீரால் நனைந்த முகத்துடன் மேனா அப்போது தன் கணவரின் பாதங்களில் விழுந்தாள். அவளை எழுப்பி, ஞானிகளில் சிறந்த மலைமன்னன் (இமயன்) உரிய முறையில் அவளிடம் கூறினான்.

Verse 9

हिमालय उवाच । शृणु त्वं मेनके देवि यथार्थं वच्मि तत्त्वतः । भ्रमं त्यज मुनेर्वाक्यं वितथं न कदाचन

இமயன் கூறினான்—தேவி மேனகே, கேள்; நான் தத்துவத்தின்படி உண்மையையே சொல்கிறேன். மயக்கத்தை விடு; முனிவரின் வாக்கு ஒருபோதும் பொய்யல்ல.

Verse 10

यदि स्नेहः सुतायास्ते सुतां शिक्षय सादरम् । तपः कुर्याच्छंकरस्य सा भक्त्या स्थिरचेतसा

உனக்கு உன் மகள்மேல் அன்பு இருந்தால், அவளை அன்புடன் அறிவுறுத்து—அவள் நிலையான மனத்துடன் பக்தியால் சங்கரனைத் தவம் செய்து வழிபடட்டும்।

Verse 11

चेत्प्रसन्नः शिवः काल्याः पाणिं गृह्णाति मेनके । सर्वं भूयाच्छुभं नश्येन्नारदोक्तममंगलम्

ஹே மேனகே, சிவன் காளியின்மேல் பிரசன்னனாகி அவளின் கைப்பிடிப்பை (திருமணத்தை) ஏற்றுக் கொண்டால், அனைத்தும் சுபமாகும்; நாரதன் கூறிய அமங்கலம் அழியும்।

Verse 12

अमंगलानि सर्वाणि मंगलानि सदाशिवे । तस्मात्सुतां शिवप्राप्त्यै तपसे शिक्षय द्रुतम्

சதாசிவனில் எல்லா அமங்கலமும் நீங்கும்; எல்லா மங்கலமும் அங்கேயே நிலைபெறும். ஆகவே சிவப்ராப்திக்காக உன் மகளைக் சீக்கிரம் தவத்தில் பயிற்றுவி.

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य गिरेर्वाक्यं मेना प्रीततराऽभवत् । सुतोपकंठमगमदुपदेष्टुं तदोरुचिम्

பிரம்மா கூறினார்—இமயனின் சொற்களை கேட்ட மேனா மேலும் மகிழ்ந்தாள். பின்னர் அவள் மகளருகே சென்று, அவளுடைய அந்த உயர்ந்த தீர்மானத்தைப் பற்றி அறிவுரை கூறினாள்.

Verse 14

सुताङ्गं सुकुमारं हि दृष्ट्वातीवाथ मेनका । विव्यथे नेत्रयुग्मे चाश्रुपूर्णेऽभवतां द्रुतम्

தன் மகளின் மென்மையான, சுகுமாரமான உடலைக் கண்ட மேனகை மிகுந்த கலக்கமடைந்தாள்; அவளது இரு கண்களும் வலியுற்று உடனே கண்ணீரால் நிரம்பின।

Verse 15

अथ सा कालिका देवी सर्वज्ञा परमेश्वरी । उवाच जननीं सद्यः समाश्वास्य पुनः पुनः

அப்போது அனைத்தையும் அறிந்த பரமேஸ்வரியான தேவி காளிகை, தாயை மீண்டும் மீண்டும் ஆறுதல் கூறி உடனே இவ்வாறு சொன்னாள்।

Verse 17

पार्वत्युवाच । मातश्शृणु महाप्राज्ञेऽद्यतने ऽजमुहूर्तके । रात्रौ दृष्टो मया स्वप्नस्तं वदामि कृपां कुरु

பார்வதி கூறினாள்—அம்மா, கேள். ஓ மஹாப்ராஜ்ஞே! இன்று அஜமுஹூர்த்தத்தில், இரவில் நான் ஒரு கனவு கண்டேன்; அதைச் சொல்கிறேன், அருள் செய்।

Verse 18

विप्रश्चैव तपस्वी मां सदयः प्रीतिपूर्वकम् । उपादिदेश सुतपः कर्तुं मातश्शिवस्य वै

அம்மா, அந்த கருணையுள்ள தவசீ பிராமணர் அன்புடன் எனக்கு உபதேசித்தார்—சிவனை அடைவதற்காக கடுந்தவம் செய்ய வேண்டும் என்று।

Verse 19

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा मेनका शीघ्रं पतिमाहूय तत्र च । तत्स्वप्नं कथयामास सुता दृष्टमशेषतः

பிரம்மா கூறினார்—இதைக் கேட்ட மேனகா உடனே தன் கணவரை அங்கே அழைத்து, தன் மகள் கண்ட முழு கனவையும் விரிவாக அவரிடம் கூறினாள்।

Verse 20

सुतास्वप्नमथाकर्ण्य मेनकातो गिरीश्वरः । उवाच परमप्रीतः प्रियां सम्बोधयन्गिरा

மேனகாவிடமிருந்து மகளின் கனவை கேட்டதும், மலைமன்னன் இமயன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, அன்பு மொழிகளால் தன் பிரியையை அழைத்து உரைத்தான்।

Verse 21

गिरीश्वर उवाच । हे प्रियेऽपररात्रान्ते स्वप्नो दृष्टो मयापि हि । तं शृणु त्वं महाप्रीत्या वच्म्यहं तं समादरात्

கிரீஸ்வரன் கூறினார்—அன்பே, இரவின் இறுதிப் பொழுதில் நானும் உண்மையிலேயே ஒரு கனவு கண்டேன். மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கேள்; அதை நான் மரியாதையுடன் சொல்கிறேன்।

Verse 22

एकस्तपस्वी परमो नारदोक्तवरां गधृक् । पुरोपकंठं सुप्रीत्या तपः कर्तुं समागतः

நாரதர் உரைத்த வரத்தைப் பெற்ற ஒரு உத்தமத் தபஸ்வி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் நகரின் புறவாசலில் தவம் செய்ய வந்தடைந்தான்।

Verse 23

गृहीत्वा स्वसुतां तत्रागमं प्रीततरोप्यहम् । मया ज्ञातस्स वै शम्भुर्नारदो क्तवरः प्रभुः

அங்கிருந்து என் மகளைக் கொண்டு நான் இன்னும் பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பினேன். அப்போது நாரதர் கூறியது உண்மை என அறிந்து, அந்த ஆண்டவன் சம்புவே பரமாதிபதி என்று உணர்ந்தேன்.

Verse 24

सेवार्थं तस्य तनयामुपदिश्य तपस्विनः तं । वै प्रार्थितवांस्तस्यां न तदांगीचकार सः

சேவைக்காக அந்த தவசி அவனுக்கு அந்த முனிவரின் மகளைச் சுட்டிக் கூறினார். அவன் அவளை மணம் வேண்டினான்; ஆனால் அப்போது அவள் அவனை ஏற்கவில்லை.

Verse 25

अभूद्विवादस्तुमहान्सांख्यवेदान्तसंमतः । ततस्तदाज्ञया तत्र संस्थितासीत्सुता मम

பின்னர் சாங்க்யமும் வேதாந்தமும் ஏற்றுக் கொள்ளும் வகையிலான ஒரு பெரிய வாதம் எழுந்தது. அதன் பின் அவர் ஆணையின்படி என் மகள் அங்கேயே நிலைத்திருந்தாள்.

Verse 26

निधाय हृदि तं कामं सिषेवे भक्तितश्च सा । इति दृष्टं मया स्वप्नं प्रोक्तवांस्ते वरानने

அந்த ஏக்கத்தை இதயத்தில் வைத்துக் கொண்டு அவள் பக்தியுடன் சேவை செய்து வழிபட்டாள். அழகிய முகத்தவளே, நான் கண்ட கனவை உனக்கு உரைத்தேன்.

Verse 27

ततो मेने कियत्कालं परीक्ष्यं तत्फलं प्रिये । योग्यमस्तीदमेवेह बुध्यस्व त्वं मम ध्रुवम्

பின்னர், அன்பே, சில காலம் சிந்தித்து அதன் பலனை ஆராய்ந்து நான் முடிவு செய்தேன்—‘இங்கே இதுவே முற்றிலும் தகுந்தது.’ இதை என் உறுதியான தீர்மானமாக அறிந்துகொள்.

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा गिरिराजश्च मेनका वै मुनीश्वर । सन्तस्थतुः परीक्षन्तीं तत्फलं शुद्धचेतसौ

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே! இவ்வாறு சொல்லி, கிரிராஜன் ஹிமவான் மற்றும் மேனகா தூய மனத்துடன் அங்கேயே நிலைத்து, பார்வதியின் உறுதி-தவப் பரீட்சையின் பலனை நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 29

इत्थम्व्यतीतेऽल्पदिने परमेशः सतां गतिः । सतीविरहसुव्यग्रो भ्रमन्सर्वत्र सूतिकृत्

இவ்வாறு சிறிது காலமே கடந்ததும், சத்புருஷர்களின் இறுதி அடைக்கலமான பரமேசன் சிவன், சதீவியோகத்தால் மிகுந்த துயருற்று எங்கும் அலைந்து, எல்லா உயிர்களிலும் புலம்பலும் வேதனையும் எழச் செய்தான்।

Verse 30

तत्राजगाम सुप्रीत्या कियद्गुणयुतः प्रभुः । तपः कर्तुं सतीप्रेमविरहाकुलमानसः

அப்போது தக்க தெய்வீக குணங்களால் நிறைந்த ஆண்டவன், மிகுந்த அன்போடு அங்கே வந்தான்; சதீ மீது கொண்ட காதலின் பிரிவால் கலங்கிய மனத்துடன் தவம் செய்ய வந்தான்।

Verse 31

तपश्चकार स्वं तत्र पार्वती सेवने रता । सखीभ्यां सहिता नित्यं प्रसन्नार्थमभूत्तदा

அங்கே பார்வதி தன் தவத்தை மேற்கொண்டாள்; சேவை-பக்தியில் முழுகினாள். தோழியருடன் எப்போதும் இருந்து, அப்போது சிவனின் அருள்புன்னகையைப் பெறுவதற்காகவே செயல்பட்டாள்।

Verse 32

विद्धोऽऽपि मार्गणैश्शम्भुर्विकृतिं नाप स प्रभुः । प्रेषितेन सुरैस्स्वात्ममोहनार्थं स्मरेण वै

அம்புகளால் தாக்கப்பட்டாலும், சம்பு எனும் பரம்பொருளில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை; தேவர்கள் அனுப்பிய மன்மதன் அவருடைய சுயஸ்வரூபத்தை மயக்கவே முயன்றான், ஆயினும் சிவன் முற்றிலும் அசையாதவனாய் இருந்தான்।

Verse 33

दग्ध्वा स्मरं च तत्रैव स्ववह्निनयनेन सः । स्मृत्वा मम वचः क्रुद्धो मह्यमन्तर्दधे ततः

அங்கேயே அவன் தன் கண்களின் தீயால் ஸ்மரன் (காமன்) ஐ எரித்தான்; பின்னர் என் சொற்களை நினைத்து கோபமுற்று என்னிடமிருந்து மறைந்து விட்டான்.

Verse 34

ततः कालेन कियता विनाश्य गिरिजामदम् । प्रसादितस्सुतपसा प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

பின்னர் சில காலம் கழிந்தபின், மகாதேவன் கிரிஜையின் அகந்தையை நீக்கினான்; அவளின் உயர்ந்த தவத்தால் மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்து அருள்மிகு ஆனான்.

Verse 35

लौकिकाचारमाश्रित्य रुद्रो विष्णुप्रसादितः । कालीं विवाहयामास ततोऽभूद्बहुमंगलम्

உலக வழக்கமான சடங்குகளைப் பின்பற்றி, விஷ்ணுவின் அருளால் திருப்தியுற்ற ருத்ரன் காளியை மணந்தான்; அதனால் பெரும் மங்களம் உண்டாயிற்று.

Verse 36

इत्येतत्कथितं तात समासाच्चरितं विभोः । शंकरस्य परं दिव्यं किं भूयः श्रोतुमि च्छसि

குழந்தாய், இவ்வாறு எல்லாம் வல்ல சங்கரரின் மேலான தெய்வீக வரலாற்றைச் சுருக்கமாகக் கூறினேன். இன்னும் நீ என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?