पार्वतीबाल्यलीलावर्णनम् — Description of Pārvatī’s Childhood/Birth Festivities
அத்தியாயம் 7-ல் ஹிமாலயன்–மேனா இல்லத்தில் பார்வதியின் பிறப்புக் கணத்தில் நிகழ்ந்த சூழ்நிலைகளும் அதற்கான சமூக‑வைதிக எதிர்வினையும் கூறப்படுகிறது. பிரம்மா, மேனாவின் உலகியலான தாய்மையின் பாசத்தால் எழுந்த அழுகையைச் சொல்கிறார்; இரவின் சூழலில் தோன்றிய விசேஷ ஒளி மாற்றம் ஒரு மங்களமான எல்லைக்காலத்தைச் சுட்டுகிறது. புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் அழுகை கேட்டவுடன் அரண்மனைப் பெண்கள் அன்புடன் கூடுகின்றனர்; பணியாளர்கள் அரசனிடம் இது மிகச் சுபமான, மகிழ்ச்சி தரும், தேவகாரியத்தை நிறைவேற்றும் பிறப்பு என அறிவிக்கின்றனர். ஹிமாலயன் புரோகிதரும் பண்டித பிராமணர்களும் உடன் வந்து, நீலத் தாமரை இதழ் நிறம் போன்ற ஒளிவீசும் மகளைக் கண்டு பேரானந்தம் அடைகிறார். பின்னர் நகரமெங்கும் வாத்திய ஒலி, மங்களப் பாடல்கள், நடனங்கள் என விழா நடைபெறுகிறது; அரசன் ஜாதகர்மம் செய்து த்விஜர்களுக்கு தானம் அளிக்கிறான். இவ்வாறு பார்வதியின் அவதாரம் இல்ல நிகழ்வாகவும், பிரபஞ்ச மங்களச் சின்னமாகவும் அமைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । ततो मेना पुरस्सा वै सुता भूत्वा महाद्युतिः । चकार रोदनं तत्र लौकिकीं गतिमाश्रिता
பிரம்மா கூறினார்—அதன்பின் மேனையின் முன்னிலையில் அந்த மகத்தான ஒளியுடைய மகள் (பார்வதி) மீண்டும் குழந்தையென ஆனாள். உலக வழக்கை ஏற்று அங்கே அழத் தொடங்கினாள்.
Verse 2
अरिष्टशय्यां परितस्सद्विसारिसुतेजसा । निशीथदीपा विहतत्विष आसन्नरं मुने
முனிவரே, அந்த அரிஷ்டச் சய்யையைச் சுற்றிலும் கொடிய பகைத் தெய்வீகத் தேஜஸ் எரிந்தது. நிசீதத்தின் விளக்குகளும் அதன் ஒளியால் தாக்கப்பட்டு அருகே மங்கிய, வலியற்றவையாக நின்றன.
Verse 3
श्रुत्वा तद्रोदनं रम्यं गृहस्थास्सर्वयोषितः । जहृषुस्सम्भ्रमात्तत्रागताः प्रीतिपुरस्सराः
அந்த இனிய அழுகுரலைக் கேட்டவுடன் இல்லத்தின் பெண்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்; ஆவலால் பரபரப்புடன் உடனே அங்கே வந்தனர்—மகிழ்ச்சியே முன்னோடியாக இருந்தது.
Verse 4
तच्छुद्धान्तचरः शीघ्रं शशंस भूभृते तदा । पार्वतीजन्म सुखदं देवकार्यकरं शुभम्
அப்போது அரண்மனை உள் மாளிகைச் சேவகர் விரைவாக அரசனிடம் அறிவித்தான்—பார்வதியின் பிறப்பு மங்கலமானது, மகிழ்வளிப்பது, தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவது.
Verse 5
तच्छुद्धान्तचरायाशु पुत्रीजन्म सुशंसते । सितातपत्रं नादेयमासीत्तस्य महीभृतः
உள் அரண்மனையில் நடந்தாடிய அந்தப் பணிப்பெண் விரைவில் மகள்பிறப்பின் மங்கலச் செய்தியை அறிவித்தாள்; அந்த மன்னனுக்கு வெண்குடை இனி ஏற்கத் தக்கதல்லாததுபோல் ஆனது.
Verse 6
गतस्तत्र गिरिः प्रीत्या सपुरोहितसद्विजः । ददर्श तनयां तान्तु शोभमानां सुभाससा
அப்போது மலைமன்னன் இமாலயம் மகிழ்ச்சியுடன், புரோகிதரும் உயர்ந்த பிராமணர்களும் உடன் அங்கே சென்று, தன் மகளைக் கண்டான்—அவள் மங்கல ஒளியால் பிரகாசித்தாள்.
Verse 7
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पार्वतीबाल्यलीलावर्णनंनाम सप्तमो ऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் “பார்வதியின் பால்யலீலை வர்ணனம்” எனும் ஏழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 8
सर्वे च मुमुदुस्तत्र पौराश्च पुरुषाः स्त्रियः । तदोत्सवो महानासीन्नेदुर्वाद्यानि भूरिशः
அங்கே நகரத்தார் அனைவரும்—ஆணும் பெண்ணும்—மகிழ்ந்தனர். அந்த விழா மிகப் பெருமையடைந்து, எங்கும் பல வாத்தியங்கள் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கின।
Verse 9
बभूव मंगलं गानं ननृतुर्वारयोषितः । दानं ददौ द्विजातिभ्यो जातकर्मविधाय च
மங்கலமான பாடல்கள் எழுந்தன; வாரயோஷிதர் நடனம் செய்தனர். பின்னர் விதிப்படி ஜாதகர்மம் செய்து, த்விஜ பிராமணர்களுக்கு தானம் வழங்கி நிகழ்வைத் தூய்மையாக்கினர்।
Verse 10
अथ द्वारं समागत्य चकार सुमहोत्सवम् । हिमाचलः प्रसन्नात्मा भिक्षुभ्यो द्रविणन्ददौ
பின்னர் வாசலுக்கு வந்து, மனம் மகிழ்ந்த ஹிமாசலன் மிகப் பெரிய விழாவை நடத்தி, பிக்ஷுக்களுக்கு செல்வத்தைத் தானமாக அளித்தான்।
Verse 11
अथो मुहूर्त्ते सुमते हिमवान्मुनिभिः सह । नामाऽकरोत्सुतायास्तु कालीत्यादि सुखप्रदम्
பின்னர் நல்வேளையில் சுமதி ஹிமவான் முனிவர்களுடன் சேர்ந்து தன் மகளுக்குப் பெயரிடும் சடங்கை செய்து, ‘காளி’ முதலான இம்மை-மறுமை நலன் தரும் திருநாமங்களை அளித்தான்.
Verse 12
दानं ददौ तदा प्रीत्या द्विजेभ्यो बहु सादरम् । उत्सवं कारयामास विविधं गानपूर्व्वकम्
அப்போது அவர் உள்ளமகிழ்ச்சியுடன் இருபிறப்பாளர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) மரியாதையுடன் மிகுந்த தானம் அளித்தார். மேலும் பலவகை பாடல்களுடன் கூடிய பெருவிழாவையும் நடத்தச் செய்தார்.
Verse 13
इत्थं कृत्वोत्सवं भूरि कालीं पश्यन्मुहुर्मुहुः । लेभे मुदं सपत्नीको बहुपुत्रोऽपि भूधरः
இவ்வாறு பெருவிழாவை நிறைவேற்றிய பின், மனைவியுடன் இருந்தும் பல புதல்வர்கள் உடையவனாயிருந்தும், பூதரன் காளியை மீண்டும் மீண்டும் தரிசித்து பேரானந்தம் அடைந்தான்.
Verse 14
तत्र सा ववृधे देवी गिरिराजगृहे शिवा । गंगेव वर्षासमये शरदीवाथ चन्द्रिका
அங்கே கிரிராஜனின் இல்லத்தில் தேவியான சிவா (பார்வதி) வளர்ந்து செழித்தாள்—மழைக்காலத்தில் கங்கையைப் போலவும், சரத்காலத்தில் தூய நிலவொளியைப் போலவும்.
Verse 15
एवं सा कालिका देवी चार्वङ्गी चारुदर्शना । दध्रे चानुदिनं रम्यां चन्द्रबिम्बकलामिव
இவ்வாறு அந்த காளிகா தேவி—அழகிய அங்கங்களும் இனிய தரிசனமும் உடையவள்—நாள்தோறும் சந்திரமண்டலத்தின் கலையைப் போல இனிய ஒளியைத் தாங்கினாள்.
Verse 16
कुलोचितेन नाम्ना तां पार्वतीत्याजुहावहा । बन्धुप्रियां बन्धुजनः सौशील्यगुणसंयुताम्
குல மரபின்படி அவளுக்கு “பார்வதி” என்று பெயரிட்டனர். நற்குணமும் நன்னடத்தையும் உடைய அவள் உறவினர்க்கு மிகப் பிரியமானவளாய், குலத்தார் அன்புடன் அவளைப் போற்றினர்।
Verse 17
उमेति मात्रा तपसे निषिद्धा कालिका च सा । पश्चादुमाख्यां सुमुखी जगाम भुवने मुने
முனிவரே, அவளுடைய தாய் ‘உமே (மகளே, வேண்டாம்)’ என்று கூறி அவளை தவத்திலிருந்து தடுத்தாள். அப்போது அவள் ‘காலிகா’ என அழைக்கப்பட்டாள்; பின்னர் அந்த சுமுகி தேவி உலகில் ‘உமா’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றாள்।
Verse 18
दृष्टिः पुत्रवतोऽप्यद्रेस्तस्मिंस्तृप्तिं जगाम न । अपत्ये पार्वतीत्याख्ये सर्वसौभाग्य संयुते
மகன்கள் இருந்தும் அந்த மலைமன்னன் (இமயன்) உள்ள ஆசை நிறைவேறவில்லை. ஆனால் எல்லாச் சௌபாக்கியமும் உடைய ‘பார்வதி’ என்ற மகள் பிறந்தபோது அவன் மனம் நிறைவு பெற்றது।
Verse 19
मधोरनन्तपुष्पस्य चूते हि भ्रमरावलिः । विशेषसंगा भवति सहकारे मुनीश्वर
முனீஸ்வரரே! இனிமை நிறைந்த எண்ணற்ற மலர்களைக் கொண்ட மாமரத்திலும் வண்டுகளின் கூட்டம் ஒரு தனித்த பக்தி-பற்று கொண்டு அங்கேயே கூடுகிறது—அதன் சிறப்பால் ஈர்க்கப்பட்டு।
Verse 20
पूतो विभूषितश्चापि स बभूव तया गिरिः । संस्कारवत्येव गिरा मनीषीव हिमालयः
அவளால் அந்த மலை தூய்மையும் அலங்காரமும் பெற்றது. இமயன், நற்பண்பு நிறைந்த மொழியால் பண்படுத்தப்பட்டதுபோல்—உள்ளுணர்வால் ஒளிரும் ஞானியைப் போல—தோன்றினான்।
Verse 21
प्रभामहत्या शिखयेव दीपो भुवनस्य च । त्रिमार्गयेव सन्मार्गस्तद्वद्गिरिजया गिरिः
தீபம் தன் சுடரின் பேரொளியால் உலகை ஒளிரச் செய்வதுபோலும், மூன்று வழிகளில் நல்வழி வெளிப்படுவதுபோலும், அதுபோலவே கிரிஜை (பார்வதி) காரணமாக அந்த மலை மகிமை பெற்றது।
Verse 22
कन्दुकैः कृत्रिमैः पुत्रैस्सखीमध्यगता च सा । गंगासैकतवेदीभिर्बाल्ये रेमे मुहुर्मुहुः
தோழியரின் நடுவே இருந்து அவள் குழந்தைப் பருவத்தில் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ந்தாள்—பந்துகளும் செயற்கை பொம்மைகளும் கொண்டு விளையாடி, கங்கை மணலால் சிறு சிறு வேதிகைகளை அமைத்தாள்।
Verse 23
अथ देवी शिवा सा चोपदेशसमये मुने । पपाठ विद्यात्सुप्रीत्या यतचित्ता च सद्गुरोः
முனிவரே, உபதேச நேரத்தில் தேவீ சிவா (பார்வதி) மிகுந்த அன்புடன் வித்யையைப் பாராயணம் செய்தாள்; மனத்தை அடக்கி, சத்குருவில் முழுமையாக ஈடுபட்டாள்।
Verse 24
प्राक्तना जन्मविद्यास्तां शरदीव प्रपेदिरे । हंसालिस्स्वर्णदी नक्तमात्मभासो महौषधिम्
சரத்காலம் வானத்தைத் தெளிவாக்குவது போல, முன்னைப் பிறவிகளின் வித்யை அவர்களுள் எழுந்தது. பொன்னாறு மீது அன்னங்கள் வரிசையாகச் செல்லும் போல், இரவில் தாமே ஒளிர்ந்து மகௌஷதி—உயர்ந்த மருந்து—நோக்கி நகர்ந்தனர்।
Verse 25
इत्थं सुवर्णिता लीला शिवायाः काचिदेव हि । अन्यलीलाम्प्रवक्ष्येऽहं शृणु त्वं प्रेमतो मुने
இவ்வாறு சிவையின் ஒரு தெய்வீக லீலை நன்கு வர்ணிக்கப்பட்டது. இப்போது இன்னொரு லீலையை நான் கூறுகிறேன்—முனிவரே, அன்புடன் கேளுங்கள்।
Frequently Asked Questions
The chapter centers on Pārvatī’s birth in Himālaya’s household, the immediate reactions (Menā’s maternal emotion, gathering of women), the royal announcement of auspicious destiny, and the ensuing celebrations and rites.
They ritualize recognition of Śakti’s presence: communal joy, jātakarma, and dāna mark the event as dharmic and cosmically meaningful, framing the Goddess’s embodiment as mārga (a pathway) for auspicious order and divine purpose.
Radiance (mahādyuti), extraordinary beauty (blue-lotus hue imagery), and destiny toward devakārya—signaling Pārvatī not merely as a child but as Śakti whose embodied auspiciousness foreshadows later cosmic restoration.